1997 – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com Βιβλιοκριτικές Mon, 01 Feb 2021 15:57:41 +0000 en hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.5.5 https://www.vivliokritikes.com/wp-content/uploads/2019/12/cropped-black-white-computer-icons-book-png-book-icon-32x32.jpg 1997 – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com 32 32 «Μικρά Αγγλία», της Ιωάννας Καρυστιάνη, εκδ. Καστανιώτη https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%ac-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%bb%ce%af%ce%b1-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%81%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%b7/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25bc%25ce%25b9%25ce%25ba%25cf%2581%25ce%25ac-%25ce%25b1%25ce%25b3%25ce%25b3%25ce%25bb%25ce%25af%25ce%25b1-%25ce%25b9%25cf%2589%25ce%25ac%25ce%25bd%25ce%25bd%25ce%25b1-%25ce%25ba%25ce%25b1%25cf%2581%25cf%2585%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25b9%25ce%25ac%25ce%25bd%25ce%25b7 https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%ac-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%bb%ce%af%ce%b1-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%81%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%b7/#respond Tue, 26 Jan 2021 17:48:05 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=10951 Η ιστορία διαθέτει ναυτικό φυλλάδιο και ταξιδεύει επί μία εικοσαετία μεταφέροντας θαλασσοφαγωμένους άντρες και θαλασσοφαγωμένες γυναίκες στους μεγάλους ή ασήμαντους πλόες της ζωής, από τη Σουραμπάγια στα βυσσινοχώραφα της Άνδρου, από ένα ντοματοπίλαφο στο Μπουένος Άιρες κι από τις συμμαχικές νηοπομπές κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου στη Ρίβα και στο λευκό διώροφο των Σαλταφέρων με το τσιγκούνικο ταβάνι, που σαν απλωμένο τουλπάνι έσταζε τους ήχους του απάνω σπιτιού και μαζί τους ήχους του έρωτα στο πανομοιότυπο κάτω σπίτι, είκοσι τέσσερις λεπτές κυπαρισσοσανίδες που ρήμαξαν ζωές. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Μικρά Αγγλία
Συγγραφέας Ιωάννα Καρυστιάνη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μικρά Αγγλία λεγόταν έως και το Μεσοπόλεμο η Άνδρος λόγω αντιπαλότητας με τα εφοπλιστικά γραφεία της Αγγλίας. Εδώ παρακολουθούμε την ερωτική ιστορία μεταξύ δύο γυναικών (αδέλφια μεταξύ τους) για τον ίδιο άντρα. Η Καρυστιάνη σε ταξιδεύει ξανά σε μέρη απαγορευμένα, λαχταριστά και τόσο μα τόσο γλυκά. Εξοικειωνόμαστε με τους αγωνιστές ναυτικούς που χαροπαλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, ζούμε την καθημερινότητα της συζύγου ναυτικού, την αγωνία και τη λύπη όλου του νησιού σε περίπτωση ναυαγίου (όταν παίρνει σύνταξη ο ναυτικός και γυρνά στη γυναίκα του είναι δύσκολο πια στα 50 σου να συγκατοικήσεις με έναν άγνωστο). Απίστευτη η τοιχογραφία των ανθρώπων, απίστευτες οι καθημερινές λεπτομέρειες για τα ταξίδια και την καθημερινότητα στα καράβια. Ένα καταπληκτικό βιβλίο από μια συγγραφέα που μου αρέσει πολύ. Το μόνο αρνητικό ότι οι λέξεις σε ταξιδεύουν και δύσκολα καταφέρνεις να ξεχωρίσεις το στόρι και την πλοκή. Θέλει όντως προσήλωση.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%ac-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%bb%ce%af%ce%b1-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%81%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%b7/feed/ 0 «Μια σκανδαλώδης ζωή», της Mary S. Lovell, εκδ. Λιβάνη https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%b4%ce%b1%ce%bb%cf%8e%ce%b4%ce%b7%cf%82-%ce%b6%cf%89%ce%ae-mary-s-lovell/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25bc%25ce%25b9%25ce%25b1-%25cf%2583%25ce%25ba%25ce%25b1%25ce%25bd%25ce%25b4%25ce%25b1%25ce%25bb%25cf%258e%25ce%25b4%25ce%25b7%25cf%2582-%25ce%25b6%25cf%2589%25ce%25ae-mary-s-lovell https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%b4%ce%b1%ce%bb%cf%8e%ce%b4%ce%b7%cf%82-%ce%b6%cf%89%ce%ae-mary-s-lovell/#respond Thu, 21 Jan 2021 19:01:58 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=10774 Ακόμη γελάω! Λες και η γυναίκα βγήκε από καθημερινή σαπουνόπερα! Μα τι πλούτη, τι ίντριγκες, τι ατυχίες στον έρωτα, τι βαρεμάρα, τι σπορά απογόνων! Σε γενικές γραμμές έχουμε τη βιογραφία μιας γυναίκας που γνώρισε πάθος, αγάπη, πλούτη και άφθονη άμμο (1807-1881)!

Βιβλίο Μια σκανδαλώδης ζωή
Τίτλος πρωτοτύπου A scandalous life
Συγγραφέας Mary S. Lovell
Μεταφραστής Μαρία Παππά
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μου κάνει εντύπωση που μια γυναίκα όπως η Jane Elizabeth Digby, που έζησε πικάντικα και έντονα τη ζωή της, υπήρξε πραγματικά, γιατί η καθημερινότητά της ήταν απίστευτα σκανδαλώδης! Κι όμως, αυτή η γυναίκα έκανε τέσσερις γάμους, απέκτησε έξι παιδιά και έφτασε ακόμη και στην Αθήνα του Όθωνα, ταράζοντας την κοινωνία της εποχής. Η Digby δεν άφηνε αρσενική γάτα να περάσει δίπλα της χωρίς να πάρει μεζέ! Ξεκίνησε από τα 17 της, νυμφευόμενη άντρα μεγαλύτερό της και φυσικά αριστοκράτη (η ίδια ήταν από εύπορη οικογένεια). Τον χώρισε λόγω μοιχείας! Ο γιος που απέκτησε ήταν του ξαδέρφου της! Και μέσα σε αυτά τα σκληρά, μοναχικά χρόνια, είχε και εξωσυζυγική σχέση (ο ξάδελφος ήταν ενδοοικογενειακή σχέση!) με τον επιτετραμένο της Αυστριακής Πρεσβείας στο Λονδίνο. Μόλις τους κάναν τσακωτούς ο επιτετραμένος γύρισε στο Λονδίνο και η Digby τον ακολούθησε σαν σκυλάκι. Η χυλόπιτα που έφαγε όμως ήταν χορταστική κι έτσι πήρε τα δυο παιδιά που του έκανε και κατέληξε στην αυλή του βασιλιά Λουδοβίκου στο Μόναχο (στο δρόμο εμπλούτισε τις ερωτικές εμπειρίες της, για να το θέσω κομψά, χάρη σε δύο εθελοντές). Ο Λουδοβίκος τη μύησε στην αρχαιολατρεία και την προσωπικότητά του (και όχι μόνο) και έκαμαν τέκνο. Ε, αυτοκράτορας ήταν, σιγά μην την αναγνώριζε επίσημα ως ερωμένη του.

Έτσι η Digby παντρεύτηκε Γερμανό βαρόνο κι έκανε πάλι δυο παιδιά. Ο καιρός περνά, να μην κάνουμε κάτι να περνά η ώρα; Έλληνας, κυρίες και κύριοι, σπουδάζων εν Μονάχω είναι ο επόμενος στην κλήρωση και εγκαθίστανται εν Κερκύρα. Νυμφεύονται, τεκνοποιούν αλλά το παιδί πεθαίνει και ο σύζυγος την απατά (μα τι πράγμα κι αυτός, δεν ντρέπεται!) οπότε η ζωντοχήρα μας καταφεύγει στην Αθήνα και γίνεται κολλητή της Δούκισσας της Πλακεντίας και πρώτο όνομα στην αθηναϊκή κοινωνία. Η Αμαλία γίνεται φανατικός εχθρός της γιατί ερωτεύονται τον ίδιο άντρα (από τις απολαυστικότερες σελίδες του βιβλίου!!!), τον Χριστόδουλο Χατζηπέτρο, αγωνιστή του ’21! Σκάνδαλο στην κοινωνία της εποχής και η Digby το σκάει στη Συρία, όπου δοκιμάζει και το εξωτικό χρώμα! Έλα όμως που ο σεΐχης την κάνει να βρει τον πραγματικό της εαυτό και να κάτσει φρόνιμα δίπλα του ως το τέλος της ζωής της!

Ειλικρινά μια βιογραφία που δεν προσθέτει κάτι ιδιαίτερο, ούτε εμπλουτίζει σε κάτι σημαντικό τις γνώσεις του αναγνώστη. Πέρα από την πλάκα, για όσους τους αρέσουν τα ταξίδια και οι εντυπώσεις περιηγητών από τον 18ο αιώνα, το τελευταίο μέρος του βιβλίου, όπου η Jane Elizabeth Digby ζει στη Συρία και ταξιδεύει με τον άντρα της, τον σεΐχη, στην ενδοχώρα, είναι από τα πιο ωραία κομμάτια του βιβλίου, γεμάτα ενδιαφέροντα πράγματα για τις αρχαιότητες, τη μυθολογία, την ιστορία αυτής της υπέροχης χώρας. Τα ταξίδια και οι περιπλανήσεις της Jane στη Συρία άνοιξαν το δρόμο για τους ταξιδιώτες που θέλουν να γνωρίσουν τη Συρία να το κάνουν, μιας και ο κίνδυνος ξαφνικών ληστρικών επιδρομών μειωνόταν ενώ το ενδιαφέρον των ντόπιων, έμπειρων οδηγών να ξεναγούν τους τουρίστες, άρχισε να ανθίζει! Ειδικά στην Αγγλία έχουν σχεδιαστεί διαδρομές-προσκύνημα στα χνάρια της Digby , κάτι που οδήγησε χρόνια αργότερα την υπέροχη συγγραφέα Ιφιγένεια Θεοδώρου να γράψει, με αφορμή αυτές τις περιπλανήσεις, το λυρικό βιβλίο «Η γεύση της ερήμου».

Ένα ακόμη κακό στοιχείο του βιβλίου είναι κάποια λάθη που κάνει η συγγραφέας και τα επισημαίνει η μεταφράστρια στην τωρινή ελληνική έκδοση, π. χ. θεωρούσε το Χατζηπέτρο ότι ήταν Αλβανός ενώ ήταν Τρικαλινός κλπ. Σε γενικές γραμμές το διάβασα λόγω του βιβλίου της Ιφιγένειας Θεοδώρου που ανέφερα πιο πάνω, για να έχω πληρέστερη εικόνα αλλά αυτό δε σημαίνει ότι σας το συνιστώ κιόλας!

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%b4%ce%b1%ce%bb%cf%8e%ce%b4%ce%b7%cf%82-%ce%b6%cf%89%ce%ae-mary-s-lovell/feed/ 0 «Το τρένο με τις φράουλες», του Γιάννη Ξανθούλη, εκδ. Καστανιώτη https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf-%cf%84%cf%81%ce%ad%ce%bd%ce%bf-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b9%cf%82-%cf%86%cf%81%ce%ac%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b5%cf%82-%ce%be%ce%b1%ce%bd%ce%b8%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2584%25ce%25bf-%25cf%2584%25cf%2581%25ce%25ad%25ce%25bd%25ce%25bf-%25ce%25bc%25ce%25b5-%25cf%2584%25ce%25b9%25cf%2582-%25cf%2586%25cf%2581%25ce%25ac%25ce%25bf%25cf%2585%25ce%25bb%25ce%25b5%25cf%2582-%25ce%25be%25ce%25b1%25ce%25bd%25ce%25b8%25ce%25bf%25cf%258d%25ce%25bb%25ce%25b7%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf-%cf%84%cf%81%ce%ad%ce%bd%ce%bf-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b9%cf%82-%cf%86%cf%81%ce%ac%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b5%cf%82-%ce%be%ce%b1%ce%bd%ce%b8%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82/#respond Fri, 08 Jan 2021 16:48:04 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=10254 Όλα ξεκίνησαν ή όλα τέλειωσαν σε μια νύχτα. Είκοσι πέντε χρόνια γάμου θυσιάστηκαν σε μια παρόρμηση. Μια συνηθισμένη βραδιά στο υπνοδωμάτιο, κι έξω μια λασπωμένη βροχή- που, όπως έλεγαν, έφτασε απ’ τη Σαχάρα. Εκείνο το βράδυ ξύπνησε η κοιμισμένη τύψη για μια άδεια ζωή, χωρίς αγάπη, χωρίς χαρά. Έπειτα έπεσε το ζεστό, υγρό σκοτάδι με την απόλυτη σιωπή ενός θεραπευτηρίου για άτομα με ανάγκη υποστήριξης. Μόνο η καρδιά ξαγρυπνούσε κι αφουγκραζόταν ένα μακρινό τρένο με αρώματα παλιού μαγιάτικου μεσημεριού. Το τρένο με τις φράουλες διέσχιζε πάλι τη ζωή της Μαργαρίτας, φέρνοντας την ανάμνηση μιας ξεθυμασμένης ευτυχίας, ζωγραφισμένης με μπογιές. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Το τρένο με τις φράουλες
Συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Από μια συζήτηση που έκανα με φίλους κατάλαβα ότι οι απόψεις διίστανται. Άσε που με κόμπλαρε η κριτική μιας κοπέλας (που εκφράστηκε πολύ αισιόδοξα, σχεδόν λατρευτικά) για το βιβλίο και δεν μπορώ να γράψω κακά λόγια (κι έχω πολλά) για αυτό το βιβλίο. Τέσπα. Λιτή και περιεκτική η γνώμη μου και δεν συνάδει με των άλλων. Πατάτα δεν μπορώ να το πω, καλό δείγμα υπερρεαλισμού και φαντασίας στη γραφή μπορώ να το πω. Θα έλεγα ότι με απογοήτευσε αλλά ένεκα το όνομα Ξανθούλης θα πω ότι ξέρει να χειρίζεται καλά τη γλώσσα με σωστές συνταιριάσεις επιθέτων και λέξεων. Ευτυχώς ξεφεύγει αρκετά (αν και η Κυψέλη και η δεκαετία του 1950 κάπου κάπου παρεισφρέουν) από τα πανομοιότυπα «Ο θείος Τάκης» και «Το πεθαμένο λικέρ» και δε μιλά για αιμομικτικές σχέσεις. Από την άλλη όμως δεν μπορώ να σκέφτομαι ότι διάβασα για μια τρελή (ΟΚ την οδήγησε η μοναξιά της ψυχής της σε αυτά τα μονοπάτια) που δεν ξέρει τι της γίνεται, που εύχεται να πεθάνει η μάνα της, που καρφώνει τον γκόμενο…Ασυναρτησίες και ανεξήγητα πράγματα. Ωραίες οι μεταφορές, ωραίος ο συνειρμός της αναζήτησης του Άραβα (Ευτύχη στα ελληνικά, Μασούντ στα αραβικά) αλλά πω πω….

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf-%cf%84%cf%81%ce%ad%ce%bd%ce%bf-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b9%cf%82-%cf%86%cf%81%ce%ac%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b5%cf%82-%ce%be%ce%b1%ce%bd%ce%b8%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82/feed/ 0 «Τα παιδιά της πιάτσας», του Νίκου Τσιφόρου, εκδ. Ερμής https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b9%ce%ac%cf%84%cf%83%ce%b1%cf%82-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%84%cf%83%ce%b9%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%bf%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2584%25ce%25b1-%25cf%2580%25ce%25b1%25ce%25b9%25ce%25b4%25ce%25b9%25ce%25ac-%25cf%2584%25ce%25b7%25cf%2582-%25cf%2580%25ce%25b9%25ce%25ac%25cf%2584%25cf%2583%25ce%25b1%25cf%2582-%25ce%25bd%25ce%25af%25ce%25ba%25ce%25bf%25cf%2582-%25cf%2584%25cf%2583%25ce%25b9%25cf%2586%25cf%258c%25cf%2581%25ce%25bf%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b9%ce%ac%cf%84%cf%83%ce%b1%cf%82-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%84%cf%83%ce%b9%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%bf%cf%82/#respond Fri, 04 Dec 2020 20:31:08 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=8875 Η δική μας γλώσσα της πιάτσας δημιουργεί τις λέξεις της από τις ανάγκες της ή από τα χαρακτηριστικά γεγονότα και πράγματα. Κάποτε ένας μάγκας χρειάστηκε ένα παλτό να περάσει να περάσει το χειμώνα του. Κατάφερε να βρει μια χλαίνη που την έκλεψε ένας φαντάρος της κλίκας του που τον λέγανε Επαμεινώντα. Ο μάγκας έβαψε την χλαίνη μπλε για να μη γνωρίζεται, τηνε κόντηνε, γιατί το κοντό παλτό ήταν τότε μόδα στον κόσμο του και μια και του την έδωσε ένας Επαμεινώντας, την βάφτισε Επαμεινώντα. Η λέξη έμεινε και από τότε το παλτό λέγεται «Επαμεινώντας». (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Τα παιδιά της πιάτσας
Συγγραφέας Νίκος Τσιφόρος
Κατηγορία Χιούμορ / Συλλογή διηγημάτων
Εκδότης Ερμής
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δημοσιεύθηκαν στον Ταχυδρόμο Αύγουστο 1960-Νοέμβρη 1961. Κρίμα που έφτασε τελευταίο στα χέρια μου. Μετά ακολούθησαν «Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα» και «Τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα». Παρόλο που τα δυο κατοπινά δε με ενθουσίασαν ιδιαίτερα (τα «Παραμύθια« με κούρασαν και με τη γλώσσα τους) αυτό εδώ το κατάλαβα αμέσως ότι είναι τελείως διαφορετικό. Ναι, έχουμε το ίδιο θέμα: μόρτες, αλάνια, υπόκοσμος, ζάρια, γκόμενες, Τρούμπες και Πετράλωνα, αδικίες, κουτοπονηριές, ακόμη και φόνοι. Όμως: τα κείμενα είναι πιο ανεπτυγμένα, οι χαρακτήρες πιο καλά σκιαγραφημένοι, έχουμε παρελθόν και παρόν, το πλαίσιο στο οποίο κινούνται τα Παιδιά της πιάτσας είναι ζωγραφισμένο με πολύ ωραίο τρόπο, γενικά είναι ένα έργο μελετημένο, που βοηθάει ακόμη και στην κατανόηση της εποχής: νοοτροπίες, λόγια, πολυκατοικίες, ήθη και έθιμα των πόλεων και των ξενιτεμένων κλπ. Η γλώσσα πάλι μόρτικη και της πιάτσας αλλά την καταλαβαίνεις αμέσως τη μεταφορά της, βοηθάει και το λεξικό στο τέλος της αλλά ομολογώ ότι το βρήκα περισσότερο ενδιαφέρον κι αληθινό κι απολαυστικό από τα επόμενα. Μια δουλειά που ο Τσιφόρος την έζησε από μέσα από όσο θυμάμαι, έχοντας καταχωνιαστεί ο ίδιος στις μπαρμπουτιέρες και στις Ομόνοιες και στα Ροζικλαίρ. Από τα πολύ καλά του έργα και σε ψάξιμο και σε γράψιμο.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b9%ce%ac%cf%84%cf%83%ce%b1%cf%82-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%84%cf%83%ce%b9%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%bf%cf%82/feed/ 0 «Άσε με να σε λέω αγαπημένη», της Mary Higgins-Clark, εκδ. Bell https://www.vivliokritikes.com/%ce%ac%cf%83%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%ce%bb%ce%ad%cf%89-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7-mary-higgins-clark/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25ac%25cf%2583%25ce%25b5-%25ce%25bd%25ce%25b1-%25ce%25bb%25ce%25ad%25cf%2589-%25ce%25b1%25ce%25b3%25ce%25b1%25cf%2580%25ce%25b7%25ce%25bc%25ce%25ad%25ce%25bd%25ce%25b7-mary-higgins-clark https://www.vivliokritikes.com/%ce%ac%cf%83%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%ce%bb%ce%ad%cf%89-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7-mary-higgins-clark/#respond Fri, 20 Nov 2020 21:23:59 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=8347 Η Mary Higgins-Clark γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Φόρνταμ. Έχει γράψει μέχρι σήμερα είκοσι πέντε βιβλία, που σημείωσαν τεράστια επιτυχία διεθνώς και της χάρισαν τον τίτλο <Η Βασίλισσα του Σασπένς>. Μόνο στις ΗΠΑ, τα έργα της έχουν κυκλοφορήσει σε περισσότερα από πενήντα εκατομμύρια αντίτυπα και δέκα από αυτά έγιναν κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες. Έχει λάβει πολλές τιμητικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων το Χρυσό Μετάλλιο της Τιμής από την Αμερικανο-Ιρλανδική Ιστορική Εταιρεία, το Μεγάλο Βραβείο Αστυνομικής Λογοτεχνίας της Γαλλίας και το Λογοτεχνικό Βραβείο του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Ντοβίλ. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Άσε με να σε λέω αγαπημένη
Τίτλος πρωτοτύπου Let me call you sweetheart
Συγγραφέας Mary Higgins-Clark
Μεταφραστής Κλαίρη Παπαμιχαήλ
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μια σειρά συμπτώσεων ξεκλειδώνουν μια παλιά υπόθεση δολοφονίας. Όλα τα δεδομένα ανατρέπονται. Πολλοί ύποπτοι, πολλές οι σχέσεις των υπόπτων με την πρωταγωνίστρια, συγκλονιστική η αποκάλυψη. Πραγματικά κλονίστηκα. Συνιστώ να διαβάζετε πίσω από τις γραμμές. Από τα καλύτερά της. Ο ιστός της πλοκής χωρίς περιττές γαρνιτούρες. Άριστη γνώση της ανθρώπινης ψυχολογίας και του κόσμου της πλαστικής χειρουργικής.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%ac%cf%83%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%ce%bb%ce%ad%cf%89-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7-mary-higgins-clark/feed/ 0 «Η γλώσσα της καρδιάς», της Demetria Martinez, εκδ. Φυτράκη https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%b3%ce%bb%cf%8e%cf%83%cf%83%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%ac%cf%82-demetria-martinez/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b7-%25ce%25b3%25ce%25bb%25cf%258e%25cf%2583%25cf%2583%25ce%25b1-%25cf%2584%25ce%25b7%25cf%2582-%25ce%25ba%25ce%25b1%25cf%2581%25ce%25b4%25ce%25b9%25ce%25ac%25cf%2582-demetria-martinez https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%b3%ce%bb%cf%8e%cf%83%cf%83%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%ac%cf%82-demetria-martinez/#respond Sat, 26 Sep 2020 13:40:07 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=6973 Ποίηση, πολιτική, έρωτας κι ένα εσωτερικό ταξίδι ανάμεσα σε μνήμες, φόβους και δισταγμούς, θα οδηγήσουν τη Μαίρη στα κατάβαθα του είναι της-στην ταυτότητά της-και, ίσως, στην ευτυχία. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Η γλώσσα της καρδιάς
Τίτλος πρωτοτύπου Mother tongue
Συγγραφέας Demetria Martinez
Μεταφραστής Βερίνα Χωρεάνθη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Φυτράκης (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένα από τα ωραιότερα τρυφερά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει. Έρωτας μεταξύ Μεξικάνας και πρόσφυγα του Ελ Σαλβαδόρ στις ΗΠΑ. Χωρίς πλοκή ιδιαίτερη, χωρίς ευθύγραμμη ροή, με αφηγήσεις της Μαίρης-Μαρίας, του πρόσφυγα, της φίλης τους και του γιου τους. Πώς γνωρίστηκαν, τι αισθάνθηκαν, πώς δόθηκαν ο ένας στις αγκαλιές του άλλου. Πώς αγαπήθηκαν, τι σημαίνει έρωτας και συναίσθημα για τον καθένα, τι αγώνα είχε η Μαρία να φέρει τον πρόσφυγα στην πραγματικότητα, να σταματήσει να φοβάται και να αγχώνεται και να πονάει και να θυμάται τα φριχτά βασανιστήρια (τη δεκαετία του 1980 ξέσπασε εμφύλιος στο Ελ Σαλβαδόρ). Καρπός τους ο γιος τους, άλλος αγώνας να πει την αλήθεια στο παιδί της, πώς θα το μεγαλώσει σωστά, πώς θα το φέρει σε επαφή με την κουλτούρα της χώρας του πατέρα του. Ψυχικά τραύματα, έρωτας σφοδρός και πεισμωμένος να αντιπαρέλθει κάθε εμπόδιο στο διάβα του. Και η λύτρωση, χρόνια μετά, να γνωρίσει η Μαρία το Ελ Σαλβαδόρ μεζί με τον γιο της. Ψυχολογικό, τρυφερό, γνήσια ρομαντικό, χωρίς να καταντά μελό. Απλά πολύ ωραίο κείμενο!

