ceb5cebecf89cf86cf85cebbcebbcebf-cf84ceb5cebbceb9cebacebf

Tη ζωή μας την κυβερνάει ο φόβος. Για να τον ξορκίσουμε λέμε ψέματα. Zωτικά ψέματα. Στον εαυτό μας κυρίως και μετά σ’ αυτούς που αγαπάμε. Για να εξακολουθούν να μας αγαπούν κυρίως. H Mελίνα πιστεύει πως είναι ακόμα ελεύθερη κι αθώα όπως εκείνο το καλοκαίρι στο Άμστερνταμ. O άντρας της είναι περήφανος για την αντισυμβατική σχέση που έχτισαν. O εραστής της ελπίζει ότι δεν είναι αναλώσιμος. O αδερφός της διακηρύσσει ότι η μόνη γυναίκα που χρειάζεται είναι η Mαρία Kάλλας. H μάνα της πιστεύει ότι δε γέρασε. H μπέιμπι σίτερ της δηλώνει επιτυχημένη σεναριογράφος στο Παρίσι. O Γιάννης ελπίζει πως δε θα συναντάει πια τους εραστές του στα σκοτεινά σινεμά και θα βγάλει επιτέλους τη ζωή του στον ήλιο. H αδερφή του είναι σίγουρη πως δε χρειάζεται πατέρα για το παιδί που αποφάσισε να κάνει. Όλοι λένε ψέματα. Όλοι τρέμουν τη μέρα που τα ψέματά τους θα σκάσουν σαν καρπούζια τον Aύγουστο και η αλήθεια θα δείξει τα δόντια της. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Ψέματα / Η αλήθεια είναι…
Συγγραφέας Λένα Διβάνη
Κατηγορία
Χιούμορ / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Τα λόγια είναι περιττά. Η γυναίκα κεντάει. Έχει και λογοτεχνικές καταβολές και χιουμοριστικές. Ένα βιβλίο δηλαδή που τα έχει όλα. Και θα σε προβληματίσει, και θα σε διασκεδάσει, και θα σε θυμώσει και θα σε γεμίσει αγωνία… Σπονδυλωτό μυθιστόρημα, που με μπέρδεψε λίγο ως προς τα πρόσωπα, γιατί στο ένα κεφάλαιο αφηγείται μια ιστορία και στο επόμενο την προσωπική ιστορία ενός προσώπου από το προηγούμενο κεφάλαιο. Και όλα μαζί βρίσκονται για το τελικό ξεκαθάρισμα στο τελευταίο κεφάλαιο. Με εντυπωσίασε που η συγγραφέας έστησε γύρω από κάθε πρόσωπο το περιβάλλον του, την έκφρασή του, το λεξιλόγιό του. Δεν έχουμε μια στρωτή αφήγηση αλλά το κάθε κεφάλαιο ζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που περιγράφει. Μου άρεσε γιατί τα πρόσωπα είναι τόσο μα τόσο διαφορετικά και περιγράφονται πραγματικές καταστάσεις τελείως διαφορετικές μεταξύ τους. Θα μπορούσε να λείπει το δεύτερο μέρος το Η αλήθεια είναι… γιατί βασικά δεν πρόσθετε κάτι εκτός από το γνώριμο ύφος της συγγραφέως,. Με άδειασε το κεφάλαιο με τον Γιάννη το φονιά, μια απίστευτη αναπαράσταση των συναισθημάτων του πρωταγωνιστή. Το τέλος δε με ικανοποίησε, ήθελα κάτι πιο σφιχτό. Μπράβο της όμως, πέρασα τέλεια με το βιβλίο της.

ΥΓ. Το οπισθόφυλλο του βιβλίου είναι από το προφίλ της συγγραφέως Αγάπης Ντόκα στο facebook.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *