Τι έβγαλε το μάτι του Κύκλωπα; Πώς συνδέεται ο Φαέθων με την τρίμηνη συσκότιση στην Ελβετία; Τι πραγματικά συνέβη με τον Αίολο και πήρε τον ασκό ο Οδυσσέας; Τι παίχτηκε με την Κίρκη και τον Διόνυσο; Ποιοι ήταν πραγματικά οι μνηστήρες και τι κρύβεται πίσω από τον θρύλο του υφαντού της Πηνελόπης; Τι συνέβαινε στ’ αλήθεια στο παλάτι της Ιθάκης και γιατί μετατράπηκε σε φορολογικό παράδεισο; Ο Οδυσσέας…αλλιώς. Ένας ήρωας που πέρασε όσα ξέρουμε και λίγα παραπάνω. Με τη γραφή του Αύγουστου Κορτώ. Χαμούλης, δηλαδή.
Βιβλίο Μια έξαλλη Οδύσσεια
Συγγραφέας Αύγουστος Κορτώ
Κατηγορία Χιούμορ / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πατάκης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής
«Ο Όμηρος τα τραγούδησε αλλά εγώ τα έζησα… Έτσι, ενώ σαφώς πολέμησα στην Τροία, ο κρυφός, ιδιωτικός μου πόλεμος δεν
καταγράφεται σε καμιά ραψωδία», μας εξομολογείται ο Οδυσσέας. «Όλα αυτά δεν μας τα λέει ο τσίφτης ο Όμηρος. Βέβαια και τι να πρωτοπεί σε είκοσι τέσσερις ραψωδίες. Χώρια που το ποίημα έπρεπε να ‘ναι σοβαρό, διδακτικό, κατά τόπους δυσνόητο…» (σελ. 24-25). Επίσης, «τα γεγονότα που όντως συνέβησαν στολίζονταν με ψέματα που τα έκαναν πιο συμβατά με τα ήθη των καιρών κι ο τόνος της εξιστόρησης γινόταν όλο και πιο σοβαρός» (σελ. 39). Οπότε: «Κι αν κάτι στην ιστορία μου με ντροπιάζει, θα το παραλείψω… Προτιμώ να θυμάμαι το τέρας έξω από μένα κι όχι μέσα μου». Μάγισσες, ναρκωτικά, τέρατα, συμφωνίες κάτω από τον πάγκο μεταξύ θεών, ε, «Καμιά φορά, ο πρωταγωνιστής του έπους θέλει να σφάξει τον επικό ποιητή».
Ο Αύγουστος Κορτώ έγραψε με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο την Οδύσσεια, αναμιγνύοντας στοιχεία της αρχαίας Ελλάδας και του μύθου με το σήμερα. Χιούμορ, σαρκασμός, βωμολοχίες, σουρεαλιστικές καταστάσεις, εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες που συμπληρώνουν τα φαιδρώς γενόμενα, απανωτές ατάκες που δε σε αφήνουν να πάρεις ανάσα (κάποιες μάλιστα θέλουν και παραπάνω σκέψη: «-Ναι αλλά αν θυμώσει η Εστία; -Να βγάλει θυμωμένο πρωτοσέλιδο») είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά του κειμένου. Το μυθιστόρημα φυσικά σέβεται και στηρίζεται κατά μεγάλο ποσοστό στο αυθεντικό (αν υπάρχει τέτοιο, μετά από τόσους αιώνες και τόσες προσμίξεις και λογοκρισίες) έπος αλλά είτε το εμπλουτίζει είτε το αλλοιώνει σε απολαυστικό βαθμό.
