life_expectancy

Τι κρύβει ένα πρόσωπο από τον κόσμο; Ποιες αλήθειες δεν φανερώνει; Πώς μπορείς να ξέρεις όταν το κοιτάς ποιος -ή τι- σε αντικρίζει; Παραμονές Χριστουγέννων, στο μέγαρο του διάσημου ηθοποιού Τσάνινγκ Μανχάιμ στο Λος Άντζελες, φτάνει το πρώτο παράξενο “δώρο”. Ύστερα άλλο ένα κι άλλο ένα: πέντε μαύρα κουτιά με όλο και πιο αλλόκοτο, μακάβριο περιεχόμενο… Ο υπεύθυνος της προσωπικής ασφάλειας του Τσάνινγκ, Ίθαν Τρούμαν, πασχίζει να αποκρυπτογραφήσει το κακόβουλο μήνυμα που κρύβουν τα κουτιά. Μα δεν έχει ιδέα τι είναι αυτό που πρέπει να αντιπαλέψει…Καθώς μια ατελείωτη, δυσοίωνη βροχή πέφτει στη Νότια Καλιφόρνια, μια κολασμένη ψυχή, που βρίσκει την ηδονή στο χάος, ετοιμάζεται για το θρίαμβό της. Την ίδια στιγμή, κάτι ασύλληπτο συμβαίνει στο νεκροθάλαμο ενός νοσοκομείου. Κι ένα άλλο μικρό παιδί, φυλακισμένο στη μοναξιά, ακούει μια απόκοσμη φωνή να το προειδοποιεί για κάτι μοχθηρό που πλησιάζει. (από το οπισθόφυλλοο του βιβλίου)

Βιβλίο Το πρόσωπο
Τίτλος πρωτοτύπου The face
Συγγραφέας Dean Koontz
Μεταφραστής Γωγώ Αρβανίτη
Κατηγορία
 Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αχ, κλασικός αγαπημένος Dean Koontz…. Η αλήθεια είναι ότι αν ξεκίναγα να διαβάζω Dean Koontz κι ήμουν διστακτικός ως προς τη σύνδεση του υπερφυσικού με την πραγματικότητα (βλ. φαντάσματα) θα το παράταγα σύντομα. Έχοντας ξεκινήσει όμως να διαβάζω τον «Παράξενο Τόμας» και το «Για πάντα Παράξενος» τον λάτρεψα (αν και το δεύτερο ήταν βλακεία). Ξέρω λοιπόν ότι έχω να διαβάσω έναν συγγραφέα που τυλίγει το σκληρό αστυνομικό με το υπερπέραν. Εδώ έχουμε έναν πρώην αστυνομικό που προσπαθεί να γλυτώσει τον γιο του σούπερ-σταρ από τα νύχια ενός μανιακού. Διαβάζουμε για όλους: για τον πρώην αστυνομικό, για τους συνεργάτες του, για τον χαρακτήρα του παιδιού του κινηματογραφικού αστέρα, για τον Μπαμπά-Φάντασμα και για την Κατ’ Όνομα Μαμά (χαρακτηρισμοί που έδωσε το ίδιο το παιδί στους γονείς του), για τον παρανοϊκό δολοφόνο και τους συνεργούς του.

Κινηματογραφική πλοκή, ο αστυνομικός ζει επιθανάτιες στιγμές αλλά ξανάρχεται στη ζωή, το παιδί ζει μεταφυσικές εμπειρίες (φύλακες-άγγελοι προσπαθούν να το προστατεύσουν από τον κακό). Μου άρεσε πάρα πολύ η ψυχολογία του παιδιού: γιος διασήμου που φυσικά δε θέλει καμία σχέση με αυτό το κύκλωμα, ζει μόνος του στο σπίτι αλλά καταφέρνει να αναπτύξει κρίση και συναισθήματα αντίθετα με τον ρόλο του στη ζωή, δοτικός, ελλόγιμο ον, πανέξυπνος, φιλικός και μόνος. Οι χαρακτηρισμοί που έδωσε στους γονείς του, το παλάτι-φρούριο στο οποίο ζει, τους τόνους παιχνίδια που έχει στη διάθεσή του όποτε τα θελήσει (δεν τα ζητά ποτέ) και τόσα άλλα με προβλημάτισαν για το μέλλον των παιδιών αυτών των ανθρώπων-υπερηρώων. Το σπίτι είναι ένα φρούριο, με συναγερμούς, καταφύγια και διαδρόμους αλλά ο δολοφόνος καταφέρνει να μπει. Ωραία εξέλιξη, ωραίες ανατροπές, αγωνιώδεις στιγμές και κάτι που για μένα που ξέρω τον Κουντζ μου άρεσε: φύλακες-άγγελοι μπαινοβγαίνουν σε καθρέφτες, επικοινωνούν από το υπερπέραν και προσπαθούν να σώσουν τους καλούς. Σε γενικές γραμμές δεν το αφήνεις εύκολα, σε προβληματίζει, κάπου κάπου φλυαρεί (ειδικά οι σκηνές με τους μονολόγους του παιδιού) αλλά είναι ένας καλός, αγαπησιάρικος Dean Koontz.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *