74ac9e92-9ea2-43a3-9448-eaf7f1fa2866_4

Ήταν μια φορά ένα αγόρι που το ‘λεγαν Μίλο και δεν ήξερε πώς να περάσει την ώρα του. Όταν, ξαφνικά, εμφανίζεται στο δωμάτιό του μια μυστηριώδης πύλη διοδίων, αποφασίζει να την περάσει μόνο και μόνο γιατί δεν έχει τίποτε καλύτερο να κάνει. Κι έτσι βρίσκεται να τρέχει σ’ έναν άγνωστο δρόμο στην εξοχή, στη χώρα των Προσδοκιών, με κατεύθυνση τη Λεξικούπολη. Γνωρίζει τους Ληθαργίτες και το ρολογόσκυλο Τοκ που κάνει τικ-τικ, την Ορθογραφική Μέλισσα, την Ηχοκρατόρισσα και τόσους άλλους-αλλόκοτους μα καθόλου βαρετούς-χαρακτήρες. Ο Μίλο θα φτάσει ως τα Βουνά της Άγνοιας προκειμένου να σώσει τις δίδυμες πριγκίπισσες, τη Ρίμα και τη Λογική, και θα προσπαθήσει να σταματήσει τον πόλεμο ανάμεσα στα Γράμματα και στους Αριθμούς. Και, κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, θα καταλάβει πως η ζωή δεν είναι καθόλου βαρετή. Αντίθετα, είναι πιο συναρπαστική και από τα πιο ευφάνταστα όνειρα. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Τα διόδια της φαντασίας
Τίτλος πρωτοτύπου The phantom tollbooth
Συγγραφέας Norton Juster
Εικονογράφος Jules Feiffer
Μεταφραστής Μαρία Ιωάννου
Κατηγορία
 Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει ο καθένας. Ένα παιδικό και ταυτόχρονα και για μεγάλους βιβλίο. Ένας ύμνος στην παιδική φαντασία, δραστηριότητα και ανάπτυξη. Πόσο όμορφα αποδίδεται ο σωστός ψυχισμός ενός ανθρώπου, πόσο όμορφα ταιριάζουν οι ήρωες με τα συναισθήματα που εκπροσωπούν. Ένα απίστευτο ταξίδι που πραγματικά το καταχάρηκα. Τόποι, πρόσωπα, περιπέτειες. Ήταν σα να διάβαζα για την παιδική μου ηλικία ενώ ταυτόχρονα σκεφτόμουνα σε ποια φιλικά μου ζευγάρια με παιδιά θα το χαρίσω. Ένιωθα σα να διάβαζα Τριβιζά αλλά η αλήθεια είναι ότι είτε ο συγγραφέας είτε το περιεχόμενο του βιβλίου προχωρά σε άλλη, ανώτερη διάσταση. Καταγράφει τον τρόπο ανάπτυξης και υγιούς εξέλιξης ενός παιδιού και του δίνει να καταλάβει τι πρέπει να κάνει για να γίνει σωστός άνθρωπος. Αλλά δεν πατρονάρει, δεν διδάσκει, καθοδηγεί. Το παιδί ανακαλύπτει μόνο του αυτόν τον κόσμο κι επιπλέον πολλές φορές μέσα στο βιβλίο δίνεται η ευκαιρία στο γονιό αν το διαβάζει μαζί με το παιδί να παίξει με το παιδί, να το καθοδηγήσει, να του παρακινήσει το ενδιαφέρον για νέες λέξεις, νέα πράγματα. Η σκηνή με τα χρώματα και τους ήχους ήταν από τις πιο ωραίες περιγραφές. Αλήθεια γιατί πολλές λέξεις δεν είχαν τόνους στο βιβλίο; Μήπως για να τους συμπληρώνει το παιδί και να μαθαίνει έτσι και ανάγνωση; Από τα πιο εποικοδομητικά ταξίδια που έχω κάνει με ένα βιβλίο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *