116427925_2610762829165035_6799245784660864027_o

Αχ, η Toni Morrison…  Κάθε λέξη της κι ένα ταξίδι, κάθε ιστορία της κι ένας πόνος (χωρίς λύτρωση). Κάποτε διάβασα την «Αγάπη» κι έτσι πρωτόρθα σε επαφή με αυτήν τη συγγραφέα. Επιτέλους έπεσαν στα χέρια μου κι άλλα βιβλία της. Με το βιβλίο αυτό έπαθα απανωτά σοκ, ένιωσα χαρές και λύπες. Κλασική, ξεκινάει χωρίς έλεος: «Παρ’ όλο που το κρατήσαμε μυστικό, το φθινόπωρο του 1941 δεν είχαμε κατιφέδες. Τότε είχαμε σκεφτεί πως οι κατιφέδες δεν άνθισαν επειδή η Πέκολα γέννησε μωρό από τον πατέρα της». Μπαμ και κάτω. Στο βιβλίο διαβάζουμε για το παρελθόν και το παρόν τριών παιδιών και των οικογενειών τους: τα αδέρφια Κλώντια και Φρίντα, η Πέκολα και οι γονείς τους (περισσότερο η οικογένεια της Πέκολα). Άνθρωποι μαύροι, στη σκληρή Αμερική των δεκαετιών 1930 και 1940. Όνειρα, ελπίδες και απογοήτευση. Δεν ξέρω σε τι να πρωτοσταθώ, ποια πρόταση να καταχωρήσω.

Βιβλίο Γαλάζια μάτια
Τίτλος πρωτοτύπου The bluest eye
Συγγραφέας Toni Morrison
Μεταφραστής Κατερίνα Σχινά
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Νεφέλη (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

«Κρεμόμαστε από τα ρέλια του φορέματος του κόσμου και αγωνιζόμαστε να ανέβουμε λίγο παραπάνω, έστω στο στρίφωμα».

«Οι μόνοι που δεν φωνάζουν στις έγχρωμες γυναίκες είναι οι άλλες έγχρωμες γυναίκες και τα παιδιά». Όλοι οι άλλοι τους φωνάζουν, άντρες μαύροι και λευκοί, γυναίκες λευκές.

Δε θα ξεχάσω την εξής σκηνή: έρχεται φίλος της μαμάς Κλώντια και της Φρίντα στο σπίτι, και δείχνει τα παιδιά, δεν τα συστήνει, σαν να λέμε: από δω η κουζίνα, το σαλόνι, τα παιδιά, α, αυτό το παράθυρο δεν ανοίγει, προσέξτε!!!!!

Η μάνα της Πέκολα, που έχει ξεχάσει πια τι σημαίνει αγάπη, ελπίδα, πόθος, ακόμη αναπολεί με πίκρα τη μοναδική στιγμή που ήρθε σε οργασμό, μια στιγμή που η συγγραφέας την περιγράφει με την αίσθηση του ουράνιου τόξου!

Τα τρία παιδιά λοιπόν μας περιγράφουν τον μικρόκοσμό τους, η Πέκολα έχει περίοδο, ο πατέρας της κι η μάνα της καβγαδίζουν συνέχεια (είναι ένας τρόπος να ξεδίνουν αλλά κι αυτό κατάντησε ρουτίνα, ποτέ δε θα θέλαν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον, τους αρκούν που πονάει ο ένας τον άλλον!) ώσπου ο πατέρας της, για άλλη μια φορά μεθυσμένος, τους καίει το σπίτι και χτυπά σοβαρά τη γυναίκα του κι έτσι φυλακίζεται. Σε μια τέτοια έντονη στιγμή μεθυσιού ρίχνεται στην κόρη του, μπερδεύοντας στο ανύπαρκτο μυαλό του το παιδί με τη μάνα του, επειδή το κορίτσι έκανε την ίδια αυθόρμητη κι αθώα κίνηση με αυτήν που είχε κάνει η μάνα της όταν την είχε πρωτογνωρίσει ο Τσάλυ: να ξύσει το πόδι της!!!!

Φτώχεια, δυστυχία, τα όνειρα των παιδιών να προσπαθούν να βρουν λίγο ήλιο στο πεζοδρόμιο της ζωής, κι αυτά σαν τα αγριόχορτα στα πεζοδρόμια. Κι η 11χρονη Πέκολα να έχει μπει στο στόμα του κόσμου και να της ρίχνουν κι εκείνης βάρος. Τα αδέρφια Κλώντια και Φρίντα, με τα ασημιά όνειρα του κινηματογράφου να τις συντροφεύουν και να τις καθοδηγούν στον ενήλικο κόσμο που τα καλεί η ζωή,.. Τι να πω, μπορεί να ακούγεται πεσιμιστικό και θλιβερό, αλλά είναι τόσο καλογραμμένο, τόσο σοκαριστικό, τόσο δυνατό, τόσο μοναδικό, που δεν παύεις να βλέπεις εικόνες και να σκέφτεσαι ούτε λεπτό. Εξαίρετη πένα, εξαίρετη συγγραφέας, εξαίρετες ιστορίες, εξαίρετοι χαρακτήρες.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *