13619978_1201608283257270_8331384939377063538_n

Έρωτας, γάμος, η γοητεία του απαγορευμένου, παιδιά, καριέρα, η αγκαλιά εκείνου που ελευθερώνει την καρδιά τους. Κι ένα παρελθόν γεμάτο απογοητεύσεις που γονατίζουν: χωρισμοί, ορφάνια, ταπείνωση, βάναυση κακοποίηση. Γυναίκες που αναζητούν τον εαυτό τους, την αποδοχή, τη δικαίωση, την ολοκλήρωση του «είναι» τους. Μια ζωή γεμάτη αγώνες, μια ζωή γεμάτη πάλη για ψήγματα ευτυχίας. Κι οι άνθρωποι που χρωμάτισαν τη ζωή τους, οι άνθρωποι που μάτωσαν την ψυχή τους, σύζυγοι κι εραστές, (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Σκιές στο χρόνο
Συγγραφέας Μαρία Κωνσταντούρου
Κατηγορία
Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ξεκινάει ανάλαφρα και μονοδιάστατα. Δυο κολλητές και πώς μεγαλώνουν. Μετά η πρωταγωνίστρια μας περιγράφει τον γάμο της με έναν σχιζοφρενή, έναν άντρα που της φέρεται άσχημα και βάναυσα. Κάνει μαζί του δύο παιδιά αλλά δεν μπορεί να φύγει. Τη δέρνει, την προσβάλλει και μετά τη γεμίζει χάδια και φιλιά. Η γυναίκα έχει κλειστεί στον εαυτό της, καταφεύγει στα χάπια, ζει μια κόλαση. Αλλά δεν μπορεί να φύγει. Ακόμη και κινήσεις που κάνει προς οργανώσεις που τάχατες τη βοηθούν μας εξηγεί ότι δεν βοηθούν και απόλυτα. Λέω, οκ, δεν μου προσφέρει κάτι σαν βιβλίο αλλά η συγγραφέας έχει κάτι να μας πει, γράφει για να βοηθήσει και να εμψυχώσει άλλες γυναίκες που ζουν τέτοια δράματα (και δυστυχώς είναι πολλές). Αλλά ξαφνικά έχουμε μια ανατροπή, ναι φεύγει από το σπίτι, αρχίζει να χτίζει τη ζωή της από την αρχή κι όλα καλά κι όλα ωραία. Πολύ απότομο και καθόλου πραγματικό. Και ο άντρας της δεν «τιμωρείται» με κανέναν τρόπο. Θα το προτιμούσα σαν δοκίμιο με λογοτεχνική χροιά γιατί έτσι σαν στόρι και πλοκή και γραφή δεν βοηθάει καθόλου. Λίγο ανεδαφικό, κρίμα γιατί είχε τον τρόπο του να σε κρατήσει.

Κρατάω τον επίλογο: «Το παρελθόν μας, με όλες τις απογοητεύσεις που μπορεί να κουβαλάει, μοιάζει σαν σκιά στο χρόνο που μας έχει δοθεί σε τούτη τη ζωή. Όλα εξαρτώνται από τη γωνία από την οποία ο καθένας μας βλέπει τον ήλιο. Αν τον κοιτάζουμε κατάματα, οι σκιές μένουν πίσω και δε γίνονται τροχοπέδη στην πορεία μας. Αν διαλέξουμε να τον κοιτάμε λοξά, οι σκοτεινές σκιές μπαίνουν μπροστά μας και μας φράζουν τον δρόμο προς την ευτυχία».

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *