Βιβλίο Ο Ηρακλής και τα 101 αδέσποτα κουτάβια 
Συγγραφέας Λίνα Μουσιώνη
Εικονογράφος Πέτρος Χριστούλιας
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Λίνα Μουσιώνη μας συστήνει ένα αγόρι με ζωηρή φαντασία και πανέξυπνο μυαλό που με κέρδισε από την αρχή με την αυταπάρνησή του, την επιμονή του και τους τρόπους που μηχανεύεται για να κατασκευάσει κάτι. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που στην τελευταία σελίδα αντικρίζουμε έναν ενήλικο Ηρακλή σε ένα απόλυτα ταιριαστό επάγγελμα. Σε γενικές γραμμές, το κείμενο ζωντανεύει με ενάργεια τα όνειρα που κάνει ο μικρός μας ήρωας για τη στιγμή που θα αποκτήσει κατοικίδιο, τα αναλυτικά και καλά φτιαγμένα, σχεδόν επιστημονικά, σχέδια που ετοιμάζει για τη στέγη που θα φιλοξενήσει το σκυλάκι που θέλει να αποκτήσει κ. ά. Ο Ηρακλής με τον τρόπο σκέψης του βοηθάει τους μικρούς αναγνώστες να κατανοήσουν τι σημαίνει να έχεις κατοικίδιο, πόσο καλή παρέα είναι ένα ζώο αλλά και ταυτόχρονα πόσο μεγάλη ευθύνη είναι η ανατροφή τους: «Η αγάπη δεν είναι μπάλα για να τη χτυπάς στον τοίχο και να γυρίζει πίσω. Χρειάζεται τουλάχιστον δυο παίκτες».

Η συγγραφέας όμως δεν αφηγείται μόνο διασκεδαστικές απόπειρες του Ηρακλή ώστε να γελάσουν τα παιδιά, μιας και στη συνέχεια μας οδηγεί στο δημοτικό κυνοκομείο όπου ζουν έγκλειστα χιλιάδες αδέσποτα. Από κείνη τη στιγμή, η ιστορία παίρνει μια αναπάντεχη και συγκινητική ανατροπή. Με αξιέπαινη εξισορρόπηση λοιπόν, το κείμενο πότε βγάζει αβίαστα γέλιο, όπως στον τρόπο που φέρεται ο Ηρακλής στην αδελφή του και πώς της αρπάζει το κουκλόσπιτο και πότε μας δείχνει τον σεβασμό στους γονείς και στις αποφάσεις τους. Θα μπορούσε να είναι ένα κακομαθημένο παλιόπαιδο που κάνει τα πάντα για να τραβήξει την προσοχή τους και να τους εκβιάσει συναισθηματικά αλλά ο Ηρακλής προτιμά να τους φέρει με το μέρος του προσπαθώντας σκληρά και δείχνοντας έμπρακτα την αγάπη του για ένα σκυλάκι. Μου άρεσε πολύ και ο χαρακτήρας της μαμάς, μια γυναίκα που έχει «μια φωνή που λύγιζε σίδερα» αλλά η ίδια αυτή φωνή «γίνεται μαρμελάδα φράουλα» όταν διαβάζει στα παιδιά της βιβλία.

Η εικονογράφηση του Πέτρου Χριστούλια είναι ρεαλιστική και λεπτομερής. Εκπληκτικές σκιαγραφήσεις, ωραία χρώματα, σωστή χρήση φωτοσκίασης, ενδιαφέρουσες προοπτικές, συναρπαστικές λεπτομέρειες είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά μιας δουλειάς που συμπληρώνει ιδανικά το κείμενο. Μικρές και ολοσέλιδες εικόνες αποτυπώνουν εύγλωττα τις απόπειρες του παιδιού για στέγη του κατοικιδίου που θα αποκτήσει και μας ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες του σπιτιού της οικογένειάς του. Απολαυστική η μη λεκτική επικοινωνία μεταξύ των γονιών, κωμική η αποτύπωση της ιδιοχρησίας του κουκλόσπιτου, χαριτωμένες όλες οι αδέσποτες φατσούλες στο κυνοκομείο, τι να πρωτοαναφέρω! Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες για όσα ονόματα και τοπόσημα αναφέρονται στο βιβλίο καθώς και παιχνίδια και ψυχαγωγικές δραστηριότητες.

Βιβλίο Μη σου Τίκι 
Συγγραφέας Γιώργος Αγγελίδης 
Εικονογράφος Γιάννης Σκουλούδης
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Ελληνοεκδοτική
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Σάντι, το μπιγκλ του συγγραφέα, του δίνει το έναυσμα να γράψει μια σειρά από περιπέτειες που θα βοηθήσουν τα παιδιά από 4 ετών και πάνω να καταλάβουν βασικές έννοιες όπως η ζήλια, η αγάπη και άλλα. Είναι ιστορίες γεμάτες φαντασία, χιούμορ και τρυφερότητα, γραμμένες με μικρούς ομοιοκατάληκτους στίχους που βοηθάνε τα μικρά παιδιά να διαβάσουν πιο εύκολα και να απολαύσουν περισσότερο τις περιπέτειες της Σάντι. Πρωταγωνιστεί ένα τετραπέρατο θηλυκό μπιγκλ που μας συστήνει τα μέλη της οικογένειάς του, τους φίλους του, το περιβάλλον στο οποίο ζει και μεγαλώνει.

Στο πρώτο βιβλίο της σειράς μαθαίνουμε για τη ζήλια μέσα από μια συγκινητική και καθημερινή ιστορία που όλοι μας βιώσαμε κάποια στιγμή και στη δική μας ζωή. Το καημένο το σπουργιτάκι που τραυματίστηκε είναι πολύ χαριτωμένο και ζωηρό και το βάφτισαν Τίκι: «…με το ράμφος στο πλαστικό όλο έκανε τίκι-τίκι / Έτσι αποφάσισαν να το φωνάζουν -πώς αλλιώς;- Τίκι»! Η Σάντι ένιωσε τεράστια χαρά που σώσανε τον φτερο-φουκαρά ώσπου η μάνα της άρχισε να τον ταΐζει στα χείλια κι έτσι φούντωσε η ζήλια! Το βράδυ, η Σάντι κάνει μια ευχή, η οποία όμως θα φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που περίμενε! Οι γονείς της θλίβονται κι η σκυλίτσα αρχίζει να νιώθει τύψεις, καταλαβαίνει το λάθος της και το μετανιώνει: «Ας γυρίσει πίσω ο Τίκι κι οι γονείς μου έχουν αγάπη τόσο / που στην αγκαλιά τους χωράμε εμείς και άλλοι τόσοι»! Τι θα συμβεί παρακάτω; Α, δε θα τα πούμε κι όλα! Η εικονογράφηση του Γιάννη Σκουλούδη είναι απλή, με μεγάλες φιγούρες και μορφές και γεμάτη πολλά και ποικίλα χρώματα. Ποικίλες οπτικές γωνίες πυροδοτούν και ενισχύουν τη φαντασία των παιδιών ενώ το φόντο πότε έχει αδρές λεπτομέρειες και πότε είναι αφαιρετικό, βοηθώντας τα παιδιά να δημιουργήσουν τον δικό τους χώρο όπου εξελίσσεται η περιπέτεια. Γλυκύτητα και τρυφερότητα ξεπηδούν από κάθε σελίδα κι έτσι ζωντανεύει μια συναρπαστική καθημερινότητα!

Η Σάντι Μπιγκλ είναι μια σειρά από περιπέτειες ενός τετραπέρατου θηλυκού μπιγκλ και της οικογένειάς του, μέσα από τις οποίες οι μικροί αναγνώστες κατανοούν με χιούμορ και ωραίο κείμενο βασικά αισθήματα που εκφράζουν στη ζωή τους και μαθαίνουν πώς να τα χειρίζονται με τον καλύτερο τρόπο. Αρφ!

Βιβλίο Η μυρωδιά του μετά τη βροχή
Τίτλος πρωτοτύπου Son odeur après la pluie
Συγγραφέας Cédric Sapin-Defour
Μεταφραστής Ρένα Χειλά
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Cédric Sapin-Defour έγραψε μια υπέροχη ιστορία αγάπης που βιώνουν χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά και την εμπότισε με ρεαλισμό, συναισθήματα και διαχρονικά μηνύματα αγάπης, φιλίας και δοτικότητας. Ο αφηγητής, που μένει στο Μπουρζέ-ντυ-Λακ, βρίσκει τυχαία μια αγγελία υιοθεσίας ενός καθαρόαιμου νεογέννητου μπουβιέ και, σε μια παρόρμηση της στιγμής, τον υιοθετεί. Έρωτας με την πρώτη ματιά: «Αυτή η πλευρά των κουταβιών είναι αξιοθαύμαστη, δεν κάνουν καμία προσπάθεια να αρέσουν, υπάρχουν κι αυτό αρκεί» (σελ. 66). Ξέρει πως το: «Να υφαίνεις τη ζωή σου με την παρουσία ενός σκύλου σημαίνει να κατανοείς ότι η ευτυχία διαμορφώνει τη θλίψη…να αποδέχεσαι ότι κάθε λεπτό που εξανεμίζεται το ζεις επτά φορές πιο έντονα..» (σελ. 21). Αν και: «Η ευτυχία αυτή… έχει ημερομηνία λήξης κι όσο κι αν πασχίζετε καθημερινά να επιβραδύνετε τη ζωή του ή να επιταχύνετε τη δική σας, έτσι είναι… τα σκυλιά μαραίνονται σαν τα λουλούδια» (σελ. 20-21). Δεν έχει σημασία όμως, αφού: «…τα σκυλιά έχουν το χάρισμα να σου θυμίζουν ότι υπάρχεις» (σελ. 29) και κυρίως: «Θα είναι εκεί για να απλοποιήσει τη ζωή μου κι ούτε αυτός ούτε εγώ θα είμαστε ξανά μόνοι. Ίσως αυτό να είναι αρκετό για να είμαστε ευτυχισμένοι» (σελ. 45). Τέλος: «Το να είσαι υπεύθυνος για μια άλλη ζωή πέρα από τη δική σου σε κάνει ευάλωτο και την ίδια στιγμή σε δυναμώνει» (σελ. 76).

Η ζωή λοιπόν του αφηγητή αλλάζει ριζικά. Θα επιβάλει στον Ουμπάκ τις βασικές του αρχές, τα θέλω του και τις μεταβολές τους, ο τρόπος της ζωής του θα τον διαμορφώσει, η παρουσία του σκύλου θα τον αλλάξει, θα γνωρίσουν ο ένας τον άλλον, θα φτιάξουν μια ενδιάμεση γλώσσα: «Ο Ουμπάκ δε μου έχει ήδη μάθει να ζω το σήμερα ακόμα κι αν κάνει άνω κάτω όλα μου τα αύριο»! Η μέρα ξεκινά με αγάπη, «όλα πάνω του μου φαίνονται χαριτωμένα, η κάθε του κίνηση διακρίνεται από απαθή  λεπτότητα» (σελ. 101). Τα σκυλιά είναι πλάσματα που πιστεύουν ότι για κάθε μαγική στιγμή της ζωής αξίζει να σταματήσει ο χρόνος για να την απολαύσουμε! Προσπαθεί να είναι δίκαιος, συνεπής και μετρημένος, να επαινεί και όχι να τιμωρεί και ταυτόχρονα παρατηρεί την καθημερινή κοινωνική και επαγγελματική του ζωή. Υποσυνείδητα δεν κυνηγάει ερωτικές σχέσεις πλέον, έχει μια τακτοποιημένη κοινωνική ζωή, φίλους αλλά όλο αυτό είναι «σαν να αφήνεσαι σε μια κρυφή μοναξιά, ευχάριστη και φευγαλέα» (σελ. 142), παρ’ όλ’ αυτά έχει τον νου του να μην αποσυρθεί εντελώς, να μην απομονωθεί, αφού «ο κόσμος ελάχιστα περιμένει την επιστροφή σου κοντά του», και τότε έρχεται η Ματίλντ.

Το μυθιστόρημα ξεδιπλώνει με τρυφερότητα και ρεαλιστικές σκηνές τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σ’ ένα ζώο συντροφιάς και στον ιδιοκτήτη του, καταγράφει μικρές και μεγάλες χαρές μα και τους κινδύνους στην υγεία του ζώου, τονίζει μέσα από μηνύματα τη σημασία της ζωοφιλίας για τον άνθρωπο, τα προτερήματα του δεσμού που αναπτύσσεται μεταξύ αφεντικού και σκύλου και πόσο καλό κάνει από ψυχολογικής και όχι μόνο άποψης μια τετράποδη παρουσία στη ζωή κάποιου. Η πλοκή ανατρέπεται όταν ο Ουμπάκ μετακομίζει στο Ρεβουαρέ με το αφεντικό του μετά την έξωση που τους έκανε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού όπου έμεναν, γιατί δεν ήθελε το ζώο. Η ανέφελη και καλύτερη ζωή στο Ρεβουαρέ, «όπου βασιλεύει μια γλυκιά καλοσύνη, όλα κυλούν αργά μέχρι που σταματάει ο χρόνος» (σελ. 127), βάζει τη σχέση τους σε ακόμη πιο γερά θεμέλια. Ο Αντρέ και η Ζακλίν που τους νοικιάζουν ένα δωμάτιο του σπιτιού τους, η γειτόνισσα Λουιζέτ («…είναι πολύ αδύνατη, έρχεται κάποτε μια ηλικία που το σώμα επιλέγει οριστικά ένα ταπεραμέντο», σελ. 127), ο αγαπημένος τους κτηνίατρος είναι μερικοί μόνο από τους νέους τους φίλους. Υπάρχουν φυσικά και οι φόβοι, οι μικρές και μεγάλες περιπέτειες υγείας, το καρδιοχτύπι για ό,τι συμβάν έρχεται νωρίτερα από το γήρας («…φοβάσαι τους τριάντα οκτώ τόνους, αλλά στην πραγματικότητα είναι το χιλιοστό που σε τσακίζει», σελ. 138) και το κτηνιατρείο είναι ένα μέρος χωρίς φόβο αλλά με αισιοδοξία για το μέλλον, μόνο που τα πράγματα αναπόφευκτα μια μέρα θα γίνουν πιο δύσκολα εκεί, αφού «οι σύντομες ζωές διδάσκουν νωρίς την αρρώστια του χρόνου» (σελ. 164).

Ο Ουμπάκ τυχαίνει να είναι ένα πραγματικά καλό σκυλί. Κάθε ένταση τον αναστατώνει, του αρέσει το ήρεμο και χαρούμενο περιβάλλον, προστατεύει τους αδύναμους που τους εντοπίζει αμέσως («όσο κι αν προσπαθώ να του εξηγήσω ότι τα σφουγγάρια που ρουφάνε τη δυστυχία στεγνώνουν πιο γρήγορα από τα άλλα, δεν τον νοιάζει», σελ. 118), έχει συνειδητή και αποφασιστική ανθρωπιά. «Η καλοσύνη, που συχνά την περιφρονούν, απαιτεί πολύ περισσότερο βάθος από τον επιπόλαιο εκνευρισμό» (σελ. 118). Και τι γίνεται με όσους προτιμούν τους ανθρώπους, μα μόνιμη επωδός για όσους δεν αγαπούν τα ζώα; «-Μπορείς να αγαπάς και τους δυο. Η αγάπη είναι τόσο γενναιόδωρη που μπορεί να μοιράζεται» (σελ. 123). Η αφήγηση είναι γεμάτη από γλυκά και συναρπαστικά περιστατικά που από σελίδα σε σελίδα μεταμορφώνουν τον ιδιοκτήτη του Ουμπάκ και ταυτόχρονα περνάνε συγκινητικά μηνύματα φιλοζωίας, τονίζοντας τις αρετές και τις αλλαγές που υφίσταται κάποιος με κατοικίδιο ζώο. Μου άρεσε πολύ η ειλικρίνεια του συγγραφέα που δεν ωραιοποιεί τίποτα και καταθέτει ακόμη και τις σκληρές στιγμές της διαβίωσης, εξισορροπώντας σωστά το κείμενο. Η αγάπη του για τα ζώα και η τρυφερότητα του κειμένου του με γέμισαν συναισθήματα και μου δημιούργησαν όμορφες εικόνες, με αποτέλεσμα να αγνοήσω τις κατά τόπους εκτενείς σκέψεις επί παντός επιστητού: φιλοσοφία, πολιτική και άλλες πολλές και ανάκατες σκέψεις που τριβελίζουν τον αφηγητή κατά καιρούς, σε ορισμένα σημεία δε το λεξιλόγιο ήταν δυσνόητο και αναίτια περίπλοκο: «η ηθολογία του σκύλου είναι η επιστήμη των κατσούφηδων» (σελ. 37). Κάποια σημεία μάλιστα ήταν και εκτενέστερα απ’ όσο έπρεπε, για παράδειγμα υπάρχουν έξι ολόκληρες σελίδες για το πώς θα βαφτίσει τον σκύλο, τι σκέφτεται, πώς το ψάχνει, γιατί καταλήγει στο όνομα κλπ.

«…όταν πιστεύεις σε ένα πλάσμα που σε πιστεύει τόσο βαθιά, όταν μια τόσο αξιόλογη ζωή φαίνεται να σε εκτιμά, τότε σταχυολογείς, έκπληκτος, ανεκτίμητους λόγους για να αισθάνεσαι ότι κάτι αξίζεις» (σελ. 185). Έτσι, ο αφηγητής υιοθετεί τον Ουμπάκ και η ζωή του αλλάζει για πάντα. Τρυφερότητα, συγκίνηση, ρεαλισμός και ειλικρίνεια είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά ενός μυθιστορήματος που μου κράτησε συντροφιά και μου γνώρισε την ψυχοσύνθεση και τη νοοτροπία των ανθρώπων που ζουν μ’ έναν σκύλο. Πώς αλλάζει η κοινωνική τους ζωή και η ψυχοσύνθεσή τους, ποιες και τι είδους αλλαγές φέρνει ένα ζώο στη συντροφιά μας, πόσο μεγάλη ευθύνη είναι η ανατροφή του και πολλά άλλα ερωτήματα απαντώνται σε αυτό το καλογραμμένο μυθιστόρημα. Γιατί: «…ένας σκύλος ποτέ δεν έχει καημό να πει την τελευταία λέξη αλλά εύκολα σε αποστομώνει» (σελ. 109).

Βιβλίο Ο Μπλε Σκύλος
Τίτλος πρωτοτύπου Chien Bleu
Συγγραφέας-Εικονογράφος Nadja
Μεταφραστής Σίλια Μανουσοπούλου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κέλευθος

Το ανατρεπτικό και τρυφερό παραμύθι της Nadja είναι ένας φόρος τιμής στην αιώνια φιλία και στην ανιδιοτελή αγάπη. Η συγγραφέας δίνει με παραστατικότητα, ρεαλισμό και πλούσιο λεξιλόγιο την ιστορία ενός μικρού παιδιού που χάνεται στο δάσος και κάποιος παλεύει για να το σώσει από το κακό Πνεύμα του Δάσους. Δυνατές περιγραφές, υποβλητική ατμόσφαιρα, αγάπη και τρυφερότητα είναι μερικά μόνο από τα θετικά γνωρίσματα ενός ιδιαίτερου παραμυθιού που μου σύστησε έναν πιστό και υπάκουο φίλο που σίγουρα θα θέλουν και οι μικροί αναγνώστες να αποκτήσουν στη ζωή τους. Ποικίλα συναισθήματα με πλημμύρισαν κατά την ανάγνωση και η πλοκή μου έδειξε με αμεσότητα και έξυπνο τρόπο τη σημασία της αγάπης και της φιλίας στη ζωή μας. Η Σαρλότ και ο Μπλε Σκύλος είναι ένα γλυκό ντουέτο, έτοιμο να τα βάλει με κάθε εχθρό και να υπερασπιστεί ο ένας τον άλλον.

Η εικονογράφηση της ίδιας της συγγραφέως είναι εκπληκτική, γεμάτη χρώματα, άφθαστες λεπτομέρειες, παραστατικότητα, σε πολλά σημεία μάλιστα θυμίζει ιμπρεσιονιστικούς πίνακες ζωγραφικής. Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο ένιωθα πως από στιγμή σε στιγμή οι άνθρωποι και τα ζώα θα κινηθούν, θα βγουν από τις σελίδες και θα μπουν στη ζωή μου! Οι φωτισμοί, το φόντο, οι σκιάσεις, τα μεγέθη είναι προσεκτικά υπολογισμένα και δίνουν το απαραίτητο συμπλήρωμα στο κείμενο. Ίσως όμως η σκηνή της μάχης του Μπλε Σκύλου με το Πνεύμα φοβίσει κάποια παιδιά, γιατί, παρ’ όλο που δε δείχνει άσχημες ή φρικιαστικές λεπτομέρειες, η ατμόσφαιρα που απορρέει ίσως τα απωθήσει. Κι αυτό δείχνει πόσο καλή και ρεαλιστική είναι η τέχνη της συγγραφέως.

«Ο Μπλε Σκύλος» είναι ένα συναρπαστικό, ενδιαφέρον και ανατρεπτικό παραμύθι που δείχνει στα παιδιά από 4 ετών και πάνω τη σημασία και την αξία της φιλίας στη ζωή μας και πόσο μας επηρεάζουν αρνητικά τα στερεότυπα που άθελά τους καλλιεργούν οι γύρω μας στην ψυχολογία μας και στη νοοτροπία μας. Μια γερή φιλία που δε γνωρίζει εμπόδια και δυσκολίες, δύο διαφορετικά μεταξύ τους πλάσματα, μια υπέροχη ιστορία!

Βιβλίο Το βήμα του σκύλου-οδηγού 
Συγγραφέας Κωνσταντίνα Τασσοπούλου
Εικονογράφος Βέρα Κολοκούρη
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων
Εκδότης Υδροπλάνο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στις σελίδες του υπέροχου αυτού βιβλίου, με την πρωτότυπη δομή, διαβάζουμε σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση μαρτυρίες σκύλων που βοηθάνε τυφλούς ανθρώπους και η φαντασία της συγγραφέως μετατρέπει τις σκέψεις, τις απόψεις, τους φόβους και τις προσδοκίες αυτών των πλασμάτων σε ιστορίες γεμάτες απρόοπτα και σημαντικές αλήθειες. «Το να είσαι σκύλος οδηγός είναι κάτι μεγάλο. Δεν βοηθάς απλώς έναν άνθρωπο να βρίσκει τον δρόμο. Στην πραγματικότητα, του ανοίγεις νέους δρόμους, βοηθώντας τον να ζήσει». Σελίδα προς σελίδα μαθαίνουμε για την καθημερινότητα των τυφλών ανθρώπων μέσα από τα μάτια των σκύλων-οδηγών και διαπιστώνουμε πως πρόκειται για μια αγάπη δίχως ωράριο, ένας αμοιβαίος σεβασμός. «Είναι έργο αυτό που κάνουμε. Δεν είναι δουλειά», τονίζει χαρακτηριστικά ένας από τους τετράποδους ήρωες-αφηγητές. Μετά τις μαρτυρίες προχωράμε σε μια συναρπαστική ιστορία που διαδραματίζεται στο γηροκομείο «Το Ήσυχο Γάβγισμα» γεμάτη απρόοπτα, διασκεδαστικά και συγκινητικά στιγμιότυπα και φράσεις γεμάτες αγάπη: «Μαζί μου άρχισε να ζει πιο πλούσια. Πλούσια όταν λέω, εννοώ σε εμπειρίες»! Ταυτόχρονα, η Βέρα Κολοκούρη με κολλάζ και ζωγραφιές, ενδιαφέρον lay out και ποικιλία χρωμάτων, φωτογραφιών, γωνιών λήψης και προοπτικών συνοδεύει με τον δικό της τρόπο τα κείμενα και δημιουργεί έναν κόσμο γεμάτο χρώματα, αγάπη και τρυφερότητα.

