Βιβλίο Βρέχει μολυβάκια 
Συγγραφέας Βαγγέλης Ηλιόπουλος
Εικονογράφος Ρένια Μεταλληνού
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Πατάκης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος έγραψε μια υπέροχη ιστορία για παιδιά από 6 ετών και πάνω με την οποία τα παρακινεί να γίνουν συγγραφείς! Μέσα από την περιπέτεια του παιδιού που μας αφηγείται την ιστορία του, διαπιστώνουμε πώς μπορεί να γίνει κάποιος συγγραφέας και πόσο καλό κάνει η ανάγνωση. Μόνο που τη βροχή με τα μολυβάκια δεν τη βλέπουν όλοι, μόνο όσοι είναι συγγραφείς! Μήπως κι εσείς;

Η εικονογράφηση της Ρένιας Μεταλληνού είναι γεμάτη χρώματα, εκφράσεις, συναισθήματα και σωστές προοπτικές. Απλές γραμμές δημιουργούν εικόνες που θα αγαπήσουν τα παιδιά και θα πυροδοτήσουν τη φαντασία τους, κάνοντας έτσι το διάβασμα απόλαυση. Μου άρεσαν πολύ η αποτύπωση της βροχής με τα μολυβάκια, η γατούλα που βρίσκεται παντού και ο άψογος συνδυασμός ρεαλιστικών λεπτομερειών από τη σχολική ζωή και την καθημερινότητα του παιδιού με τα φαντασιακά τοπία του ονείρου του.

Το βιβλίο εντάσσεται στη σειρά «Χωρίς σωσίβιο», όπου τα μικρά παιδιά μπορούν να κολυμπήσουν μόνα τους στη θάλασσα της ανάγνωσης και να διαβάσουν διασκεδαστικές εικονογραφημένες ιστορίες γεμάτες δραστηριότητες για σκέψη και παιχνίδι.

Βιβλίο Η φόνισσα των μυρμηγκιών 
Συγγραφέας Πασχαλία Τραυλού
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρόκειται για ένα συγκινητικό και τρυφερό μυθιστόρημα, αφιερωμένο στη μοναξιά της ανθρώπινης ψυχής, στις συνέπειες του εγκλεισμού κατά τη διάρκεια του κορονοϊού και στον μαγικό κόσμο της λογοτεχνίας και της συγγραφής. Μου σύστησε δυο υπέροχες γυναίκες, απόλυτα αληθινές, με σημαντικό οικογενειακό παρελθόν και ποικίλα ερεθίσματα που δημιούργησαν την ψυχοσύνθεση που παρακολουθούμε να ανατέμνεται χειρουργικά από κεφάλαιο σε κεφάλαιο. Κεντώντας πάνω στις ολοκληρωμένες προσωπικότητές τους, η Πασχαλία Τραυλού μας δείχνει πώς επηρεαζόμαστε όλοι από τις παιδικές μας αναμνήσεις και τα βιώματα των πρώτων χρόνων ζωής, πώς γίνεται κάποιος να δείχνει διαφορετικός απ’ ό,τι πραγματικά είναι και πόσο δύσκολα και με τι κόστος κρύβουμε τον πραγματικό μας εαυτό από τους γύρω μας. Το μυθιστόρημα έχει αρκετές στιγμές μελαγχολίας και κατάθλιψης αλλά κατά βάση είναι αισιόδοξο, μιας και η περιπέτεια στην οποία μπαίνει η Γλυκερία για να κατανοήσει τη φίλη της, Διώνη, έχει γλυκόπικρες στιγμές, λίγο χιούμορ μα πάνω απ’ όλα νότες αυτοπεποίθησης και απαντοχής.

Βρισκόμαστε λοιπόν στα Εξάρχεια, λίγες μέρες μετά την έναρξη της καραντίνας του 2020, σ’ ένα διώροφο νεοκλασικό. Η Γλυκερία Βούρβαχη, η ιδιοκτήτρια, είναι χήρα, με «μια σύνταξη που φάνταζε σαν χαρτζιλίκι μπροστά στην ακρίβεια». Ο εγκλεισμός την έχει θυμώσει γιατί ήρθαν τα πάνω κάτω στην καθημερινότητά της. Περίμενε πώς και πώς να απαλλαγεί από το κάτεργο της θέσης όπου δούλευε και όπου μπήκε με μέσον του νονού της για χάρη του πατέρα της, μιας κι η ίδια δεν το θέλησε ποτέ. «Ένα χαμομηλάκι στο χωράφι της ζωής η Γλυκερία, μια ταπεινή και απόλυτα συμβιβασμένη ύπαρξη, έμοιαζε αόρατη δίπλα στη Διώνη που έκανε τα πάντα για να διαφέρει» (σελ. 13). Έσερνε το ωράριό της, υπέμενε τον εξάψαλμο προϊσταμένων και διευθυντών και επέστρεφε στο σπίτι της, όπου μεγαλουργούσε στην κουζίνα και στο πλέξιμο, πράγματα που αναστύλωναν την καταρρακωμένη της αυτοπεποίθηση: «έκλεινε αεροστεγώς τις πίκρα της μες στα βαζάκια των γλυκών και των μαρμελάδων της, θαρρώντας πως έτσι δεν θα μπορούσαν να το σκάσουν και να πειράξουν την καρδιά της» (σελ. 33). Από κεφάλαιο σε κεφάλαιο μαθαίνουμε πώς ήταν η ζωή της με τον άντρα της και τα παιδιά τους που πλέον ζουν στο εξωτερικό, «μια επιπολαιότητα πασπαλισμένη με την άχνη του έρωτα και τη στρυχνίνη της ασυνεννοησίας και της ανέχειας» (σελ. 31), ποιες οι σχέσεις των γονιών της μαζί τους και πολλά άλλα.

Από την άλλη έχουμε τη Διώνη Σπυροπούλου, που νοικιάζει το διπλανό διαμέρισμα στον δεύτερο όροφο, «κισσός ολόκληρος που όρθωνε το ανάστημά της πάντα ψηλότερα από τους άλλους, για να έχει τη θέα που ήθελε απ’ τη ζωή» (σελ. 13). Είναι εσωστρεφής και με αδιαφανή ιδιοσυγκρασία, συνάδελφοι και φίλες με τη Γλυκερία, «δυο κόντρα άνθρωποι», με την οποία γνωρίστηκαν στη δημόσια υπηρεσία όπου δούλευαν λίγο πριν η Γλυκερία συνταξιοδοτηθεί. Η Διώνη σχεδιάζει δύο ταξίδια τον χρόνο για να ανασαίνει και να αντέχει την τοξικότητα των συναδέλφων της, γενική διευθύντρια ούσα, με ευθύνες και πιέσεις ανωτέρων, παρ’ όλο που ξεκίνησε μετατρέποντας το καθήκον σε όραμα και την ανία σε έξαψη. Επιπλέον, η Διώνη είναι και συγγραφέας, κάτι που προστέθηκε στις αιτίες χλευασμού στη δουλειά της, έχει γράψει αρκετά μυθιστορήματα κι έχει γίνει αγαπητή από το περιορισμένο αναγνωστικό ελληνικό κοινό. Μαθαίνουμε λοιπόν για τη ζωή της μέσα από μικρά ψήγματα, για την πρωτοφανή δύναμη με την οποία έφυγε από έναν γάμο που δεν την ικανοποιούσε μόλις τακτοποιήθηκε ο γιος της στη ζωή του και για μερικά ακόμη.  Καταγράφονται συγκινητικές στιγμές συντροφιάς και σιωπηλής φιλίας, η ανησυχητική μοναξιά της Διώνης, η σιωπηλή παρουσία της που αντιδιαστέλλεται με την οξυδέρκεια και την πραότητα της Γλυκερίας κι όλα αυτά δημιουργούν έναν τρυφερό και συγκινητικό δεσμό, με ολοζώντανες εικόνες αγάπης και μοναξιάς. Πόσο γλυκό ο ήχος από το πληκτρολόγιο της μίας να έχει γιατρέψει τις αϋπνίες της άλλης!

Τελικά, η Διώνη κάνει απόπειρα αυτοκτονίας και όσα ήξερε και ένιωθε η Γλυκερία για κείνη καταρρέουν. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα μάλιστα όταν ο αστυνόμος Μάρκος Ανεμογιάννης ανακοινώνει στη χήρα ότι η φίλη της είναι ύποπτη για απόπειρα φόνου! Προσπαθεί λοιπόν η Γλυκερία βήμα προς βήμα να ξαναμπεί στη ζωή της Διώνης, μέσα από τις κοινές τους αναμνήσεις, μέσα από όσα παρατήρησε, ένιωσε και είδε να ανασυγκροτήσει ολόκληρη την προσωπικότητα της φίλης της, ώστε να δει ποια πραγματικά είναι, να μάθει τι της συνέβη και κυρίως να τη βοηθήσει ουσιαστικά να κερδίσει τη μάχη με τη ζωή. Τελικά βρίσκει ένα πρωτόλειο κείμενο, κάτι μεταξύ ημερολογίου και μαρτυρίας, κι εκεί ανακαλύπτει ανομολόγητα μυστικά. Στις σελίδες του ξεδιπλώνεται όλη η ζωή της Διώνης από την παιδική ηλικία ως το σήμερα μέσα από μια συγκινητική εξομολόγηση καρδιάς και ταξιδεύουμε πίσω στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974, στην Τρίπολη όπου επέστρεψε η οικογένειά της μετά την εισβολή, τον αγώνα που έκαναν μαμά και παππούς να μεγαλώσουν σωστά εκείνη και την αδελφή της, πώς γνωρίστηκαν οι γονείς της, πώς ήταν η πόλη και ο κόσμος εκείνη την εποχή από ηθικής και όχι μόνο πλευράς, πόσο σκληρά και ψυχρά διαπαιδαγωγήθηκε από μια μάνα που ήξερε μόνο το ξύλο και πολλά άλλα. «Τα τραύματα αυξάνονταν και πληθύνονταν όσο η πίεση θέριευε και η καταπίεση τσαλάκωνε περισσότερο την ήδη τραυματισμένη μου παιδικότητα» (σελ. 200).

Καίρια ερωτήματα τίθενται από τη συγγραφέα για την ανατροφή των παιδιών και το πώς διαμορφώνονται οι χαρακτήρες μας: Φταίει η μάνα ή το παιδί; Το παιδί αναπόφευκτα θα «μαϊμουδίσει» την ανατροφή από τον γονιό στο δικό του, σωστά; Τι συνέπειες έχεις να αποφασίζεις για το παιδί σου χωρίς να το ρωτάς τι πραγματικά θέλει; «…οι γυναίκες σέρνουμε σαν βαρίδια τα ελλείμματά μας και η μητρότητα από μόνη της δεν μας καθαγιάζει και δεν διαλύει τα σκότη μας» (σελ. 203). Σκληρές και τρυφερές εικόνες εναλλάξ, η αφοσίωση της μικρής Διώνης στη μελέτη και στο διάβασμα, η αντιδιαστολή με την πιο επαναστατική αδελφή της, η επανάσταση μετά την εφηβεία, οι προσπάθειες της Διώνης να ισορροπήσει ανάμεσα στα θέλω της και στα πρέπει της μάνας της, νέοι πόλεμοι σε κάθε φάση της ζωής της, ο έρωτας στη σκιά του φόβου και πάνω απ’ όλα το καταφύγιο στη συγγραφή, σκηνές από τη ζωή μιας πεταλούδας φυλακισμένης στο κουκούλι μιας κάμπιας. Η προσωπικότητα της Διώνης αναδύεται μέσα από ένα κείμενο-ποταμό που ίσως αδυνατίζει την ένταση που δημιουργούν τα αίτια της αυτοκτονίας και το αν και κατά πόσο είναι όντως ένοχη, εξ ου και θα προτιμούσα να υπήρχαν αυτά τα ψήγματα διάσπαρτα στο μυθιστόρημα σε αντιδιαστολή με το σήμερα. Παρ’ όλ’ αυτά, τα άψογα ψυχογραφήματα, οι συναρπαστικές ιστορίες της ζωής της Διώνης και τα καίρια διαχρονικά μηνύματα με κράτησαν ως το τέλος, όπου κι ανταμείφθηκα, μιας και αρχίζει να εμφανίζεται μια καλοπλεγμένη σκευωρία που οδήγησε την πρωταγωνίστρια σε αυτά τα απονενοημένα διαβήματα. Αυτές οι νέες εξελίξεις που φέρνουν στην επιφάνεια το απόλυτο κακό με γέμισαν αγωνία, έβαλαν τα τελευταία κομμάτια του παζλ στη θέση τους και με οδήγησαν σ’ ένα τέλος λυτρωτικό.

Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο σε τριτοπρόσωπη γραφή κυρίως, μέχρι να φτάσουμε στη γραπτή εξομολόγηση της Διώνης, οπότε έχουμε εναλλαγή με πρωτοπρόσωπη. Μου άρεσε μάλιστα που επιλέχθηκε στην κρίσιμη στιγμή η οπτική γωνία του Λεωνίδα, του σπάνιελ της Διώνης, που χάλασε τον κόσμο όταν λιποθύμησε η αφεντικίνα του κι έτσι τη βρήκε η Γλυκερία. Η συγγραφέας έχει δύο κύριους θεματικούς άξονες αναφοράς: τον μαγικό κόσμο της συγγραφής και τις συνθήκες και τις συνέπειες του κορονοϊού. Μέσα από φράσεις γνωστών συγγραφέων (Έλενα Φεράντε και Γκιγιόμ Μουσό δίπλα στον Όσκαρ Ουάιλντ και τον Τζον Ίρβινγκ κ. ά.) και καταθέσεις ψυχής της ίδιας της Πασχαλίας Τραυλού διαπιστώνουμε πόσο όμορφο και πόσο σκληρό είναι να είσαι συγγραφέας, άλλος ένας από αυτούς που «μοχθούσαν πάνω από τα χαρτιά τους για να κερδίσουν το έπαθλο της λύτρωσης που προσφέρει η έκφραση». Πόσο σημαντική είναι γι’ αυτούς η «αλαφροΐσκιωτη αταραξία» τους και πόσο όμορφη εικόνα δίνει η «απόκοσμη γαλήνη» στο βλέμμα τους όσο είναι βυθισμένοι στο γραπτό τους. Η δημιουργός του βιβλίου δε χαρίζεται: «Οι συγγραφείς καθορίζονται από τις ψυχικές πληγές τους…και η πρώτη ύλη για να εκφραστεί κανείς συγγραφικά ήταν η τραγικότητα με την οποία τις προσέγγιζαν» (σελ. 78). «Κι αν τύχει κι ευτυχήσει ένας συγγραφέας, τότε πρέπει να επινοήσει ένα τραύμα για να μπορέσει να ξαναγράψει» (σελ. 82). Έχει θέση αυτός ο ρομαντισμός, αυτή η δικλείδα ασφαλείας που μας απομακρύνει από τα δύσκολα, στη σημερινή εποχή; «…το να είναι κάποιος συγγραφέας σε έναν κόσμο που καταπίνει ό,τι αδυνατεί να καταλάβει είναι μια πράξη ηρωική και όχι απλώς ένα έργο με αμοιβή» (σελ. 481).

Από την άλλη, καταγράφονται όλοι οι φόβοι, οι ανασφάλειες, η οργή των ανθρώπων που κλείστηκαν στα σπίτια τους κατά τη διάρκεια του κορονοϊού, μέσα από υποκειμενικές απόψεις και ρεαλιστικές περιγραφές. Όλα αυτά: «…διέλυσαν τις αντιστάσεις που έχουν οι άνθρωποι στην τρέλα, στην κατάθλιψη και στη βία, με συνέπεια να κατακρεουργούν άλλοι τον διπλανό τους και άλλοι τον ίδιο τον εαυτό τους « (σελ. 128). Επίσης, η ματιά της συγγραφέως είναι διεισδυτική και η γραφή της στήνει με ενάργεια και ζωντανεύει την περιοχή των Εξαρχείων: «Είχε θέα…σε όλο, τέλος πάντων, τον παράδοξο συρφετό αλλοπρόσαλλης ανθρώπινης δυστυχίας, φανατισμού και χαλαρότητας, που μπορούσε να προσφέρει τροφή στη σκέψη και πρωτότυπες ιδέες στο γόνιμο μυαλό μιας συγγραφέως» (σελ. 13). Εξίσου ζωντανά αποδίδεται και η ατμόσφαιρα σε μια δημόσια υπηρεσία, ήδη από τη δεκαετία του 1960: «υπήρχαν άφθονες κερκόπορτες και ελάχιστες δικλείδες ασφαλείας από επίορκος τυχοδιώκτες ή μακρυχέρηδες». Άλλωστε, αυτό είναι και το εργασιακό περιβάλλον της πρωταγωνίστριας, η μισή της ζωή, η αρένα όπου θα στηθεί μια μεγάλη δολοπλοκία εις βάρος της, εξ ου και τα, ίσως υπερβολικά λεπτομερή, πραγματολογικά στοιχεία περί ιεραρχίας, νόμων, τρόπου εργασίας και εξυπηρέτησης κλπ.

«Η φόνισσα των μυρμηγκιών» είναι ένα δυνατό, βαθιά ανθρώπινο και άκρως ρεαλιστικό μυθιστόρημα που δείχνει το μέγεθος αντοχής της ανθρώπινης ψυχής, αφήνει τις εξελίξεις να στηλιτεύσουν από μόνες τους τις συνέπειες ανατροφής που επιλέγουν ορισμένοι γονείς (κυρίως από άγνοια και ως φερέφωνα των αντιλήψεων των δικών τους γονιών) και μας ταξιδεύει στον σκληρά μαγικό και μαγικά σκληρό κόσμο της γραφής. Το κοριτσάκι που πατούσε τα μυρμήγκια με το ποδήλατό του είναι τελικά αθώα ή ένοχη; Γιατί αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει; Επιτέθηκε όντως στη γυναίκα που τώρα χαροπαλεύει στο νοσοκομείο; Τι ρόλο παίζει το σπουργιτάκι που τρυπώνει στο σπίτι της Διώνης όσο ψάχνει η Γλυκερία την αλήθεια; Πόσο εύκολο είναι να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, σπάζοντας τον συνεκτικό δεσμό με τους γονείς μας; Μια πραγματικά αξέχαστη και βαθιά ανθρώπινη ιστορία.

Βιβλίο Συγγραφέας! Είμαι; 
Συγγραφείς Κατερίνα Τσαμπά / Βιργινία Γεωργίου 
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης The Law of Success
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το εγχειρίδιο χωρίζεται σε τέσσερα τρίμηνα και πενήντα δύο εβδομάδες, με το κάθε τρίμηνο να περιέχει τη θεωρία της συγγραφής (από την Κατερίνα Τσαμπά) και να αποτελείται από ένα θέμα. Όλα ξεκινάνε με την απαραίτητη εισαγωγή και με μια λίστα με όσα χρειάζεται να γνωρίζει κάποιος για το επόμενο βήμα γραφής. Στη συνέχεια, η Βιργινία Γεωργίου έχει σχεδιάσει μια σειρά από πρακτικά βήματα για κάθε εβδομάδα και μια σειρά από ερωτήσεις και προτάσεις που θα σε οδηγήσουν στο επόμενο κομμάτι του μαγικού ταξιδιού που λέγεται «γράψιμο». Ο καθένας μπορεί να ξεκινήσει και να συνεχίσει όπως και όποτε θέλει, αρκεί να υπάρχει κάθε βδομάδα κι ένας σκοπός. Δεν υπάρχει αναβλητικότητα εδώ, είναι σα να ανέβηκες σε πλοίο ή τρένο, οπότε δεν μπορείς να πηδήξεις από αυτά εν κινήσει. Πάμε να γράψουμε λοιπόν! Η Κατερίνα Τσαμπά με την υποστήριξη, την καθοδήγηση και την οργάνωση επίδοξων και έμπειρων συγγραφέων και η Βιργινία Γεωργίου με το πάθος της για τη στοχοθεσία και τον στρατηγικό σχεδιασμό μιας καριέρας και όχι μόνο αποτελούν το ιδανικό δίπολο για κάποιον που είτε θέλει να ξεκινήσει σωστά, στοχευμένα και οργανωτικά να γράφει κείμενα είτε θέλει μικρά εμπειρικά μυστικά που θα τον βελτιώσουν ή θα τον ξεκλειδώσουν αν νιώθει πως δεν έμπνευση. Δεν υπάρχουν αοριστολογίες και αστήρικτες υποσχέσεις σε αυτό το βιβλίο, αντίθετα, οι δύο γυναίκες έχουν καταστρώσει ένα πλάνο που ανταποκρίνεται σε κάθε επίδοξο ή και έμπειρο συγγραφέα και τον ρίχνουν αργά αργά στα βαθιά. Χαρακτήρες, πλοκή, ερωτήματα, στυλ, όλα θα τα συναντήσεις καθ’ οδόν και θα δοκιμαστείς μόνος σου πάνω σε αυτό που σίγουρα αγάπησες τόσο ώστε να ασχοληθείς μαζί του: το γράψιμο. Η γραφή βοηθάει να αποφορτιστείς, να ξεσπάσεις ή απλώς να μεταφέρεις τις σκέψεις σου στο χαρτί, επομένως γιατί να μη δοκιμάσεις το ταλέντο σου σε πραγματικές συνθήκες και με τον πιο κατάλληλο τρόπο; Κι αν έχεις ήδη κάνει τα πρώτα σου βήματα, το βιβλίο θα εμπλουτίσει και θα καθοδηγήσει σωστά ό,τι ξεκίνησες.

Το «Συγγραφέας; Είμαι!» είναι ένα εγχειρίδιο που από τον τίτλο σε προδιαθέτει θετικά και σε γεμίζει αυτοπεποίθηση και θετική ενέργεια. Είτε γράφεις ήδη είτε θες να ξεκινήσεις, πάμε να δοκιμαστούμε (είπαμε, σκληρά και οργανωμένα, όχι με γενικότητες). Το βιβλίο της Κατερίνας Τσαμπά και της Βιργινίας Γεωργίου συνδυάζει την έκφραση, την αυτοπαρατήρηση και τη δράση. Δε βοηθάει μόνο να βελτιώσουν και να εκπαιδεύσουν τη γραφή τους όσοι αγαπούν τη συγγραφή αλλά και βοηθάει αυτούς τους ανθρώπους να εξελιχθούν και να γνωρίσουν καλύτερα τον ίδιο τους τον εαυτό, που θα αποτελέσει και το μεγαλύτερο ερέθισμα για να γράψουν. Βήμα προς βήμα γράφουμε λοιπόν μια νουβέλα σε πενήντα δύο εβδομάδες και ταυτόχρονα υλοποιούμε ένα ταξίδι ενδσκόπησης, αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης, αρκεί να είσαι συνεπής και να επιστρέφεις στο εγχειρίδιο κάθε εβδομάδα, να γράφεις και να συμπληρώνεις τις ασκήσεις. Δε χρειάζεται αναβλητικότητα! Η εύρεση του απαραίτητου χρόνου είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα, αφού στη ζωή μας κάνουμε τα πάντα ταυτόχρονα: εργασία, σπίτι, οικογένεια, σχέσεις κλπ. Το μυστικό λοιπόν είναι η οργάνωση και η ιεραρχία των προτεραιοτήτων. Από την κεντρική ιδέα και το προσχέδιο προχωράμε στον σχεδιασμό, στις εξελίξεις και φτάνουμε τελικά στο πολυπόθητο τέλος, όμως αυτό είναι η αρχή ενός δεύτερου συναρπαστικού ταξιδιού, μιας και στη συνέχεια οφείλεις να στραφείς σε ανθρώπους του χώρου, σε συγγραφείς, αναγνώστες, κριτικούς για ανατροφοδότηση και βελτίωση γραφής και κειμένου. Με ελάχιστη θεωρία και πολλή πράξη, με συγκεντρωμένες όλες τις βασικές πληροφορίες σε ένα σημείο και δομημένες με ελκυστικό και πρακτικό τρόπο, ετοιμάσου να γίνεις κι εσύ (καλύτερος) συγγραφέας, να δοκιμαστείς, να παλέψεις, να βελτιωθείς. Καλό ταξίδι!

Βιβλίο Λέσχη Ελπιδοφόρας Γραφής 
Συγγραφέας Πάνος Αντωνόπουλος
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα  / Αλληγορία
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Πάνος Αντωνόπουλος γράφει ένα ενδιαφέρον αλληγορικό μυθιστόρημα γύρω από τον κόσμο της λογοτεχνίας και της ανάγνωσης. Παρ’ όλη την πλούσια και περιγραφική πλοκή που εφάπτεται στον ρεαλισμό, το καθαυτό κείμενο είναι ένα πρωτότυπο σύνολο σουρεαλισμού και σημαντικών παρατηρήσεων γύρω από τη γραφή και τα παρεπόμενά της: πώς και γιατί γράφουμε, τι επιδιώκουμε με αυτό, τι συνέπειες έχει στη ζωή μας, πόσο εύκολα πραγματοποιούνται οι φιλοδοξίες μας στον χώρο κλπ. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση έχει παραστατικότητα, το κείμενο έχει πλούσιο λεξιλόγιο ενώ πολλές περιγραφές ζωντανεύουν το κείμενο και δημιουργούν εικόνες στο μυαλό του αναγνώστη, όχι όμως τόσες που να κουράσουν ή να περιττεύουν. Ακόμη και το όνομα του πρωταγωνιστή, Σάμης Αντωνίου, είναι ιδιαίτερο, αφού, όπως παραδέχεται ο συγγραφέας στο τέλος του βιβλίου, έχει εμπνευστεί από τον Αντώνη Σαμαράκη αλλά τη σχέση που έχει ο συγγραφέας αυτός με το μυθιστόρημα, με τις ελπίδες και τα όνειρα του Σάμη, αυτό το αφήνω στον αναγνώστη να το ανακαλύψει με το τρυφερό και εξίσου αλληγορικό τέλος.

Ο άνεργος ήρωας του βιβλίου συντηρείται από το επίδομα της πρόνοιας και ζει λιτά και περιορισμένα, δεν είναι όμως μονόχνοτος ούτε εγωιστής αφού αγκαλιάζει με θέρμη και ενδιαφέρον τα παιδιά της γειτόνισσας που πεινάνε, μια άνεργη φοιτήτρια, γενικά κινείται σ’ έναν κύκλο συμμετέχοντας στις λύπες, στις χαρές και στις δυσκολίες των ανθρώπων που τον περιτριγυρίζουν. Θέλει να αλλάξει τον κόσμο γράφοντας, ζει και αναπνέει για τη στιγμή που το βιβλίο του θα βγει στο φως, αιθεροβατεί αλλά ταυτόχρονα έχει επαφές με τη σκληρή πραγματικότητα. Και να που οι εκδόσεις ΛΕΓΡΑ (Λέσχη Ελπιδοφόρας ΓΡΑφής) τον καλούν στα γραφεία τους γιατί βρήκαν το έργο του αρκετά καλό! Η Λέσχη αποτελείται από λογοτέχνες των οποίων τα έργα αποτελούν τομή κι όλοι μαζί εργάζονται για μια νέα κοινωνία. Αναγνωρίζουν στο κείμενό του τις αρετές ενός καλογραμμένου έργου, καθώς επίσης ιδανικά και αξίες που ταιριάζουν στα μεγάλα πνεύματα της κάθε εποχής. Μόνη προϋπόθεση για να εκδοθεί το έργο του είναι να αποδείξει ότι αυτά που γράφει τα πιστεύει. Φυσικά και δέχεται αφού δεν υπάρχει κανένας που να γράφει πράγματα χωρίς να τα πιστεύει. Ποιος ψεύτικα ονειρεύεται μια κοινωνία ιδανική; Ποιες είναι πάντως οι δοκιμασίες στις οποίες θα υποβληθεί για να αποδείξει την αλήθεια των λεγομένων ή μάλλον των γραφομένων του; Ταυτόχρονα μια γυναίκα αφήνει ανώνυμες στην πόρτα του επιστολές, κείμενα που γεννάνε σκέψεις, μικρά κομμάτια φιλοσοφίας και διανόησης. Ποια είναι λοιπόν η αποστολέας, πόσο συστηματικά τον παρακολουθεί και σε τι αποσκοπεί; Γιατί δεν του μιλάει καταπρόσωπο;

Η «Λέσχη Ελπιδοφόρας Γραφής» είναι μια ενδιαφέρουσα νουβέλα που συνταιριάζει τη ρεαλιστική γραφή με τον σουρεαλισμό κι έχει αρκετές βιβλιοφιλικές αναφορές και ενδιαφέρουσες απόψεις γύρω από τον κόσμο της λογοτεχνίας και της γραφής. Εκτός αυτών όμως σημειώνονται και διαχρονικές αλήθειες πέραν του χάρτινου σύμπαντος: «…ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος, γιατί υπάρχουν ακόμη παιδιά που ονομάζουν τους εαυτούς τους βασιλιάδες και ιππότες και δεν λογαριάζουν τα λόγια των μεγάλων» (σελ. 58). Κι όπως τονίζει ο συγγραφέας: «Γράφουμε για να αφήσουμε μια παρακαταθήκη, για να αλλάξουμε τον κόσμο…» (σελ. 30).

Βιβλίο Θέλω να γίνω συγγραφέας
Τίτλος πρωτοτύπου Voglio fare la scrittrice 
Συγγραφέας Paola Zannoner
Μεταφραστής Ελένη Τουλούπη
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Κεντρικός άξονας του βιβλίου είναι το ημερολόγιο της Μία (Μαρία Βερόνικα Μαλταλιάτι για το ληξιαρχείο) και οι έξι ιστορίες 

που έχει γράψει και χωρίσει σε επιμέρους κεφάλαια. Η Μία, εκτός από τους γονείς της, έχει έναν αδελφό μεγαλύτερο, τον Μπέρνι, που δοκιμάζει όλες τις προεφηβικές και εφηβικές μόδες στη μουσική και στην εξωτερική εμφάνιση. Είναι σκανταλιάρα (όχι κακομαθημένη), περίεργη για τον κόσμο που την περιβάλλει και τρελαίνεται να λύνει μυστήρια κάθε είδους. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω καμία ιστορία, ήταν όλες ευρηματικές και τόσο καλογραμμένες που ήταν σα να διάβαζα για ανθρώπους που κάπου τους γνώρισα κι εγώ, με κάποιον τρόπο βρεθήκαμε, κάτι είπαμε. Η Μία μεταμφιέζεται σε μάγισσα και ψάχνει τα χαμένα ποδόμακτρα της πολυκατοικίας, λατρεύει το ταγκό και όχι τα προξενιά, σιχαίνεται το ιγκουάνα που φέρνει σπίτι ο αδερφός της αλλά εξαρθρώνει μια σπείρα παράνομης εμπορίας κατοικίδιων, ανακαλύπτει έναν ετρουσκικό τάφο, συμμετέχει στον πιο αστείο, κωμικό, ευτράπελο γάμο που έχετε πάει ποτέ και στο τέλος πέφτει θύμα απαγωγής από σύγχρονους πειρατές!

Σε κάθε κεφάλαιο η Μία του σήμερα, με αφορμή κάποιον τρόπο αφήγησης, κάποια στιχομυθία, κάποια ανατροπή, κάποια συναισθήματα που δίνονται στο ημερολόγιο, περιγράφει τεχνάσματα που θα βοηθήσουν έναν επίδοξο συγγραφέα να κάνει τα κείμενά του καλύτερα. Χωρίς διδακτισμό, χωρίς αυστηρή κριτική, απλά, όμορφα και στρωτά, λες και συμμετείχα σε φιλική συζήτηση με πρόθυμο συγγραφέα, διάβασα για τους τρόπους αφήγησης, για τις ανατροπές και τις εκπλήξεις, για τη ζωντάνια που χρειάζεται ένας διάλογος, για το τι πρέπει να παραλειφθεί από την πλοκή για να μη βαρεθεί ο αναγνώστης και πολλά άλλα. Παράλληλα με αυτές τις ιστορίες προχωρά και η ιστορία της Μία με τον έρωτα της ζωής της, τον Σον, και την αγωνία ης να γράψει ένα ωραίο διήγημα και να πετύχει στον διαγωνισμό.

Το βιβλίο είναι για παιδιά από 12 ετών και πάνω, όμως συστήνω να το διαβάσουν και ενήλικες αναγνώστες, για όλους τους λόγους που περιέγραψα ανωτέρω!