Μια γυναίκα ερωτεύεται έναν ναυτικό παρά τις αντίξοες συνθήκες της δουλειάς του. Ένας άντρας επιστρέφει στην οικογενειακή εστία αλλά η μητέρα του τον υποδέχεται με επιφύλαξη. Ένα μοιραίο ταξίδι θα ανατρέψει ισορροπίες και μια φιλία θα στηρίξει αποφάσεις που ίσως αποδειχθούν λανθασμένες.
Βιβλίο Το λιμάνι μου είσαι εσύ
Συγγραφέας Κώστας Κρομμύδας
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής
Η Πηνελόπη Φλέσσα είναι ιδιοκτήτρια της Nauticore, μιας εταιρείας που έχει εξέχουσα θέση στην παγκόσμια ναυτιλία. Το
«Skinos» είναι το μεγαλύτερο φορτηγό πλοίο της εταιρείας της, μια ριψοκίνδυνη επένδυση, στην οποία όμως η Φλέσσα πιστεύει με όλες της τις δυνάμεις. Χάρη στα χρήματα και την περιουσία της, μπορεί να χρηματοδοτεί με πυροσβεστικά οχήματα το νησί της, της Χίο, ώστε να αντιμετωπιστούν οι πυρκαγιές που μαίνονται εκείνη την περίοδο. Είναι μια γυναίκα σκληρή και άτεγκτη αλλά δίκαιη και έχει τονίσει επανειλημμένα στους υπαλλήλους της ότι απαγορεύει τις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ τους. Μεγάλωσε και γαλουχήθηκε με έναν πατέρα που πρέσβευε πως: «Τα καράβια δεν ήταν ποτέ απλοί αριθμοί και άψυχα σκαριά. Ήταν κυρίως η ευθύνη που είχαμε απέναντι σε αυτές τις ψυχές που άνοιγαν δρόμους για εμάς» (σελ. 218).
Η καλύτερή ης φίλη και έμπιστη είναι η Μάγδα Φωκά, δικηγόρος και επικεφαλής του νομικού τμήματος της εταιρείας. Η Μάγδα όμως, παρά τις απαγορεύσεις της Φλέσσα, ερωτεύεται τον Φίλιππο Βαγιάνο, τον καπετάνιο του «Skinos» και ζουν έντονες, τρυφερές στιγμές, πάντα με τον φόβο μην αποκαλυφθεί η σχέση τους. Άραγε, τα αισθήματά τους είναι αληθινά ή απλώς τα ενισχύει το «απαγορευμένο» και το κρυφό»; Η Μάγδα, ως κόρη ναυτικού, ακόμη θυμάται την προσμονή της επιστροφής του πατέρα από τα ταξίδια του και δεν περίμενε πως θα ερωτευόταν κι εκείνη καπετάνιο. Φροντίζει τα μαστιχόδεντρα της οικογένειάς της και εισάγει τον Φίλιππο σε έναν μαγικό κόσμο, αυτόν της μαστιχοπαραγωγής. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν επιστρέφει ο «άσωτος υιός» της Φλέσσα, Χριστόφορος, που είχε μπλέξει με κακές παρέες κι αρχίζει μια έντονη επίθεση προς τη μητέρα του, την οποία κατηγορεί για την απουσία της λόγω δουλειάς. Μαζί προσπαθούν να κάνουν μια νέα αρχή και μέσα από τη σχέση τους αναφέρονται καίρια διαχρονικά μηνύματα για τις ενδοοικογενειακές σχέσεις, ταυτόχρονα όμως υπάρχει και ο ενδόμυχος φόβος μήπως ο Χριστόφορος εποφθαλμιά την περιουσία της οικογένειάς του.
Ο Κώστας Κρομμύδας έγραψε ένα γλυκό και ρομαντικό μυθιστόρημα που καταγράφει τους φόβους και τις αγωνίες που περνούν οι ναυτικοί και οι οικογένειες που άφησαν πίσω τους. Το ταξίδι του Φίλιππου και της Μάγδας στη Σιγκαπούρη, οι ερωτικές τους σκηνές, τα αισθήματα που στεριώνουν όλο και περισσότερο, η μεγάλη ανατροπή αποτυπώνουν μια όμορφη ιστορία με ποικίλες συναισθηματικές εκφάνσεις και χωρίς υπερβολές ή ακρότητες στην πλοκή. Αυτή η απλότητα (που δίνεται όμως με αφηγηματική δεινότητα και πλήθος καλολογικών στοιχείων) ακολουθείται και στον χαρακτήρα της Φλέσσα, η οποία εύκολα θα μπορούσε να γίνει καρικατούρα ή να αποδοθεί μονοδιάστατα. Ο συγγραφέας όμως, αντιθέτως, είτε χάρη στις νουθεσίες του πατέρα της ηρωίδας του είτε μέσα από τα σκαμπανεβάσματα της σχέσης με τον γιο της αποτυπώνει έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα που δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει, π. χ. όταν κληθεί να πάρει αποφάσεις που αφορούν ανθρώπινες ζωές ή όταν μάθει πράγματα που δεν πρέπει. Επιπλέον, η καθαυτή ερωτική ιστορία Μάγδας και Φίλιππου εμπλουτίζεται με την προσωπική ζωή της Λένιας, η οποία έχει κατάστημα με παραδοσιακά προϊόντα καθώς και με άλλους χαρακτήρες που έχουν απαραίτητη θέση στις εξελίξεις. Η πλοκή είναι καλοστρωμένη, προσεγμένη και κάθε λέξη, κάθε σκηνή αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της.
Το μυθιστόρημα «Το λιμάνι μου είσαι εσύ» είναι η ιστορία της θάλασσας και της Χίου, είναι ο έρωτας που δακρύζει όταν πληγώνεται η αγάπη και μοσχοβολάει όταν περισυλλέγεται η ευτυχία. Μικρές και μεγάλες ρεαλιστικές εικόνες, όπως «οι σκιές με τις καύτρες» (ναυτικοί που κάθονται στο λιμάνι πριν το ξημέρωμα για να δουν το ποστάλι όπου δούλευαν πριν βγουν στη σύνταξη), καίριες αλήθειες («Η θάλασσα αλλά και η ναυτοσύνη όρισαν τα θεμέλια της ελληνικής ναυτιλίας», σελ. 24), ρεαλισμός και πραγματολογικά στοιχεία περί Χίου και μαστίχας («Η Χίος άλλωστε είναι δύο νησιά. Το είναι αυτή η γη που πατάμε και το άλλο αποτελείται απ’ τους Χιώτες αποδήμους, σκορπισμένους στον κόσμο», σελ. 24), ιδιωματισμοί και πολλά άλλα αποτυπώνουν τις δυσκολίες, τους φόβους και τους κινδύνους της ναυτοσύνης ακόμη και σήμερα, παρά τα τεχνολογικά επιτεύγματα. Δάκρυσα με τις προσπάθειες επικοινωνίας του ναυτικού από τόπους μακρινούς και φοβήθηκα με τις σκηνές της καταιγίδας. Μια πλούσια σε πλοκή και ποικίλα συναισθήματα ρομαντική ιστορία, ποτισμένη με το άρωμα της μαστίχας, για την οποία μαθαίνουμε τα πάντα: πώς δημιουργείται και πώς περισυλλέγεται, πώς την επεξεργάζονται κ. ά. Το βιβλίο με έπεισε πως ναι, υπάρχει λιμάνι για τον κάθε άνθρωπο κι όταν το βρεις και βεβαιωθείς γι’ αυτό, τότε θα επιστρέφεις πάντα εκεί αποζητώντας γαλήνη. Ταξίδεψα, συγκινήθηκα, μπήκα σε σκέψεις, γεύτηκα τη μαστίχα.