Ένας επιθεωρητής της Eθνικής Tράπεζας παίρνει μετάθεση για την κοσμοπολίτικη Aλεξάνδρεια του ’30. Eίναι η εποχή που η ελληνική παροικία της Aιγύπτου δέχεται τα πρώτα πλήγματα από την παγκόσμια οικονομική κρίση αλλά και από τη διάλυση της βρετανικής αυτοκρατορίας. O επιθεωρητής ερωτεύεται την κόρη ενός γεωπόνου εφευρέτη και έρχεται αντιμέτωπος μ’ ένα αίνιγμα: το κουτί με τις σφήγκες. H αναζήτηση της λύσης του αινίγματος θα οδηγήσει τους ήρωες στον γριφώδη και αμείλικτο κόσμο του βαμβακιού, όπου χτυπάει η καρδιά της ελληνικής κοινότητας αλλά και ολόκληρης της αποικιοκρατίας. Oι ήρωες περιπλανιούνται στην Aλεξάνδρεια του μεσοπολέμου, συναντούν τα περιώνυμα πρόσωπα της παροικίας και ανάμεσά τους τον Kαβάφη. Παράλληλα όμως γλιστρούν στα σκοτεινά μονοπάτια ενός μεγάλου έρωτα, που θα τους παρασύρει ίσως στην καταστροφή. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Βιβλίο Τσάι με τον Καβάφη
Συγγραφέας Κατερίνα Καριζώνη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής
Ένας έρωτας με πισωγυρίσματα, το «θέλω» κόντρα στο «πρέπει» και πίσω από όλα αυτά ένα συμφέρον οικονομικό κι ένας αθέμιτος ανταγωνισμός. Ένα νέο είδος βαμβακιού μπορεί να φυτευτεί σε άγονες περιοχές. Επανάσταση!!! Η κοπέλα, αρραβωνιασμένη, γνωρίζει έναν αντιπρόσωπο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος στην Αλεξάνδρεια που, αντί να κλείσει τους λογαριασμούς της Τράπεζας με την διαλυόμενη παροικία των Ελλήνων (δεκαετία του 1930, αναταραχές με την αγγλοκρατία της Αιγύπτου κλπ.), κάνει νέα ανοίγματα, που θα του κοστίσουν τη θέση και θα μετατεθεί πίσω στην Αθήνα. Ο καμβάς είναι αληθινός (όντως υπήρξε τέτοιος υπάλληλος τράπεζας και τέτοιος βαμβακοπαραγωγός) αλλά τα γεγονότα είναι μυθιστορηματικά. Πού είναι κρυμμένοι οι σπόροι της νέας παραγωγής; Πού είναι η φόρμουλα; Ποιος κανόνισε τη δολοφονία του παραγωγού; Και γιατί η κοπέλα διάλεξε τον Άγγλο κι όχι τον Έλληνα; Χωρίς να είναι καθαρά αστυνομικό και χωρίς να κουράζουν οι λογοτεχνικές περιγραφές της μάγισσας Αλεξάνδρειας, παρακολουθούμε την ιστορία ενός έρωτα με προδιαγεγραμμένο τέλος. Το κουραστικό ήταν οι άγνωστες για μένα λέξεις που χρησιμοποιούν οι Έλληνες της Αιγύπτου κι αναγκαζόμουν να τρέχω στις τελευταίες σελίδες συνέχεια. Τέσπα. Κι ο Καβάφης, στα τελευταία του, να ανοίγει και να κλείνει με την παρουσία του το βιβλίο, χωρίς να προσφέρει κάτι ιδιαίτερο στην πλοκή. Αρκετά καλό.