Ένας άντρας γράφει σε μια γυναίκα. Δεν την έχει δει, δεν τη γνωρίζει, την περιμένει, ξέρει πως υπάρχει. Θα απαντήσει στις επιστολές του; Θα ανταμώσουν ποτέ; Μια πρωτότυπη και συναρπαστική νουβέλα γραμμένη σε επιστολική μορφή γεμάτη τρυφερότητα και καίριες διαχρονικές αλήθειες.
Βιβλίο Γράμματα του Ομάρ στη μελλοντική του σύζυγο
Τίτλος πρωτοτύπου Писма на Омар до бъдещата му съпруга
Συγγραφέας Rene Karabash (Рене Карабаш)
Μεταφραστής Σπύρος Ν. Παππάς
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής
«Τα γράμματα του Ομάρ στη μελλοντική του σύζυγο» είναι μια συλλογή δέκα επιστολών ενός άντρα που δε γνωρίζουμε πού
μένει, πού κατοικεί, τι δουλειά κάνει, ποιο είναι το παρελθόν του, μόνο κάποια αποσπάσματα που ξεπηδούν αυθόρμητα μέσα από τα κείμενά του. Ο Ομάρ το ξεκαθαρίζει (στον εαυτό του) από την αρχή: «Δεν ξέρω αν θα λάβεις κάποτε το γράμμα μου, ξέρω όμως ότι υπάρχεις». Γράφει λοιπόν σε μια γυναίκα που σίγουρα θα ανταμώσει κάποτε, θα τη γνωρίσει, θα μιλήσουν, θα κάνουν έρωτα, παιδιά, οικογένεια. Περιγράφει τις προσδοκίες του για τη μορφή της («είμαι κυριευμένος όλος από σένα»), για τα ρούχα της, το άρωμά της («θα κάνει τους περαστικούς να γεμίζουν σκόπιμα με δάσος τα πνευμόνια τους»). «Εσύ είσαι η πολυαναμενόμενη κι αληθινή μου σύζυγος και σύντομα θα σε ανταμώσω». Σε κάποια σημεία όμως εμφανίζεται κτητικός ( «να μη σταματάς να μ’ αγαπάς και θα φροντίσω εγώ γι’ αυτό με τις ξαφνικές μου αναχωρήσεις») την ίδια στιγμή που την κολακεύει («είσαι το τέλειο κατασκεύασμα της φαντασίας μου»).
Τρυφερός και ρομαντικός από τη μια, βιάζεται όμως να προμαντέψει και κάποιες αντιδράσεις της που δεν του αρέσουν, οπότε έχουμε μικρά καβγαδάκια αγάπης! Είναι προσεκτικός: «Κατάλαβα κι άλλα πράγματα για σένα, όμως δεν θ’ αναφέρω τίποτα απ’ αυτά για να μην εξαφανιστείς». Ναι αλλά αν «σε ψάχνω μάταια; Αν έχεις ήδη εμφανιστεί στη ζωή μου κι εκείνο που πρέπει να κάνω είναι απλώς ν’ ανοίξω διάπλατα τα κλειστά μου μάτια»; Οι λέξεις ξεχειλίζουν αγνή, άδολη, σε πρώτη φάση μη ανταποκρίσιμη, αγάπη: «Σάρκα απ’ τη σάρκα και χώμα απ’ το χώμα. Ακόμη μόνος, όμως μαζί με σένα βαθιά μου και ποτέ μονάχος». Με αυτόν τον τρόπο ξεδιπλώνεται μια επιστολική αγάπη ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που δεν έχουν γνωριστεί ακόμη κι άρα ο έρωτάς τους δεν έχει αρχή και τέλος, δε θα πεθάνει, «βιώνουν τον θρίαμβο του έρωτα», «προτού η σάρκα ν’ ανακατευτεί στις υποθέσεις μας» Δεν έχουν ιδωθεί ποτέ, δεν έχουν γνωριστεί, τη φαντασιώνεται, της γράφει και ταυτόχρονα του λείπει πολύ: «Πώς είναι δυνατόν να σου λείπει κάποιος που ποτέ σου δεν τον έχεις συναντήσει;»
Ο Ομάρ περιγράφει υπαινικτικά τη δουλειά του, τη ζωή του, τα ενδιαφέροντά του όσο μας συστήνει τον εαυτό του και μας παρουσιάζει τη νοοτροπία του, παραδέχεται την αδυναμία του «όμως εσύ θα είσαι αρκετά έξυπνη για να αντιληφθείς ότι αυτή η αδυναμία είναι κι η μεγαλύτερή μου δύναμη, η οποία θα σε κρατάει δεμένη μαζί μου», είναι «ανήσυχος, απροσάρμοστος, ανειρήνευτος». Παράλληλα με το προσωπικό του ταξίδι, τα αισθήματα, τις φαντασιώσεις, τις προσδοκίες κλπ. ξεπηδούν και οικείες εικόνες μιας συνηθισμένης καθημερινότητας: πώς ξεκινάνε τη μέρα τους οι υπάλληλοι μιας τράπεζας, πώς ακούγεται ο βραστήρας για το τσάι στην κουζίνα του σπιτιού και άλλα μικρά στιγμιότυπα γεμάτα ρεαλισμό που σίγουρα εγείρουν αναμνήσεις στον κάθε αναγνώστη. Το κείμενο είναι γεμάτο ρομαντικές μα και παράδοξες παρομοιώσεις («είμαι απλώς ένας φανατικός που θέλει να διαλυθεί σαν πολυβιταμίνη μέσα στο νεροπότηρό σου»), τρυφερές σκέψεις («Βαθιά μέσα μας θα παλεύουν δύο φωνές -εκείνη του νου κι εκείνη της καρδιάς. Το ποια θα νικήσει, εμείς τ’ αποφασίζουμε…») και ζεστασιά. Μήπως τελικά όμως δε μας λείπει τίποτα και το μόνο που έχουμε ανάγκη είναι ο εαυτός μας; Αυτή η απορία και η απάντησή της έρχονται στο τέλος για να ολοκληρώσουν ένα διαφορετικό γλυκόπικρο ταξίδι στον κόσμο των συναισθημάτων και της εσωτερικής αναζήτησης.
Τα «Γράμματα του Ομάρ στη μελλοντική του σύζυγο» είναι δέκα επιστολές γεμάτες τρυφερότητα, αμεσότητα, μύχια συναισθήματα και μια δυνατή, ιδιαίτερη, προσωπική γραφή. Ένας άντρας γράφει σε μια γυναίκα που δεν έχει δει ακόμη, το νιώθει όμως πως αυτό θα συμβεί κάποτε. Και τονίζει: «…αυτό το γράμμα είναι το συμβόλαιό μας και ξέρω ότι οι όροι του θα τηρηθούν». Οι επιστολές προβληματίζουν και βάζουν σε σκέψεις: «…αυτός είναι ο σκοπός του κάθε ανθρώπου όταν έρχεται στη γη -να μάθει ν’ αγαπά αληθινά. Ν’ ανακαλύψει αυτήν την απεριόριστη αγάπη και μια για πάντα να συμπέσει με τον εαυτό του». Ο ρομαντισμός στο έπακρο: «έπρεπε πολλά ποτήρια νερό να φέρουμε ο ένας στον άλλον, όλα αυτά τα χρόνια, για να μάθουμε πώς να πλέουμε πρίμα». Και πόσο συγκινητικό το τέλος πριν το τέλος: «Όμορφος, επειδή αγαπώ. Χαμογελαστός, επειδή σε περιμένω. Δικός σου, επειδή θα έρθεις. Ο δικός σου Ομάρ». Η έκδοση του μυθιστορήματος είναι φροντισμένη και καλαίσθητη, με επίμηκες εξώφυλλο και lay out που προσομοιάζει με γράμματα, φακέλους, επιστολές, ταχυδρομικές σφραγίδες σε απίθανα μέρη, ένα αλλοπρόσαλλο και όμως γοητευτικό στήσιμο του ταχυδρομικού σύμπαντος που συνοδεύει την ανάγνωση. Βρήκα πρωτότυπη την ιδέα να καθρεφτίζεται η σελίδα 53 στην 52 ενώ αγάπησα τον τρόπο που τα μισοκρυμμένα γραμματόσημα με τα περίεργα σχέδια που συναντάμε στο κείμενο σχηματίζουν στο τέλος ένα πανέμορφο φεγιέ με γυναικείο πρόσωπο. Ένα υπέροχο, γλυκόπικρο βιβλίο.