Η Φίνι είναι μια κοπέλα που δουλεύει κάτω από άσχημες συνθήκες σ’ ένα εργοστάσιο στην άκρη μιας άγνωστης χώρας. Βιασμοί, κακοποιήσεις, ελάχιστο φαγητό, λίγος ύπνος είναι η καθημερινότητα όλων των εργατών. Προσπαθεί να μη λυγίσει ψυχολογικά, να μείνει ζωντανή. Οι ελπίδες της αναπτερώνονται όταν ακούει πως κάποιος κατάφερε να δραπετεύσει. Θα τον εντοπίσει μέσα σε αυτό το ομοιόμορφο πλήθος; Θα καταφέρει να ξεφύγει από αυτόν τον εφιάλτη;
Βιβλίο Κοπέλα που σε λένε Φίνι
Συγγραφέας Δημήτρης Μαμαλούκας
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μονόκλ
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής
Ο Δημήτρης Μαμαλούκας έγραψε μια ανατριχιαστική δυστοπική ιστορία για τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και αξιοπρέπειας, 
για τις δυσκολίες που μεταμορφώνουν τον άνθρωπο σε τέρας και για την ελπίδα που κρατάει έστω και για λίγο όταν προσμένει κανείς ένα καλύτερο μέλλον στηριγμένος στις δικές του δυνάμεις. Με πρωτοπρόσωπη αφήγηση, γνωρίζουμε τη Φίνι, τον τρόπο σκέψης της και τη νοοτροπία της και μέσα από τη ματιά της ξεδιπλώνεται ένα φριχτό σκηνικό εκμετάλλευσης και απανθρωπιάς. «Κάθε μέρα που ξημερώνει στο κάτεργο σκέφτομαι τον θάνατο. Και κάθε μέρα παλεύω μαζί του». Ο θάλαμος όπου κοιμούνται οι εργάτες, ένας χώρος χωρίς παράθυρα, βρίσκεται κάτω από τη γη, μια γη σκεπασμένη από παχύ στρώμα χιονιού και πάγου. «Υπάρχει κρύο εδώ μέσα, τόσο κρύο που γονατίζει ψυχές και ξεγελάει συνειδήσεις». Το απότομο καθημερινό ξύπνημα κάνει τους ρακένδυτους ανθρώπους να κινούνται νευρικά, σκυθρωπά πρόσωπα, εχθρικά βλέμματα, ένας είναι ο κανόνας: «μην σκέφτεσαι στο πρωινό ξύπνημα. Μην σκέφτεσαι τίποτα, παρά το όνομά σου». Το νερό δεν περισσεύει, οι άνθρωποι έχουν μήνες να πλυθούν. «Το πόστο είναι ιερό. Είναι η δουλειά σου. Κι η δουλειά πρέπει να προχωρήσει. Αν δεν προχωράς στη δουλειά σου είσαι άχρηστος στο εργοστάσιο. Και το εργοστάσιο θα σε πετάξει στα άχρηστα. Έχει τον τρόπο του» (σελ. 15). Όποιος πεθαίνει, οι άλλοι πέφτουν πάνω του για να του πάρουν τα ρούχα, γίνεται μάχη κανονική.
«Βρίσκομαι στο κάτεργο από μικρό κορίτσι. Η προηγούμενή μου ζωή μοιάζει ποια ένα μακρινό όνειρο και συχνά αναρωτιέμαι αν πράγματι υπήρξε. Τώρα για μένα δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από το πόστο». Η Φίνι εργάζεται σ’ ένα τεράστιο εργοστάσιο, ένα γιγαντιαίο σύμπλεγμα κτηρίων, διαδρόμων και υπόγειων χώρων. Μια μικρή πόλη είναι χτισμένη κοντά στο εργοστάσιο, όπου ζουν οι φύλακες, οι υπάλληλοι και οι οικογένειές τους. Σε αυτήν την πόλη έμενε και η Φίνι στην προηγούμενη ζωή της. Γιατί όμως έγινε εργάτρια στο κάτεργο; Τι απέγιναν οι γονείς της; Οι υπάλληλοι και οι φύλακες ζουν με τον φόβο μην κάνουν παράπτωμα γιατί τότε θα γίνουν εργάτες κι αυτό σημαίνει βέβαιο θάνατο «Έχουν κι οι θάλαμοι τους δικούς τους νόμους». Οι φύλακες, «αυτά τα κτήνη με τα κράνη και τα καλυμμένα πρόσωπα», ο νόμος του κάτεργου, χτυπάνε συνέχεια, επιβάλουν την τάξη και επιτηρούν, πυροβολούν χωρίς προειδοποίηση. Οι βιασμοί είναι σε καθημερινή βάση, άλλες επιζούν στα χέρια τους και άλλες όχι.
«Τίποτα δεν επιζεί στο κάτεργο…Όλα ισοπεδώνονται από τις απάνθρωπες συνθήκες, την έλλειψη νερού και τις ατέλειωτες ώρες σκληρής δουλειάς. Μόνο η σκέψη επιζεί, Φίνι. Μην τους αφήσεις να σου την πάρουν». (σελ. 27). Σε αυτό το κολαστήριο, συναντάμε τον Πίρσον, που θα βοηθήσει σημαντικά την κοπέλα να επιβιώσει, να γλυτώσει την τρέλα, να αντέξει τις κακουχίες. Χάρη σ’ αυτόν, το πρωί «ο ήχος της σειρήνας τη βρίσκει ζωντανή». Ο Πίρσον της αποκαλύπτει ότι κάποτε κάποιος κατάφερε να δραπετεύσει από το κάτεργο, να φτάσει ως το ποτάμι που χωρίζει τις δύο χώρες και να σωθεί. Πόσο αυστηρά είναι τα μέτρα φύλαξης πλέον και πόσο δύσκολο είναι να ξεφύγει κανείς από αυτήν την κόλαση; Τι ρόλο θα παίξει στην ιστορία η νοσοκόμα Μέκι; Πόσο ασήμαντος είναι πραγματικά ο Γκον, νοσοκόμος στο θεραπευτήριο του εργοστασίου, ένας πανύψηλος άντρας χαμηλής νοημοσύνης με λαγώχειλο που δυσκολεύει την άρθρωσή του; «Η φωνή του… ήταν ένα ανθρώπινο ίχνος που φώτιζε έστω και λίγο την ψυχή μου μπροστά στο όλο ανθρώπινο σκηνικό που βίωνα εκείνες τις ώρες» (σελ. 129).
Η Φίνι επιτέλους συναντά τον μοναδικό άνθρωπο που κατάφερε να δραπετεύσει αλλά τον έπιασαν την τελευταία στιγμή κι αρχίζει να χτίζεται μια περίεργη φιλία ανάμεσά τους. Γιατί την ξεχώρισε ο Λακάν; Θα της αποκαλύψει το μυστικό του; Τι θα ζητήσει σε αντάλλαγμα; Η Φίνι θα αρχίσει να σκέφτεται την απόδραση κι αυτό θα πυροδοτήσει τις εξελίξεις και θα σημαδέψει τη ζωή της. «Με λένε Φίνι. Και θ’ αντέξω. Θα φύγω από δω μέσα». Σχέδια, εμπόδια, ανατροπές, εκπλήξεις, πείσμα, δυσκολίες, όλα για το σχέδιο της απόδρασης. Έτσι ξεδιπλώνεται μια σειρά από περιπέτειες, παγίδες, λάθη, αδυναμίες που μας ταξιδεύει στην άγρια γη έξω από το εργοστάσιο, όπου παραμονεύουν θηρία, περίπολοι, φυσικά φαινόμενα που δυσχεραίνουν όποιον αποφασίσει και καταφέρει να το σκάσει. Ο συγγραφέας ζωντανεύει με τον καλύτερο τρόπο μια άγρια περιοχή γεμάτη κινδύνους και απειλές, τέρατα και παγίδες, ένα μέρος που θυμίζει τον Μέσο Κόσμο του Stephen King από την επταλογία του Μαύρου Πύργου και τα Επτά Βασίλεια από το «Παιχνίδι του Στέμματος» αλλά πατάει γερά στα δικά του «πόδια».
Το μυθιστόρημα «Κοπέλα που σε λένε Φίνι» είναι ένα συναρπαστικό χρονικό καταπίεσης, βίας και ατίμωσης μιας γυναίκας που θα παλέψει για να παραμείνει γερή και λογική ώστε να προετοιμάσει με τον καλύτερο τρόπο την απόδρασή της από το αρρωστημένο σκηνικό του εργοστασίου. Διαρκείς ανατροπές, άφθαστος ρεαλισμός, λιτοί διάλογοι, καίρια διαχρονικά μηνύματα πάνω στην ανθρώπινη υπόσταση, νοοτροπία και λογική κι ένα τέλος που ανατρέπει τα πάντα, βάζοντάς τα στις σωστές τους διαστάσεις, επιτείνοντας έτσι τον βαθμό της τραγωδίας που διεξάγεται κατά την εξιστόρηση της πλοκής.