1507109700_Bell_1986 2

Είναι άνοιξη! Απόβραδο. Με πνίγει η άνοιξη. Μου κόβει την ανάσα. Δεν αντέχει πια η ψυχή μου να κουβαλήσει τόση ομορφιά. Σαν να φορτώσεις στη ράχη μιας κάμπιας ένα κόκκινο ρόδι. Φουσκώνουν οι φλέβες μου, πονάει το αίμα μου, παλεύουν να βλαστήσουν οι σπόροι μέσα μου και δεν υπάρχει χώμα για να ριζώσουν. Δεν υπάρχει αρκετό νερό να ποτιστούν. Όταν έπρεπε να κόψω όλους τους άγριους θάμνους να ελευθερωθεί το τοπίο, δεν το ‘κανα. Λυπήθηκα τα φίδια, που δεν θα είχαν άλλες φωλιές για να κρυφτούν. Όταν έπρεπε να φυλάξω λίγο νερό, για ώρα ανάγκης, δεν το ‘κανα. Λυπήθηκα τ’ αδέσποτα, που διψούσαν. Τώρα… Τώρα, πώς να φυτρώσουν οι βολβοί; Πως να ποτιστούν τα όνειρα… (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Το ταξίδι που λέγαμε
Συγγραφέας Αλκυόνη Παπαδάκη
Κατηγορία
 Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καλέντης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δυο αδελφές, η μία αφοσιωμένη σε έναν άντρα με παιδί με νοητική υστέρηση και η άλλη δεμένη με έναν άντρα μέθυσο, βάρβαρο και χαρτοπαίκτη. Πώς θα γλυτώσουν τις ψυχές τους; Πώς κατέληξαν να μείνουν μόνες οι δυο τους; Τι τίμημα πλήρωσαν; Με ποιους συναναστράφηκαν; Άλλο ένα μοναδικό βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη, ένα απίστευτο ταξίδι στην ελληνική γλώσσα και στη γυναικεία ψυχή.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *