a9e55192-9b05-4fb3-8e0c-7e3e4d0e9882

Ποτέ δεν περίμενα ότι ο Δημήτρης Κωνσταντάρας θα έγραφε κάτι τόσο καλό. Και μάλιστα ένα έργο που άνετα το χαρακτηρίζεις αστυνομικό! Προς Θεού δεν αμφισβητώ την πένα του έγκριτου δημοσιογράφου, απλώς ξαφνιάστηκα!

Βιβλίο Η τελευταία καληνύχτα
Συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντάρας
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα

Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο βιβλίο παρακολουθούμε τη ζωή του Δημήτρη Καρρά. Γιος εύπορης οικογένειας, μεγαλώνει στα πούπουλα και όλα είναι στρωμένα μπροστά του. Όνειρο Δημήτρη και γονιών η Νομική. Ώσπου γνωρίζει τη Μαριάννα, την καθιστά κατά λάθος έγκυο κι όταν η κοπέλα πάει για έκτρωση παραλίγο να πεθάνει. Ο πατέρας της Μαριάννας χωρίζει οριστικά τα δυο παιδιά και βάζει τον Δημήτρη στο μάτι. Κάθε τρεις και λίγο πετάγεται μπροστά του και του καταστρέφει τη ζωή, κάθε όνειρο και κάθε ελπίδα. Κι όλα αυτά στη δεκαετία του 1960, την πολυτάραχη και πολύπαθη δεκαετία του τόπου μας. Έτσι, κατά τη διάρκεια της Χούντας, ο Δημήτρης «καρφώνεται» ως κομμουνιστής, κάνει εξορία και όταν έρχεται η ώρα της στρατιωτικής του θητείας ζει ακόμη πιο άσχημες στιγμές, μιας και ο «πεθερός» του έχει τα μέσα και στο Στρατό.

Από κει και πέρα αρχίζει μια απίστευτη αλλαγή στη νοοτροπία και τον χαρακτήρα του Δημήτρη (βλέπει πια ότι ο κόσμος του είναι.. «ψευδεπίγραφος»). Παρ’ όλο που δεν δείχνει υπερόπτης και αλαζόνας ως γνήσιο τέκνο πλούσιας οικογένειας, μετά από αυτά τα απανωτά στραπάτσα παίρνει την κάτω βόλτα και αρχίζει να αναπτύσεται ένα μυθιστόρημα που δεν μπορείς να φανταστείς πού θα σε πάει και πόσο πολύ θα αλλοιώσει τον χαρακτήρα του πρωταγωνιστή. Τελικά, χρόνια αργότερα, σε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει πολύ και γι’ αυτό τη λάτρεψα τις σκηνές του φινάλε στα έργα της Agatha Christie, ο Δημήτρης καλεί το γύρω του περιβάλλον σπίτι του για να τους πει την τελευταία καληνύχτα,

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί αυτήν την ιστορία για να περιγράψει τις συνθήκες στην Επταετία και την πολιτιστική ζωή του τόπου και της Αθήνας ειδικότερα. Ο Δημήτρης ζει στις μπουάτ, στην Αλάσκα της Κηφισιάς, σπουδάζει στη Νομική της δεκαετίας του 1970, έρχεται σε επαφή με κείμενα και σκέψεις που συντρόφευαν όλους τους νέους της εποχής. Η ψυχολογία του είναι πολύ καλά δομημένη, χωρίς το κείμενο να γίνεται φλύαρο, επιφανειακό ή κατηχητικό. Ο συγγραφέας δεν παίρνει θέση, αφήνει τον ήρωά του να μεγαλώσει και να επηρεαστεί από τα γεγονότα και τις εξελίξεις, τον αφήνει να ατσαλωθεί και να τσαλακωθεί. Ακόμη και αργότερα, που έχουμε φύγει από τη δικτατορία, οι κινήσεις που κάνει και ο τρόπος που αποκτά περιουσία και φήμη δεν δίνεται βιαστικά και επιπόλαια. Η αφήγηση τρέχει αβίαστα, υπάρχει αγωνία για τη συνέχεια, αληθινοί χαρακτήρες και πολύ καλή πλοκή.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *