41502720_10212600214936703_8980727159387586560_n

Δεν ξέρω τι να πω για αυτό το βιβλίο. Δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο ως πλοκή, δεν με συγκλόνισε από άποψη γραφής, αντίθετα με ανατρίχιασε σε πολλά σημεία. Ένας τύπος που γίνεται νεκροθάφτης ξαφνικά, αποκτά μεταφυσικές ανησυχίες, οσμίζεται το θάνατο γύρω του και μας δείχνει αναλυτικότατα τη δουλειά του για να βρει το θάνατο δίνοντας αίμα σε κέντρο αιμοδοσίας (τώρα γιατί και πώς δεν ξέρω). Α, στο μεταξύ ανακαλύπτει ότι το πτώμα που του παρέδωσαν είναι δολοφονημένο και μαντεύει τον ένοχο την ώρα που πεθαίνει. Χμ….

Βιβλίο Λίαν προσεχώς
Συγγραφέας Σίμος Οφλίδης / Ελένη Καλαϊτζή-Οφλίδη
Κατηγορία Χιούμορ / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Σύγχρονοι Ορίζοντες (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αν όμως το αντιμετωπίσουμε ως κείμενο παραδέχομαι ότι διασκέδασα αρκετά σε πολλά σημεία. Καταρχάς δεν το συνιστώ επ’ ουδενί σε κανένα που δεν αντέχει το μακάβριο χιούμορ. Το βιβλίο βρίθει προκαταλήψεων, γητειών, δοξασιών, και ό,τι συνοδεύει το θάνατο (από κάσες μέχρι νεκροταφεία). Επομένως θα φτύνεστε όλη την ώρα. Αυτό ακριβώς όμως είναι που εμένα κατά καιρούς τουλάχιστον (ή μάλλον σελίδες) με διασκέδασε. Προσπερνώντας το γεγονός ότι σαν μυθιστόρημα δεν άξιζε (για μένα πάντα) είναι τόσο έξυπνος ο τρόπος που περνάνε τα πάντα μέσα από τη ζωή και τη δουλειά ενός νεκροθάφτη, που λες ναι, όντως δεν το σκέφτηκα έτσι. Μαθαίνουμε τα πάντα λοιπόν: τα ξύλα των φέρετρων, πώς κατασκευάζονται, ποιο υλικό είναι καλύτερο και γιατί και πόσο στοιχίζει, πώς ταριχεύουν τους νεκρούς και πού τους βάζουν μέχρι να θαφτούν, πώς πρέπει να είναι σκαμμένος ο τάφος για να μην μπαλατζάρει το φέρετρο, πώς πρέπει να είναι ντυμένοι και να φέρονται τα κοράκια, τι να κάνουμε σε περιπτώσεις οδυνηρού κοπετού των συγγενών ή ψύχραιμης αταραξίας, τι να προσφέρουμε στους συγγενείς μετά την κηδεία (όχι σκέτο παξιμάδι και κονιάκ αλλά ένα περιποιημένο κέτερινγκ, προσέχοντας βέβαια τους τζαμπατζήδες εξωσυγγενικούς), τι νεκροφόρα να προτιμήσουμε, τι μοντέλο και γιατί, πώς να είναι ο τάφος και σε ποιο σημείο του νεκροταφείου (το “προσοχή στους γείτονες” εδώ παίρνει άλλη σημασία), ακόμη και περιοδικό, παρακαλώ, με νέα και προσφορές από το χώρο, δημοτικά τραγούδια για το χάρο κλπ. Με ένα σκόρδο στο χέρι διαβάζεται ανετότατα λοιπόν.

Ανατριχιαστική η σκηνή του νεκροτομείου, όπου μαθαίνουμε αναλυτικότατα σε τι κατάσταση περιήλθε ο υπερ-αιωνόβιος παππούς που κατά τα άλλα δολοφονήθηκε. Γοητευτική και διακριτική η περιγραφή των κοιμητηρίων της Θεσσαλονίκης αλλά και της ζωής της πόλης συγκριτικά με τα νεκροταφεία και τον κάτω κόσμο που τα φιλοξενεί (με αυτόν τον τρόπο δε σκέφτηκα ποτέ να περιγράψω μια πόλη και τους κατοίκους της). Και παράλληλα με όλα αυτά έχουμε κι ένα τάγμα αγγέλων που κατεβαίνουν στη γη και κάνουν απολογισμό της ζωής του Αθανασιάδη (Αθανασι-αδη παρακαλώ αλλά και α-θανασιάδη) ώσπου να κόψουν το νήμα της ζωής του. Εντύπωση μου έκανε η αντίστροφη μέτρηση των κεφαλαίων (από το 25 έως και το μηδέν παρακαλώ, που κι αυτό σε βάζει σε ένα κλίμα αντίστροφης μέτρησης απέναντι στο τέλος που περιμένει όλους). Το τελευταίο κεφάλαιο ήταν αρκετά κουραστικό και δεν κατάλαβα με ποιον μιλούσε ενδιάμεσα ο Πόλυς, μάλλον με τον Άγιο Πέτρο. Και στο κάτω κάτω πώς πέθανε μέσα στο κέντρο αιμοδοσίας; Άγνωστο. Με βαθύ νόημα η γνωριμία του με την Περσεφόνη (χαϊδευτικό Φόνη, παρακαλώ, κι όχι Πέρσα, αλλά και πάλι κι αυτή στον κάτω κόσμο πήγε) που ο Πόλυς ήθελε να τη… γνωρίσει καλύτερα αλλά του βρώμαγε θανατίλα (είχε το προαίσθημα που έγραψα πιο πριν)!!

Τι να πω, το ζήσαμε [διαβάσαμε] κι αυτό!!!

ΥΓ. Το 2007 έγινα ενεργό μέλος του bookcrossing κι άρχισα να διαβάζω συστηματικότερα. Το 2010 μου έγινε η πρόταση να γράφω τις απόψεις μου στο captainbook κι αυτή είναι η πρώτη κριτική που δημοσιεύτηκε (4 Μαΐου 2010) στο πλαίσιο του 5ου Συνεδρίου Bookcrossing που έγινε στη Θεσσαλονίκη. Όλα αυτά ως τις 5 Μαρτίου 2012 που γνώρισα τον κύριο Μηνά Ιωακειμόπουλο και με την κριτική για το βιβλίο «Τριαντάφυλλα κι αγκάθια» ξεκίνησε η συνεργασία μου με τις εκδόσεις Τσουκάτου ενώ νωρίτερα τον Ιανουάριο και αργότερα τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ξεκίνησε η συνεργασία μου με τις εκδόσεις Καστανιώτη και με τις εκδόσεις Διόπτρα και  Ψυχογιός αντίστοιχα για να ακολουθήσουν σύντομα και οι υπόλοιποι εξίσου σημαντικοί εκδοτικοί οίκοι.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *