Βιβλίο Ο δολοφόνος στις σελίδες 
Συγγραφέας Χρήστος Μαρκογιαννάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης έγραψε άλλο ένα δυνατό whodunit με υπόπτους, ανακρίσεις, ανατροπές και ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Με το γνωστό και αγαπημένο ύφος αφήνει κάποια ίχνη από δω, δείχνει κάτι πιο κει, καταδεικνύει κάποιους ως πιθανούς υπόπτους, όλα αυτά τα στοιχεία όμως κατά την πορεία της ανάγνωσης ίσως τα προσπερνάμε κι έτσι, όταν φτάνουμε στο τέλος, τα πάντα ανατρέπονται. Ο δολοφόνος στηρίζεται σε μυθιστορήματα-σταθμούς της αστυνομικής λογοτεχνίας, θεωρώντας τα ως ιστορίες που ψάχνουν πέρασμα από τη φαντασία στην πραγματικότητα, ιστορίες που μένουν φρέσκες εκατοντάδες χρόνια μετά την εποχή που γράφτηκαν κι αυτός είχε τη μεγαλοφυία να αναδείξει. Τα θύματα αυξάνονται, ο άγνωστος εχθρός γίνεται ολοένα και πιο τολμηρός, δημιουργικός και απρόβλεπτος κι ο Μάρκου νιώθει πιο στριμωγμένος από ποτέ! Γιατί: «Έτσι κι ο φόνος. Είναι τέχνη αν… τον απεκδύσουμε από την ηθική του απαξία, αν τον δούμε αποκομμένο απ’ ην ποινική του αξιολόγηση, μέσα από ένα πρίσμα αποκλειστικά αισθητικό» (σελ. 270).

Ο αστυνόμος Χριστόφορος Μάρκου, ο οποίος θεωρεί σπίτι του τη ΓΑΔΑ παρά το διαμέρισμά του στον Λυκαβηττό, όπου φυσικά δεν προσκαλεί κανέναν εκεί, πριν ακόμη αρχίσουν ν’ αυξάνονται τα θύματα, έχει το προαίσθημα πως κάτι κακό ετοιμάζεται να ξεχυθεί στην πόλη. Στο πλάι του, βρίσκουμε την profiler Ρουμπίνη Γαετάνου, με την οποία είχε μια σύντομη σχέση αλλά τη σταμάτησε με τετριμμένες δικαιολογίες, κάτι σαν «είναι αφοσιωμένος στη δουλειά του και είναι αντιδεοντολογικό αυτό που κάνουν». Εκείνη δείχνει επαγγελματίας, μέσα της όμως έχει θυμό για τον εαυτό της που αφέθηκε να παρασυρθεί και δεν είδε τα σημάδια από την αρχή. Θα επηρεάσει αυτό όμως την αντικειμενικότητα και τον επαγγελματισμό της; Ο επικεφαλής του Τμήματος, αστυνόμος Μιχάλης Ρώβης, βρίσκεται και πάλι στο μάτι του κυκλώνα αφού η υπόθεση αργοσέρνεται και ταυτόχρονα δείχνει ανεξήγητη συμπάθεια στον νεοφερμένο αστυνόμο Κωνσταντίνο Μανιά, έναν νεαρό συνάδελφο από τη Θεσσαλονίκη, που φαίνεται προσποιητός και κάλπικος. Ο Μάρκου πάντα δούλευε μόνος και τώρα ο Ρώβης τον αναγκάζει να συνεργαστεί με τον Μανιά. Είναι πραγματικά τόσο προσηνής, υπάκουος και συναδελφικός, οπότε ο Μάρκου κάνει λάθος στην κρίση του ή κρύβει κάτι; Τι φοβάται και προσπαθεί να γίνεται αρεστός απ’ όλους; Γιατί φοβάται πως ο Μάρκου θα ανακαλύψει τα σκοτάδια που έχει φυλακίσει στα κλουβιά του μυαλού του;

Είμαστε δύο μήνες μετά την υπόθεση «Θάνατος επί σκηνής» και η Βέρα, που είχε εξαφανιστεί μετά την υπόθεση της θείας της, επιστρέφει στη ζωή του Μάρκου και προσπαθούν να αποκαταστήσουν τη φιλία τους μετά απ’ όσα τους χώρισαν. Η πρόσκλησή της σε μια λέσχη αστυνομικής λογοτεχνίας και τα αστυνομικά μυθιστορήματα που τους αρέσει να διαβάζουν φαίνεται να είναι τα πρώτα βήματα προς αυτό. Ανανεωμένη και αισιόδοξη, ζει τον έρωτά της με τον Ορέστη Αλεξίου, υπεύθυνο της λέσχης, προσπαθώντας να κρατηθεί μακριά από μεγάλα σχέδια ενώ ταυτόχρονα αναρωτιέται ποια είναι η πραγματική σχέση του συντρόφου της με την Αγγελική Ορφανού, την υπεύθυνη των εκδηλώσεων. Ο Ορέστης αφιέρωσε τα πάντα για να κάνει τη λέσχη νούμερο ένα στον χώρο κι έτσι της έδωσε νέα πνοή σε μια εποχή που οι προγενέστεροι την είχαν βαλτώσει. Η συνταξιούχος Ασπασία Δαμίγου, που βαριέται τις κοινωνικές συναναστροφές της ηλικίας της και τα γεροντίστικα χόμπι, δίνει σημαντικά χρηματικά ποσά για την ανανέωση της λέσχης και συμμετέχει ενεργά στις συναντήσεις, μιας και οι φόνοι και οι σκοτωμοί την εξιτάρουν περισσότερο από ένα πινάκλ.

Ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης έγραψε άλλο ένα ενδιαφέρον και ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα, αυτήν τη φορά αφιερωμένο στην αστυνομική λογοτεχνία, με ενδιαφέρουσες αναφορές σε σχόλια και ρήσεις διάσημων συγγραφέων αστυνομικών μυθιστορημάτων και με προσεγμένα σχόλια για τα είδη αυτής της λογοτεχνίας, όπως τα σκανδιναβικά («Του φαίνονταν υπερβολικά βίαια, υπερβολικά σκοτεινά», σελ. 43). Ενστερνίστηκα την άποψη του Αλεξίου ότι πάνω απ’ όλα τα αστυνομικά μυθιστορήματα είναι «στηριγμένα σε μια καρτεσιανή λογική, σου παρέχουν ενδείξεις προκειμένου να φτάσεις στην αλήθεια μέσα από ανατροπές, ψέματα και ανακρίβειες. Όπως στη ζωή. Μέσα απ’ τις προσπάθειες παραπλάνησης που επιχειρούν όχι μονάχα οι πρωταγωνιστές αλλά και οι ίδιοι οι συγγραφείς. Οι συγγραφείς που συχνά κρατούν για το τέλος ένα στοιχείο τόσο κρίσιμο…» (σελ. 269). Άγκαθα Κρίστι, Πέτρος Μάρκαρης, Φρεντ Βαργκάς, Έντγκαρ Άλαν Πόε, Πατρίσια Χάισμιθ, Σόφι Χάννα και άλλοι συγγραφείς εμπνέουν τον δολοφόνο και ρίχνουν τον αστυνόμο Μάρκου σε βαθιά νερά. Ο χειρισμός της υπόθεσης είναι σωστός, οι αμφιβολίες και οι βεβαιότητες εναλλάσσονται, οι εξελίξεις φωτίζονται με τρόπο που θέλει ο συγγραφέας κι αυτό δημιουργεί ένα διαρκές παιχνίδι γάτας και ποντικιού με τον αναγνώστη. Οι αναφορές στον παιδοκτόνο Μανόλη Δουρή (φυσικά με αλλοιωμένα ονόματα) και στην υπόθεση με τα τηγανόψωμα που είχε συγκλονίσει παλιά την Ελλάδα δείχνουν πόσο δεμένες είναι η πραγματικότητα με τη φαντασία, με τη δεύτερη να ωχριά μπροστά στην πρώτη.

«Ο δολοφόνος στις σελίδες» αποπνέει μια εσάνς παλιών αστυνομικών μυθιστορημάτων, αποφεύγει τις φριχτές λεπτομέρειες, δίνει σωστά ψυχογραφήματα, περιέχει κλιμακούμενη αγωνία και απανωτές ανατροπές. Το βιβλίο είναι «πεπαλαιωμένο» (ακολουθεί δηλαδή τις δομές των κλασικών αστυνομικών μυθιστορημάτων) και ταυτόχρονα ολόφρεσκο, έξυπνο, με σασπένς κι ομολογώ ότι όσο πλησίαζα στο τέλος τόσο πιο γρήγορα διάβαζα για να βρω τον δολοφόνο και για να δω αν τα «ψίχουλα» που μου άφηνε ο συγγραφέας κάπου κάπου με οδηγούσαν στον ένοχο. Υποψίες, φήμες, κουτσομπολιά κι ένας κλειστός κύκλος υπόπτων που αρνείται να δείξει τα μυστικά του δυσκολεύουν την υπόθεση κι όλα αυτά με κράτησαν αιχμάλωτο ως την τελευταία σελίδα! Μα τι όμορφη ιδέα να διαπράττονται φόνοι βασισμένοι σε κλασικά και όχι μόνο έργα της αστυνομικής λογοτεχνίας, σαν ένα «κλείσιμο του ματιού» του συγγραφέα στο είδος που υπηρετεί. Πόσο έξυπνα στήθηκε η πλοκή και αποκαλύφθηκε ο ένοχος! Ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης βελτιώνεται αισθητά σε κάθε του βήμα.

Βιβλίο Θάνατος επί σκηνής 
Συγγραφέας Χρήστος Μαρκογιαννάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης έγραψε άλλο ένα δυνατό whodunit με υπόπτους, ανακρίσεις, ανατροπές και ενδιαφέροντες χαρακτήρες Η κεντρική ιδέα πίσω από την ιστορία είναι τραγική, σκληρή και όταν έρχεται στο φως προβληματίζει και ξαφνιάζει. Ο αστυνόμος Χριστόφορος Μάρκου, δεύτερος τη τάξει στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών Αττικής, αναγκάστηκε να είναι επικεφαλής της ασφάλειας της Βαντά για να εκπληρώσει μια προσωπικής φύσεως αλλά και πολιτικής προελεύσεως χάρη. Το θεωρεί προσβλητικό για τη θέση, της αρμοδιότητες και τις ικανότητές του, σύντομα όμως βρίσκεται μπλεγμένος σε μια ιστορία γεμάτη συνωμοσίες και μυστικά, όπου τίποτα δεν είναι αυτό που δείχνει αρχικά. Τα απειλητικά μηνύματα σε κάρτες και mail, τα σαμποτάζ που βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή της τραγουδίστριας, κάποια μυστικά που βγαίνουν στο φως προβληματίζουν τον Μάρκου και βάζει τα δυνατά του για να λύσει την υπόθεση, ώσπου η αποτρόπαιη δολοφονία της σε μια βραδιά που θα ήταν κυριολεκτικά η τελευταία της, ανατρέπει τα πάντα. 50.000 άνθρωποι βρέθηκαν στη συναυλία στη Βουλιαγμένη και παρά τους απανωτούς ελέγχους και την καλά οργανωμένη φύλαξη ο διώκτης φαίνεται να πέτυχε τον σκοπό του. Πώς κατάφερε όμως να το σκάσει και τι θα κάνει από δω και πέρα; Ο αστυνόμος Μάρκου συναντάει την ανιψιά της τραγουδίστριας, Βέρα, που γνωρίσαμε στο πρώτο βιβλίο της σειράς «Στον πέμπτο όροφο της Νομικής» και η οποία, επειδή εμπιστεύεται τον φίλο της ως άνθρωπο και ως επαγγελματία, του εξομολογείται πως στη ζωή της αδελφής της τυχαίνουν τελευταία διάφορα που δεν της έχουν στοιχίσει τη ζωή, λες από θαύμα, είναι πολλά όμως και συνέβησαν σε πολύ μικρό διάστημα, οπότε άρχισαν οι υποψίες. Πριν προλάβει ο Μάρκου να δεχτεί, του ζητάει το ίδιο και ο επικεφαλής του, αστυνόμος Μιχάλης Ρώβης! Ο Μάρκου «…δεν έκανε για ήρωας αστυνομικής λογοτεχνίας. Δεν ήταν ξεχωριστός. Ίσως τελικά αυτό να ήταν το κουσούρι του, το ότι δεν είχε περίεργα γούστα, διαστροφές ή κάποιον σκελετό στην ντουλάπα του… Ήτα άχρωμος, καθημερνός, άνθρωπος που περνούσε απαρατήρητος» (σελ. 57). Είναι απλός, καθημερινός άνθρωπος αλλά με οξυδέρκεια και επιμονή και μελετάει εξονυχιστικά κάθε στοιχείο, μόνο που τα ευρήματα δημιουργούν αντικρουόμενα συμπεράσματα.

Το μυθιστόρημα ξεκινάει με τη δολοφονία της Βαντά κι αμέσως μετά επιστρέφουμε στο παρελθόν όπου ξεδιπλώνεται η ζωή της, η καθημερινότητά της και η ολοένα και μειούμενη σε δημοτικότητα καριέρα της, κάτι που αντικατοπτρίζει με διαύγεια πολλές περιπτώσεις καλλιτεχνών που αγωνίζονται να κάνουν μια ακόμη συναυλία, να βγάλουν ένα ακόμη cd, να παραμείνουν λίγο ακόμη στα φώτα της δημοσιότητας. Ο συγγραφέας αποτυπώνει σωστά τους φόβους και τις ανασφάλειες μιας μεγάλης σε ηλικία και με πολλά χρόνια καριέρας τραγουδίστριας και δημιουργεί γύρω της έναν σφιχτοδεμένο ιστό με πολλούς υπόπτους. Η Κατερίνα Βαντά, αδελφή της τραγουδίστριας, είναι μάνατζερ και διαχειρίστρια των πρακτικών ζητημάτων της καριέρας της Νένης, ο σωματοφύλακας Γιάννης Χαλόνης κάνει ό,τι μπορεί για να προστατέψει το αφεντικό του αλλά εκείνη νιώθει να πιέζεται και προτιμά να το σκάει από την προσοχή του κατά καιρούς, δυσχεραίνοντας το έργο του, ο μεγαλύτερος αδελφός Ανδρέας Βαντάς, που είχε αναλάβει και τη Νένη αλλά καταχράστηκε χρήματα κι έτσι διέκοψαν τις σχέσεις τους, ο πρώην άντρας της, Αχιλλέας Πανόπουλος και η νέα του σύζυγος, Βανέσα Κόντου, ανερχόμενη τραγουδίστρια που νιώθει τη σκιά της Νένης στην καριέρα της, ο διαχειριστής της ιστοσελίδας και πρόεδρος του φαν κλαμπ Δημήτρης Βελιόπουλος, ο νυν Υπουργός Πολιτισμού και παλιός εραστής της Νένης Γιώργος Κυριαζής είναι άνθρωποι που θεωρούνται ύποπτοι για τον φόνο κι έτσι μπλέκουμε σε μια σειρά ανακρίσεων, ερευνών και απροσδόκητων γεγονότων που σφίγγουν τον κλοιό γύρω από την τραγουδίστρια. Ποιος της γράφει ανώνυμα απειλητικά σημειώματα; Τι δεν ταιριάζει με το προφίλ ενός stalker; Έρευνες, ανακρίσεις, απειλητικά μηνύματα, ενδείξεις, κάποια πρώτα ίχνη που ίσως και να παραπλανούν κι έτσι φτάνουμε στο ακόμη πιο συναρπαστικό δεύτερο μέρος όπου μπαίνουμε στην τελική ευθεία για τον εντοπισμό του ενόχου.

Με τη νέα περιπέτεια του αστυνόμου Μάρκου μαθαίνουμε πολλά για τον stalker ή ελληνιστί διώκτη και τα χαρακτηριστικά του: είναι πιο συχνά άντρες που παρενοχλούν γυναίκες, οι γυναίκες συνήθως κυνηγούν άλλες γυναίκες, σπανίως είναι σχιζοφρενείς, συνήθως έχουν περάσει κάποιο καταθλιπτικό ή νευρωτικό επεισόδιο, είναι μοναχικοί και αντικοινωνικοί, ευφυείς, μαθαίνουν εύκολα τους υπολογιστές και τα ηλεκτρονικά συστήματα, ξέρουν να χειρίζονται φίλους και συγγενείς του θύματος, δεν αισθάνονται άγχος, ντροπή ή φόβο για τις πράξεις τους, τα κίνητρά τους μπορεί είναι τα πάντα, ζήλια, εκδίκηση, πάθος κλπ., κάθε περίπτωση όμως είναι μοναδική αφού μοναδικός είναι και ο χαρακτήρας του κάθε ανθρώπου. Ταυτόχρονα μπαίνουμε στον σκληρό κόσμο της showbiz, που είναι γεμάτος αριβίστες, απάνθρωπους καλλιτέχνες και όχι μόνο που σκέπτονται τη δόξα και το χρήμα κάθε στιγμή, ακόμα και μπροστά στον θάνατο. Το «Θάνατος επί σκηνής» αποπνέει μια εσάνς παλιών αστυνομικών μυθιστορημάτων, αποφεύγει τις φριχτές λεπτομέρειες, δίνει σωστά ψυχογραφήματα, περιέχει κλιμακούμενη αγωνία και απανωτές, ανατροπές ενώ στήνει ένα παιχνίδι γάτας-ποντικιού με τον αναγνώστη. Το βιβλίο είναι «πεπαλαιωμένο» (ακολουθεί δηλαδή τις δομές των κλασικών αστυνομικών μυθιστορημάτων) και ταυτόχρονα ολόφρεσκο, έξυπνο, με σασπένς κι ομολογώ ότι όσο πλησίαζα στο τέλος τόσο πιο γρήγορα διάβαζα για να βρω τον δολοφόνο και για να δω αν τα «ψίχουλα» που μου άφηνε ο συγγραφέας κάπου κάπου με οδηγούσαν στον ένοχο. Υποψίες, φήμες, κουτσομπολιά κι ένας κλειστός κύκλος υπόπτων που αρνείται να δείξει τα μυστικά του δυσκολεύουν την υπόθεση κι όλα αυτά με κράτησαν αιχμάλωτο ως την τελευταία σελίδα!

Βιβλίο Μυθιστόρημα με κλειδί 
Συγγραφέας Χρήστος Μαρκογιαννάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το «μυθιστόρημα με κλειδί» είναι ένα είδος μυθιστορήματος που περιγράφει πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις αλλά με επικάλυψη μυθοπλασίας. Η Λούσι Ντέιβις, προστατευόμενη του Αρνό Καντενά, παραθέριζε τα τελευταία χρόνια στη Νήσο κι άρχισε να συναναστρέφεται τον κλειστό κύκλο των ξένων επισκεπτών του τόπου, οι οποίοι συμπεριφέρονται λες και είναι αυτοί οι κάτοικοι του νησιού κι ας έρχονται μόνο τα καλοκαίρια. Στο μυαλό της λοιπόν η Λούσι έχει να γράψει ένα τέτοιο μυθιστόρημα, μόνο που τα πραγματικά γεγονότα που καταγράφει αφήνουν πολλά υπονοούμενα και επιβεβαιώνουν κάποιες υποψίες, επομένως κάποιος θέλει να της κλείσει το στόμα. Πώς κατάφερνε να πείθει τους άλλους να της εξομολογούνται τα εσώψυχά τους και πόσο θανατηφόρο αποδείχτηκε αυτό; Γιατί διάλεξε τη Νήσο; Πώς γίνεται κάποιος που είναι συμπαθής σε όλους να καταλήξει δολοφονημένος; Μυστικά και κουτσομπολιά, αποκαλύψεις και κρυμμένες αλήθειες, ménage à trois, πατρότητες, λαθρεμπόριο, ναρκωτικά, απ’ όλα έχει ο μπαξές ή μάλλον το νησί, το θέμα είναι όμως τι απ’ όλα αυτά όπλισε το χέρι του δολοφόνου. Τι συμβαίνει όταν σε ένα ισόπλευρο τρίγωνο αλλάζουν οι ισορροπίες;

Η ιστορία διαδραματίζεται στη Νήσο, σ’ ένα φανταστικό νησί των Δωδεκανήσων λίγα μίλια από την Τουρκία, που έχει βέβαια όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που συναντάμε σε τέτοια μέρη: μια Μονή, τη Χώρα, ένα λιμάνι, ένα κέντρο υγείας, έναν αστυνομικό σταθμό κ. ά. και ο απότομος καιρός που αγριεύει οδηγεί σε απαγορευτικό απόπλου και κατάπλου, οπότε το νησί, μαζί κι ο δολοφόνος, απομονώνονται. Λόγω της κακοκαιρίας το Εγκληματολογικό από την Αθήνα και η Ιατροδικαστική Υπηρεσία της Ρόδου δεν μπορούν να προσεγγίσουν, οπότε στην αρχή εκτυλίσσονται τραγικωμικές ευφάνταστες σκηνές που μεν γελάς αλλά στενοχωριέσαι με τις ελλείψεις στα νησιά μας. Ο αστυνόμος Χριστόφορος Μάρκου βρίσκεται σε διακοπές αφού ο διευθυντής του Τμήματος Εγκλημάτων Κατά Ζωής Αττικής, αστυνόμος Μιχάλης Ρώβης, του έδωσε αναγκαστική άδεια από τη ΓΑΔΑ για να ξεκουραστεί μετά τις τελευταίες του υποθέσεις. Η ιστορία επικεντρώνεται στα ενδιαφέροντα ψυχογραφήματα των υπόπτων και ξεδιπλώνεται μέσω ανακρίσεων αλλά και αναπάντεχων γεγονότων, οπότε μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει άνετα την ιστορία, αφού δεν υπάρχουν στενοί δεσμοί με τα προηγούμενα βιβλία της σειράς. Ο αστυνόμος Μάρκου βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση, αφού δεν έχει προσωπικούς δεσμούς με κανέναν από τη Νήσο κι αυτό δεν του γεννάει προκαταλήψεις και συμπάθειες ή αντιπάθειες, επομένως με καθαρό μυαλό προχωράει βήμα προς βήμα τις έρευνες. Όλη αυτή η εμπειρία είναι μια καλοδεχούμενη αλλαγή συγκριτικά με τις προηγούμενες ανθρωποκτονίες που είχε χειριστεί κι αφοσιώνεται στους υπόπτους, έχοντας στο πλάι του τον δόκιμο αστυνόμο Αντώνη Κατζίκη, αφού ο διοικητής του είχε μεταβεί στην Κω κι αποκλείστηκε εκεί.

Το «Μυθιστόρημα με κλειδί» αποπνέει μια εσάνς παλιών αστυνομικών μυθιστορημάτων, αποφεύγει τις φριχτές λεπτομέρειες, δίνει σωστά ψυχογραφήματα, περιέχει κλιμακούμενη αγωνία και απανωτές, ανατροπές ενώ στήνει ένα παιχνίδι γάτας-ποντικιού με τον αναγνώστη, ακριβώς όπως έκανε η Agatha Christie στα έργα της (δεν είναι τυχαία η αναφορά στο όνομά της και στα βιβλία της τουλάχιστον τέσσερις φορές σε όλο το κείμενο). Το βιβλίο είναι «πεπαλαιωμένο» (ακολουθεί δηλαδή τις δομές των κλασικών αστυνομικών μυθιστορημάτων) και ταυτόχρονα ολόφρεσκο, έξυπνο, με σασπένς κι ομολογώ ότι όσο πλησίαζα στο τέλος τόσο πιο γρήγορα διάβαζα για να βρω τον δολοφόνο και για να δω αν τα «ψίχουλα» που μου άφηνε ο συγγραφέας κάπου κάπου με οδηγούσαν στον ένοχο. Επίσης μου άρεσε πολύ που παρατίθενται και τα πρώτα κεφάλαια του μυθιστορήματος που έγραφε η νεκρή, κάτι σαν παιχνίδι «βρες-ποιος-είναι-ποιος», με τη «βεντάλια των κουτσομπολιών» να ανοίγει όλο και περισσότερο και να εμφανίζονται όλο και περισσότερα κίνητρα! Υποψίες, φήμες, κουτσομπολιά κι ένας κλειστός κύκλος υπόπτων που αρνείται να δείξει τα μυστικά του δυσκολεύουν την υπόθεση κι όλα αυτά με κράτησαν αιχμάλωτο ως την τελευταία σελίδα!