life_expectancy

Ο Dean Koontz επιστρέφει με τη συνέχεια του «Παράξενου Τόμας». Ξαναπιάνει το νήμα της ιστορίας ενός μοναδικού ήρωα και της αλλόκοτης μικρής του πόλης, σ’ ένα μυθιστόρημα που ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στον τρόμο, το χιούμορ, την περιπέτεια και το μυστήριο… Ο Οντ είναι ένας πολύ συνηθισμένος άνθρωπος με ένα πολύ παράξενο χάρισμα… Ποτέ δεν επιδίωξε να επικοινωνεί με τους νεκρούς – απλώς συνέβη. Κι έτσι, ζει σαν πρεσβευτής ανάμεσα στον κόσμο τους και το δικό μας, προσπαθώντας πάντα να κάνει το σωστό. Όταν ένας παιδικός του φίλος εξαφανίζεται, ο Οντ επιστρατεύει το χάρισμά του για να τον εντοπίσει. Αλλά ανακαλύπτει κάτι πολύ χειρότερο από ένα πτώμα: ένα εχθρό ασύλληπτα πανούργο, που τον παρασύρει στη δίνη του τρόμου… Για μια ακόμη φορά ο Οντ θα αντιπαρατεθεί με τους χειρότερους φόβους μας. Γύρω του συσπειρώνονται σύμμαχοι καινούριοι και παλιοί, άλλοι ζωντανοί κι άλλοι όχι. Γιατί στη μάχη που θα διεξαχθεί στο Πίκο Μούντο δεν υπάρχει περιθώριο για αμέτοχους θεατές, και η κάθε θυσία μπορεί να ανατρέψει την ισορροπία ανάμεσα στην ελπίδα και την απελπισία. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Για πάντα Παράξενος
Τίτλος πρωτοτύπου Forever Odd
Συγγραφέας Dean Koontz
Μεταφραστής Γωγώ Αρβανίτη
Κατηγορία
 Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ξεκινάει καλό αλλά στη μέση τελματώνει για μεγάλο διάστημα και στο τέλος σε αφήνει είτε να γελάσεις με την τελική απόφαση του Οντ Τόμας ή να καταλάβεις πραγματικά την ανάγκη του. Πρέπει να σταματήσουν να βγαίνουν συνέχειες μυθιστορημάτων, θα το λέω και θα το ξαναλέω. Το βιβλίο δεν έχει σχέση με το πρώτο. Είναι πιο εσωστρεφές, πιο στάσιμο, χωρίς κανέναν άλλο χώρο δράσης πλην του καζίνο. Ξεκινάει πολύ ωραία, νέο μυστήριο, κάποιος απάγει τον καλό του φίλο, αναφορές στο προηγούμενο βιβλίο, οι γνωστοί ήρωες. Και μόλις καταφέρνει να ανακαλύψει πού μεταφέρθηκε ο φίλος του, η δράση σταματάει. Κι έχουμε τον Οντ Τομας σε ΟΛΟ το βιβλίο να ψάχνει ένα κατεστραμμένο και καμένο ξενοδοχείο-καζίνο να βρει το φίλο του, να αποφύγει τους απαγωγείς του, να κρυφτεί, να γλυτώσει από το κακό, να καλέσει την αστυνομία… Ολόκληρο το οικοδόμημα περιγράφεται τοίχο-τοίχο, τούβλο τούβλο, αρμό αρμό, από το καζίνο και τη ρεσεψιόν, ως το υπόγειο παρκινγκ και το σύστημα ύδρευσης. Κι οι κακοί; Ο ένας τη γλυτώνει σχετικά γρήγορα, τον άλλον τον τρώει ένα λιοντάρι (αν είναι δυνατόν) και ο τρίτος κυνηγάει επί 3 η 4 κεφάλαια τον ήρωα στους υπονόμους για να τον σκοτώσει. Έλεος!!! Με κράτησε ως το τέλος γιατί διάβασα το πρώτο κι ο εσωτερικός ψυχισμός και οι εσωτερικές αναζητήσεις του πρωταγωνιστή ολοκληρώνουν τον χαρακτήρα του αλλά ήταν πολύ στάσιμο κι εκνευριστικό. Κρίμα. Οι περιγραφές και η γλώσσα του Dean Koontz είναι ανάγλυφες και τρισδιάστατες αλλά το κείμενο και η υπόθεση δε σώζονται με τίποτα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *