Ένας άντρας ομολογεί στην αστυνομία έναν φόνο που διέπραξε. Το έκανε πράγματι ή μήπως συνέβη κάτι άλλο; Γιατί μιλάει με γενικότητες; Ένας χρηματιστής ερωτεύεται μια γυναίκα που γνωρίζει στο Tinder και συναντιούνται τακτικά σ’ ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής. Ποια είναι αυτή η γυναίκα και γιατί δεν του χαρίζει περισσότερο χρόνο; Μια ηθοποιός, αφοσιωμένη στην τέχνη, αποφασίζει να υποχωρήσει και να εμφανίζεται γυμνή για να έρθουν περισσότεροι θεατές στον μονόλογο της. Πόσο περισσότερο θα υποχωρήσει όμως στα αιτήματα του συντρόφου της και γιατί σκέφτεται διαρκώς τον εραστή της;
Βιβλίο Ο εραστής της
Συγγραφέας Ειρήνη Βαρδάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής
Η Ειρήνη Βαρδάκη έγραψε ένα δυνατό και ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα γεμάτο ερωτηματικά και αναπάντεχες εξελίξεις. Δύο είναι οι κύριοι αφηγηματικοί άξονες, η ζωή του χρηματιστή και η ζωή του ανθρώπου που ομολόγησε τον φόνο. Σταδιακά όμως μπαίνουν κι άλλα πρόσωπα, όπως η ηθοποιός Έρρικα, ο αστυνόμος Σταθάκης που ερευνά την υπόθεση, ακόμη κι ένας άντρας που βρίσκεται σε αναπηρικό αμαξίδιο και τον έχουν παρατήσει σε ίδρυμα αποκατάστασης. Όλες αυτές οι φαινομενικά ετερόκλητες και άσχετες μεταξύ τους πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις συγκροτούν σταδιακά ένα παζλ για δυνατούς λύτες και ποικίλες οπτικές γωνίες, καλώντας έτσι τον αναγνώστη σ’ ένα διαρκές παιχνίδι έντασης και αγωνίας ως προς τους πραγματικούς ρόλους που έχουν οι χαρακτήρες στην ιστορία και ως προς το τι θα συμβεί παρακάτω, όταν έρθουν τα πάντα στο φως. Μπορεί να υπάρχει έμφαση στους στακάτους, κοφτούς διαλόγους και να υποχωρεί η περιγραφή της δράσης, η ένταση όμως παραμένει αμείωτη και οι χαρακτήρες είναι ολοκληρωμένοι, γεμάτοι αίνιγμα και μυστήριο, κάτι που δείχνει πόσο καλά δουλεύτηκε το κείμενο και πόσο φροντισμένα δίνεται στον αναγνώστη.
Ένας άντρας ομολογεί έναν φόνο αλλά η ανακριτική διαδικασία δεν είναι και τόσο εύκολη όσο περίμενε. Στις απανωτές
ερωτήσεις του αστυνόμου Σταθάκη υπεκφεύγει, φωνάζει, παραθέτει γενικότητες. Επιμένει ότι σκότωσε μια γυναίκα με την οποία βρίσκονταν τακτικά σε ξενοδοχεία ημιδιαμονής. Είναι θεόμουρλος ή απλώς βρίσκεται σε κατάσταση σοκ; Ποιος είναι, πώς βρέθηκε με αυτήν τη γυναίκα, γιατί τη σκότωσε εφόσον αληθεύει η ομολογία του; Ο αστυνόμος Σταθάκης φτάνει στα όριά του ώσπου μια αναπάντεχη εξέλιξη του δείχνει μια διαφορετική πορεία της υπόθεσης. Από την άλλη, ο Μάξιμος έχει κολλήσει με τη φωτογραφία μιας γυναίκας στο Tinder. Μόλις χώρισε και θέλει να κάνει κάτι επαναστατικό, κάτι αντίθετο με τον καθώς πρέπει εαυτό του, εξ ου κι έφτιαξε έναν τέτοιο λογαριασμό κι επιπλέον υποχώρησε στις επιθυμίες της άγνωστης που διάλεξε να φλερτάρει ώστε να συναντιούνται σ’ ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής, να μιλάνε στον πληθυντικό, να μη συζητάνε για τις ζωές τους, τις επιθυμίες τους, τα ενδιαφέροντά τους. Γιατί είναι λιγόλογη και αποφασιστική αυτή η γυναίκα; Θα ακολουθήσει τις υποδείξεις της ο Μάξιμος; Η όμορφη ερωμένη τού ξυπνάει άγνωστα ερωτικά ένστικτα και απολαύσεις, κάνοντάς τον να την ποθεί κάθε φορά και περισσότερο, δεν καταφέρνει όμως να της αποσπάσει καμία προσωπική πληροφορία!
Παράλληλα με τους δύο άντρες, παρακολουθούμε και μια γυναίκα να ανεβάζει έναν μονόλογο γραμμένο από την ίδια σ’ ένα θέατρο-αποθήκη, μόνο που η παράσταση δεν πάει καλά και ο σύντροφός της την πιέζει για κάποιες…καινοτομίες. Εκείνη νιώθει εγκλωβισμένη και δεν παύει να σκέφτεται τον εραστή της που έχει όλα όσα δε βρίσκει στη σχέση της, πού θα καταλήξει όμως όλη αυτή η ιστορία; Πώς κλιμακώνεται η επαφή της με έναν άντρα που την αγαπάει, τι βρίσκει ο ένας στον άλλον, πόσο αργά προχωράνε… «…γιατί εκείνο που μου λείπει πιο πολύ δεν μπορώ να το έχω» (σελ. 194). Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που μου παρουσιάστηκε η ψυχοσύνθεση μιας γυναίκας που είναι αφοσιωμένη στο θέατρο και ποιες είναι οι σκέψεις της και η στάση της κατά τη διάρκεια αλλά και μετά την παράσταση, όταν έχουν σβήσει τα φώτα. «Ποτέ δεν πρέπει να ρωτάς μια θεατρίνα για το οτιδήποτε όταν είναι μέσα στο καμαρίνι της… Είναι μισή εκείνη την ώρα. Κρατάει ακόμη κάτι από τον ρόλο της, κρατάει λόγια της σκηνής» (σελ. 232).
Οι παράλληλες ιστορίες των δύο αντρών με γέμισαν ποικίλα συναισθήματα. Ο αστυνόμος Σταθάκης έχει έναν γάμο που διαλύεται κάθε μέρα σε περισσότερα κομμάτια και ζωντανεύουν με χειρουργική ακρίβεια σκηνές, διάλογοι και συναισθήματα που βιώνουν όλοι όσοι ζουν μια τέτοια κατάσταση. Έβλεπα την έλλειψη επικοινωνίας, τις προσπάθειες που έπεφταν στο κενό, την ψυχική τους μοναξιά, τον εγωισμό και το πείσμα: «πώς από αυτό το πάντα φτάσαμε στο τίποτα… Το μόνο που ξέρω είναι πως εκείνο το πάντα το ξοδέψαμε αλόγιστα και τώρα είναι αργά, πολύ αργά, ακόμη και για το κάτι…Δεν υπάρχει τίποτα πιο σκληρό από το να βλέπω την αγάπη που αισθανόμουν να συρρικνώνεται και να εξαφανίζεται μέρα με τη μέρα» (σελ. 194). Από την άλλη, ο Μάξιμος είναι ένας άντρας που μόλις χώρισε, που δέχεται να βγει με μια γυναίκα και ακολουθεί πιστά τους δικούς της κανόνες. Δε συζητούν για τους εαυτούς τους, για τα ενδιαφέροντά τους, τι τους αρέσει, αντιθέτως, μιλούν στον πληθυντικό ο ένας στον άλλον κι όταν ο Μάξιμος εκστομίζει μια απερισκεψία που καταστρατηγεί τους κανόνες, εκείνη εξαφανίζεται. Το τραπέζι κάτω από τον πίνακα του Γκόγια στο απέναντι μπαρ, το άδειο σχεδόν ξενοδοχείο, η απελπισία και κάτι το καλτ που αποπνέει η περιοχή, οι προσπάθειές των εραστών να παρατείνουν τον χρόνο πέραν της πληρωμένης ώρας, είναι μικρές ψηφίδες ενός τρυφερού και γεμάτου μυστήριο έρωτα. Περπατούσα μαζί τους, έβλεπα κι εγώ το παράθυρο με το σπασμένο παντζούρι, καταλάβαινα τα ξεσπάσματα του Μάξιμου στη δουλειά, γιατί χαμογελούσε αν κέρδιζε ένα μήνυμα ή γιατί είχε ζοχάδες όταν δεν υπήρχε απόκριση… Ήταν όλα τέλεια, στρωτά, τυπικά μα και ουσιαστικά. «Τόσο κράτησε. Τόσο άντεξε αυτή η τσιγκούνα ευτυχία. Κι ύστερα… ύστερα άρχισε να ροκανίζει τον εαυτό της από μέσα» (σελ. 268). Ναι αλλά η δολοφονία;
«Ο εραστής της» είναι ένα εντυπωσιακό, καλογραμμένο και ανατρεπτικό μυθιστόρημα με δράση που προχωράει ασυναίσθητα και με χαρακτήρες που αρχικά φαίνεται να επαναλαμβάνουν τις ίδιες κινήσεις (σεξ στο ξενοδοχείο ημιδιαμονής και αγωνία ως την επόμενη φορά, ανάκριση και απανωτές ερωτήσεις για ένα έγκλημα που κανείς δεν ξέρει αν το έκανε ο φερόμενος ως ένοχος) αλλά κάτι απειροελάχιστο θα προχωρήσει την ιστορία παρακάτω και θα τους φέρει αντιμέτωπους με αισθήματα και πράξεις αντίθετα απ’ αυτά που διαβάζαμε ως τότε. Οι εξελίξεις και οι ανατροπές αρχίζουν να έρχονται απανωτά, οι χαρακτήρες να φωτίζονται από όλες τις μεριές και να αποκτούν πλήρες όνομα, υπόσταση, ταυτότητα και έτσι αγωνιούσα να συνειδητοποιήσω ποιοι, πού και πώς κολλάνε στην ιστορία. «Αναρωτιέστε ποιος κερδίζει; Είναι απλό. Εκείνος που έχει δει τα φύλλα του αντιπάλου του» (σελ. 414). Επομένως, ποιος κατέστρωσε το παιχνίδι; Θα υπάρχουν νικητές και ηττημένοι; Αν ναι, με τι τίμημα; Πώς συνδέονται όλα αυτά με το ξενοδοχείο ημιδιαμονής; Θα καταφέρει ο αστυνόμος Σταθάκης να βρει τη λύση σ’ ένα πολύ μπερδεμένο κουβάρι; «-Πάμε [να το διαβάσουμε]; -Πάμε!», παραφράζω τον αγαπημένο μου διάλογο από ένα βιβλίο που συνιστώ ανεπιφύλακτα.