«Το βήμα του σκύλου-οδηγού» είναι ένα διαφορετικό και πρωτότυπο βιβλίο που με έμαθε πολλά για την ψυχολογία και τη συμπεριφορά των σκύλων-οδηγών, καθώς και για τα πρώτα βήματα της Σχολής Σκύλων Οδηγών «Λάρα» που ιδρύθηκε το 2008 κι έκτοτε έχει καταφέρει πολλά στον χώρο των τυφλών και των ατόμων με μειωμένη όραση. Η Λάρα υπήρξε ο πρώτος σκύλος οδηγός τυφλών στην Ελλάδα, εξ ου και το όνομά της στη σχολή που λειτουργεί ως σήμερα και η ιστορία του γλυκύτατου αυτού πλάσματος ξεδιπλώνεται στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου. Ένα ταξίδι γεμάτο πληροφορίες για ένα σύμπαν που κυριολεκτικά δε βλέπουμε κι ας υπάρχει δίπλα μας και ταυτόχρονα ένας μικρός φόρος τιμής σε μια μεγάλη και σημαντική οργάνωση, στην οποία αποδίδονται 2 ευρώ από την αγορά κάθε αντιτύπου του βιβλίου. Υπάρχει και QR Reader για όσους θέλουν ν’ ακούσουν την ιστορία! Και μην ξεχνάτε: «Όχι χάδια, δεν μας λείπουν. Η διακριτική στήριξη αρκεί».

Βιβλίο Μην πατάτε τις ουρές
Συγγραφέας Μαριέλλη Σφακιανάκη-Μανωλίδου
Κατηγορία Χιούμορ
Εκδότης Darygton
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Κι όπως μετά από κάθε επίσκεψη ή κουβέντα με φίλους βγαίνεις (αρκετές φορές τουλάχιστον) καλύτερος, έτσι και η κυρία Μαριέλλη μου εξήγησε με τον δικό της «επιστημονικό» τρόπο πολλά πράγματα για τις γάτες, τους σκύλους αλλά και για τις μεταξύ τους επικοινωνίες. «Ένας σκύλος που σηκώνει το πόδι του και ψεκάζει κάθε λίγα μέτρα κι από ένα δέντρο, δεν κάνει άλλη δουλειά εκείνη τη στιγμή από το να μοιράζει τα μηνύματά του, την κάρτα του ας πούμε. Και τι μπορεί να λέει αυτή η κάρτα; Καταρχήν διαφημίζει τις σεξουαλικές του ικανότητες, ενώ συγχρόνως δηλώνει πως του ανήκει η περιοχή που ράντισε» (σελ. 55). Αμ οι γάτες, όταν βρίσκονται σε οίστρο; «Έτσι και δε βλέπουν γάτο στον ορίζοντα κι αρχίζουν ν’ ανησυχούν, όλες οι αρχαίες τραγωδίες μαζί δεν μπορούν να σκεπάσουν τον οδυρμό τους. Κι ο γάτος πάντοτε ακούγοντας αυτόν τον οδυρμό, θα τρέξει» (σελ. 57).

Η συγγραφέας κάνει κι εκείνη λάθη ως προς την ανατροφή και τη φροντίδα των ζώων, τα διορθώνει όμως και μαθαίνει από αυτά, διασκεδάζει με τα καμώματα απρόσκλητων και εξοικειωμένων πατουσοκατόχων, τα ψευτομαλώνει και δεν παύει να παρατηρεί στιγμή το περιβάλλον γύρω της και δίπλα της. Δείχνει αισιόδοξη και όσο γίνεται θετική, κάτι που φαίνεται από το υποδόριο χιούμορ της και τη σαρκαστική ματιά με την οποία αντιμετωπίζει δυσάρεστα ή ανεξήγητα περιστατικά. Για παράδειγμα, όταν κάποιος δε θέλει τα νεογέννητα κουτάβια του κατοικιδίου του, τα πετά στον κήπο του γείτονα κι αυτός στου αλλουνού: «…οι γείτονες, εκτός από χαρτιά, παίζουν με εκπληκτική δεξιοτεχνία ένα ακόμη πιο παράνομο παιχνίδι. Το Πέτα μου να σου πετώ…Σε μας πάντως, μέχρι ν’ αποκτήσουμε σκύλο, πέφταν βροχή οι γάτες κάθε Οκτώβρη. Τα κουτάβια πέφτουν συνήθως την άνοιξη» (σελ. 21). Παρακάτω, στη σελίδα 32, έχει πέσει σύρμα μεταξύ των γάτων ότι η γράφουσα συνηθίζει τον ευνουχισμό: «-Προσέξτε την αυτήν. Κόβει μπαλάκια»!

Οι μεταφορές και οι παρομοιώσεις που χρησιμοποιεί είναι καίριες και ευφάνταστες: «Έναν τιγρέ ταλαιπωρημένο αδέσποτο, ίδιος φαντάρος που δεν πρόφταινε να βγάλει τις αρβύλες του, ούτε καν να πλυθεί» (σελ. 31). Επιτομή μάλιστα της υφολογικής δεινότητας της συγγραφέως είναι το «Intemezzo» με τις φροντίδες και την περιποίηση που έκανε η συγγραφέας στις κότες που αποφάσισε ν’ αποκτήσει! Έριξα πάρα πολύ γέλιο και κατάλαβα πολλά πράγματα από την ιεραρχία αυτής της παραγωγικής μικροκοινωνίας που ούτε καν τα είχα φανταστεί!

Στο τέλος του βιβλίου η συγγραφέας καταγράφει με εύληπτο τρόπο τις δικές της σκέψεις και απόψεις ως προς τη ζωοφιλία, την ευθύνη ανατροφής ενός κατοικιδίου, τις αντιλήψεις όσων δεν απέκτησαν ή διαχωρίζουν τους σκύλους από τις γάτες (αγαπάμε όλα τα ζώα, δεν τα ξεχωρίζουμε) και πάρα πολλά άλλα.

Ο ξεβράκωτος Πάρις, η Τούτου, η Γκρέτα, η ρομαντική ιστορία της Τριστάνας και του Ιζόλδη, η ευγενική κοτούλα Κάκα, οι γλυκές τετράποδες που απαγορεύεται ρητά να μπουν στο σπίτι και παραμένουν στην αυλή, εξ ου και «αυλικές», ο προστατευτικός κόκορας Ιβάν, η άχαρη και ξερακιανή σκύλα Καραγιώργη, ο τρυφερός Κλεπτομανής, που με απίθανα ξεκαρδιστικό τρόπο φέρνει τους γείτονες πιο κοντά (-Δικό σας το πασούμι; -Όχι, μήπως όμως εσείς είχατε αυτήν τη φλοκάτη; ), η σωτήρια και ναζιάρα ποντικοκυνηγός Τζέην, ο γοητευτικός Αμπλαούμπλας που μέχρι και σε καλλιστεία έστειλε φωτογραφία του η αφεντικίνα του και πάρα πολλές άλλες φατσούλες μου κράτησαν απίθανη συντροφιά, με διασκέδασαν και μου έμαθαν πολλά για τον τρόπο επικοινωνίας μεταξύ τους, για τα αισθήματά τους και για τις επιθυμίες τους. Πρόκειται για ένα βιβλίο που αξίζει να αποκτήσετε και θα το βρείτε στις εκδόσεις Darygton.

Ευχαριστώ θερμά την Τζένη Κουκίδου που ανακάλυψε  αυτό το βιβλίο, καθώς και την ίδια τη συγγραφέα για την εμπιστοσύνη.