11831634_483713115123189_4128135215820718054_n

Όλα τα καλά πράγματα τελειώνουν κάποτε, Πιστέ Αναγνώστη. Ακόμα κι ο Stephen King δεν μπορεί να πλάσει μια ιστορία που να διαρκέσει για πάντα. Η αναζήτηση, η δική σου και του Ρόλαντ, πλησιάζει στην ολοκλήρωσή της. Ο Ρόλαντ φτάνει στον Πύργο. Και συνειδητοποιεί ότι θα πρέπει να κάνει μόνος, χωρίς τους συντρόφους του, αυτό το τελευταίο, ζοφερό κομμάτι του ταξιδιού του. Το βιβλίο αρχίζει, μια πόρτα ανοίγει προς τις εσχατιές της φαντασίας του King. Έφτασες ως εδώ. Προχώρα λίγο ακόμη. Προχώρα ως το τέλος. Ο ήχος που ακούς ίσως είναι η πόρτα που κλείνει με πάταγο πίσω σου. Καλώς ήρθες στο Μαύρο Πύργο… (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Ο Μαύρος Πύργος
Τίτλος πρωτοτύπου The Dark Tower
Συγγραφέας Stehen King

Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία
 Περιπέτεια / Τρόμου
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Προσοχή, spoilers

Ουφ… Προβληματίζομαι!!!Δεν ξέρω ειλικρινά τι να γράψω για να μην απογοητεύσω. Θα αρχίσω με τα θετικά λοιπόν. Ναι, κι εμένα μου άρεσε που ο Ρόλαντ αρχίζει πάλι από την αρχή. Είναι ένας αντι-ήρωας, ένα γρουσούζικο πλάσμα που καταστρέφει τους γύρω του για να φτάσει στον ΔΙΚΟ του σκοπό. Μήπως ότι γυρνάμε πάλι από την αρχή είναι μια λύτρωση ή μήπως μια σισύφειος τιμωρία; Ας μην ξεχνάμε ότι σκότωσε τη μάνα του κι εξαιτίας του διαλύθηκε και το κα-τετ. Ναι, αυτό το τέλος θα ήθελα κι εγώ. Ανεβαίνει, περνάει τα στάδια της ζωής του, φτάνει στο τέλος και…πάμε πάλι από την αρχή. Από την άλλη χαίρομαι που Έντι Σουζάνα και Τζέικ ξανασυναντιούνται σε μιαν άλλη ζωή και ζουν ευτυχισμένοι. Έπρεπε να φύγουν μακριά από τον Ρόλαντ και καλά κάνανε. Ελπίζω τώρα που η ιστορία ξεκινάει από την αρχή να μην τους ξανακαλέσει. Καλά είναι εκεί!!! 🙂

Όλα τα άλλα δε μου αρέσανε. Οι αναλυτικές περιγραφές (γευμάτων, βυρσοδεψίας, ταξιδιού μέρα με τη μέρα, σπιτιών και Παγωμένων τόπων) (δηλαδή, τελείωνε να πούμε). Πήδαγα σελίδες, πήδαγα κεφάλαια, στο τσακ ήμουν να τα παρατήσω τελείως. Αυτό ακριβώς είναι που δε μου άρεσε και τόσο πολύ. ΟΚ, μεγάλε, έγραψες ένα έπος, κράτησες την αγωνία στο κόκκινο, συνδύασες αριστοτεχνικά τη μυθολογία των βιβλίων σου με την πλοκή του βιβλίου (πιστεύω ότι μια δεύτερη ανάγνωση αξίζει, μόνο για να εντοπίζεις το between the lines αλλά προσωπικά δε θα υποβληθώ σε αυτό το μαρτύριο), ναι, διασκέδασα με τα inside jokes του Stephen King (αφού εκμεταλλεύτηκε μέχρι και το τροχαίο ατύχημα που τον καθήλωσε στην πραγματική του ζωή με έξυπνο τρόπο) αλλά ως εκεί. ΤΕΛΕΙΩΝΕ!!!!Φλύαρο, κουραστικό, τραβάει την αγωνία επιτηδευμένα πολύ. Κι όταν κάνεις ένα γιο που περιμένει πώς και πώς να σε φάει δεν το τελειώνεις έτσι απότομα. Τους επιτίθεται νύχτα και το σκοτώνει. Ε και λοιπόν; Δεν αντάλλαξαν λόγια; Δεν ήρθε ο Ρόλαντ αντιμέτωπος με τύψεις, ενοχές για το παρελθόν του μέσα από το μέλλον του, κάτι; Με ξενέρωσαν απίστευτα τα ρομπότ και οι λυκάνθρωποι. Ξεκινάει ευρηματικά για να καταλήξει σαπουνόφουσκα. Παραμένω αυστηρά στην πλοκή και στον κύκλο που κάνει. Ναι, αυτό μου άρεσε. Ναι, δε μετανιώνω που διάβασα όλο το έργο αυτό.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *