Ένας ηλικιωμένος άστεγος, μια νεαρή Ελληνογαλλίδα κι ένας διανομέας από το Μπαγκλαντές είναι νεκροί και ο δολοφόνος τούς έχει αφαιρέσει τα μάτια. Ένας άντρας έχει το χάρισμα ή την κατάρα να διαβάζει στα μάτια των άλλων τον θάνατό τους και κλείνεται στο σπίτι του. Σύντομα διαπιστώνει πως ο δολοφόνος τον έβαλε κι αυτόν στο στόχαστρο. Ποιος κρύβεται πίσω από τις στυγνές δολοφονίες; Ποιο θα είναι το τελευταίο του θύμα;
Βιβλίο Όλα τα μάτια πάνω μου
Συγγραφέας Χρήστος Μαρκογιαννάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής
Ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης έγραψε άλλο ένα δυνατό whodunit με υπόπτους, ανακρίσεις, ανατροπές 
και ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Με το γνωστό και αγαπημένο ύφος ξεδιπλώνει μια υπόθεση γεμάτη οργή, μίσος και σκληρές εικόνες. Αυτήν τη φορά το κείμενο γίνεται πιο σκοτεινό, ο ένοχος είναι μια ενδιαφέρουσα από επιστημονικής άποψης προσωπικότητα και η αγωνία κλιμακώνεται από σελίδα σε σελίδα μέχρι να εντοπίσουμε την ταυτότητά του. Ο συγγραφέας τονίζει πως ο δολοφόνος αποκαλύπτεται από την αρχή και πολύ σύντομα μαθαίνουμε και το γιατί, δεν αποκαλύπτεται όμως η ταυτότητά του, το ονοματεπώνυμό του, απλώς αρχίζει να τοποθετείται σε συγκεκριμένο πλαίσιο δράσης, να καταγράφει την αιτία που ξεκίνησε το κακό, τον τρόπο σκέψης του, πώς σκοτώνει κλπ. Αυτή η συναρπαστική καταβύθιση στον ψυχισμό του, το παιχνίδι που παίζει με τους αστυνομικούς, η ψυχολογία του εγκλήματος και τα αίτια της εγκληματογένεσης δημιουργούν ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα και ο αναγνώστης έχει πολλά να ανακαλύψει.
Ο Οφθαλμοβγάλτης, όπως τον ονόμασαν τα κανάλια, όταν σκοτώσει αφαιρεί τα μάτια πρόχειρα, βιαστικά (στην αρχή τουλάχιστον) και τα κρεμάει στον λαιμό του. Πώς όμως επιλέγει τους ανθρώπους που θέλει να δολοφονήσει; Τι τους συνδέει; Ποιον ψάχνει; «Όλα αυτά για τα οποία δούλεψα, όλα όσα θέριζα για χρόνια, τα γκρέμισε κάποιος που δεν μπορούσε να διαχειριστεί την απόρριψη». Ποιος του επιτέθηκε και γιατί, τι αποζητούσε; Προπέτης, αλαζόνας, ιταμός πριν την αρχή του τέλους του και τώρα σαν άλλος φοίνικας που αναγεννήθηκε από τις στάχτες του τελεί τα εγκλήματά του χωρίς να μετανιώνει για όσα τον οδήγησαν ως το σημείο μηδέν και φυσικά ούτε για έναν από τους φόνους που διέπραξε. Παράλληλα, ένας άντρας που αποφεύγει να κοιτάζει τους άλλους στα μάτια γιατί διαβάζει τον θάνατο στο βλέμμα τους, παύει να κοινωνικοποιείται, κλείνεται στο σπίτι, παραγγέλνει μέσω ίντερνετ ό,τι χρειάζεται. Κάποτε μιλούσε γι’ αυτή του την ιδιαιτερότητα αλλά τον θεώρησαν τρελό και σταμάτησε, άλλωστε θα άλλαζαν τα μελλούμενα αν ενημέρωνε όσους έβλεπε στα μάτια τους τι θα συμβεί; Το χάρισμά του όμως τον βάζει τελικά σε θανάσιμο κίνδυνο. Ανατριχιαστικές και σκληρές οι εικόνες από τα παιδικά του χρόνια με την κακοποιημένη του μητέρα και τον εγκλεισμό σε παιδοψυχιατρική κλινική. Μόνο του στήριγμα υπήρξε η γιαγιά του, θα καταφέρει όμως να σταθεί στα δικά του πόδια ή η ευαίσθητη ψυχική του ισορροπία θα δυσκολέψει τη ζωή του;
Πρωταγωνιστής στο μυθιστόρημα είναι ο αστυνόμος Χριστόφορος Μάρκου που θεωρεί σπίτι του τη ΓΑΔΑ παρά το διαμέρισμά του στον Λυκαβηττό, όπου φυσικά δεν προσκαλεί κανέναν εκεί. Η περιπέτεια που έζησε στο προηγούμενο βιβλίο «Ο δολοφόνος στις σελίδες» τον ανάγκασε να μετακομίσει ενώ πλέον η φίλη του, η Βέρα, έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης, κάνοντάς τον να ανησυχεί. Στο πλάι του, βρίσκουμε την profiler Ρουμπίνη Γαετάνου, με την οποία είχε μια σύντομη σχέση αλλά τη σταμάτησε με τετριμμένες δικαιολογίες, κάτι σαν «είναι αφοσιωμένος στη δουλειά του και είναι αντιδεοντολογικό αυτό που κάνουν». Εκείνη δείχνει επαγγελματίας, μέσα της όμως έχει θυμό για τον εαυτό της που αφέθηκε να παρασυρθεί και δεν είδε τα σημάδια από την αρχή. Τα πράγματα δείχνουν να ηρεμούν μέσα της και στη σχέση της με τον Μάρκου ενώ κάποια άσχημα προσωπικά νέα τη βυθίζουν σε απελπισία. Ως αποτέλεσμα αρχίζει να ψάχνει για τους βιολογικούς της γονείς και σύντομα θα βρεθεί προ τεράστιας εκπλήξεως. Με αφορμή την περιπέτειά της, ο συγγραφέας καταθέτει κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς πάνω στην κληρονομικότητα, τα γονίδια κλπ. Σημειώνει μάλιστα πως ο γενετικός κώδικας παίζει ρόλο στη σωματική και ψυχική υγεία, κοντράρεται όμως με την ανατροφή: «Αν το DNA μας είναι το δάχτυλο στη σκανδάλη, οι εμπειρίες του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος καθώς και οι περιστάσεις κρίνουν αν το δάχτυλο θα την πιέσει τελικά ή όχι» (σελ. 119).
Την τριάδα συμπληρώνει ο αστυνόμος Κωνσταντίνος Μανιάς, του οποίου η σχέση με τον Μάρκου έχει βελτιωθεί. Ξεκίνησαν τη συνεργασία τους με υποψίες και παρεξηγήσεις αλλά πλέον τα πάνε καλά. Δεν τον θεωρεί μισάνθρωπο, κρύο και ακοινώνητο, όπως έλεγαν οι συνάδελφοί του ενώ ταυτόχρονα τον έχει απομυθοποιήσει και από είδωλο και πρότυπο που τον είχε, τον βλέπει πλέον ως άνθρωπο και ως προσωπικότητα, με τα καλά και τα στραβά του, «το είδωλο μετατρεπόταν σε κάτι πιο πολύπλοκο αλλά πιο ανθρώπινο: σε πρότυπο» (σελ. 58). Διαισθάνεται την αμηχανία μεταξύ Μάρκου και Γαετάνου και προσπαθεί να καταλάβει διακριτικά τι συνέβη μεταξύ τους και πώς προχωράνε από δω και πέρα. Οι τρεις τους δημιουργούν ένα ιδιαίτερο συμπαθητικό τρίγωνο, με συνευρέσεις άβολες στην αρχή, ευαίσθητες ισορροπίες αλλά όσο μοιράζονται καλλιεργούν την εμπιστοσύνη ανάμεσά τους. Παρών και ο διευθυντής του Τμήματος Εγκλημάτων Κατά Ζωής, αστυνόμος Μιχάλης Ρώβης, ο οποίος και πάλι βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα λόγω της δυσεπίλυτης υπόθεσης