Η Ελενάρα, ο τόφαλος Μενέλαος, το ντούκι ο Πάρις, η ξενέρωτη Κασσάνδρα που πάνω στην πράξη πετάει ατάκες του στυλ «Χάλια η οικονομία το 2008» και «Τι τον θέλατε τον πυρηνικό αντιδραστήρα στο Τσερνόμπιλ;», το αγοροκόριτσο απ’ τις Αμύκλες η Πηνελόπη που πάνω απ’ όλα έμεινε πιστή στον εαυτό της, οι μνηστήρες που δεν ήταν ένα λεφούσι επίδοξων σφετεριστών αλλά ντόπιοι αργόσχολοι προύχοντες, ευγενείς κι εισοδηματίες από τα γύρω μέρη, ο Αρχιδάναξ που μιλάει άπταιστα αγρινιώτικα,, ο Τηλέμαχος-προπομπός του Άμλετ («παθιασμένος αλλά αναποφάσιστος, οργίλος και μετέωρος μα κατά βάθος ανήμπορος να αντισταθεί στη μοίρα) και μέγας εφευρέτης, οι βλαχαδεροί βοσκοί Κύκλωπες («πελώριοι, λες κι η μάνα τους ήταν ανεμογεννήτρια»), οι Μοίρες «που όλη μέρα αμολούσαν καλούμπα, μέτραγαν με τη μεζούρα κι έκοβαν με το ψαλίδι, σαν μοδίστρες με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή», ο ποδολάγνος Ζέφυρος, ο Ερμής ο θεός με τον μεγαλύτερο τζίρο στην υφήλιο, η Δήμητρα που είναι στάνταρ μπλεγμένη με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο Απόλλωνας που όφειλε να παραδεχτεί δημοσίως ότι ήταν μπάι, η τυχάρπαστη ρεβιθατζού Κίρκη, ο Ορφέας με τα εκατομμύρια views μιας και ήταν ο κορυφαίος μουσικός του κόσμου, ο Τειρεσίας με το μυστικό του που έκρυψαν οι αφηγητές του έπους και χιλιάδες άλλα πρόσωπα περνάνε από τις σελίδες του βιβλίου με καταιγιστικό ρυθμό. Δεν έχουμε όμως μόνο ξεκαρδιστικά περιστατικά ή σκόρπια πραγματολογικά στοιχεία αλλά και διαχρονικές αλήθειες: «Ένα απ’ τα βάσανα του πολέμου είναι ότι, άπαξ και καταλαγιάσει η μάχη…έρχεται η ώρα, μες στη νύχτα, που νοσταλγούν γυναίκες, γκόμενες, ξαδέρφες, γίδες με δεμένα καπούλια…και πρέπει εξάπαντος να γ… για να ξεδώσουν απ’ τον φόβο του θανάτου που παραμονεύει ολούθε» (σελ. 14-15).
Η Οδύσσεια λοιπόν γραμμένη με τη ματιά του Αύγουστου Κορτώ, με τρόπο οικείο για τους αναγνώστες του αλλά ίσως πρωτόφαντο για όσους τον γνωρίζουν αρχής γενομένης με το παρόν βιβλίο. Για τους τελευταίους, ο συγγραφέας γράφει χαρακτηριστικά: «Κι αν τύχει κάποιος να θιγεί απ’ τις ελευθερίες, τους αναχρονισμούς και τις βωμολοχίες, του ζητώ να κάνει κάτι δύσκολο: να φανταστεί… η συνοφρυωμένη ηθική σκοτώνει τη φαντασία» (σελ 25-26). Φέικ νιούζ, Καρβέλας, νυχούδες, γάροι και τζίβες, κρητική κουζίνα, παράξενα ντιλς, κάγκουρες και ντουγάνια, στέβια, τράφικινγκ, οράματα-σπαμ, Άδης και Walking Dead, κουμκουάτ με αλπραζολάμη, τέρατα και άνθρωποι, θεοί και Κένταυροι συναποτελούν μια κρουαζιέρα διαρκείας με όλα τα καλούδια που με έκανε να γελάω αλλά και να μαθαίνω, ευχόμενος να ‘ναι μακρύς ο δρόμος ως το τελευταίο κεφάλαιο.