Βιβλίο Δεκαοκτώ σκαλιά 
Συγγραφέας Τατιάνα Τζινιώλη
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πηγή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το κείμενο είναι αληθινό, άμεσο και ολοζώντανο. Κινηματογραφικό στυλ, έντονες και ρεαλιστικές σκηνές, καθημερινοί διάλογοι, αληθινοί χαρακτήρες, ό,τι αγαπάει κανείς δηλαδή στην Ελληνίδα Cecilia Ahern είναι εδώ. Αν και άρρεν αναγνώστης το βιβλίο το ρούφηξα ως το τέλος ακριβώς λόγω του υφολογικού στυλ της συγγραφέως που δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Με τον γνωστό κινηματογραφικό, ρεαλιστικό και βαθιά ανθρώπινο τρόπο γραφής της ετοίμασε δύο ερωτικές ιστορίες με τα σκαμπανεβάσματά τους, με τις αναποδιές τους και με τα εμπόδια που προκύπτουν στην πορεία. Ξεδιπλώνει και αναλύει όλες τις ψυχολογικές παραμέτρους σαν παραμύθι, εύληπτα και καταιγιστικά κι ενώ θα μπορούσε να ξεφύγει σε πολλά σημεία ή να μην καταφέρει να περιγράψει σωστά τον ψυχικό κόσμο των πρωταγωνιστών, έχει τη σύνεση, την εμπειρία και το γνώθι σαυτόν να παραμείνει πιστή στην κεντρική ιδέα της ιστορίας και να μην παρασυρθεί επ’ ουδενί. Δίνει φωνή σε κάθε είδους συναισθήματα που βιώνουμε όλοι σε μια σχέση και καταφέρνει να εκφράσει με λέξεις ό,τι μας τυραννάει και δεν μπορούμε να το κατονομάσουμε.

Η Ολίβια ζει στη Βοστώνη, σε διαμέρισμα-δώρο των γονιών της για την αποφοίτησή της, εργάζεται πολλές ώρες σε εστιατόριο και ως δεύτερη δουλειά απασχολείται ως γραφίστας. Γειτόνισσα και φίλη της είναι η Έμμα, που μένει στον από πάνω όροφο και μοιράζονται πολλά κοινά. Εδώ κι ένα χρόνο ο Τζούλιαν μετακόμισε δίπλα στην Ολίβια κι έχει ενεργή σεξουαλική ζωή και έντονα μουσικά ακούσματα, πράγματα δηλαδή που θα ενοχλήσουν σύντομα την κοπέλα. Ο Τζούλιαν επέστρεψε στη Βοστώνη γιατί η αγχωτική ζωή στο Μανχάταν δεν του ταίριαζε και τώρα εργάζεται σε εταιρεία δημοσίων σχέσεων. Τα Σαββατοκύριακα διασκεδάζει με γνωριμίες της μιας βραδιάς, έχει ελάχιστες φιλικές επαφές με συναδέλφους και μόνοι φίλοι είναι τα αδέλφια του, Σάρον και Κάρτερ. Η Ολίβια κι ο Τζούλιαν ερωτεύονται με την πρώτη ματιά και δέχονται να βρίσκονται μόνο τα Σαββατοκύριακα, κάτι που όμως σύντομα θα τους γεμίσει πόθο και λαχτάρα. Ποιο θα είναι το φιτίλι που ίσως τινάξει στον αέρα αυτήν την πρωτότυπη επαφή; Τι πραγματικά φοβούνται και οι δύο και πόσο εύκολα θα μπει ανάμεσά τους; Τι θα συμβεί στις ζωές τους αν τελικά ισχύσει ο εγωισμός και τα κομμάτια δεν κολλήσουν ποτέ ξανά; Άλλωστε, ο Τζούλιαν έχει τραυματιστεί ψυχολογικά από τη σχέση του με τη Χάρλοου και γι’ αυτό οχυρώθηκε πίσω από αυτόν τον τρόπο ζωής. Σύντομα όμως, έστω κι έτσι όπως θέλει η Ολίβια, μπαίνουν σε μια οικεία ρουτίνα που θυμίζει αυτό που θέλουν κι οι δύο να αποφύγουν ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

Πόσο γέλασα με τις πρώτες τους επαφές, τους τόσο αντίθετους χαρακτήρες, τις διαφορετικές σκέψεις που έκανε ο ένας για τον άλλον, πόσο αληθινοί είναι οι διάλογοι, πόσο ρεαλιστικές και φυσιολογικές οι καταστάσεις! Εκείνος διασκεδάζει με τη συμπεριφορά της, προσέχει τα ιδιαίτερα μάτια της, χαμογελάει στη σκέψη της κι εκείνη του φέρεται απότομα, ακατάδεκτα. Μετά το πρώτο ραντεβού, μια λέξη που εκείνος δεν χρησιμοποίησε ποτέ, η Ολίβια από φόβο για τα αισθήματά της τον αποφεύγει κι ο Τζούλιαν νιώθει ανόητος που περιμένει πάνω από το τηλέφωνό του για μια της κλήση ή έστω ένα μήνυμα. «Εκνευρίζομαι με εκείνη που έχει εξαφανιστεί και με εμένα που με νοιάζει» (σελ. 70). Ναι, φυσικά και προχωράμε παρακάτω, δεν είναι όμως αυτό το ζητούμενο αλλά η συμφωνία τους: κάνουν ό,τι θέλουν τις καθημερινές αλλά τα Σαββατοκύριακα θα είναι δικά τους. Είναι όμως αυτό το πράσινο φως για ελεύθερη σχέση; «Αν ο κανόνας του Σαββατοκύριακου μας βοηθήσει να έχουμε μια τέλεια σεξουαλική ζωή χωρίς τα προβλήματα και τις απαιτήσεις που φέρνει μια σχέση, τότε ας είναι» (σελ. 95).

Στο δεύτερο μέρος, γνωρίζουμε τον Κάρτερ, που δέχεται να πάνε εκδρομή στο Λας Βέγκας όλοι μαζί τ’ αδέλφια με τις σχέσεις τους, οπότε η Σάρον καλεί και την Έμμα, την κολλητή της Ολίβια, μπας και πιέσει λίγο τα πράγματα και τους ψήσει να τα φτιάξουν. Με το ίδιο αφηγηματικό μοτίβο με τις εναλλάξ πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις παρακολουθούμε και τις δικές τους ψυχολογικές διακυμάνσεις, αισθήματα, σκέψεις κλπ. στην προσπάθειά τους να γνωριστούν καλύτερα και να δουν αν ταιριάζουν. Μόνο που μετά από ένα άγριο βράδυ μεθυσιού παντρεύονται, χωρίς να θυμούνται τίποτα την επόμενη μέρα! Γάμος σε μια πολιτεία διάσημη σε όλο τον κόσμο για τις λάθος αποφάσεις! Τελικά πώς θα εξελιχθεί η σχέση τους; Γιατί η Έμμα αποφεύγει τον Κάρτερ; Πόσο δύσκολο είναι να γκρεμίσουμε τα τείχη γύρω από τις φοβίες μας και να κάνουμε «ένα άλμα πίστης»; «Δεν πρέπει να αφήνουμε τον φόβο για το τέλος να ορίζει το παρόν» (σελ. 245).

Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στη Βοστώνη με τα δύο μεγάλα πάρκα της, τον Δημόσιο Κήπο και τον Boston Common, με τους δρόμους της, με το αξεπέραστο αρχιτεκτονικό της στυλ που συνδυάζει τους ουρανοξύστες της αμερικανικής μεγαλούπολης και την ευρωπαϊκή τεχνοτροπία, αφού είναι από τις πρώτες πόλεις που δημιουργήθηκαν και άρα είναι πιο κοντά στο στυλ της Νέας Αγγλίας αλλά και στο διαμετρικά αντίθετο Λας Βέγκας, στο οποίο μας ταξιδεύει στη συνέχεια η συγγραφέας: «Εκεί που το χρήμα ρέει άφθονο όλη μέρα και τα πάντα έχουν ως στόχο τον εντυπωσιασμό» (σελ. 205), καμία σχέση δηλαδή με την κλασική και διαχρονική ομορφιά της Βοστώνης. Έτσι το κείμενο βρίθει ρεαλισμού και προσεγμένων λεπτομερειών που κάνουν απόλυτα αληθινούς όλους τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος, οι οποίοι αντιδρούν, φέρονται και σκέφτονται μέσα σε μια σχέση όπως όλοι μας, με τις ανασφάλειές τους, με τις φοβίες τους, με την αγωνία τους, με όλα όσα γεμίζει μια ευτυχισμένη ζωή τις καρδιές όλων μας. «18 σκαλιά» χωρίζουν τον κάθε όροφο της πολυκατοικίας όπου μένουν οι ήρωες του βιβλίου, το μόνο εμπόδιο ανάμεσά τους, μιας και περνάνε όμορφες αλλά και δύσκολες στιγμές, ευτυχισμένες μέρες και αξημέρωτες νύχτες, γεμίζουν φιλιά και πάθος τις σελίδες αλλά σκέφτονται και το αύριο, ακόμη και με πεισματική εμμονή που απεκδύει τον έρωτα από τη μαγεία του. Είναι ένα δυνατό, τρυφερό και ρομαντικό μυθιστόρημα με διαχρονικές αλήθειες και χαρακτήρες που αγαπάς από την αρχή.

Βιβλίο Περίμενέ με, θα γυρίσω 
Συγγραφέας Έφη Καγξίδου, Λίνα Σπεντζάρη
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Έξη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο νέο τους μυθιστόρημα η Έφη Καγξίδου και η Λίνα Σπεντζάρη εμπνέονται από την αληθινή ιστορία μιας γυναίκας που πολέμησε με ηρωισμό και αυταπάρνηση όχι μόνο τη βία και την κακοποίηση σε προσωπικό επίπεδο αλλά και τον εχθρό της πατρίδας της. Η Σοφία γεννήθηκε στην Κοκκινιά και τον Οκτώβριο του 1940 έκανε όνειρα να παντρευτεί τον Στέφανο Μπαλή, που έφυγε από το Αϊβαλί και κατάφερε να γίνει δάσκαλος, οπότε γύρισε στο Κερατσίνι και στην οικογένειά του. Οι γονείς της, Ηλίας και Νόπη, ήταν Πόντιοι από την πόλη Ρίζο, το αρχαίο Ριζαίον της Μαύρης Θάλασσας και σαν κυνηγημένες ψυχές έφτασαν στον Πειραιά, όπου μαζί με άλλους έχτισαν τον συνοικισμό που θα ονομαστεί αργότερα Κοκκινιά. Τσαγκάρης εκείνος, νοικοκυρά εκείνη, μεγαλώνουν τη Σοφία που γεννήθηκε το 1923. Ο γάμος του ανιψιού τους έξω από το Κιλικίς παραμονές του ελληνοϊταλικού πολέμου θα είναι η αρχή μιας σειράς περιπετειών που θα χωρίσουν τη Σοφία και τον Στέφανο.

Το βιβλίο ξεκινάει γεμάτο ποντιακά ήθη και έθιμα, γλώσσες και συνήθειες που θα αποτελέσουν το φόντο στο οποίο θα μεγαλώσει η Σοφία. Ειδικά ο γάμος του ξαδέλφου της, Αποστόλη, δίνεται με όλα όσα τηρούνται σε μια τέτοια χαρμόσυνη μέρα. Ο Γιώργος, αδερφός του Ηλία, έφτασε στη Θεσσαλονίκη μετά τον διωγμό και ρίζωσε στο Κιλικίς με την οικογένειά του, τη γυναίκα του Καλλιόπη και τα παιδιά τους Απόστολο, Κωνσταντίνο, Θεοδώρα και Σοφούλα. Στις Μυρτιές του Κιλικίς όπου έχουν το κτήμα τους ζει και διαφεντεύει ο μεγαλοτσιφλικάς του τόπου, Λάμπης Γκίκας. Την ημέρα του γάμου ένα αναπάντεχο γεγονός θα φέρει τα πάνω κάτω. Έτσι στη συνέχεια έχουμε παράλληλη αφήγηση των περιπετειών της Σοφίας και του Στέφανου, όπου εκείνος κατατάσσεται στο μέτωπο και παρακολουθούμε τις κακουχίες και τις δύσκολες συνθήκες εκεί και στη συνέχεια πηγαίνουμε μαζί στα απάτητα βουνά για σαμποτάζ της Εθνικής Αντίστασης. Και η Σοφία; Γιατί παιδεύτηκε στο Κιλκίς; Τι συμβαίνει εκεί; Τι θα κάνει όταν το 1943 επιτραπεί από τους Γερμανούς η βουλγαρική επεκτατικότητα στη Μακεδονία;

Το «Περίμενέ με, θα γυρίσω» είναι μια τρυφερή ρομαντική ιστορία που ζωντανεύει τα δύσκολα και σκληρά χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, με παρομοιώσεις και μεταφορές, με ωραία καλολογικά στοιχεία, με το καλό και το κακό να αντιμάχονται για την τελική νίκη, με τις μοίρες να παίζουν με τις τύχες των ανθρώπων. Στο πλάι των δύο νέων θα γνωρίσουμε ανθρώπους που θα πολεμήσουν με αυταπάρνηση, που θα ταχτούν στο πλευρό του κρυφού αγώνα, άντρες που αγάπησαν και γυναίκες που προδόθηκαν, θα γνωρίσουμε ακόμη και δωσίλογους και συνεργάτες των κατακτητών, προδότες που θα κάνουν τα πάντα για να συνεχίσουν να καλοπερνούν διαβλέποντας στην τελική νίκη του Άξονα. Με φροντίδα, αγάπη κι ενδιαφέρον για τα ηρωικά κατορθώματα του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι δύο συγγραφείς ζωντανεύουν μια ιστορία αγάπης γεμάτη εμπόδια, προβλήματα και αποστάσεις. Ακολουθώντας χρονολογικά τα γεγονότα της Ιστορίας καταγράφουν τις ζωές ενός άντρα και μιας γυναίκας που δεν πρόλαβαν να ενωθούν πριν το πέρασμα του γερμανικού τυφώνα, τα σαμποτάζ, την αντίσταση, τις θυσίες, τις απώλειες που βίωσαν στο αιματηρό πέρασμά τους από τις σελίδες του βιβλίου. Θα ανταμώσουν ξανά άραγε; Θα πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους; Ένα τρυφερό και σκληρό ταυτόχρονα κείμενο, φωτεινό και αισιόδοξο, γεμάτο αγάπη, αυταπάρνηση και πείσμα.

Βιβλίο Το δέντρο του θανάτου 
Τίτλος πρωτοτύπου Dark hollow
Συγγραφέας John Connolly
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δύο βίαια περιστατικά συνέβησαν σχεδόν ταυτόχρονα μια χειμωνιάτικη νύχτα. «Ήταν ένα παλιό κακό ετούτο και το παλιό κακό έχει έναν τρόπο να περνά από γενιά σε γενιά κηλιδώνοντας ακόμα και όσους δεν έπαιξαν κανένα ρόλο στη γένεσή του: τους νέους, τους αθώους, τους ευάλωτους, τους απροστάτευτους» (σελ. 27). Δύο γεγονότα που ο Τσάρλι Πάρκερ τα έμαθε «ύστερα από τους άλλους θανάτους», αφού πρώτα έγινε φανερό πως κάτι τρομερό συνέβαινε, «πως κάτι παλιό και μιαρό είχε προβάλει μέσ’ από τις ερημιές» (σελ. 27). Παραδέχεται πως: «Άνοιξαν ένα δίαυλο ανάμεσα σε ό,τι υπήρξε και σε ό,τι δε θα ‘πρεπε με τίποτε να υπάρξει ξανά και κόσμοι χάθηκαν στην επακόλουθη σύγκρουση» (σελ. 28). Και ο συγκλονιστικός πρόλογος ολοκληρώνεται με τα συναισθήματα που άφησαν πίσω τους η αυτοκτονία του πατέρα, ο θάνατος της μητέρας και η δολοφονία συζύγου και κόρης του Τσάρλι Πάρκερ: «Όλες αυτές οι εικόνες, όλες αυτές οι μνήμες, σαν σφυρηλατημένοι κρίκοι αλυσίδας, ξετυλίγονται πίσω στη σκοτεινιά. Θα ‘πρεπε να ‘χουν καταχωνιαστεί κάπου πια, όμως δεν είναι εύκολο να απαρνηθεί κανείς το παρελθόν Πράγματα ημιτελή, πράγματα ανείπωτα, όλα γυρίζουν τελικά για να μας στοιχειώσουν» (σελ. 30).

Ας δούμε λοιπόν τι μας επιφυλάσσει η δεύτερη περιπέτεια του ντετέκτιβ Τσάρλι Πάρκερ, που διαδραματίζεται περίπου οχτώ μήνες μετά τα γεγονότα στους βάλτους της Λουιζιάνα, όπου η Ταντ Μαρί του είχε κάνει ένα ανέλπιστο δώρο: να βλέπει και ν’ ακούει τους νεκρούς, πιο πολύ όμως σαν ενσυναίσθηση παρά σαν πραγματικότητα, δηλαδή αισθάνεται τον πόνο και την αγωνία όσων η ζωή τους αφαιρέθηκε βίαια και χωρίς οίκτο. Διάφορα γεγονότα πλαισιώνουν την κεντρική ιδέα του μυθιστορήματος, δίνοντας αφορμή στον συγγραφέα να καταγράψει με τη διεισδυτική του ματιά ανθρώπους, τόπους, σημεία, συμπεριφορές, χαρακτήρες. Γίνονται βέβαια σαφείς αναφορές στα γεγονότα του πρώτου βιβλίου («Κάθε νεκρό πράγμα») και στις εξελίξεις γύρω από την αναζήτηση του φονιά της οικογένειας του πρωταγωνιστή, ο οποίος πλέον εγκαταστάθηκε στο Σκάρμπορο του Μέιν εδώ και δύο μήνες, ανακαινίζοντας το σπίτι του παππού του. Παρ’ όλ’ αυτά: «Ένιωθα μια ανησυχία όλο και πιο έντονη, αλλά δίχως να μπορέσω να εντοπίσω το λόγο -μια αίσθηση πως, ενώ βρισκόμουν στη Νέα Υόρκη, κάπου αλλού συνέβαιναν γεγονότα που, κατά κάποιο τρόπο, με επηρέαζαν» (σελ. 63). Πρόκειται και πάλι για ένα καθαρά κοινωνικό μυθιστόρημα με αρκετή επίστρωση αστυνομικού που καταγράφει άκρως ενδιαφέροντες χαρακτήρες, με ποικίλα ψυχογραφήματα και παρατηρεί κάθε κοινωνική, οικογενειακή, οικονομική, αρχιτεκτονική και πολεοδομική αλλαγή στα μέρη όπου διαδραματίζονται οι έρευνες του Πάρκερ. Επιπλέον, έμαθα πώς προκαλείται η νεκρή ακαμψία ενώ ο ίδιος ο Τσάρλι Πάρκερ διαπιστώνει πως όλη αυτή η περιπέτεια τον οδηγεί στο παρελθόν του παππού του!