Η νέα περιπέτεια του αστυνόμου Μάρκου είναι συναρπαστική, ανατρεπτική και γεμάτη αγωνία, με ενδιαφέροντα ψυχογραφήματα και με σωστό χειρισμό της υπόθεσης αλλά και των προσωπικών ιστοριών των αστυνομικών που την επιλύουν. Τα πρωθύστερα που καταγράφουν τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του άντρα που διαβάζει το βλέμμα και τη λαμπρή, υπερφίαλη ζωή του δολοφόνου, η καλλιέργεια των σχέσεων μεταξύ του Μάρκου και των συναδέλφων του και η μεγάλη ανατροπή που τινάζει τα πάντα στον αέρα είναι μερικά μόνο από τα θετικά γνωρίσματα ενός μυθιστορήματος που με ξενύχτησε. Υπάρχουν αναφορές στη σκανδιναβική λογοτεχνία που εξακολουθεί ν’ αρέσει στον Μάρκου παρά τα όσα έγιναν στο προηγούμενο μυθιστόρημα («ικανότητα των συγγραφέων τους να παρουσιάζουν ακόμη και τα πιο βίαια γεγονότα με κομψότητα και χωρίς λίτρα αιμοσφαιρίνης») καθώς και στη διλογία «Μάτια» του Sebastian Fitzek αλλά και σε άλλα παραδείγματα όπως στο «Βλέπω τον θάνατό σου», στα «Φιλαράκια», ακόμη και στον Λευτέρη Πανταζή («Θα στα βγάλω τα ματάκια»!). Βρήκα ενδιαφέρουσες τις σκέψεις πάνω στα μάτια και στην όραση, κατάλαβα πόσο πολύτιμη αίσθηση είναι, πόσες ασθένειες ματιών υπάρχουν, πώς μπορεί να βελτιωθεί η όραση ή, από την άλλη, πώς μπορεί να εκφυλιστεί αργά και σταθερά ή να χαθεί ξαφνικά, έμαθα για την οφθαλμοφοβία κ. π. ά. Ανατρίχιασα μάλιστα με τη θεωρία πως τα μάτια λειτουργούν σα φακοί και παγιδεύουν την τελευταία εικόνα, αυτήν του δολοφόνου εξ ου και οι ένοχοι που φοβούνταν κάτι τέτοιο τα έβγαζαν από τα θύματά τους!
Το «Όλα τα μάτια πάνω μου» είναι ένα συναρπαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα εντελώς διαφορετικό από τα άλλα της σειράς με ήρωα τον αστυνόμο Μάρκου. Από την αρχή γνωρίζουμε τον τρόπο σκέψης και εκτέλεσης του δολοφόνου και προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τι συνέβη και άρχισε να σκοτώνει, τα εγκλήματα περιγράφονται ωμά και ρεαλιστικά ενώ οι προσωπικές εξελίξεις στις ζωές των αστυνομικών είναι εξίσου συναρπαστικές και ενδιαφέρουσες. Το κείμενο βυθίζεται στον ψυχισμό μιας σκληρής, πονεμένης προσωπικότητας που αποζητά εκδίκηση, οι σκηνές είναι κινηματογραφικές, η πλοκή απογειώνεται σταδιακά, τα ψυχογραφήματα είναι σωστά δοσμένα, οι ανατροπές απανωτές. Για άλλη μια φορά όσο πλησίαζα στο τέλος τόσο πιο γρήγορα διάβαζα για να βρω τον δολοφόνο. Το μυθιστόρημα έχει ένα αναπάντεχο cliffhanger ως προς τις ζωές του Μάρκου και των συναδέλφων του, του το συγχωρώ όμως του συγγραφέα γιατί με έμαθε πολλά γύρω από τον ανθρώπινο οφθαλμό, για τις πολλαπλές προσωπικότητες και τη διασχιστική διαταραχή, για τα γονίδια και την κληρονομικότητα. Ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης βελτιώνεται αισθητά σε κάθε του βήμα.