merged

Δύο πολύ ενδιαφέροντα παραμύθια κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο που μας ταξιδεύουν στον μαγικό κόσμο του ύπνου και μας συστήνουν μια υποδιεγματική φιλία που θα αγωνιστεί να κρατηθεί στον χρόνο αλλά και κόντρα στην απόσταση. Ας τα δούμε αναλυτικά.

Βιβλίο Τα φτερά της Μπιούλας 
Συγγραφέας Συμώνη Δημητρακοπούλου
Εικονογράφος Βασίλης Κουτσογιάννης
Κατηγορία
Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Μικρή βγαίνει στον κήπο για να παίξει και τότε ανακαλύπτει σε μια συκιά μια μικρή πράσινη κάμπια. «-Είσαι μια πολύ άσχημη καμπιούλα! Μα τόσο όμορφη μέσα στην ασχήμια σου»! Γι’ αυτό τη βάζει σ’ ένα κουτί και τη ρωτάει: «Θέλεις να γίνεις εσύ η Μπιούλα μου και εγώ να γίνω ο άνθρωπός σου»; Έτσι ξεκινάει μια από τις πιο τρυφερές ιστορίες φιλίας και αγάπης που έχω διαβάσει ως τώρα για παιδιά από 6 ετών και πάνω. Η Συμώνη Δημητρακοπούλου με πλούσιο λεξιλόγιο και σύνθετες προτάσεις καταγράφει τη ζωή της Μικρής με την Μπιούλα της: την ταΐζει, την παίρνει μαζί της στα παιχνίδια της, της τραγουδάει, ζωγραφίζει το δωμάτιό της για να νιώθει η φίλη της πως βρίσκεται στον κήπο κ. π. ά. Σταδιακά το πλασματάκι μεγαλώνει κι αναπόφευκτα έρχεται η ώρα του αποχωρισμού, μιας και η κάμπια πρέπει να ετοιμαστεί για να γίνει πεταλούδα. Αυτή η αλλαγή τρομάζει τη Μικρή και τη γεμίζει γλυκόπικρα αισθήματα, τη μισεί γιατί τάχα την προδίδει και ταυτόχρονα την αγαπάει γιατί καταλαβαίνει πως έτσι πρέπει να γίνει. Όταν μεταμορφωθεί σε πεταλούδα όμως, θα μείνει κοντά της ή θα αποχωριστούν για πάντα;

Μια εξαίσια ιστορία για μια παράδοξη φιλία που δείχνει στους μικρούς αναγνώστες πως όλα κάποτε τελειώνουν αλλά μια γερή φιλία δεν εξαφανίζεται ποτέ, όσα εμπόδια κι αν υπάρξουν, όση απόσταση κι αν χωρίζει τους φίλους. Ταυτόχρονα, μαθαίνουμε τον κύκλο ζωής μιας κάμπιας που γίνεται πεταλούδα, πώς είναι το σώμα της, πώς προστατεύεται από εχθρούς και πολλά άλλα. Μου άρεσε πολύ που σταδιακά η κάμπια έγινε αυτός που φροντίζει τη Μικρή κι όχι το αντίστροφο, άλλος ένας κύκλος δηλαδή, πίσω από τις γραμμές αυτήν τη φορά, αυτός της δικής μας ζωής, που όταν μεγαλώνουμε φροντίζουμε με τη σειρά μας αυτούς που μας μεγάλωσαν. Καταπληκτική ιστορία, γεμάτη νοήματα, διαχρονικές αλήθειες, συγκίνηση, τρυφερότητα κι ένα γλυκόπικρο τέλος.