Και πράγματι, η φίλη του ντετέκτιβ και ο δίχρονος γιος της βρίσκονται νεκροί, η πρώτη άγρια βασανισμένη. Ο Έλις Χάουαρντ, επικεφαλής του Γραφείου Ερευνών της Αστυνομίας του Πόρτλαντ, αναλαμβάνει την υπόθεση μαζί με τον ήρωα του βιβλίου, μιας και βγήκε πρόσφατα η άδεια ιδιωτικού ντετέκτιβ στην Ογκάστα. Οι περιγραφές του αστυνόμου και της γυναίκας του είναι κορυφαίες: «Ο Έλις θύμιζε χοιρινό λίπος που το έχυσαν σ’ ένα εύκαμπτο, αόριστα ανθρώπινο καλούπι και ύστερα το άφησαν να πήξει» (σελ. 93)», «Η σύζυγός του ήταν μια τρομακτική γυναίκα ονόματι Ντορίν, με τόσο παχύ μεϊκάπ, που μπορούσες να χαράξεις τα αρχικά σου στο πρόσωπό της δίχως να ματώσει. Όταν χαμογελούσε, που δε συνέβαινε και πολύ συχνά, ήταν σαν να ξεκολλούσε κάποιος ένα κομμάτι φλούδα από ένα πορτοκάλι» (σελ. 94), μεταξύ άλλων χαρακτηρισμών. Φυσικά, στην υπόθεση θα βοηθήσουν και πάλι οι συνεργάτες του Πάρκερ, το ομοφυλόφιλο ζευγάρι Έιντζελ και Λούις, τους οποίους είναι καλύτερο να μη συναντήσεις νύχτα και τους τσατίσεις. Σε αυτό το βιβλίο μάλιστα η επαγγελματική συνεργασία και η φιλία τους με τον Πάρκερ μπαίνουν στις σωστές τους διαστάσεις και δείχνουν ξανά πόσο στρωτά και ευφάνταστα χρησιμοποιεί ο συγγραφέας τις ανθρώπινες σχέσεις, δημιουργώντας συναρπαστικές πολυεπίπεδες και αναπάντεχες πλοκές.

Ο συγγραφέας επικεντρώνει την ερευνητική του ματιά στο παρελθόν και το παρόν του Σκάρμπορο, της πόλης όπου επέστρεψε ο Τσάρλι Πάρκερ, και του Πόρτλαντ, μας ξεναγεί στα Μεγάλα Βόρεια Δάση του Μέιν, παρατηρεί τα χρώματα και τις αλλαγές στη φύση, καταγράφει τις κοινωνικές τάξεις, τις οικονομικές δυσκολίες, τις ελπίδες για ανάκαμψη, τις διαφορές με τη δεκαετία του 1970 που γεννήθηκε ο 35χρονος τώρα Πάρκερ. Περπατάμε στους δρόμους και τις λεωφόρους των πόλεων, μπαινοβγαίνουμε στα μαγαζιά, φαρμακεία, κάβες, μαγαζιά, σούπερ-μάρκετ, εκκλησίες, άχτιστα οικόπεδα, σπίτια, γίνεται σύγκριση με την οικονομική και όχι μόνο κατάσταση στη δεκαετία του 1970, κι όλα αυτά πότε μέσα από τις αναμνήσεις του πρωταγωνιστή και πότε μέσα από τη συναρπαστική πλοκή, όλα στημένα και εναλλασσόμενα σ’ έναν καλοδουλεμένο χάρτη πάνω στον οποίο εκτυλίσσεται η δράση. Ο συγγραφέας καταγράφει ακόμη και τα πρώτα βήματα του οικισμού πίσω στον 18^ο αιώνα, όπου δολοφονήθηκαν και εκτελέστηκαν Άγγλοι στρατιώτες από ινδιάνους, μόνο και μόνο για να διαπιστώσει πως: «…έτσι και κάπου χύθηκε κάποτε πολύ αίμα, υπήρχαν αρκετές πιθανότητες να ξαναχυθεί» (σελ. 165).

Παράλληλα με τις έρευνες για τον δολοφόνο, έχουμε ξεκαθαρίσματα λογαριασμών μεταξύ ανθρώπων του υποκόσμου, άλυτες υποθέσεις από το παρελθόν και τον Κέιλεμπ Κάιλ: μπαμπούλας, μύθος ή πραγματικότητα; Το δέντρο με τους παράξενους καρπούς στην άκρη της ερημιάς είναι μια ιστορία που αφηγούνταν στον Πάρκερ ο παππούς του και που δεν τελειώνει, μιας και τον κύκλο θα τον κλείσει ο Τσάρλι Πάρκερ. Επιστρέφουμε επομένως στη δεκαετία του 1960, όπου σε διάστημα επτά μηνών εξαφανίστηκαν έξι κοπέλες, με τον πατέρα της μίας από αυτές να είναι συμμαθητής του παππού Πάρκερ, που συμμετείχε στις έρευνες. Το αποτέλεσμα αυτών των ερευνών οδήγησε στην παραίτηση του παππού από το αστυνομικό σώμα και τη χρήση του ονόματος Κέιλεμπ Κάιλ ως φόβητρου για να κάθονται φρόνιμα τα παιδιά: «Το ‘λεγαν για να τρομάζουν τα παιδιά που δεν έκαναν ό,τι τους έλεγαν να κάνουν, που δεν ήθελαν να πλαγιάσουν νωρίς, που πήγαιναν στο δάσος με τους φίλους τους δίχως να το πουν σε κανέναν. Ήταν ένα όνομα που λεγόταν τις νύχτες, προτού ένα αγαπημένο χέρι σβήσει το φως κι ανακατώσει στοργικά τα παιδικά μαλλιά, και η απαλή μυρωδιά της μητέρας μείνει στην κάμαρα μετά το καληνύχτισμα μ’ ένα τελευταίο φιλί» (σελ. 213, από τα ωραιότερα αποσπάσματα του βιβλίου!).

Η ψυχολόγος-εγκληματολόγος Ρέιτσελ Γουλφ που συναντήσαμε και στο «Κάθε νεκρό πράγμα» και που τώρα έχει εγκατασταθεί στη Βοστόνη, κάνει εδώ την εμφάνισή της ως σανίδα σωτηρίας στην πορεία ερευνών του Τσάρλι Πάρκερ. Ίσως τα γεγονότα που βίωσε στους βάλτους της Λουιζιάνα να έφεραν ρήγμα και στην ψυχολογία της και στη σχέση της με τον ντετέκτιβ, τώρα όμως ο κίνδυνος είναι ορατός και πιο απτός από κάθε άλλη φορά, οπότε δέχεται να βοηθήσει κι ίσως αυτό βάλει τη σχέση τους σε νέες βάσεις. Ίσως… Χάρη σ’ εκείνη υπάρχουν δυο αποσπάσματα στο κείμενο που είναι γροθιά στο στομάχι για τον χαρακτήρα του Πάρκερ, μια προσωπικότητα που χτίζεται με απαράμιλλη δεξιοτεχνία από βιβλίο σε βιβλίο: «-Η Σούζαν και η Τζένιφερ είναι νεκρές κι αυτό που συνέβη σ’ εκείνες και σ’ εσένα είναι αληθινά τρομερό. Κάθε φορά, όμως, που κάνεις κάποιον να πληρώσει γι’ αυτό, κάνεις κακό στον ίδιο σου τον εαυτό και διακινδυνεύεις να γίνεις ό,τι μισείς» (σελ. 339) και «-Την έχεις ανάγκη τη βία, Μπερντ;» οπότε ο Πάρκερ αναλογίζεται: «Στο παρελθόν, η προσωπική εκδίκηση ήταν το κίνητρό μου. Είχα βλάψει ανθρώπους, είχα σκοτώσει ανθρώπους, σπρωγμένος απ’ αυτό που συνέβη στη Σούζαν, στην Τζένιφερ, σ’ εμένα. Τώρα αυτή η λαχτάρα για εκδίκηση είχε λιγοστέψει και κάθε μέρα λιγόστευε κι άλλο, και τα κενά που άφηνε σβήνοντας τα γέμιζε η δυνατότητα για επανόρθωση.» (σελ. 341).

Σχεδόν όλοι οι εμπλεκόμενοι, είτε πρωταγωνιστές είτε κομπάρσοι, έχουν κι ένα υπόβαθρο βάσει του οποίου έχουν ανατραφεί και τώρα δρουν, με τόσες λεπτομέρειες που καταφέρνουν να μην κουράσουν αλλά να δώσουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα και το σωστό πλαίσιο της σφιχτοδεμένης πλοκής που απαρτίζει τη δεύτερη περιπέτεια του ντετέκτιβ. Δεν κουράστηκα ούτε στιγμή, όσες φορές κι αν ο συγγραφέας ανέλυε πρόσωπα και καταστάσεις που ξέφευγαν ίσως από την κεντρική ιδέα, ζωντάνευαν όμως το περιβάλλον στο οποίο ερευνά ο Πάρκερ ενώ κάποια λεπτομέρεια ήταν ο συνδετικός κρίκος με μια άλλη ιστορία, έναν άλλον τόπο, έναν απρόσμενο συμπρωταγωνιστή, με αποτέλεσμα, προσωπικά τουλάχιστον, να μην μπορώ να προσπεράσω ούτε γραμμή. Το μόνο που με κούρασε ήταν σε δυο-τρία σημεία το λεπτομερέστατο πιστολίδι μεταξύ εμπλεκόμενων μερών, πώς σκοτώνονταν, πώς ξέφυγαν, πώς παγιδεύτηκαν κλπ. οπότε εκεί πηδούσα σελίδες.

Εκτός από τις υπέροχες ψυχογραφίες και τον συγκρατημένο λυρισμό των περιγραφών, εκτός από τις υπέροχες λεπτομέρειες δέντρων και πουλιών που απαρτίζουν κομμάτι της δράσης αν λαμβάνει χώρα στην ύπαιθρο του Μέιν, έχουμε ενδιαφέρουσες παρομοιώσεις («Μες στη σκοτεινιά αυτού του κατοπτρικού κόσμου, τα γυμνά δέντρα βύθιζαν τους κλώνους τους βαθιά, ίδια με δάχτυλα που σκάλιζαν όλο και βαθύτερα ένα μισοξεχασμένο παρελθόν», σελ. 63) και χιούμορ: «Στα πόδια του ήταν ακουμπισμένη μια σκληρή πλαστική βαλίτσα, όμως τόσο βαθουλωμένη και χτυπημένη, που έμοιαζε σαν να την είχαν ρίξει από αεροπλάνο. Ένα κομμάτι γαλάζιου σκοινιού για αναρρίχηση κι ένα καπρίτσιο της τύχης την κρατούσαν κλειστή» (σελ. 149), συστατικά δηλαδή που εμπλουτίζουν ένα πλούσιο σε πλοκή κείμενο και που συγκροτούν το αγαπημένο μου πλέον περιβάλλον των περιπετειών του τόσο διαφορετικού ντετέκτιβ.

«Το δέντρο του θανάτου», το δέντρο με τις κρεμασμένες κοπέλες, είναι η αρχή μιας περίπλοκης ιστορίας που φτάνει ως τον Τσάρλι Πάρκερ και τον καλεί να λύσει μια ιστορία (ή και παραπάνω) γεμάτη φαντάσματα, διαστρεβλωμένες φαντασιώσεις, επικίνδυνες  προσδοκίες, χαμένες κοπέλες, μύχιους φόβους και δίψα για δικαιοσύνη, με όποια μορφή κι αν αποδοθεί αυτή. «Οι χαμένοι, οι ξεστρατισμένοι, όσοι δε θα ‘πρεπε να πεθάνουν αλλά πέθαναν, οι αθώοι, οι τυραννισμένες σκιές, τα όλο και μεγαλύτερα πλήθη των νεκρών, εκείνοι ξέρουν. Και έρχονται» (σελ. 122). Και ο Τσάρλι Πάρκερ πάντα θα τους περιμένει.

Βιβλίο Ιστορίες της θάλασσας 
Επιμέλεια Καρίνα Βέρδη
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων
Εκδότης Κύμα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η «Εξομολόγηση» της Πατρίτσιας Αϊβαλή πνίγει την αφηγήτρια και μας καλεί σ’ ένα πάλεμα σουρεαλισμού και πραγματικότητας, με το κύμα να εποφθαλμιά την ηρωίδα του κειμένου κι εκείνη να περνά τη σχέση της με τη θάλασσα από χίλιες συναισθηματικές αναταράξεις. Στο «Ρέκβιεμ των φύλλων» η Γεωργία Γιαννιού μπορεί να παρατηρεί τα χρώματα του αυγουστιάτικου καλοκαιριού που αρχίζει να αχνοσβήνει στο βάθος του χρόνου, δεν παύει όμως να βλέπει πως λίγο πιο πέρα από την τακτοποιημένη όλων μας ζωή, με τις γκρίνιες για πράγματα ανούσια αν τα καλοκοιτάξεις, κάποιοι πρόσφυγες δε ζουν τις εποχές των υπόλοιπων ανθρώπων. Η Έλενα Τσάλτα, που από την αρχή πρωτοτυπεί χωρίς να δίνει τίτλο στο διήγημά της, μας ταξιδεύει στη ζωή μιας γυναίκας που γέννησε δίπλα στη θάλασσα και χρόνια αργότερα στερήθηκε το παιδί της εξαιτίας της. Τι κάνει όμως στην ακρογιαλιά κάθε βράδυ; Τι προσμένει; Ποια είναι η μυστηριώδης Γαλίνα; Η Έλενα μας χαρίζει ένα συμπυκνωμένο, μεστό δισέλιδο κείμενο τρόμου και αγωνίας, με τις ελάχιστες λέξεις να δημιουργούν ένταση και αγωνία ως την τελευταία αράδα.

Η Μαρία Χασιώτη στο «Ύφαλο τέρας» ζωντανεύει την ιστορία του Empire Dace που μετέφερε Άγγλους αξιωματικούς και Ινδούς στρατιώτες προς το Μεσολόγγι για να βοηθήσει στον δαιφανόμενο εμφύλιο της Ελλάδας. Την 1^η Δεκεμβρίου 1944, έξω από την πόλη, έπεσε σε νάρκη και το δυστύχημα αυτό δίνεται με εξαίρετη γραφή, ντοπιολαλιά, ανατροπές και ηθικά διλήμματα. Η Καρίνα Βέρδη μας ταξιδεύει στο «Άντεν», η Χριστίνα Θέμα μας χαρίζει «Τα κύματα του νου», ένα υπέροχο μίγμα δευτεροπρόσωπης και τριτοπρόσωπης αφήγησης, γεμάτο υπονοούμενα και κρυφές έννοιες, ο Γιώργος Κουκουλόπουλος στο «Θυμάμαι τη θάλασσα» καταγράφει τις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας στο εξοχικό τους δίπλα στο κύμα και το συγκρίνει με τη σημερινή του, γεμάτη υποχρεώσεις, συμβιβασμούς, αλλαγές και μοναξιά ζωή του, που είναι και ζωή όλων μας άλλωστε, η Ιωάννα Μαστοράκη στις «Θαλασσινές διαδρομές» μάς συστήνει τη Λενιώ και την ιδιαίτερη σχέση της με το υδάτινο περιβάλλον, η Εύα Πετροπούλου-Λιανού γράφει στη «Θάλασσα» ένα ευφάνταστο παραμύθι ενηλίκων, με το οποίο δείχνει τους κινδύνους της μόλυνσης και της ρύπανσης μέσα από τα μάτια ενός δελφινιού που αγωνίζεται να σώσει τον τόπο του, ο Γρηγόρης Σακαλής στον «Θάνατο στην Εδέμ» περιγράφει κοφτά και συμπυκνωμένα τις συνθήκες ζωής των προσφύγων στους καταυλισμούς, ο Γιώργος Σιδεράκης με την «Υγρή απειλή» γράφει ένα άκρως σουρεαλιστικό κείμενο με ενδιαφέρουσες προσμίξεις ιδεών, η Φωτεινή Σουμπάση «Στον πυθμένα» τονίζει τα πλεονεκτήματα του βυθού της θάλασσας κι επιμένει πως στην επιφάνεια δεν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον, άρα καλό είναι ν’ αγαπάμε μόνο «όσους αγκαλιάζουν, σέβονται και αγαπούν τον πυθμένα».

Διαφορετικές γραφές, ποικίλες οπτικές γωνίες, ενδιαφέροντα κείμενα συγκροτούν την καλύτερη παρέα για τις θαλασσινές μας αποδράσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει πως η ανθολογία δεν έχει λόγο ύπαρξης και τον χειμώνα, όπου νοσταλγούμε τις διακοπές μας κι έτσι τα κείμενα που συγκέντρωσαν ο Γιώργος Δάγλας και η Καρίνα Βέρδη είναι το καλύτερο εφαλτήριο για να ξαναζήσουμε από την αρχή τις στιγμές ξενοιασιάς και ηρεμίας δίπλα στο κύμα. Η συλλογή τελεί υπό την αιγίδα του Ομίλου για την UNESCO  Πειραιώς και Νήσων και συνοδεύεται από ζωγραφιές παιδιών του Χατζηκυριάκειου Ιδρύματος, μιας και ζουν δίπλα στη θάλασσα, κάτι που ενέπνευσε την Καρίνα Βέρδη για έναν διαγωνισμό ώστε τα καλύτερα έργα τους να κοσμήσουν το βιβλίο!

ΥΓ. Η φωτογραφία του βιβλίου είναι από τη σελίδα Aylogyros News στο facebook.

Βιβλίο Φοβού τους Δαναούς
Τίτλος πρωτοτύπου Greeks bearing gifts
Συγγραφέας Philip Kerr
Μεταφραστής Γιώργος Μαραγκός
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα / Αστυνομικό μυθιστόρημα 
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Είμαστε στο 1957. «Πιστεύω πραγματικά ότι η νέα Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας μπορεί να γίνει εξαιρετική χώρα όταν θα έχουμε τελειώσει τα μερεμέτια» (σελ. 13), εικάζει ο Μπέρνι Γκούντερ που εργάζεται ως Κρίστοφ Γκαντς στο νεκροτομείο ενός νοσοκομείου του Μονάχου. «…για πόλη της Βαυαρίας, το Μόναχο είναι επίπεδο σαν στρώμα ύπνου και εξίσου αναπαυτικό» (σελ. 48). Αγωνίζεται να ξεχάσει, να προχωρήσει μπροστά κι ας υπάρχουν γύρω του ακόμη ερείπια είτε με τη μορφή κτηρίων είτε με τη μορφή ανθρώπων. Η γνωστή φιλοσοφία του απέναντι στον πόλεμο, τη ματαιότητα κλπ. είναι εμφανής κι εδώ, απλώς πιο «κατασταλαγμένη» και γλυκόπικρη: «Με μικρές πράξεις, όπως και η ίδια η Γερμανία, προσπαθούσα να φτάσω σιγά σιγά στην ηθική αξιοπρέπεια» (σελ. 20). Κάνει μια νέα αρχή, παραμένοντας ανώνυμος και σχεδόν κρυμμένος από τις υπηρεσίες αντικατασκοπείας και ασφαλείας. Κάποια στιγμή όμως τον αναγνωρίζει ο Κρίστιαν Σράμα, ένας βρώμικος μπάτσος που τον αναγκάζει να συμμετάσχει σε μια παράνομη δοσοληψία μεταξύ στρατηγών και πολιτικών.

Ο Γκούντερ καταφέρνει να γυρίσει το παιχνίδι κι αυτό τον φέρνει σ’ επαφή με έναν έμπιστο φίλο από το παρελθόν που, ως αντάλλαγμα, του προτείνει να εργαστεί ως πραγματογνώμων σε ασφαλιστική εταιρεία. Η εταιρεία λοιπόν στέλνει τον πρώην επιθεωρητή στην Ελλάδα για μια τυπική έρευνα γύρω από το ναυάγιο ενός πλοίου γερμανικής ιδιοκτησίας που έχει ασφαλιστεί, μόνο που αυτή η υπόθεση θα φέρει τον Γκούντερ αντιμέτωπο με τον αφανισμό των Εβραίων της Θεσσαλονίκης το 1943 και με τις αποτυχημένες προσπάθειες αποκατάστασης των περιουσιών όσων επέζησαν. Όταν μάλιστα βρίσκει ένα πτώμα στον δρόμο της έρευνας, ο υπαστυνόμος Σταύρος Λεβέντης τον πειθαναγκάζει να βρουν μαζί τον ένοχο! Και σα να μη φτάναν όλα αυτά, στο προσκήνιο έρχεται ένας εγκληματίας πολέμου που πρέπει να συλληφθεί, μόνο που η Ελλάδα δεν έχει κάνει καμία τέτοια δίκη.

Η νέα περιπέτεια του Μπέρνι Γκούντερ είναι εντελώς διαφορετική από τις προηγούμενες και ταυτόχρονα εξίσου πολύπλοκη και ανατρεπτική, με τις απανωτές εκπλήξεις που ρίχνουν τον πρωταγωνιστή από τα χέρια του ενός στην ανάγκη του άλλου να έρχονται με καταιγιστικούς ρυθμούς κι όλα αυτά να δένονται εξίσου σφιχτά όσο και οι προηγούμενες υποθέσεις. Η πλοκή διαδραματίζεται μόνο στο παρόν κι έτσι παρακολουθούμε ανεμπόδιστα τα βήματα που θα οδηγήσουν τον Γκούντερ στην έρευνα περί ασφάλισης, στον τρόπο που χάθηκαν οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης, στο φημολογούμενο μέρος όπου βυθίστηκε ο χρυσός τους και στα ίχνη του Μαξ Μέρτεν, με τους φανταστικούς χαρακτήρες να αναμιγνύονται σωστά με πραγματικά ιστορικά πρόσωπα. Μέσα από το κείμενο διαφαίνονται πολλές από τις εξελίξεις σε οικονομικό, πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο στη Γερμανία και γενικότερα στην Ευρώπη. Μου έκανε εντύπωση η επικείμενη κυριαρχία της Γερμανίας μέσω άλλων οδών, κυρίως οικονομικών, μιας και τα πρώτα της βήματα στη σύγχρονη πραγματικότητα, όπου και πάλι έχει τον πρώτο λόγο στα διεθνή πράγματα, δεν τα είχα συνδυάσει με τις εξελίξεις της εποχής του βιβλίου.  Εξίσου άγνωστα μου ήταν και τα πρώτα βήματα της ΕΟΚ με τις αντίστοιχες αντιδράσεις και προσδοκίες των κρατών, ακριβώς όμως επειδή εδραιώθηκε σε περίοδο νέων πολέμων, στις 25 Μαρτίου 1957, μόλις τέσσερα χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου της Κορέας και σχεδόν στο τέλος της σύρραξης στην Αίγυπτο: «Μια κοινότητα οικονομικών συμφερόντων φάνταζε εντελώς άσχετη με τις ανάγκες των απλών ανθρώπων» (σελ. 249). «Με τη νέα ΕΟΚ η Γερμανία μπορεί να γίνει αυτό που πάντα ήταν το πεπρωμένο της να γίνει: ο αδιαμφισβήτητος άρχοντας της Ευρώπης» (σελ. 435). Προφητικός Μαξ Μέρτεν ή διεισδυτικός και παρατηρητικός Philip Kerr;

Ο Μαξ Μέρτεν είναι και ο άνθρωπος που σχεδόν πρωταγωνιστεί στο μυθιστόρημα και απασχόλησε τον ελληνικό και διεθνή Τύπο όταν συνελήφθη στην Ελλάδα για εγκλήματα πολέμου το 1957 αλλά εν όψει του δανείου με τη Γερμανία τον Νοέμβριο του 1958 άλλαξε ο σχετικός νόμος το 1959 κι έτσι επιτρεπόταν η απελευθέρωση των εγκληματιών πολέμου, κάτι που προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή! Απελευθερώθηκε και απελάθηκε στη Γερμανία, ξεκινώντας μια σειρά έντονα δυσφημιστικών δημοσιευμάτων και μαρτυριών που γιγάντωσαν το ήδη υπάρχον σάλο. Ο χαρακτήρας του είναι σχεδόν τρισδιάστατος και πολυεπίπεδος, οδηγεί τις εξελίξεις, επιφυλάσσει εκπλήξεις και καταστρέφει μια από τις τελευταίες ελπίδες του Γκούντερ για ήρεμη ζωή. Από το κείμενο περνάνε κι άλλοι εγκληματίες πολέμου κι έτσι έχουμε και πάλι ένα δυνατό, ανατρεπτικό, ενδιαφέρον και τεκμηριωμένο μυθιστόρημα.

Κρίμα όμως που η ματιά του συγγραφέα απέναντι στα ελληνικά πράγματα είναι αρκετά υποτιμητική, έστω και με τη δικαιολογία πως δεν καταγράφει δικές του γνώμες αλλά διατυπώνει ειρωνικά και καυστικά σχόλια μέσω των ηρώων του. Από την αρχή σχεδόν ο διευθυντής της ασφαλιστικής εταιρείας τονίζει: «Η ουσία είναι πως σε ό,τι έχει σχέση με το χρήμα -το δικό μας χρήμα- δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τους Έλληνες. Αυτοί οι κατσικογάμηδες είναι η πιο ακόλαστη φυλή στην Ευρώπη. Γεννιούνται ψεύτες και λωποδύτες… Οι δυνατότητες για κομπίνα είναι ατελείωτες» (σελ. 123). Ο Έλληνας βοηθός πραγματογνώμονας της εταιρείας, Αχιλλέας Γαρλόπης (δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, το ονοματεπώνυμό του ή το βαφτιστικό της γραμματέως του, Τελέσιλλα) λέει: «…και οι δύο αυτές υπηρεσίες, όντας ελληνικές, είναι αργές και γραφειοκρατικές…» (σελ. 133). Και το υπερβολικό και ίσως άτοπο: «Πολλοί Έλληνες οπλοφορούν, φυσικά. Εξαιτίας των ναζί. Και πριν από αυτούς, εξαιτίας των Τούρκων» (σελ. 134).

Ο συγγραφέας δε διστάζει να περιγράψει με υποτιμητικά σχόλια την αλλαγή φρουράς και τους Εύζωνες (σελ. 139-140, «…φαινόταν λες και οι δύο άντρες προσπαθούσαν να παρωδήσουν την όλη τελετή, αλλά το μόνο που πρόσθετε αυτό ήταν μια διασκεδαστική γραφικότητα» μεταξύ άλλων) ενώ οι περιγραφές της κυκλοφοριακής συμφόρησης και ο θόρυβος από τα μηχανάκια καταντούν σχεδόν γραφικές. Δεν αντιδρώ από υπερβολική αγάπη για την πατρίδα μου, η οποία, όπως όλες, έχει κι αυτή τα ελαττώματά της, και καταλαβαίνω το πνεύμα του σκεπτικιστή και κυνικού Μπέρνι Γκούντερ, απλώς η όλη αίσθηση που αποκομίζει κανείς είναι αυτή του κιτσαριού, της ελαφρότητας και της κουτοπονηριάς, χωρίς μεγάλα περιθώρια να περιγραφούν άλλες αρετές του λαού. Δείτε για παράδειγμα πόσο πιο έξυπνο και μετριοπαθές είναι αυτό το σχόλιο: «Όχι, η ιστορία του ανθρώπου έχει πιο πολλές τρύπες κι από τις πολιτικές διακηρύξεις της κυβέρνησης» (σελ. 159). Ακόμη κι αυτή η παρατήρηση για το αργασμένο δέρμα των ψαράδων: «Ο λιμενάρχης ανήκε σε ένα είδος που διέφερε από τους αρχαϊκούς ανθρώπους της Ερμιόνης, αφού το δέρμα του προσώπου του δεν ήταν αγορασμένο από το ντόπιο βυρσοδεψείο» (σελ. 295). Επομένως, ίσως να φταίει η επιλογή λέξεων ή η σχεδόν μονοδιάστατη καταγραφή των ελληνικών συνηθειών που να δημιουργεί αυτό το άσχημο κλίμα. Ευτυχώς που έρχεται ο Αυστριακός Γκέοργκ Φίσερ: «Ποιος μπορεί να έχει κακή διάθεση σε μια χώρα όπως αυτή; Μπορεί οι Έλληνες να είναι απερίσκεπτοι αλλά το καλοκαίρι αυτή η χώρα είναι η καλύτερη χώρα στον κόσμο» (σελ. 143). Στα θετικά είναι επίσης το σεργιάνι στην Πλάκα μέσα από εντελώς διαφορετικής κατεύθυνσης τότε δρόμους, κάτι που δείχνει την έρευνα του συγγραφέα, οι πανέμορφες Σπέτσες και η συναρπαστική περιγραφή του Παρθενώνα (πάλι καλά που άρεσε στον Γκούντερ, που μέχρι κι αυτός λύγισε μπροστά στην ομορφιά του).

Το κέντρο της Αθήνας, η πλατεία Συντάγματος με τα ξενοδοχεία της, οι φυλακές Αβέρωφ στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, το Παναθηναϊκό Στάδιο, ο Πειραιάς, η Κόρινθος, η Ερμιόνη και η Κόστα, οι Σπέτσες είναι τα σημεία στα οποία διαδραματίζεται η νέα περιπέτεια του Μπέρνι Γκούντερ, με αρκετές ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις, βρώμικα μυστικά, σοκαριστικές αλήθειες, διεισδυτικές παρατηρήσεις, κυνισμό, λίγο ρομάντσο και μια δυνατή και εντελώς διαφορετική πρόταση συνεργασίας που θα φέρει στη ζωή του πρώην αστυνομικού τα πάνω κάτω. Πικρές αλήθειες για τον χειρισμό των εγκληματιών πολέμου από τις ευρωπαϊκές χώρες μετά τον πόλεμο, διευκρινίσεις για την τύχη του χρυσού των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και ένας μάρτυρας-κλειδί είναι μερικά μόνο από τα πραγματολογικά επιχρίσματα μιας δυνατής, αν και κάπως ανθελληνικής, περιπέτειας.

Βιβλίο Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες
Συγγραφέας Μαλβίνα Κάραλη
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Κάκτος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται ογδόντα κείμενα της Μαλβίνας Κάραλη που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Γυναίκα» από το 1989 έως το 1996, οπότε και βγήκε η πρώτη έκδοση του βιβλίου. Το 2018 επανακυκλοφόρησαν και παραμένουν φρέσκα, σαρκαστικά, διαχρονικά. Κείμενα που αντανακλούν τον τρόπο σκέψης της, τη φιλοσοφία της, μια διαφορετική ματιά πάνω στον γύρω μας κόσμο, εμποτισμένη με βαθυστόχαστες σκέψεις, προκλητικές τάσεις, ανοιχτόμυαλες έρευνες στην ανθρώπινη ψυχή. Ρολάν Μπαρτ, Ζορζ Μπατάιγ, Μορίς Μπλανσό, Σαρν Μποντλέρ, Φράνσις Μπέικον και άλλα «θηρία», όπως τα αποκαλεί η ίδια, συγκροτούν τις ψηφίδες του δικού της ψυχισμού.

Γιατί δεν πρέπει κανείς να θεωρείται αυθεντία και να συμβουλεύει γύρω από τον σεξουαλισμό; «Γιατί τα άψογα κλισέ είναι αναισχυντία και σε αυτά καταφεύγουν οι εραστές που δεν είναι σε θέση ούτε να δώσουν ούτε να πάρουν. Κι ακόμη, επειδή αυτός καθ΄ αυτός ο σεξουαλισμός δεν είναι παρά μια ελάχιστη στιγμή μέσα στο ερωτικό Όλον» (σελ. 15). Γράφει για τη Νέα  Υόρκη: «Κεντρική Υψικάμινος Μεταβολισμού του Πνεύματος, όπου ρίχνεις ιδέες και βγαίνει πάντα ύλη, δηλαδή δολάρια» (σελ. 44).

Τι συμβουλεύει; «Ο έρωτας, από κάθε άποψη, είναι ιστορία για φόβο και για τρόμο και για να μας δυσκολεύει τη ζωή. Κι εσείς να φοβάστε τους πάντες» (σελ. 13). Αυτό με έβαλε σε σκέψεις: «Ένας άνθρωπος που έχει ωραίο κορίτσι, δεν μπορεί παρά να μην είναι αχάριστος, άρα είναι καλός άνθρωπος» (σελ. 25). Εμφιλοχωρούν όμως και ωραίες μεταφορές («Φθινόπωρο λοιπόν. Η προδοσία του καλοκαιριού», σελ. 230) και δηλητηριώδεις ατάκες: «Αν πεθάνει από συνάχι, φάσκελα να ‘χει η πανούκλα» (σελ. 70).

«Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες», όπως σχέσεις, θέατρο, συναυλίες, μεταφράσεις αρχαίου δράματος, γουόκμαν, ροκ του’60, ελληνικός και ξένος κινηματογράφος, κριτικογραφία, βόλτες, τηλεόραση, όλα εδώ. Τα κείμενα γράφτηκαν με συγκεκριμένα ερεθίσματα του τότε αλλά το περιεχόμενό τους παραμένει διαχρονικό και αντικατοπτρίζει το σήμερα μέσα από γεγονότα που στηλιτεύτηκαν από την πένα της Μαλβίνας και προετοίμασαν το έδαφος για ό,τι εξελίχθηκε κι έφτασε σε μας.

Βιβλίο Το όνομά της ήταν Μπουμπού και δεν ήταν συνηθισμένη στη ζέστη 
Συγγραφέας Μαρία Δουρίδα-Μηταράκη
Εικονογράφος Δημήτρης Γιαννακόπουλος
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Once Upon a Book
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρόκειται για ένα διασκεδαστικό και τρυφερό παραμύθι αυτογνωσίας, αφιερωμένο σε μια πασχαλίτσα που βρίσκεται ξαφνικά σε ένα άγνωστο και εντελώς διαφορετικό απ’ ό,τι έχει συνηθίσει ως τότε μέρος. Μέσα από μια σειρά ευτράπελων και δύσκολων στιγμών απολαμβάνουμε την ομορφιά της Αφρικής, τα ζώα της, τον ρυθμό και τη μαγεία της κίνησής τους που προσομοιάζει με αυτούς της μουσικής, και όλα κλείνουν μ’ ένα ευχάριστο τέλος που θα φέρει την Μπουμπού σε μια νέα θέση στη ζωή της. Η εικονογράφηση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου ζωντανεύει πιστά την πανίδα και τις καιρικές συνθήκες της Αφρικής. Η εντελώς πρωτότυπα αποτυπωμένη πασχαλίτσα, η χαριτωμένη στρουθοκάμηλος, τα διασκεδαστικά πιθηκάκια, η σοβαρή καμήλα, η γοητευτική αντιλόπη θα δείξουν στην Μπουμπού την καθημερινότητά τους στην καυτή έρημο, η οποία αποτυπώνεται με γήινα και ποικίλα χρώματα.

Το παραμύθι απευθύνεται σε παιδιά από 4 ετών και πάνω και καταφέρνει με απλές προτάσεις και μέσα από μια σειρά διασκεδαστικών περιπετειών να τους δείξει πώς να προσαρμόζονται καλύτερα σε νέες συνθήκες, όσο δύσκολες κι αν τους φαντάζουν. Η Μπουμπού αποτελεί ένα σωστό παράδειγμα ήθους και ψυχολογικών διακυμάνσεων και με τις περιπέτειές της θα βοηθήσει τους μικρούς αναγνώστες να καταλάβουν καλύτερα τον εαυτό τους.

Βιβλίο Το ζευγάρι απέναντι δεν καβγαδίζει πια 
Συγγραφέας Γιώτα Στεφάνου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η βιβλιοπώλης Βέρα γνωρίζει τον οδοντίατρο Γιάννη. Η αρχή είναι απόλυτα ρομαντική και ακολουθεί όλα τα στερεότυπα ενός άρλεκιν, διάβαζα όμως με προσοχή κάθε λέξη γιατί ξέρω πως η Γιώτα Στεφάνου πάντα χτυπάει τον αναγνώστη σε απρόσμενες φάσεις. Απολάμβανα λοιπόν τον κεραυνοβόλο έρωτα, το καρδιοχτύπι, τις συναισθηματικές αναταράξεις, τα πάνω και τα κάτω μιας ενδιαφέρουσας γνωριμίας, τις μελετημένες παρομοιώσεις («…κάθομαι στην καρέκλα του ταμείου ξεφούσκωτη και τσαλακωμένη, παρατημένη, φορεμένη κάλτσα», σελ. 19, «Οι τρόποι της μοιάζουν σπασμωδικοί, λες και τη βασανίζει μια δυσπεψία ή ένα μυστικό», σελ. 33-34), την άδεια ζωή της Βέρας («Βλέπω τα πάντα, ψάχνω τα πάντα, κάνω τα πάντα για να μη μείνω μόνη με τον εαυτό μου», σελ. 20) με την αλκοολική μητέρα της, ενώ μου κρατούσαν συντροφιά ρεαλιστικές καταστάσεις ενός μέσου νοικοκυριού με λεκτικούς νυγμούς είτε για τις γυναίκες που μπλέκουν με παντρεμένους («Υπάρχει ολόκληρος στρατός γυναικών που βολεύεται με τα υπολείμματα του χρόνου διάφορων δειλών αρσενικών που θέλουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο», σελ. 30 αλλά ένιωσα χειρότερα με αυτό: «Έφευγα και έπαιρνα μαζί μου, σα δώρο, τα χρησιμοποιημένα προφυλακτικά μας και τις κόκκινες τρίχες των μαλλιών μου που είχαν απομείνει στο σιφόνι της μπανιέρας -η γυναίκα του είναι καστανή», σελ. 31) είτε για τα πρώτα ίχνη κακοποίησης σ’ ένα ζευγάρι είτε για τις λεκτικές αψιμαχίες που χωρίζουν ακόμη περισσότερο ένα αντρόγυνο. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση και η συχνή χρήση ενεστώτα διαρκείας που εναλλάσσεται με αόριστο δίνουν ένταση και ρεαλισμό στην αφήγηση, αν και με αυτόν τον τρόπο φωτίζεται μόνο η Βέρα. Θα ήθελα να δω και την οπτική γωνία του Γιάννη, να μην τον γνωρίζω μόνο μέσα από τα φραστικά του ξεσπάσματα και κάποιες αποσπασματικές σκηνές όπου ήταν παρούσα η γυναίκα του.

Με έξυπνα τρικ περνάμε όλες τις φάσεις της γνωριμίας και μέσα από λίγες και περιεκτικές κουβέντες, λιτά σκηνικά και σωστά διαλεγμένες χρονικές περιόδους καταγράφονται και ζωντανεύουν ο χαρακτήρας του καθενός, οι διαφορετικές απόψεις τους, τα κοινά τους και οι συνήθειές τους. Φτάνουμε στον γάμο και στο παιδί μέσα από απανωτές αλλαγές που κοντράρονται με τις προσδοκίες και τα σχέδιά τους, χωρίς να προλάβουν να βρουν οι δύο αυτοί άνθρωποι τον χρόνο να προσαρμοστούν, να αναρωτηθούν, να ενσωματωθούν, να εγκλιματιστούν: «Το κακό με τους κεραυνοβόλους έρωτες είναι πως οι δύο εραστές δεν προλαβαίνουν να εγκαταστήσουν μεταξύ τους οικειότητα… Είναι σοκαριστικό, είναι αναζωογονητικό αλλά δεν είναι και πολύ χρήσιμο» (σελ. 112). Και ακόμη πιο ξεκάθαρα λίγο παρακάτω: «Το σώμα μου ξέρει λεπτομέρειες για τον Γιάννη… Αλλά πόσα ξέρει το μυαλό μου για τον Γιάννη»; Και φτάνουμε στον γάμο και στο παιδί, με μια εγκυμοσύνη να τρελαίνει τις ορμόνες, με εννιά μήνες να αλλάζουν τα πάνταμέσα και γύρω από τη Βέρα, κυρίως.

Η συγγραφέας με άφησε να σκεφτώ πάνω στο ζευγάρι, παραθέτοντάς μου όλες τις εκφάνσεις της κοινής πλέον ζωής τους. Φταίει η εγκυμοσύνη που ήρθε νωρίς; Φταίνε οι ίδιοι για κάποιο συναισθηματικό ή πρακτικό λόγο που τους εμπόδισε να γνωρίσουν / ακούσουν / σεβαστούν ο ένας τον άλλον; Η Βέρα ξανά: «Αλλά έχω κουραστεί. Μου λείπουν οι ωραίες εικόνες, μου λείπουν οι εικόνες που δεν περιέχουν εργάτες και σκαλωσιές» (σελ. 124). Και μέσα από αυτές τις εξελίξεις, η συγγραφέας κάνει διαχρονικές παρατηρήσεις ευρύτερα πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις με τρόπο που δεν είχα σκεφτεί ποτέ: «Οι λεπτομέρειες στον έρωτα είναι η ουσία. Όλοι μπορούν να μιμηθούν τις χοντροκομμένες δηλώσεις, τις αδρές εκφάνσεις του έρωτα, όλοι μπορούν να πουν σωστά τα ερωτόλογα…Ο πραγματικά ερωτευμένος θα ξεχάσει να βάλει το χτεσινοβραδινό φαγητό στο ψυγείο. Ο ερωτευμένος δεν μπορεί να είναι επιμελής. Δεν του μένει μυαλό για να είναι επιμελής» (σελ. 137). Άλλη μια αλήθεια: «Μην υποτιμάς τις ενοχές. Είναι πιο δυνατές και από την αγάπη. Δες τις σχέσεις γύρω μας. Η πιο δυνατή συγκολλητική ουσία τους είναι η ενοχή. Πεθαμένοι γάμοι συντηρούνται από τις ενοχές, κακότροποι δηλητηριώδεις άνθρωποι μένουν γύρω μας γιατί νιώθουμε ενοχές να τους διώξουμε» (σελ. 179). Ακόμη και μια στιγμή ανεμελιάς μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα αποκαθηλώνεται σχεδόν αμέσως: «… όλο έβαζα και έβγαζα φορέματα. Συνειδητοποίησα πως είχα μήνες να κάνω κάτι τέτοιο, να αφεθώ σε κάτι ηλίθιο και ξεκούραστο όπως είναι η ματαιοδοξία» (σελ. 235).

Η συνέχεια και οι ανατροπές που ακολούθησαν μ’ έπιασαν εξαπίνης και μου κάρφωσαν ένα σκεπτικό χαμόγελο στα χείλη. Ήξερα πως τα πράγματα θα ξέφευγαν σύντομα από τα κλισέ, απλώς δεν περίμενα τέτοιες εξελίξεις. Κι έτσι βυθίστηκα στον ασφυκτικό κόσμο του Γιάννη και της Βέρας, αναρωτώμενος πλέον όχι τόσο για τα λάθη και ποιος τα έκανε αλλά για τις συνέπειές τους και ποιος θα την πληρώσει περισσότερο. Η ιστορία έχει εκπλήξεις που με άφησαν με ανοιχτό το στόμα, ανατροπές που θα μπορούσαν να συνεχίσουν το ασφαλές κλισέ ενός χιλιοειπωμένου στόρι αλλά απομακρύνθηκαν εγκαίρως από το εύκολο μελό και μια τελική πορεία υψηλών ταχυτήτων που οδηγεί σ’ ένα εξίσου απρόσμενο τέρμα. Η αλλαγή της Βέρας για να προστατέψει το παιδί της, να το υπερασπιστεί από το περιβάλλον που κλήθηκε για να μεγαλώσει, είναι θεαματική και συνδυάζεται με μια αναπάντεχη τελική τροπή κι έναν απρόσμενο δευτεραγωνιστή που ξαφνικά βγαίνει στο φως χωρίς να έχει πει ούτε μία λέξη κατά την αφήγηση αλλά η θέση του είναι καταλυτική. Οι δύο τελευταίες σελίδες είναι εξαίρετες και συμπυκνώνουν όλη την αφηγηματική δεινότητα της συγγραφέως.

Μια βιβλιοπώλης γνωρίζει έναν οδοντίατρο. Την ιστορία τους τη γράφει η Γιώτα Στεφάνου. Τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο, ούτε γι’ αυτούς ούτε για τον αναγνώστη. Μια ιστορία που ξεφτίζει και παλιώνει μαζί με τους χαρακτήρες και φθείρεται όπως συνεκδοχικά δείχνει το, τάχα μου τυχαία, φθαρμένο, ξεφτισμένο εξώφυλλο. Ένα βιβλίο που με καθήλωσε και μ’ έκανε να σκεφτώ πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, τις προσδοκίες, τις αλήθειες και την πραγματικότητα που πατά πάνω τους.

Βιβλίο Μέσ’ από τις θάλασσες
Συγγραφέας Στέλλα Ρωτού
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων
Εκδότης Γκοβόστης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Θα σταθώ ιδιαίτερα στο «Η τύχη του χρυσοπράσινου φύλλου», με το οποίο καλωσορίζει η συγγραφέας τον αναγνώστη. Πρόκειται για μια κραυγή αγωνίας για την ελληνικότητα της Κύπρου με αφορμή το αιματοβαμμένο 1974. Χωρίς συγκεκριμένη πλοκή, χωρίς να κατονομάζει τους χαρακτήρες και βασισμένη σε βιβλιογραφία, η κυρία Ρωτού ζωντανεύει παραστατικά με τεκμηριωμένα παραδείγματα τις τάσεις αφελληνισμού του νησιού που ύμνησε με το ομότιτλο τραγούδι ο Μίκης Θεοδωράκης σε στίχους Λεωνίδα Μαλένη και τάσσεται κι εκείνη στο πλάι όσων είναι έτοιμοι να αντιδράσουν για να προασπίσουν την πατρίδα τους ενάντια στην τουρκική προπαγάνδα.

Με τον ίδιο τρόπο, με παρομοιώσεις και λογοτεχνικά παιχνίδια, ξεδιπλώνεται ο ίδιος πόνος μέσα από την ιστορία του Αχμέτ και του Αντρέα που συναντιούνται στην «Πράσινη Γραμμή», όπως λέγεται το διήγημα. Το νησί της Κύπρου παρομοιάζεται με το άγαλμα της Αφροδίτης που κρύβεται στην αγκαλιά του Πενταδάκτυλου γεμάτη αγωνία για το μέλλον και πληγές που πυορροούν! «Κι αυτός ο διαμελισμός του προκαλεί φριχτούς πόνους… Ασυναίσθητα αγγίζει με το δεξί χέρι ένα ένα τα δάκτυλα του αριστερού χεριού του. Μετράει ξανά και ξανά… Μα τι γίνεται εδώ Από πότε έπαψε να είναι αρτιμελής; Από τότε που η Αγγλιδούλα φίλη του του έκλεινε πονηρά το μάτι» (σελ. 20-21).Μα τι υπέροχες μεταφορές και παραλληλισμοί και πόσο έξυπνα εντεταγμένοι στην καθαυτή ιστορία!

Στη «Διαφορά του ανθρώπου» τονίζεται με συγγραφική πρωτοτυπία ότι όλοι έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά και ότι, ανεξάρτητα από τη θρησκευτική πεποίθηση, «Σημασία έχει ο άνθρωπος. Σημασία έχει τι κάνει για να έχει δικαίωμα να λέγεται άνθρωπος» (σελ. 35). Με ακόμη πιο σπαρακτικό τρόπο τονίζει αυτήν της τη σκέψη η συγγραφέας όταν γράφει στο «Σήμα κινδύνου» τις περιπέτειες ενός κοριτσιού που επέζησε από ένα βυθισμένο σκάφος λαθρομεταναστών: πόση αναλγησία έχουν οι δουλέμποροι και πόσο αθώοι είναι οι άνθρωποι που αναζητούν ένα κομμάτι χώμα να το βαφτίσουν πατρίδα και να ζήσουν ήσυχοι και ασφαλείς. Το ίδιο δακρύζει η συγγραφέας και στο «Πρίμα μπαλαρίνα», μιας και οι απαρχές της ηρωίδας της βρίσκονται στη δίνη του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου, όμως καταφέρνει με τη γραφή της να βγάλει κάτι θετικό: τη χαρά και την ικανοποίηση που σβήνουν τις χιλιάδες ώρες προβών και σωματικής καταπόνησης όταν ανεβαίνει η αυλαία!

«Μεσ’ από τις θάλασσες» λοιπόν ξεπροβάλλει μια διακριτική, στέρεη και πολλά υποσχόμενη φωνή που έχει ποικιλία λεξιλογίου, ικανότητες για αρμονική σύμπλευση του ρεαλισμού με το φαντασιακό, λιτούς διαλόγους, συναίσθημα και βαθιά νοήματα. Αξιόλογα όλα τα κείμενα της συλλογής αυτής, με ταξίδεψαν στη μακρινή Κύπρο και με συντρόφεψαν αξιοπρεπώς!

Βιβλίο Μετάξι 
Συγγραφέας Νεκταρία Ζαγοριανάκου
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η κυρία Νεκταρία Ζαγοριανάκου αυτήν τη φορά ασχολείται με την παραγωγή και την κατασκευή του μεταξιού και ταυτόχρονα, μέσα από τα μάτια ενός άντρα που γίνεται πανίσχυρος εμποροράφτης, ξεδιπλώνει τα τραγικά γεγονότα των αρχών του ελληνικού 20ού αιώνα μέσα από διηγήσεις, ντοκουμέντα και μαρτυρίες. Η λυρικότητα της αφήγησής της συναντά την εμπεριστατωμένη και εμβριθή μελέτη και την ομορφιά ενός αρμονικού συνόλου από έρωτες, προδοσίες, πλούτο και ευμάρεια. Από τη ζωή του Αρσέν, όπως συστήνεται στον κύκλο του, περνάνε γυναίκες που τον στοιχειώνουν, τον προδίδουν, τον ερωτεύονται, τον ζητάνε. Μεγαλώνει, ωριμάζει, αμφισβητεί, δειλιάζει, τύπτεται, δημιουργεί, πλουτίζει, σκέφτεται, μοιράζεται. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του δίνει το περιθώριο να καταγράψει τα πάντα με καθαρή ματιά και να μην αφήσει τίποτε απ’ έξω. Παραδέχεται τα λάθη του, καταγράφει τις φοβίες του, αποδέχεται τις αλλαγές που ατσαλώνουν τον χαρακτήρα του, αμφισβητεί, παρασύρεται, πάντα όμως ακολουθεί τα χνάρια της ηθικής που του μεταλαμπάδευσε ο παππούς του, Πετρής, ένας άντρας που έζησε χωρίς στερεότυπα και καθωσπρεπισμούς.

Η συγγραφέας με ταξίδεψε και με ξενάγησε στη Λυών και το Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη και την Προύσα μα κυρίως στην Αλεξάνδρεια. Φωτίζει και παραθέτει με εύληπτο τρόπο γεγονότα ήσσονος και μείζονος σημασίας, που συμπληρώνουν την αφήγηση και της δίνουν παλμό και αληθοφάνεια. Η επανάσταση των εργατών του μεταξιού το 1831 στη Γαλλία, η διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ, η εκστρατεία στην Καλλίπολη, ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος, οι σφαγές του 1922 είναι γεγονότα ιστορικά που επηρεάζουν τις δουλειές και τις γνωριμίες του Αρσέν. Παραμένοντας πιστός στις αξίες του, συνεταιρίζεται πλούσιους πελάτες, συναναστρέφεται τις μούσες που τον εμπνέουν για να τις ντύσει στα μετάξια και όλα αυτά σχηματίζουν ένα όμορφο παζλ, γεμάτο με μυρωδιές και χρώματα.

Φυσικά η Αλεξάνδρεια, ως μαγική και ταυτόχρονα ιστορική πόλη, έχει κυρίαρχο ρόλο στο μυθιστόρημα: οι Παναιγύπτιοι-Πανελλήνιοι αγώνες του 1910, η εμπειρία μιας κρουαζιέρας στον Νείλο, η Βιβλιοθήκη, ο ποιητής Καβάφης που τον κέρδισε η δεξιοτεχνία του Αρσέν και τόσα άλλα γεγονότα παρελαύνουν και εξοικειώνουν τον αναγνώστη με την εποχή και τους τόπους. Ντοκουμέντα όπως το Βασιλικό Διάταγμα που απαγόρευε την υποδοχή ομαδικών αφίξεων από την αλλοδαπή άνευ διαβατηρίου, τα άρθρα των εφημερίδων που ζωντάνευαν τα γεγονότα του Εθνικού Διχασμού κ. ά. εναλλάσσονταν με τα λόγια ψυχής που περιείχαν οι επιστολές από την πατρίδα Κίο, τις αισθήσεις που ξυπνούσαν κατά τον διάπλου του Νείλου και τόσα όμορφα, ζωντανά στιγμιότυπα και περιστατικά.

Το «Μετάξι» είναι η ζωή ενός ανθρώπου που ξεκίνησε από τα χαμηλά και κατάφερε με προσωπικό μόχθο και δουλειά να ανέβει κοινωνικά, να κυριαρχήσει στον χώρο του πολύτιμου υφάσματος, να γνωρίσει σημαντικές προσωπικότητες μα πάνω απ’ όλα να ζήσει γεγονότα που τον ατσάλωσαν, τον γαλούχησαν και στο τέλος του επεφύλασσαν απανωτές εκπλήξεις. Ο Αρσένιος Ασλάνογλου ακολούθησε ακριβώς την πορεία της κάμπιας που γίνεται μεταξοσκώληκας και τυλίχτηκε με τις ατσάλινες κλωστές της μοναξιάς και της απομόνωσης ώσπου να βρεθεί η κατάλληλη ραγισματιά που θα τον ξαναφέρει στο φως: η γυναίκα.