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%b3%ce%bb%cf%8e%cf%83%cf%83%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%ac%cf%82-demetria-martinez/feed/ 0 «Χειμωνιάτικη ιστορία», της Jill Barklem, εκδ. Καστανιώτη https://www.vivliokritikes.com/%cf%87%ce%b5%ce%b9%ce%bc%cf%89%ce%bd%ce%b9%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-jill-barklem/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2587%25ce%25b5%25ce%25b9%25ce%25bc%25cf%2589%25ce%25bd%25ce%25b9%25ce%25ac%25cf%2584%25ce%25b9%25ce%25ba%25ce%25b7-%25ce%25b9%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2581%25ce%25af%25ce%25b1-jill-barklem https://www.vivliokritikes.com/%cf%87%ce%b5%ce%b9%ce%bc%cf%89%ce%bd%ce%b9%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-jill-barklem/#respond Sat, 18 Jul 2020 10:27:27 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=5530 Παρακολουθούμε τις περιπέτειες μικρών ποντικιών που έχουν φτιάξει μια κοινότητα μέσα στο Δάσος, τη Βατομουριά. Και όταν λέμε ότι ήταν οργανωμένοι σε κοινότητα, το εννοούμε.. καθώς βλέπουμε στοιχεία όπως τον φύλακα της αποθήκης του συνεταιρισμού, όπου φυλαγόταν όλη η σοδειά της κοινότητας. Και την προστάτευαν όλοι χωρίς πονηριές και κλεψιές.. Υπήρχαν οι οικογένειες Πομέλη, Ποντικοπούλου ή αλλιώς Ποντηκάκη κ.α. Πώς περνούν στο Δάσος και τι προβλήματα αντιμετωπίζουν.. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)Βιβλίο Χειμωνιάτικη ιστορία
Τίτλος πρωτοτύπου Winter story
Συγγραφέας-Εικονογράφος Jill Barklem
Μεταφραστής Ρένα Χατχούτ
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Καστανιώτης (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πανεμορφη ιστοριούλα και ακόμη ωραιότερη εικονογράφηση.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%87%ce%b5%ce%b9%ce%bc%cf%89%ce%bd%ce%b9%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-jill-barklem/feed/ 0 «Ο θεός των μικρών πραγμάτων», της Arundhati Roi, εκδ. Ψυχογιός https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%cf%8c%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%cf%8e%ce%bd-%cf%80%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bc%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd-arundhati-roi/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25bf-%25ce%25b8%25ce%25b5%25cf%258c%25cf%2582-%25cf%2584%25cf%2589%25ce%25bd-%25ce%25bc%25ce%25b9%25ce%25ba%25cf%2581%25cf%258e%25ce%25bd-%25cf%2580%25cf%2581%25ce%25b1%25ce%25b3%25ce%25bc%25ce%25ac%25cf%2584%25cf%2589%25ce%25bd-arundhati-roi https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%cf%8c%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%cf%8e%ce%bd-%cf%80%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bc%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd-arundhati-roi/#respond Sat, 13 Jun 2020 10:02:14 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=5138 Η Arundhati Roi γεννήθηκε το 1961 στην Κέραλα της Νότιας Ινδίας. Σπούδασε αρχιτεκτονική αλλά ασχολήθηκε κατεξοχήν με τη συγγραφή σεναρίων για τον κινηματογράφο. Ζει με τον σύζυγό της, σκηνοθέτη Πραντίπ Κρίσεν, στο Νέο Δελχί. «Ο Θεός των μικρών πραγμάτων» ήταν το πρώτο της βιβλίο, κυκλοφόρησε το 1996, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα και ο λογοτεχνικός του απόηχος κορυφώθηκε με την απονομή του βραβείου Booker το 1997 (εκείνη τη χρονιά κυκλοφόρησε και στα ελληνικά). Η ίδια είναι ανήσυχο πνεύμα, αγάπησε τον τόπο της και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που πρωτοστάτησε στην αντίσταση που έκαναν οι αγρότες της περιοχής στην κοιλάδα του Ναρμάντα όταν αποφασίστηκε να χτιστεί ένα τεράστιο φράγμα που θα απειλούσε την ευημερία τους. Τα επόμενα βιβλία της Ρόι ήταν περισσότερο δοκιμιακού χαρακτήρα και κυκλοφορούν όλα από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Το νέο της μυθιστόρημα, «Το Υπουργείο της Υπέρτατης Ευτυχίας» κυκλοφόρησε στα τέλη Μαρτίου 2018 από τον ίδιο εκδοτικό οίκο.

Βιβλίο Ο θεός των μικρών πραγμάτων
Τίτλος πρωτοτύπου The god of small things
Συγγραφέας Arundhati Roi
Μεταφραστής Μαρία Αγγελίδου
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

«Ο Θεός των μικρών πραγμάτων» περιγράφει τη ζωή του Έστθα και της Ράχελ, δίδυμων αδερφών, που επιστρέφουν στο πατρικό τους στο Αγιέμενεμ μαζί με τη μητέρα τους, όταν τα εγκατέλειψε ο πατέρας τους. Μέσα από τα μάτια τους και τις εμπειρίες τους ξεπηδάει η κοινωνική και πολιτική ιστορία της Ινδίας του 1960 μέχρι και το 1990 περίπου, όπου τα εμπόδια της κάστας είναι έντονα και κατακριτέα για όποιον τα ξεπεράσει. Λυρισμός, διεισδυτική ψυχογράφηση χαρακτήρων, ωρίμανση, ποικίλο πλαίσιο ανάπτυξης μιας διαφορετικής ιστορίας και πολλά άλλα χαρακτηριστικά συνιστούν ένα μυθιστόρημα εντελώς διαφορετικό από τα άλλα.

Μετά λύπης μου παραδέχτηκα στον εαυτό μου, λίγο πριν παρατήσω την ανάγνωσή του, πως δε με άγγιξε όσο θα ήθελα ή όσο είχα δει, νιώσει και καταλάβει από άλλους αναγνώστες. Πρόκειται για ένα κείμενο που με γοήτευσε με την ποιητικότητά του, τα καλολογικά του στοιχεία, την υπέροχη γραφή και ταυτόχρονα αρνήθηκε να μου ανοίξει διάπλατα τις πόρτες του περιεχομένου του. Από ένα σημείο μάλιστα ούτε οι μεταφορές, οι παρομοιώσεις ή το ποιητικό βλέμμα της συγγραφέως με κράτησαν. Πιστεύω ακράδαντα, ακόμη και τώρα, πως κρύβει θησαυρούς μέσα του και σίγουρα προορίζεται για αναγνώστες με απαιτήσεις, απλώς του κρατάω κακία γιατί με κράτησε απ’ έξω, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δε φταίω κι εγώ. Είτε οι τρέχουσες περιστάσεις της ζωής μου είτε ο αποσπασματικός χρόνος που του διέθετα και χάλαγε τη συνοχή της ανάγνωσης είτε δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο δε με βοήθησαν να το κατανοήσω καλύτερα και να το αγαπήσω περισσότερο.

Από συζητήσεις που έκανα κι από μια έρευνα που υλοποίησα, κατέληξα στο συμπέρασμα πως το «κακό» (για μένα) ξεκινάει με την ίδια τη δομή του μυθιστορήματος, όπου η Ρόι, χάρη στην προϋπηρεσία της στον χώρο του σεναρίου, παραθέτει την αφήγηση με μια εντελώς διαφορετική δομή: ξεκινάει με το τέλος, συνεχίζει με την αρχή και τελειώνει με τη μέση της ιστορίας! Ναι, ομολογώ πως αυτό δεν το κατάλαβα διαβάζοντάς το, είχα μόνο την αίσθηση του πισωγυρίσματος (το λεγόμενο πρωθύστερο), δεν είχα διαπιστώσει αυτήν τη συνολική εικόνα. Η θέση μου δυσχεραίνει κι άλλο!

Η συγγραφέας έχει εκπληκτική γραφή, εξαιρετική δύναμη απεικόνισης σκηνών και μοναδική παρατηρητικότητα, απεκδύοντας όλους τους χαρακτήρες της από τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους. Την ίδια στιγμή που μπορεί να σου γεννήσει έντονα και αντιφατικά συναισθήματα, φωτίζοντας κάτι εντελώς απροσδόκητο για να δυσχεράνει ή να ελαφρύνει περισσότερο, ανάλογα το περιστατικό, την κάθε σκηνή της, τότε μπορεί να σου δείξει, με άφθαστη τέχνη, την αποστασιοποίησή της από τα γεγονότα και τις σκηνές που περιγράφει! Η λεξιπλαστική της τέχνη είμαι σίγουρος πως θα δημιούργησε πολλά προβλήματα και στη μεταφράστρια στα ελληνικά του κειμένου ενώ ακόμη έχω τη δυσεξήγητη απορία γιατί κάποια κομμάτια προτάσεων γράφονταν με κεφαλαίο το αρχικό γράμμα των λέξεων (π. χ. «Από τα τέσσερα πράγματα που ήταν Δυνατά στην Ανθρώπινη Φύση…», σελ. 165 ή «Πράγμα που φόρτωνε την αστυνομία με το Θάνατο ενός τυπικά αθώου ανθρώπου», σελ. 400).

Μέσα από το βιβλίο ξεπηδούν κι άλλα σημαντικά κοινωνικά προβλήματα, πέραν του διαχωρισμού με τις κάστες, όπως η θέση της Αριστεράς και του κομμουνισμού στην ιστορία της χώρας, η θέση της γυναίκας απέναντι στην κοινωνία και την οικογένεια, ακόμη και η παιδοφιλία και η αιμομιξία, μόνο που τα τελευταία ακραγγίζονται ή παραμένουν θολά… Όλα αυτά όμως είναι ψήγματα που αντικατοπτρίζουν τις διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας κοινωνίας και καταγράφει αδυσώπητα το πώς λειτουργούν, το πώς συμπεριφέρονται τα μέλη μεταξύ τους και τι είδους σχέσεις δημιουργούνται.

«Ο Θεός των μικρών πραγμάτων» είναι ένα διαφορετικό, προκλητικό μυθιστόρημα, που αλλάζει τον αναγνώστη υποσυνείδητα και χωρίς να το καταλάβει, είναι γεμάτο από καλολογικά στοιχεία που στολίζουν τις καλές στιγμές και γιγαντώνουν τις δύσκολες και τις τραγικές. Θέλει προσήλωση, θέλει ευληψία, θέλει αμέριστη προσοχή και προορίζεται για απαιτητικούς αναγνώστες, που δεν ψάχνουν τη μασημένη τροφή αλλά δοκιμάζονται για να προχωρήσουν τη σκέψη τους παραπέρα. Αυτό το βιβλίο θα το κρατήσω κοντά μου για να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία αργότερα, όντας σίγουρος πως κάποια στιγμή θα βρούμε μια κοινή πορεία πλεύσης και θα ξεκλειδώσω όλα του τα μυστικά!

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%cf%8c%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%cf%8e%ce%bd-%cf%80%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bc%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd-arundhati-roi/feed/ 0 «Φίλα τα κορίτσια», του James Patterson, εκδ. Bell (Alex Cross #2) https://www.vivliokritikes.com/%cf%86%ce%af%ce%bb%ce%b1-%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%bf%cf%81%ce%af%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%b1-james-patterson/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2586%25ce%25af%25ce%25bb%25ce%25b1-%25cf%2584%25ce%25b1-%25ce%25ba%25ce%25bf%25cf%2581%25ce%25af%25cf%2584%25cf%2583%25ce%25b9%25ce%25b1-james-patterson https://www.vivliokritikes.com/%cf%86%ce%af%ce%bb%ce%b1-%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%bf%cf%81%ce%af%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%b1-james-patterson/#respond Mon, 27 Jan 2020 11:21:06 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=2981 Ο «Τζέντλεμαν» στο Λος Άντζελες δολοφονεί με στυγερό τρόπο νεαρές, πανέμορφες κοπέλες και ο «Καζανόβας» στη Βόρεια Καρολίνα απάγει και φυλακίζει τις δικές του θηλυκές επιλογές, μόνο που όσες δεν υπακούνε στους κανόνες του δε διστάζει να τις δολοφονήσει. Ο Άλεξ Κρος με τρόμο ανακαλύπτει πως ίσως η ανιψιά του, Ναόμι, είναι ανάμεσα στις απαχθείσες κι έτσι, κατόπιν πρόσκλησης και του FBI, αρχίζει να συμμετέχει στις έρευνες. Ποιοι είναι αυτοί οι δύο άντρες και πού κρύβονται; Πόσο αληθινή είναι η υποψία πως επικοινωνούν ή ακόμη και συναγωνίζονται για τα τρόπαια που διαλέγουν; Γιατί ο «Καζανόβας» φοράει μάσκα και τι έχει στο μυαλό του συγκροτώντας αυτό το παράδοξο χαρέμι εκλεκτών και ξεχωριστών γυναικών;

Βιβλίο Φίλα τα κορίτσια
Τίτλος πρωτοτύπου Kiss the girls
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Ανδρέας Μιαούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η δεύτερη περιπέτεια του Άλεξ Κρος μου άρεσε περισσότερο από το «…και ήρθε μια αράχνη». Τα ρατσιστικά και φυλετικά στερεότυπα περιορίστηκαν αρκετά, η ιστορία είναι πολυεπίπεδη, έχουμε να κάνουμε με δύο δολοφόνους, κάτι που δίνει ένταση και ποικιλία στην πλοκή και η υπόθεση είναι πανεθνικής εμβέλειας, οπότε ανακατεύονται FBI, τοπικές αστυνομίες, ψυχολόγοι, ερευνητές, δημοσιογράφοι, χαμός! Ο Άλεξ Κρος παραμένει σ’ επιφυλακή, αγωνίζεται να φτιάξει το προφίλ των δραστών όμως πάντα κάτι του ξεφεύγει, κάτι δεν του κολλάει με την υπόθεση, και σε αυτήν την ιστορία βλέπουμε πόσο ριψοκίνδυνος μπορεί να γίνει, δρώντας χωρίς αυτοσυγκράτηση και ψυχραιμία, μιας και κινδυνεύει δικός του άνθρωπος.

Οι κακοί είναι δύο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες, εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους και σκιαγραφούνται αργά και τμηματικά. Δεν είναι εμφανές από την αρχή πως σχετίζονται, ενώ η παράνοιά τους χτυπάει κόκκινο, μιας και εμφανίζονται στις εκ διαμέτρου αντίθετες άκρες των Ηνωμένων Πολιτειών, πανικοβάλλοντας τους πράκτορες και την Αστυνομία. Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη, με τον Άλεξ να αγωνίζεται να βγάλει άκρη, και τριτόπροσωπη, με τον τρόμο και την αγωνία ανάγλυφα σε κάθε σελίδα που περιγράφει είτε την απαγωγή, είτε τους φόνους είτε την ομηρία. Τα περιστατικά που αφορούν όσες κοπέλες γνωρίζουμε πριν απαχθούν είναι ποικίλα και διαφορετικά, ο τρόπος κυνηγιού είναι επίσης ποικίλος ενώ οι σκέψεις των ανθρωπόμορφων τεράτων είναι ανατριχιαστικές και πέρα για πέρα παράλογες.

Έντρομος, ο Άλεξ Κρος ανακαλύπτει πως πρόκειται για μορφή διδυμισμού, μιας και οι δύο άντρες τυχαία (;) βρέθηκαν να μιλάνε για τις αντιλήψεις τους και τους φόνους που διέπραξαν, οπότε βρήκαν ο ένας στον άλλον την αδελφή ψυχή. Τι συνέβη όμως και χώρισαν οι δρόμοι τους; Ανταγωνίζονται ή συμβουλεύονται ο ένας τον άλλον; Και πόσο άσχημο μπορεί να γίνει αυτό όσο πλησιάζουμε προς το τέλος της υπόθεσης; Η αλήθεια είναι πως ο «Τζέντλεμαν» αποκαλύπτεται νωρίτερα από τον «Καζανόβα» και μάλιστα με ένα έξυπνο εύρημα, κάτι που ρίχνει το βάρος στον συνδετικό κρίκο μεταξύ τους και στην περίπτωση του «Καζανόβα». Αυτή η ανατροπή στην αρχή ήταν ενδιαφέρουσα και με το ένα πρόσωπο στη σκιά η περιπέτεια και η ένταση κορυφώνονταν, μιας και οι κινήσεις τους είτε κατά μόνας είτε σε συνδυασμό ήταν απρόβλεπτες, σύντομα όμως η εξέλιξη αυτή απέκτησε μακρόσυρτο ρυθμό, με τον Κρος να είναι επί τα ίχνη του «Καζανόβα» για πάρα πολλές σελίδες, να πέφτει στην παγίδα του και να συλλαμβάνουν λάθος άνθρωπο, που κι αυτός έχει κρυμμένα μυστικά, όμως δεν αφορά την ιστορία κλπ., στοιχεία που αποκεντρώνανε την προσοχή μου από την κυρίως υπόθεση. Σε αυτό το σχετικά αρνητικό κλίμα συμβάλλουν και οι εκτεταμένες περιγραφές του ανθρωποκυνηγητού ή της παρακολούθησης του αυτοκινήτου κάποιων υπόπτων ή και ενόχων, με αποτέλεσμα να περιγράφονται οι διαπολιτειακοί αυτοκινητόδρομοι, τα μαγαζιά, οι οδικές πινακίδες κλπ. Κουράστηκα πολύ γρήγορα σε κάποια σημεία. Τελευταίο αρνητικό σημείο ήταν το γεγονός πως περιγράφονται ωμά και λεπτομερώς τα βίτσια του «Καζανόβα», με αποκορύφωμα τη χρήση φιδιού που μπαίνει σε ένα ανθρώπινο σώμα. Γιάικς!

Άλλο θετικό χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι το γεγονός πως μια από τις απαχθείσες, η Κέιτ Μακτίρναν, κατάφερε να δραπετεύσει, χωρίς παρ’ όλ’ αυτά να είναι σε θέση να δώσει πολλές πληροφορίες για το μέρος όπου κρατούνταν. Η γυναίκα αυτή, φοιτήτρια ιατρικής και γνώστρια πολεμικών τεχνών, με το αξεπέραστο πείσμα της και τη δύναμη της θέλησής της, συνεργάζεται στενά με τον Κρος για τον εντοπισμό του απαγωγέα της. Μάλιστα ο «Καζανόβας» παραδέχεται στον εαυτό του πως αυτή η γυναίκα είναι το «κόλλημά» του κι έτσι είναι πρόθυμος να κάνει λάθη σημαντικά για τη μετέπειτα πορεία της δράσης του. Φυσικά η επαφή της Κέιτ και του Κρος είναι μια διακριτική εξισορρόπηση ανάμεσα στον έρωτα και τη φιλία, μιας και οι δυο τους καταλαβαίνουν σύντομα πως είναι σχεδόν ίδιοι και μια ερωτική σχέση ίσως μακροπρόθεσμα δεν τους βγει σε καλό. Τελικά θα υποκύψουν στο πάθος ή θα κρατήσουν τη φιλία τους; Πόσο επικίνδυνο είναι να έχει κάποιος στη ζωή του το πιο πολύτιμο τρόπαιο ενός καθ’ έξιν δολοφόνου και απαγωγέα;

Το μυθιστόρημα εξιστορεί μια περιπέτεια που ξεκινάει λίγους μήνες μετά τη φυλάκιση του Γκάρι Μέρφι / Σόνετζι στο τέλος του πρώτου βιβλίου της σειράς και με μεγάλη μου χαρά ανακάλυψα πως οι ελάχιστες αναφορές που γίνονται σε εκείνο δεν αποκαλύπτουν και σημεία-κλειδιά της υπόθεσης, επομένως δε χαλάνε και την έκπληξη του αναγνώστη αν διαβάσει το «Φίλα τα κορίτσια» πρώτο. Το μόνο που δεν κατάλαβα ήταν γιατί έπρεπε να ανακοινωθεί, αρκετές σελίδες πριν το τέλος του παρόντος μυθιστορήματος, η απόδραση του Γκάρι Σόνετζι. Θα μας απασχολήσει άραγε στο επόμενο βιβλίο; Για να δούμε…

Ο άνθρωπος Άλεξ Κρος είναι περίπου στα 40, με διδακτορικό στην ψυχολογία, ζει και εργάζεται στα γκέτο της Ουάσιγκτον με τα δύο του παιδιά, την τετράχρονη Τζανέλ και τον εξάχρονο Ντέιμον και την οξύθυμη, αυστηρή και παλαιών αρχών γιαγιά του που τον μεγάλωσε μόνη της από τα 8 του ενώ η γυναίκα του, Μαρία, δολοφονήθηκε από αγνώστους πριν από τρία χρόνια, αφήνοντάς του τραυματικές μνήμες, Ο αγαπημένος χαρακτήρας πολλών αναγνωστών είναι μια προσωπικότητα διεισδυτική, ευρηματική, ευφυής, ένας πατέρας που αγωνίζεται να εξισορροπεί τις σκληρές κατά καιρούς ώρες εργασίας με την ανατροφή των παιδιών του. Εδώ δεν έχουμε μεγάλο ρόλο για τον παιδικό φίλο και στενό συνεργάτη Τζον Σάμπσον ενώ με αφορμή την απαγωγή της Ναόμι Κρος μαθαίνουμε κι άλλα πράγματα για την οικογένεια του ντετέκτιβ: όταν πέθανε η μητέρα τους, ο Άλεξ και τ’ αδέλφια του, Άαρον και Τσαρλς, έφυγαν από το Γουίνστον Σάλεμ της Βόρειας Καρολίνας για να ζήσουν στην Ουάσιγκτον. Ο Άαρον πέθανε από κίρρωση του ήπατος κι έτσι ο Άλεξ Κρος βοήθησε τη γυναίκα του, Σίλα, να μεγαλώσει τη Ναόμι, η οποία σπούδαζε νομικά πριν απαχθεί. Συγκινητικός είναι και ο τρόπος που αντιμετωπίζει τους εφιάλτες του μετά ή κατά τη διάρκεια μιας υπόθεσης: κοιμάται στο ίδιο κρεβάτι με τα παιδιά του, την καλύτερη ψυχοθεραπεία! Επίσης, ξέρει πολύ καλά πως το FBI δεν τον κάλεσε για να επιλύσει την υπόθεση ΚΑΙ να πάρει τα εύσημα, είναι όμως τέτοια η οργή του για την εξαφάνιση της αγαπημένης του ανιψιάς που αυτό δεν τον ενδιαφέρει καθόλου.

Εξίσου ενδιαφέρουσες είναι και οι διεισδυτικές παρατηρήσεις του συγγραφέα James Patterson για την ποιότητα ζωής στην Αμερική («Τέρατα ανθρωπόμορφα που αλώνιζαν ελεύθερα όπου γης, με την Αμερική και την Ευρώπη να κρατάνε τα πρωτεία. Μα γιατί αυτό το κακό, αυτή η φρίκη; Έφταιγε το νερό; Τα πολλά λίπη στο μενού των φαστφουντάδικων; Ή μήπως τα σαββατιάτικα τηλεοπτικά προγράμματα της πρωινής ζώνης;», σελ. 470) και για την καθημερινότητα στην Ουάσιγκτον («Κάνε πως σκύβεις και θα σε πατήσουν, κάνε πως περπατάς στητός και θα φας καμιά αδέσποτη σφαίρα», σελ. 28). Δοσμένες με χιούμορ και ειλικρίνεια, δίνουν μια αναπάντεχη ρεαλιστική νότα στο κείμενο!

Το «Φίλα τα κορίτσια», το δεύτερο βιβλίο της σειράς με ήρωα τον Άλεξ Κρος, είναι ένα μυθιστόρημα με φρενήρη δράση και ένταση, αναπάντεχες εξελίξεις και ανατροπές, μυστήριο και ερωτηματικά, που με παρέσυραν και δε με άφησαν να πάρω ανάσα. Το τέλος και η αποκάλυψη των ταυτοτήτων των «Τζέντλεμαν» και «Καζανόβα» καθώς και η εξέλιξη της ιστορίας ανάμεσα στον Άλεξ Κρος και μία από τις απαχθείσες κοπέλες είναι μερικά μόνο από τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά του μυθιστορήματος.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%86%ce%af%ce%bb%ce%b1-%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%bf%cf%81%ce%af%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%b1-james-patterson/feed/ 0 «Και ήρθε μια αράχνη», του James Patterson, εκδ. Bell (Alex Cross #1) https://www.vivliokritikes.com/%ce%ae%cf%81%ce%b8%ce%b5-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%81%ce%ac%cf%87%ce%bd%ce%b7-james-patterson/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25ae%25cf%2581%25ce%25b8%25ce%25b5-%25ce%25bc%25ce%25b9%25ce%25b1-%25ce%25b1%25cf%2581%25ce%25ac%25cf%2587%25ce%25bd%25ce%25b7-james-patterson https://www.vivliokritikes.com/%ce%ae%cf%81%ce%b8%ce%b5-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%81%ce%ac%cf%87%ce%bd%ce%b7-james-patterson/#respond Mon, 27 Jan 2020 10:56:47 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=2947 Ο Άλεξ Κρος, έγχρωμος υπαρχηγός ντετέκτιβ στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών της Ουάσιγκτον, καλείται να εξιχνιάσει με τον βοηθό του, Τζον Σάμπσον, μια σειρά από δολοφονίες μαύρων στα γκέτο της πόλης. Η απαγωγή όμως δύο σημαντικών παιδιών, του γιου του Υπουργού Οικονομικών και της κόρης μιας πασίγνωστης ηθοποιού, από το δημοτικό τους σχολείο είναι μια υπόθεση που φορτώνουν με εντολή δημάρχου στον Κρος και τον συνεργάτη του. Στην πορεία θα διαπιστώσουν με τραγικό τρόπο πως τελικά οι δύο υποθέσεις συνδέονται. Ποιος απήγαγε τα παιδιά και γιατί; Πώς πέθανε το αγοράκι; Ποιος κρύβεται πίσω από αυτές τις υποθέσεις και πώς συνδέεται με την απαγωγή του διάσημου αεροπόρου Τσαρλς Λίντμπεργκ το 1932;

Βιβλίο Και ήρθε μια αράχνη
Τίτλος πρωτοτύπου Along came a spider
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Γιάννης Γαλάτης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτή είναι η πρώτη υπόθεση του διάσημου ντετέκτιβ του James Patterson, Άλεξ Κρος που έχει φανατικούς αναγνώστες ενώ τα βιβλία του μέχρι στιγμής είναι 27. Το βιβλίο «…και ήρθε μια αράχνη» γράφτηκε είκοσι επτά ολόκληρα χρόνια πριν κι αυτό φαίνεται σε πολλά σημεία. Ομολογώ πως έχοντας ήδη διαβάσει τη σειρά με τη Γυναικεία Λέσχη Φόνων, τη σειρά NYPD Red και κάποια από τα αυτοτελή του συγγραφέα περίμενα ένταση και σασπένς, αν όχι δυνατές ανατροπές. Ναι, κάτι υπάρχει, όμως ειδικά μέχρι τη σκηνή του δικαστηρίου η πλοκή μού φάνηκε σαν αποσυντονισμένη και αποπροσανατολισμένη. Ο θύτης δεν ξέρει τι να πρωτοκάνει ώστε να ξεπεράσει σε διασημότητα τον απαγωγέα του μωρού του Λίντμπεργκ: να κρατήσει ομήρους σε φαστφουντάδικο, να σκοτώνει μαύρους σαν άλλος άγγελος λυτρωτής μιας και διαλέγει «καμένα χαρτιά», να απάγει παιδιά, τι; Μια σειρά δολοφονιών, η απαγωγή των παιδιών, η ψύχωση του απαγωγέα με τον Λίντμπεργκ (συστήνεται ως «Γιος του Λίντμπεργκ»), η διαρκής ερώτηση «πού είναι το κοριτσάκι» (με την παρατραβηγμένη απάντηση) μα πάνω απ’ όλα η δικαιολογία περί διχασμένης ή πολλαπλής προσωπικότητας ήταν στοιχεία που δε με ενθουσίασαν (δε θα αναφερθώ στην αναίτια μετά θάνατον σωματική και σεξουαλική κακοποίηση του πτώματος του αγοριού που ήταν εντελώς περιττή και δεν «τιμωρήθηκε»).

Ειδικά το θέμα της προσωπικότητας έχει εξαντληθεί σε πολλά ανάλογου στυλ αστυνομικά βιβλία, με προεξάρχον για μένα το «Primal fear» (στα ελληνικά κυκλοφόρησε επίσης από τα Bell με τον τίτλο «Φόβος ενστίκτου»). Επομένως εδώ, η συνεχής αλληλοεπικάλυψη των προσωπικοτήτων, πότε με τον καλοκάγαθο Γκάρι Μέρφι και πότε με τον σατανικό Γκάρι Σόνετζι, δε με έπεισε καθόλου ούτε με έκανε να νιώσω σασπένς για το ποιος είναι στην πραγματικότητα μέσα στο σώμα του απαγωγέα. Επίσης, η εναλλαγή πρωτοπρόσωπης (Κρος) και τριτοπρόσωπης αφήγησης με αποσυντόνισε λίγο. Και ναι, υπάρχουν κενά και χάσματα στην εξέλιξη της πλοκής (ποιος άναψε τον φλεγόμενο σταυρό, θυμίζοντας μέρες Κου Κλουξ Κλαν και κυρίως γιατί; Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να δουλεύει ως δάσκαλος ενώ στην οικογένειά του αναφέρει άλλο επάγγελμα και γενικά πώς μπορεί μια τέτοια προσωπικότητα να συναναστρέφεται τόσο πολύ με τους στόχους του, τα παιδιά; κλπ.)

Σίγουρα δε θα ήθελα άλλη μια κλασική, κλισέ ιστορία με τη γνωστή αλληλουχία: φόνοι-ύποπτοι-ένοχος-ομολογία, απλώς στο βιβλίο μου φάνηκε τόσο χαλαρή η εξέλιξη της ιστορίας και τόσο αμήχανη η παράθεση των παράλληλων γεγονότων που μου έκανε εντύπωση πόσο εξελίχθηκε από τότε ο συγγραφέας. Η σχετικά μεγάλη ανατροπή έρχεται όταν διαπιστώνεται πως το κοριτσάκι δεν είναι πια στα χέρια του απαγωγέα, οπότε γεννιούνται νέα ερωτήματα και η ιστορία αρχίζει να ανεβαίνει λίγο σε ένταση. Ο χειρισμός αυτής της εξέλιξης πάντως δεν ήταν και πολύ πειστικός, μιας και όποιος συνδέεται με αυτό το κόλπο δεν είχε το σωστό κίνητρο για να προβεί σε κάτι τέτοιο. Απλώς ένα κομμάτι αυτής της αλήθειας ήταν μια αποκάλυψη που δεν την περίμενα, κι αυτή δέθηκε απόλυτα με την προσωπική ιστορία του Άλεξ Κρος.

Ο Άλεξ Κρος λοιπόν είναι περίπου στα 40,  με διδακτορικό στην ψυχολογία, ζει και εργάζεται στα γκέτο της Ουάσιγκτον με τα δύο του παιδιά, την τετράχρονη Τζανέλ και τον εξάχρονο Ντέιμον. Η οξύθυμη, αυστηρή και παλαιών αρχών γιαγιά του τον μεγάλωσε μόνη της από τα 8 του ενώ η γυναίκα του, Μαρία, δολοφονήθηκε από αγνώστους πριν από τρία χρόνια, αφήνοντάς του τραυματικές μνήμες. Ο άνθρωπος Άλεξ Κρος είναι μια προσωπικότητα διεισδυτική, ευρηματική, ευφυής, ένας πατέρας που αγωνίζεται να εξισορροπεί τις σκληρές κατά καιρούς ώρες εργασίας με την ανατροφή των παιδιών του. Ευτυχώς, η επικεφαλής των πρακτόρων των Μυστικών Υπηρεσιών Τζέζι Φλάναγκαν είναι μια γυναίκα που έρχεται στην ώρα της για να τον βοηθήσει να ξεκλειδωθεί, να αφεθεί και, γιατί όχι, να ερωτευτεί ξανά. Αυτή η ανορθόδοξη σχέση τους δίνει την αφορμή στον συγγραφέα να περιγράψει τις φυλετικές διαφορές που υπήρχαν τότε (ήταν όμως τόσο έντονες και τόσο διαδεδομένες τη δεκαετία του 1990; ) στην αμερικανική κοινωνία, μιας και η διαφυλετική σχέση των δυο τους δεν είναι καλοδεχούμενη.

Το βιβλίο «…και ήρθε μια αράχνη» είναι η πρώτη περιπέτεια με τον Άλεξ Κρος, αφορά τη σύλληψη και την καταδίκη ενός απαγωγέα με διχασμένη προσωπικότητα ενώ ταυτόχρονα η αναπάντεχη εξαφάνιση της απαχθείσας κόρης του Υπουργού Οικονομικών δίνει μια άλλη διάσταση στην πλοκή. Ειλικρινά φαίνεται ξεκάθαρα πως πρόκειται για τα πρώτα βήματα του συγγραφέα στο αστυνομικό θρίλερ ενώ μικρολεπτομέρειες όπως ότι άκουγαν κασέτες ή χάλαγαν φιλμ βγάζοντας άφθονες φωτογραφίες περιγράφουν μια εποχή τόσο κοντινή και ταυτόχρονα τόσο μακρινή σε νεότερους αναγνώστες!  Το βιβλίο έγινε ταινία το 2001, με πρωταγωνιστές τον Μόργκαν Φρίμαν και τη Μόνικα Πότερ (στα ελληνικά ως «Η μέθοδος της αράχνης»).

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%ae%cf%81%ce%b8%ce%b5-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%81%ce%ac%cf%87%ce%bd%ce%b7-james-patterson/feed/ 0