Η εικονογράφηση του Βασίλη Κουτσογιάννη είναι από τις καλύτερες δουλειές του ως τώρα. Ξεκινώντας από το εξώφυλλο, όπου Μπιούλα και Μικρή έχουν γίνει ένα με τον πιο ευφάνταστο τρόπο, συνεχίζουμε στις εσωτερικές σελίδες όπου χανόμαστε σ’ έναν θαυμάσιο κήπο και αρχίζουμε να μπαίνουμε στις ζωές των δύο ηρωίδων της ιστορίας. Εξαίρετες λεπτομέρειες που δίνουν αληθοφάνεια χωρίς να βαραίνουν τη συνολική εικόνα, απίθανα και ζωηρά χρώματα, εκπληκτικά παιχνίδια κοινής αποτύπωσης κάμπιας και παιδιού, πρωτότυπες οπτικές γωνίες, ενδιαφέρουσες προοπτικές, όλα φροντισμένα ως την τελευταία κουκίδα. Οι δε νυχτερινές αποτυπώσεις με το ελαφρύ γαλάζιο και μωβ χρώμα που ζωντανεύουν μια άλλη στιγμή της ιστορίας είναι άκρως ρεαλιστικές, σαν κινηματογραφικά καρέ. Ένα πραγματικά εκπληκτικό βιβλίο!

Βιβλίο Το τραγούδι του ύπνου 
Συγγραφέας Κυριάκος Χαρίτος
Εικονογράφος Zafouko Yamamoto
Κατηγορία
Παραμύθι / Αλληγορία
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

«Δυο καιρούς και μια φορά / μες στης σκοτεινιάς την ώρα, / δρόμο πήρε ένα παιδί, / γύρναγε όλη τη χώρα». Ψάχνει να βρει τον ύπνο και να κοιμηθεί «μα όσο κι αν περιπλανιόταν / ο ύπνος δε φανερωνόταν». «Πού είναι ο ύπνος που προσμένω;» ρωτάει το φεγγάρι, την κουκουβάγια, το ψάρι, τη μάγισσα, τα αηδόνια, ένα σωρό κόσμο. Ο ένας τον παραπέμπει στον άλλον ώσπου στο τέλος θα βρει τη λύση: κάτι ευφάνταστο, απλό και ταυτόχρονα όμορφο! Ένα καλογραμμένο με ομοιοκατάληκτους στίχους παραμύθι που δεν οδηγεί απλώς τα παιδιά από τον έναν συνομιλητή στον άλλον ώσπου να βρουν τη μαγική λύση για τον ύπνο αλλά μέσα από όμορφες και προσεκτικά επιλεγμένες λέξεις δημιουργούνται οι προσωπικές ιστορίες των ερωτώμενων και στήνεται το περιβάλλον στο οποίο ζουν. Έτσι οι μικροί αναγνώστες ταξιδεύουν από τα δάση στις θάλασσες, από τα κάστρα στις σπηλιές κι από κει στην πόλη. Η κουκουβάγια κάθεται μες στα σκίνα και τα βάγια ενώ «μες στα κόκκινα κοράλλια / ζούνε ψάρια ασημένια», «στης θάλασσας τ’ αμπάρια / χάνονται του νου τα χνάρια», τα αηδόνια «της χαραυγής κεντούνε / τα προικιά και τα σεντόνια» κ. ά. Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν η περίπτωση του λύκου: «Από του κόσμου τη φοβέρα / τον μαράζωσε ο πόνος. / Όλοι για κακό τον είχαν / κι έτσι έφυγε ο καημένος / και στα παραμύθια πλέον / ο κακός έγινε ο ξένος»!

Η εικονογράφηση της Zafouko Yamamoto έχει παλ χρώματα, ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες και ζωντανεύει το παραμύθι με τον καλύτερο σουρεαλιστικό τρόπο. Απλές γραμμές, λιτές αποτυπώσεις, εκπληκτικά χρώματα, σωστές οπτικές γωνίες δημιουργούν ένα φαντασιακό περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται ένα παιδί με πιτζαμούλες γεμάτες αστεράκια. Ενδιαφέρουσες είναι η κατατομή του σπιτιού όπου θα βρεθεί η λύση και το απαλά φωτισμένο δωμάτιο του παιδιού. Ένα υπέροχο ταξίδι στη φαντασία και στο όνειρο χάρη στο προσεγμένο κείμενο και την ταιριαστή εικονογράφηση.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *