Βιβλίο Η Τέχνη του Θανάτου
Τίτλος πρωτοτύπου The Art of Death
Συγγραφέας David Fennell
Μεταφραστής Νίκος Ιβραηνίας
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το πρώτο μυθιστόρημα της σειράς με ηρωίδα την Γκρέις Άρτσερ με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο. Ένταση και σασπένς χτυπούν κόκκινο, η πλοκή απογειώνεται από σελίδα σε σελίδα και ο χρόνος κυλάει αδυσώπητα εις βάρος των επόμενων θυμάτων και των επόμενων… Πρωταγωνίστρια είναι μια νεαρή γυναίκα, κόρη επίσης αστυνομικού, η οποία αναλαμβάνει το πόστο του πρώην ντετέκτιβ Άντι Ρις, του ανθρώπου που εκείνη είχε συλλάβει και στείλει στη φυλακή πριν τρεις μήνες. Το παράδοξο είναι πως της γίνεται πρόταση να εργαστεί στο Αστυνομικό Τμήμα της Τσάρινγκ Κρος, όπου διαφέντευε ο Ρις, με αποτέλεσμα να έχει προβλήματα από την πρώτη μέρα. Ξέρει πως θα αντιμετωπίσει δυσαρέσκεια από τους νέους συναδέλφους και πως θα δοκιμαστεί η αποφασιστικότητά της, αφού πιστεύει πως όλοι θα κάνουν τα πάντα για να αποτύχει. Ο @νώνυμος λοιπόν είναι η πρώτη της υπόθεση και με τη βοήθεια του ανακριτή Μαρκ Μπίτι συγκροτεί μια ομάδα έρευνας, με μέλη τον επιθεωρητή Ρόντνι Χικς, κολλητό του Άντι Ρις και εχθρικό απέναντι στην Άρτσερ, τους αρχιφύλακες Τζόλι Τόουζερ και Χάρι Κουίν (ο Χάρι είναι ένας μοναχικός άντρας που θρηνεί για μια σημαντική απώλεια), τους αστυφύλακες Ος Πάικ και Μάριαν Φίλιπς και την αρχιεπιθεωρήτρια Κλερ Πίερς, μια σκληρή γυναίκα που είχε σχέση με τον Ρις και τώρα έχει χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της. Είναι μια γυναίκα που ερωτεύτηκε τον λάθος άντρα και τώρα την κρίνουν και την καταδικάζουν γι’ αυτό, οπότε η Άρτσερ, αν και σε συνεχή κόντρα μαζί της, το θεωρεί άδικο όλο αυτό. Με έντονη προτροπή της Άρτσερ, στην ομάδα προστίθεται και η φίλη της, Κλάρα Κλαρκ, αναλύτρια της NCA και γκουρού της τεχνολογίας, μια γυναίκα που έχει κάνει αλλαγή φύλου και δέχεται σαρκαστικά και ειρωνικά σχόλια για την ταυτότητά της.

Η επιθεωρήτρια Γκρέις Άρτσερ έχει τραυματιστεί ψυχικά από τη δολοφονία του πατέρα της και από τις δύσκολες στιγμές που πέρασε στην εφηβεία της, όταν είχε πέσει θύμα απαγωγής. Πώς κατάφερε να ξεφύγει; Πώς εκμεταλλεύτηκε την ευάλωτη ψυχική της κατάσταση ένας άγνωστος άντρας; Τι της συνέβη κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας της; Γιατί επέστρεψε στο σχολείο πιο άγρια από ποτέ και πιο επιθετική; Θα καταλαγιάσει κάποτε ο θυμός της; Αποκούμπι της είναι ο παππούς της, που έπαθε δύο ελαφρά εγκεφαλικά επεισόδια το καλοκαίρι και η μνήμη του λειτουργεί πλέον μόνο κατά 70% ενώ ταυτόχρονα τον ταλανίζει πρώιμη άνοια κι έτσι η Άρτσερ αποφασίζει να μείνει μαζί του για λίγο να τον φροντίζει. Ο χρόνος που απαιτείται για την επίλυση της υπόθεσης δεν την αφήνει να σταθεί στο πλάι του όπως πρέπει και γεμίζει τύψεις, ειδικά από τη στιγμή που δέχεται την πρόταση ενός γοητευτικού άντρα που τη φλερτάρει να τον προσέχει εκείνος.

Ο @νώνυμος είναι μια άυλη μορφή, μια σκιά που κανείς δεν έχει δει από κοντά, και με τα έργα του έχει δημιουργήσει ένα ισχυρό καλλιτεχνικό ρεύμα. Οι δημιουργίες του φέρνουν στην επιφάνεια τη λαχτάρα για κτηνωδία ενώ τα βίντεό του συνδυάζουν την ηδονοβλεψία με την υπονοούμενη βία. Η αμφισημία του και η ανωνυμία του είναι μέρος της αυξανόμενης γοητείας και ιδιοφυίας του. Ποιος είναι και γιατί αποφάσισε να στραφεί στις δολοφονίες; Οι απόψεις του είναι ανατριχιαστικές: κατ’ εκείνον, κανείς δεν ξέρει τίποτα από υψηλή τέχνη, αισθητική, ομορφιά και γούστο, να όμως που η ζωή του, η ψυχή του, η τέχνη του κατάντησαν βορά των παλιοφυλλάδων και θέματα χαζοκουβέντας! Όσο η Άρτσερ ψάχνει τα ίχνη του, τα θύματα-έργα τέχνης αυξάνονται και παρουσιάζονται σε άλλα σημεία του Λονδίνου με ευφάνταστους τίτλους κάθε φορά. Ταυτόχρονα, η επιθετική πολιτική του Μάικ Χάμιλτον, ανταποκριτή της Daily Mail, τον εξοργίζει και αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.  Οι δύο άντρες ανακαλύπτουν σχεδόν ταυτόχρονα το παρελθόν της Άρτσερ και η σταυροφορία τους εναντίον της γίνεται πιο έντονη. Ποιος θα της προκαλέσει το μεγαλύτερο κακό;

«Η τέχνη του θανάτου» είναι μια γρήγορη και ανατρεπτική περιπέτεια, με απανωτές ανατροπές και εκπλήξεις, ενδιαφέρουσες εξελίξεις και σασπένς. Το βιβλίο είναι ένα καλό δείγμα αστυνομικής λογοτεχνίας, με μια πρωταγωνίστρια αστυνομικό με προβληματικό παρελθόν, η οποία εργάζεται σε περιβάλλον με ανθρώπους που είτε την αντιπαθούν είτε την υποστηρίζουν, κάποιοι εκ των οποίων έχουν και προσωπικές ιστορίες, οπότε οι χαρακτήρες δεν είναι μονοδιάστατοι. Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, παρακολουθούμε τις εξελίξεις και από την πλευρά του δολοφόνου, την ταυτότητα του οποίου κατάλαβα από ένα σημείο και μετά. Μου άρεσε που για κεντρικό θέμα έχουμε από τη μια την ομορφιά της τέχνης και από την άλλη το πώς χειρίζονται την πραγματικότητα τα μέσα δικτύωσης. Μικρά περιστατικά που φαίνονται ασήμαντα έχουν κι αυτά τον ρόλο τους, εμπλουτίζοντας την πλοκή, με κάποιες λεπτομέρειες να δένονται αναπάντεχα μεταξύ τους ενώ ο δολοφόνος αλλάζει πλάνα δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερη ένταση και αγωνία! Οι χάρτες στην αρχή του βιβλίου βοηθάνε πολύ στην αναπαράσταση των γεγονότων και καθοδηγούν τον αναγνώστη σ’ ένα αναστατωμένο Λονδίνο που γεμίζει πτώματα! Αγωνία, σασπένς και ανθρωποκυνηγητό με ξενύχτησαν και με κράτησαν σε ένταση ως την τελευταία σελίδα.

Βιβλίο Του οσίου Αλμοδόβαρ ανήμερα
Συγγραφέας Θάνος Αλεξανδρής
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Κάκτος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο τίτλος του βιβλίου είναι αφιερωμένος στον γνωστό Ισπανό σκηνοθέτη, που ζωντανεύει στον κινηματογράφο χαρακτήρες παρόμοιους με αυτούς που συναναστράφηκε ο συγγραφέας στη νυχτερινή του πορεία. Πρόσωπα που αγάπησε μέσα από συνεντεύξεις και τηλεοπτικά αφιερώματα που τους ετοίμασε, που γνώρισε στα νυχτερινά μαγαζιά, σε σκυλάδικα και πίστες, που συνεργάστηκε μαζί τους με πολλούς και διάφορους τρόπους όταν αυτή η διασκέδαση ήταν στα πάνω της, αυθεντική και γνήσια λαϊκή. Τα κείμενα είναι ειλικρινή, άμεσα, στακάτα, ωμά και δεν αποκρύπτουν τίποτα από την καριέρα, τις σκέψεις και τις γνωριμίες του συγγραφέα, ενός ανθρώπου που παράτησε την ταπεινή ζωή της Νέας Αρτάκης για να γραφτεί στη Νομική και στη συνέχεια στη Δραματική Σχολή του Καρόλου Κουν και τελικά να ανακαλύψει τη μαγεία και το όνειρο στην κόλαση της νύχτας. «Επέλεξα να ζήσω αυτό που πραγματικά ήθελα να ζήσω» (σελ. 14).

Drag shows, πίστες, καψουροτράγουδα έχουν τη δική τους υπόσταση που δεν έχει σχέση με όλη την παραφιλολογία και την ευτέλεια με τα οποία τα έχουν ντύσει αλλότριοι επισκέπτες. «Γιατί η νύχτα δεν είναι «Μέγαρο», δεν είναι επιχορηγούμενο «Φεστιβάλ Αθηνών», ούτε ο «Σταυρός του Νότου». Στη νύχτα συνυπάρχουν η έκσταση και ο θάνατος… Ο θρίαμβος και η ξεφτίλα» (σελ. 88). «Εν γένει, θα λέγαμε, είναι η ηθογραφία μιας παλιότερης Ελλάδας, όπου η νυχτερινή έξοδος ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την ερωτική επιθυμία των ανθρώπων, σε αντίθεση με σήμερα που η γοητεία αυτή έχει εντελώς αφανιστεί, σε μια πατρίδα που συνεχώς παγκοσμιοποιείται» (σελ. 15). Και συνεχίζει: «Αφεθείτε σε ένα υπερθέαμα, θα έλεγα, με μπαλέτα, διάσημους και μη, φτιαγμένο για φίλους «περπατημένους» και μυημένους σε ένα δικό μας ερασιτεχνικό παιχνίδι, που το ξέρουμε εδώ και πολλά χρόνια και απολαύστε την παράσταση που σε λίγο αρχίζει» (όπ. π.). Άλλωστε: «Ήταν η εποχή που οι άνθρωποι δεν ήταν ο εαυτός τους και, παρασυρμένοι από τα νέα δεδομένα, προσπαθούσαν να συνταιριάξουν μ’ αυτά που πρόσταζε το κλίμα της μεταπολίτευσης» (σελ. 107).

Χιούμορ που σπάει κόκαλα, ευπρόσδεκτες βωμολοχίες, τρομερή διεισδυτικότητα σε ψυχογραφήματα και αξιοθαύμαστη προσαρμογή σε κάθε εποχή, χωρίς λιβανίσματα, χωρίς μελιστάλαχτους αναστεναγμούς για τις περασμένες εποχές. Ο συγγραφέας πατά γερά στα πόδια του και ζει την κάθε στιγμή όπως της πρέπει κι όσο αλλάζουν τα πράγματα τόσο σφαιρικότερη γίνεται η αντίληψή του. Από τα καλοκαιρινά αναγνώσματα του Ιουλίου Βερν και τις πορνοφωτογραφίες του κινηματογράφου του 1970 φτάσαμε στη σημερινή εφηβεία με τα πολλά γκομενάκια, την κριτική άποψη και την έλλειψη βιβλίου στην καθημερινότητά τους. Κι όλα αυτά τα αναφέρει επειδή είναι σε θέση ισχύος, την οποία όμως δε διατυμπανίζει και για την οποία δεν επαίρεται: «Από την αρχή της μικρής μου καριέρας είχα τη συγκλονιστική τύχη να υπάρξω δίπλα στα πιο μεγαλειώδη μυαλά αυτής της χώρας και να συνεργαστώ με τα πιο ταλαντούχα πλάσματα των γραμμάτων και των τεχνών» (σελ. 23). Και πόσο παραστατικά δίνεται η εποχή της μπουάτ: «Το φράκο, τα μποά και η γόβα στιλέτο της «Μέδουσας» στέκονται αλαζονικά απέναντι στα ταγάρια της Κωχ, στις βραδιές που παρουσιάζει η Δανάη απαγγέλλοντας ποίηση του Γκαρθία Λόρκα, ενώ παρακάτω από μας η Μοσχολιού, υπό τις προσταγές του Ξαρχάκου, σπαράζει» (σελ. 36-37). Όλο αυτό το παρελθόν σε λίγες φράσεις: «Δημόσιες σχέσεις σήμαινε να ξετινάξεις τον πελάτη και να τον στείλεις φυλακή. Δημόσιες σχέσεις ήταν να περάσεις από μπαράκια και λέσχες, να συναναστραφείς κόσμο και το βράδυ να οδηγήσεις το κοπάδι στο μαγαζί, για να δικαιολογήσεις το νυχτοκάματο» (σελ. 54). Πικρή όμως και η διαπίστωση: «Ένας κόσμος εξ ορισμού faux, που δεν είναι και εύκολο να καταρρεύσει, γιατί τον συντηρούν καθημερινά πολλοί ανεπάγγελτοι. Τότε οι ρόλοι ήταν σαφώς καθορισμένοι και το πρωτόκολλο απαραβίαστο… η Σου Κύρκου δεν παρίστανε τον Ορφέα Περίδη» (σελ. 55).

Γέλασα, διασκέδασα, προβληματίστηκα, αναπόλησα, νοστάλγησα (την αυθεντικότητα της εποχής και την ντομπροσύνη των ανθρώπων, μιας και δεν υπήρξα αυτόπτης μάρτυς τέτοιας διασκέδασης). Αγιογραφίες και αποκαθηλώσεις, γέλιο και αποτυχίες, λάμψη και μοναξιά. Από τα κείμενα περνάνε μεγάλες μορφές, όπως ο Γιώργος Μαρίνος: «Αντιπροσωπεύει τη χαρά, την ομορφιά, τον έρωτα και την επανάσταση στα ήθη και έθιμα μιας απονεκρωμένης, συντηρητικής κοινωνίας, κάτι σαν τις ταινίες της Αλίκης στα γκρίζα μεταπολεμικά χρόνια» (σελ. 28). Εξίσου γλυκό και τρυφερό το κείμενο για την αγαπημένη μου Ταϋγέτη Μπασούρη, μια σημαντική ηθοποιό και μεγάλη αγωνίστρια, που βίωσε τα πάντα και δεν υπέκυψε να κάνει δήλωση μετανοίας για να μην προδώσει τα ιδανικά. Εξίσου σημαντική (στο βιβλίο και στη νύχτα) η παρουσία της Μπέμπας Μπλανς με τη βελούδινη φωνή, το προκλητικό ντύσιμο και την άνετη ζωή, χωρίς κανόνες και ταμπού, αλλά και του Μάνου Χατζιδάκι, όταν η Χάρις ήταν ακόμη «νεαρή μοδιστρούλα εκ Θηβών»! Η Παλόμα (η Βουγιουκλάκη του Αιγάλεω), η Σοφία Χρήστου, η Πάολα, η Φλέρυ Νταντωνάκη, η Καίτη Πάλλη («…ανήκει στη χορεία των τραγουδιστών, μαζί με τη Χαρούλα και τη Βιτάλη, που τα πόδια τους έχουν πατήσει χώμα, γι’ αυτό και βγαίνει αυτό το τεράστιο πράγμα», σελ. 238), η Σεμίνα Διγενή, η αδελφή Γαβριηλία, ακόμη και ο Ζεκί Μουρέν, επίσης το θρυλικό «Αλκαζάρ» με τα πρώτα drag shows στην Ελλάδα των πρώτων μεταδικτατορικών χρόνων, όλα και όλοι εδώ.

Κι από τη νύχτα στα περιοδικά και στην τηλεόραση, το «Trash TV» το 1995 («ένα συμπίλημα από ξέφτια», σελ. 189), μια τόσο επιτυχημένη εκπομπή που αργότερα θα πολιτογραφηθεί στο ελληνικό λεξιλόγιο ως όρος για να χαρακτηρίσει ένα συγκεκριμένο είδος εκπομπών και χιλιάδες άλλα στιγμιότυπα ζωντανεύουν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου με μια αξέχαστη αφήγηση. Αγαπημένο κεφάλαιο το «ΣΚΑΪ Εάλω» όπου η Μαλβίνα Κάραλη με τον συγγραφέα φέρανε στο ραδιόφωνο του τότε ποιοτικού σταθμού Ελένη Ροδά και «Τι πουρό, τι καγκουρό», είπανε δελτία ειδήσεων στα καλιαρντά και άλλαξαν για πάντα τη νύχτα! Πραγματικά θα ήθελα να ήμουν παρών στα απανωτά εγκεφαλικά των παρισταμένων που έμειναν άφωνοι με την άλωση της ποιότητας του σταθμού (τρομάρα τους)!

«Του οσίου Αλμοδόβαρ ανήμερα» γιορτάζει το περιθώριο, η καλτ νύχτα, η λάμψη από τα πούπουλα και τις παγιέτες, το στρας, η ανάγκη του αγρότη να ξεδώσει μακριά από τη γυναίκα του και να χαρίσει τις επιδοτήσεις του κράτους στη λαγνεία και στην προσπάθειά του να «καπαρώσει» (για να το πω κομψά) το πρώτο όνομα του ξενυχτάδικου. Ο Θάνος Αλεξανδρής παρατηρεί, καταγράφει, λοιδωρεί, συγχαίρει, θαυμάζει, αναπολεί, χαρίζει κάτι που δε θα ξαναγίνει ποτέ ακριβώς γιατί άλλαξαν οι εποχές και η διασκέδαση.

Βιβλίο Άσε το κακό να μπει
Τίτλος πρωτοτύπου Låt den rätte komma in
Συγγραφέας John A. Lindqvist
Μεταφραστής Βίκυ Μανωλοπούλου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Τρόμου
Εκδότης Οξύ
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δεν ξέρω τι να πρωτοσημειώσω, τι να πρωτογράψω, τι να πρωτοσχολιάσω. Μου άρεσε η γραφή φυσικά, το σκηνικό, η πλοκή, οι χαρακτήρες. Ο συγγραφέας με πείθει και πολύ καλά μάλιστα ότι ναι, μπορούν να υπάρξουν βρικόλακες και στη σημερινή εποχή (καλά, μιλάμε για τη Σουηδία, που το κλίμα και οι περιστάσεις ευνοούν να γεννηθούν τέτοιες ιστορίες) και αυτοί οι βρικόλακες να είναι άρρωστοι, να αγωνιούν, να δολοφονούν αλλά και κάποιοι να έχουν ακόμη αισθήματα αγάπης και φιλίας που να υπερβαίνουν κι αυτήν την αίσθηση καθήκοντος (πιείτε αίμα, κάνει καλό).

Ας ξεκινήσω με τον Όσκαρ, τον πρωταγωνιστή του βιβλίου. Ένα παιδί στα 13-14 περίπου, κλειστό, με χωρισμένους γονείς, αύταρκες (κατουριέται πάνω του και για να μην τον κοροϊδεύουν φορά την «κατουρόμπαλα», μια μπάλα από αφρολέξ που προστατεύει να μη λερώνεται). Μαθαίνουμε τον κόσμο με τα δικά του μάτια, απορίες, συναισθήματα, ερωτικά σκιρτήματα (όσα έχει μια τέτοια ηλικία). Εχθροί του, τρία μεγαλύτερα παιδιά που του κάνουν τη ζωή δύσκολη (πειράγματα, κοροϊδίες, νταηλίκια, παληκαρισμοί κλπ.). Ζει σε μια πόλη όπως όλες οι πόλεις της Σουηδίας. Με τους αλκοολικούς της, τους παρίες της, το αβέβαιο αύριο, τις μελαγχολικές σκοτεινές μέρες του βόρειου ημισφαιρίου, την τρεμάμενη μισοσβησμένη ελπίδα στα μάτια όλων των μέσων ανθρώπων. Κι όλα αλλάζουν όταν έρχεται στο διπλανό διαμέρισμα η Έλι.

Η Έλι είναι βρικόλακας. Τη συντροφεύει (μάλλον συνοδεύει) ένας άντρας που είναι ερωτευμένος μαζί της και την αγαπάει πάνω από τη ζωή του. Παρόλες τις αντιρρήσεις του και τους ενδοιασμούς του αναγκάζεται να βγει προς άγραν αίματος για να νιώσει καλύτερα η αγαπημένη του, με αντάλλαγμα μια βραδιά με χάδια (η Έλι συν τοις άλλοις είναι ένα άφυλο πλάσμα, ένα ευνουχισμένο αγόρι, και γι’ αυτό καταδικασμένο να μη νιώσει πότε σαρκική χαρά λόγω του μπλεγμένου συναισθηματικού του κόσμου) (το μόνο στοιχείο που με χάλασε ήταν αυτό, όλα τα άλλα δοσμένα καταπληκτικά, βλέπε κατωτέρω, έπρεπε η Έλι να είναι Ελίας και να μπερδευτούν τα πράγματα χειρότερα; Προς Θεού, ποτέ και πουθενά δεν αναφέρεται τίποτα το ερωτικό, τίποτα του στυλ ποιος είμαι και τι θέλω, λόγω αυτής της αναπηρίας και της ανάγκης για αίμα που κυριαρχεί έναντι οτιδήποτε άλλου, οπότε δεν μπλέκουμε τα μπούτια μας με έναν άφυλο βρικόλακα-επίσης εξαιρετικό εύρημα να ζούμε την ιστορία της Έλι μέσα από τα μάτια του Όσκαρ όταν φιλά την Έλι!). Ο Χόκαν λοιπόν ψάχνει θύματα για αίμα για να ταΐσει την καλή του. Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα στραβώνουν και ο κατά συρροήν δολοφόνος της πόλης πιάνεται στα πράσα;

Μπορεί όλα αυτά όπως τα περιγράφω να ακούγονται υπερβολικά αλλά, πιστέψτε με, είναι τόσο καλογραμμένα, τόσο ρεαλιστικά, τόσο συναισθηματικά δοσμένα που συμπάσχεις από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Πραγματικά, ένα βιβλίο με αρχή, μέση και τέλος, ύβρη και κάθαρση. Δίνεις δίκιο στο παιδί που κλέβει τον πατριό του για να το προσέξει η μητέρα του, δίνεις δίκιο στην Έλι που σκοτώνει για να μείνει ζωντανή, δίνεις δίκιο στη γυναίκα που αυτοκτονεί για να σώσει κυρίως τον άνθρωπο που αγαπά, δίνεις δίκιο στην Έλι που έρχεται για να σώσει τον Όσκαρ από τον τελευταίο ολέθριο γύρο αντιμετώπισης των νταήδων που του κάνουν τη ζωή μαύρη.

Σασπένς, ανατροπές, ανοιχτό στόμα, άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν ένα ποσοστό του σουηδικού πληθυσμού, κλειστοί, απομονωμένοι, κάτω από τον ήλιο του μεσονυκτίου που κάνει μαρμελάδα κάθε θέληση, κάθε αισιοδοξία. Μου έκανε εντύπωση που ο συγγραφέας ξέρει τόσα πολλά για τους βρικόλακες. Ποτέ δεν περίμενα ότι ο βρικόλακας είναι σαν ξενιστής, με ένα πλάσμα μέσα του αυτόνομο και αυτόβουλο, που ζητά αίμα και χτυπά η καρδιά του διαφορετικά. Ούτε ότι κοιμούνται την ημέρα, με σβηστά ΤΕΛΕΙΩΣ τα φώτα, μέσα σε λίμνες αίματος. Επίσης πρέπει να το καλέσεις για να μπει κάπου αλλιώς πληγώνεται το σώμα του (άσε το κακό να μπει!!!). Καλοδουλεμένο έργο, σφιχτοπλεγμένο, ανατρεπτικό, αστυνομικό και κοινωνικό περισσότερο παρά δρακουλιάρικο και τρομακτικό. Επί τη ευκαιρία δεν θεωρώ τον John A. Lindqvist τον νέο Stephen King. Ο Lindqvist , τουλάχιστον στο συγκεκριμένο βιβλίο, έχει καλολογικά στοιχεία, έχει αφηγήσεις με μάτια τρίτων, έχει πολλά πράγματα που χωρίς δισταγμό προσωπικά θα το χαρακτήριζα λογοτεχνικό θρίλερ. Μην το χάσετε (και να δείτε και την αντίστοιχη ταινία, όχι την αμερικανική αλλά τη σουηδική).

Α, ένα σοβαρό μειονέκτημα της έκδοσης του 2011 είναι η ελλιπής επιμέλεια: λείπουν ολόκληρες λέξεις στο κείμενο (ευτυχώς το παρατήρησα 10-12 φορές συνολικά αλλά χτυπάει άσχημα στο μάτι όπως και να το κάνουμε).