Βιβλίο Ονειρεύτηκα τη Σανγκάη 
Συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο κύριος Γιάννης Ξανθούλης γράφει άλλο ένα σουρεαλιστικό, ξεκαρδιστικό μυθιστόρημα γεμάτο αναπάντεχες εξελίξεις και ανατροπές και μας ταξιδεύει στον ιδιόρρυθμο Πετρόκαμπο, ένα χωριό όπως όλα της ελληνικής επαρχίας, που πλέον φυτοζωεί με τα φώτα της δημοσιότητας και φυσικά των επιδοτήσεων να τα τραβάει η κοντινή πόλη της Τσακιστής. Χωρίς ίχνος σκιάς, έρημος τόπος, με εξαίρεση το φημισμένο Πουτανόρεμα, όπου ζούσαν κάποτε οι πόρνες που εξυπηρετούσαν τα στρατεύματα που στρατοπέδευαν στα πέριξ. Δυστυχώς όμως κι αυτό, με τα χρόνια, «είχε μια υποψία νερού, ίσα για να γλεντούν τα βατράχια» (σελ. 14).  Βγάζει μόνο πέτρες και σκορπιούς, έχει μια μίζερη πλατεία που τον χειμώνα γίνεται λασπωμένη λίμνη και κάποιες φορές το νερό από το κοντινό βουνό για κάποιο μυστηριώδη λόγο δημιουργεί μεγάλης διάρκειας φαινόμενα υπνοβασίας στους κατοίκους. Και χάρη σε αυτές αυξάνεται ο ντόπιος πληθυσμός, πατεράδες μην ψάχνετε, είπαμε, κοιμούνται οι άνθρωποι.

Το χωριό έχει έναν βαριεστημένο δάσκαλο και δυο-τρία παιδιά, έχει τον παπα-Τσιλιβήθρα, τον οποίο ο Μητροπολίτης Τσακιστής Αμβρόσιος (κατά κόσμον Βρασίδας Τεκνοπνίκτωρ) έχει βάλει στο μάτι και περιμένει ανά πάσα ώρα μια στραβοτιμονιά του για να βάλει στη θέση του νεότερους κληρικούς της αρεσκείας του, τον πρόεδρο Τραμπάλα, τον μπακάλη Πέτρο Κακαρέντζο («η κατακόμβη των βερεσέδων»), τον κουρέα Πέτρο Ταράκα, «ένα θεόκλειστο γραφείο κτηνιάτρου που ψιθυριζόταν ότι μέσα βρισκόταν το λείψανο του γιατρού εδώ και δεκαετίες» (σελ. 32), τη μοδίστρα Πιπίνα Τραχανά, τον καφετζή Πετράκη Γκαβό, τον Πέτρο Χούφτα με το λουκουματζίδικο που πηγαίνει από πάππου προς πάππο και ελάχιστους ακόμη κατοίκους. Μόνο δύο επιφανείς προσωπικότητες γέννησε, τον Ελληνο-αμερικανό Πίτερ Πεπίνο, ρεπουμπλικάνο γερουσιαστή και τον σκηνοθέτη Πετρούλη Νταρντάνη. Α, συγνώμη, ξέχασα τον Λάκη Μπούγα ή Φικιφίκα, που διέπρεψε στις ερωτικές ταινίες, αποκτώντας διεθνή αναγνωρισιμότητα, μεγάλη γκάμα προϊόντων με την υπογραφή του και μια τεράστια περιουσία, με την Ιταλίδα ηθοποιό Καβλόττα Πορτσίνι να είναι η μόνιμη καλλιτεχνική του παρτενέρ. Και ο Λάκης θέλει να χαρίσει την περιουσία του στο χωριό αρκεί να φτιάξουν ένα μουσείο αφιερωμένο στην κινηματογραφική του καριέρα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται καθώς κι ένα πλήρως εξοπλισμένο ιατρικό κέντρο.

Γνωστό κι αγαπημένο το στυλ γραφής του κυρίου Ξανθούλη, με πρωτότυπα ονόματα, με αιχμές, με χαρακτηριστικό σουρεαλισμό, με παρεμβάσεις στο κείμενο («Μακρηγορούμε, αλλά μερικά πράγματα που θα παίξουν καίριο ρόλο στην αφήγησή μας πρέπει να αναφερθούν», σελ. 13), με άφθονο γέλιο λόγω των αναπάντεχων εξελίξεων στα κεφάλαια και των ευρηματικών λέξεων στις προτάσεις. Μέτριας έντασης βωμολοχίες, αρμονικά ταιριαστές με το κυρίως κείμενο, οι ευφάνταστοι τίτλοι των πορνοταινιών, καθαρά ξανθούλειας έμπνευσης και τόσο εύστοχοι («Το τρίτο πόδι του Ρήνου», «Φάκβεθ», «Το λιλί της Μαρλέν», «Πηδάω και στο Τείχος» κ. π. ά.), η ίδια η δωρεά του Φικιφίκα στο χωριό με την επιθυμία, μεταξύ άλλων, να τοποθετηθεί το ευμέγεθες όργανό του σε περίοπτη θέση βυθισμένο σε φορμόλη, προκαλούν άφθονα γέλια (αγάπησα ιδιαίτερα τα ευφάνταστα δώρα του πωλητηρίου). Ξεχωριστοί, ολοκληρωμένοι και διαλεχτοί χαρακτήρες, γεμάτοι αντιθέσεις, δημιουργούν ένα θεότρελο σύμπαν που δε σταματάει να βγάζει γέλιο με τις μικρές και μεγάλες παλαβομάρες. Και σ’ όλα αυτά υπάρχει χώρος να στολιστεί το κείμενο με όμορφες παρομοιώσεις και μεταφορές: «Μαλάκωνε η ζέστη όσο προχωρούσε η ώρα και α μεταξωτά βιολετιά χρώματα της νύχτας του μεσοκαλόκαιρου τύλιγαν το χωριό και τους ορίζοντές του. Τα σκυλιά αλυχτούσαν από πλήξη, μερικά σπίτια φωτίζονταν από τον γαλαζωπό καταναγκασμό της τηλεόρασης, τα κουνούπια αναζητούσαν θυμωμένα το αίμα που δικαούνταν» (σελ. 37). Πού κολλάει όμως, όπως έγραψα πιο πριν, η Σανγκάη: «Και, παρά το κομμουνιστικό καθεστώς, που είχε επιβάλει για χρόνια σε όλους ένα αντιπαθητικό pret-a-porterρούχο που θύμιζε στολή φυλακής, στον καινούργιο αιώνα η Σανγκάη εξελισσόταν σε μια πολιτεία πολύχρωμη και επιβλητική, που ανάσαινε τη νοσταλγία και τις μελλοντικές υποσχέσεις μιας αέναης ευτυχίας με σάουντρακ κελαηδήματα καναρινιών» (σελ. 253); Αυτό θα το αφήσω στον Πέτρο Μακκαβαίο να σας το πει.

Με μαεστρία και ταλέντο ο συγγραφέας ζωντανεύει μια πόλη φανταστική, γεμάτη όμως με αληθινούς χαρακτήρες που όλοι έχουμε συναντήσει κάποτε στη ζωή μας, μωροφιλόδοξους, κουτοπόνηρους, πιστούς χριστιανούς, ευκολόπιστους, λάτρεις του κουτσομπολιού των άλλων, γιατί αν αφορά αυτούς τα κρύβουν κάτω από το χαλί. Μέσα όμως από αυτά τα κωμικοτραγικά περιστατικά δε γίνεται να μη σκεφτείς πως το μυθιστόρημα ζωντανεύει ουσιαστικά την αλλοίωση του πολιτισμού, την υποδόρια αλλοτρίωση όπου αφοσιωνόμαστε στο όνομα της προόδου και πως ουσιαστικά περιγράφονται γεγονότα που αλλοιώνουν για πάντα τη φυσιογνωμία του τόπου και την ήσυχη καθημερινότητα των κατοίκων όχι από αγάπη ή ενδιαφέρον για το μέρος και την κουλτούρα του αλλά για το χρήμα. Δεν είναι αυτά τα κίνητρα του δωρητή Φικιφίκα βέβαια, απλώς το χωριό άρχισε να τη βλέπει αλλιώς και η ευεργεσία ξεκίνησε να βάζει φωτιές και να ξυπνάει από τον λήθαργό τους νοοτροπίες, αντιλήψεις και κίνητρα που ποτέ δε θα επιβίωναν στον Πετρότοπο υπό άλλες συνθήκες. «Το χωριό βρισκόταν πλέον σε κανονική πολιορκία ανάπτυξης ενώ οι αναθυμιάσεις του χρήματος ερέθισαν αρκετά καλλιτεχνίζοντα ρουθούνια» (σελ. 215).

Κάπου εκεί χαλκεύεται το πόσο εξίσου εύκολα, γρήγορα και απερίσκεπτα γίνονται τέτοιες αλλαγές σε απομακρυσμένους και όχι μόνο τόπους για ένα καλύτερο αύριο που όμως διαγράφει για πάντα το πολύτιμο χτες. Ο συγγραφέας βέβαια δεν κουνάει το δάχτυλο, ούτε δίνει ηθικοπλαστικές απαντήσεις, ο σκοπός του είναι να διασκεδάσει τον αναγνώστη και να τον ξεκουράσει από τις σκοτούρες του, πάντα με σεβασμό και αγάπη για κείνον. Σα να μη φτάναν όλα αυτά, οι Γερμανοί ξανάρχονται, αφού η δωρεά θέλει και τοποτηρητές και μουσειολόγους και… και… και το καταπίστευμα πρέπει κάποιος να το διαχειρίζεται. Και ιδού, έρχεται η μίνιμαλ αισθητική, μπαίνει η Ευρώπη στις αυλές και στα σαλόνια των κατοίκων, βρίσκουν αρχαία στα θεμέλια του ιατρείου, το μουσείο στήνεται εξιτάροντας τον κόσμο και ξεσηκώνοντας πουριτανικούς συλλόγους και ξεκινάει ένα συνονθύλευμα γεγονότων κι ένα γαϊτανάκι δράσης-αντίδρασης που κανείς δεν ξέρει πού θα οδηγήσει!

Το μυθιστόρημα «Ονειρεύτηκα τη Σανγκάη» είναι ένα ξεκαρδιστικό σουρεαλιστικό κείμενο γεμάτο ευφάνταστες σκηνές, ενδιαφέροντες κύριους και δευτερεύοντες χαρακτήρες, έξυπνες ανατροπές και διαχρονικά μηνύματα. Οι κάτοικοι του χωριού αλλιώς ξεκινάνε και αλλιώς καταλήγουν, ο Πετρόκαμπος μεταμορφώνεται κυριολεκτικά εκ βάθρων και μόλις ολοκληρωθούν τα έργα τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο. Γέλασα, σκέφτηκα, απόλαυσα κι αγάπησα (όχι απαραίτητα με αυτήν τη σειρά). Κι αν δεν είναι αρκετές οι γλωσσοπλαστικές περιγραφές του κυρίου Ξανθούλη, στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν εκπληκτικές ζωγραφιές του τόπου και των νέων κτηρίων από τον ίδιο τον συγγραφέα που οι αναγνώστες θα χαζεύουν ξανά και ξανά.

Βιβλίο Η σιωπή των δέντρων
Τίτλος πρωτοτύπου The treatment
Συγγραφέας Mo Hayder
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το Πάρκο Μπρόκγουελ είναι ένα τεράστιο πάρκο 50 εκταρίων στο Λονδίνο, ένα πυκνό και αδιαπέραστο δάσος που κρύβει τα δικά του μυστικά. Ο επιθεωρητής Τζακ Κάφερι, της Περιφερειακής Ομάδας Ερευνών του Νότιου Λονδίνου, έναν χρόνο μετά την περιπέτεια που έζησε στο προηγούμενο βιβλίο «Φονικό κελάηδισμα» επιστρέφει στη δράση. Τώρα οι γονείς ενός παιδιού βρέθηκαν δεμένοι και αφυδατωμένοι στο σπίτι τους ενώ το παιδί τους έχει εξαφανιστεί. Σταδιακά οι γονείς συνέρχονται αλλά το παιδί δεν μπορούν να το βρουν πουθενά. Ποιος το πήρε και γιατί; Ένα ένα τα κομμάτια σχηματίζουν το πιο νοσηρό παζλ που μπορεί να φανταστεί κάποιος. Και το χειρότερο είναι ότι ο Κάφερι ακόμη ψάχνει τον αδελφό του που έχει εξαφανιστεί πολλά χρόνια πριν ενώ όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι κι αυτός είχε υπάρξει θύμα βιασμού.

Η πλοκή με άφησε χωρίς ανάσα. Ένοχοι παντού, συνεχείς ανατροπές, αριστοτεχνικοί φωτισμοί της ιστορίας που με αποπροσανατόλισαν, για να μην αναφερθώ ξανά στο κυρίως θέμα του βιβλίου. Ο Κάφερι εξελίσσεται, επιτέλους παραδέχεται ότι ο ίδιος σκότωσε τον ένοχο του πρώτου βιβλίου και αυτό επιφέρει τύψεις που δεν μπορεί να τις χειριστεί σωστά. Δίπλα του στέκεται η σύντροφός του, Ρεμπέκα, η οποία ήταν ένα από τα θύματα του κακού στο «Φονικό κελάηδισμα» και η συγγραφέας ξεδιπλώνει υποδειγματικά τα κύματα που περνάνε για να μείνουν μαζί και να συνειδητοποιήσουν τι έζησαν και πώς πρέπει να το αντιμετωπίσουν. Τα ναρκωτικά, η αδιαφορία, το επιφανειακό σεξ δεν είναι οι κατάλληλες λύσεις, επομένως πώς θα κρατηθούν μαζί; Εκνευρίστηκα με την επιμονή της κυρίας Hayder να γράφει για τον ρακοσυλλέκτη που βρήκε μια φωτογραφική μηχανή και προσπαθούσε να εμφανίσει το φιλμ, περνώντας από όλα τα στάδια. Κι όλο έλεγε ότι αυτό το φιλμ είναι σημαντικό, κι όλο τόνιζε ότι αν ήταν αλλιώς τα πράγματα η υπόθεση θα είχε λυθεί νωρίτερα κλπ. Αυτό το κομμάτι ήταν τόσο ξεκάρφωτο με το συνολικό ύφος και την εξέλιξη της ιστορίας που κάτι δε μου κόλλαγε….και βγήκα αληθινός! Ανακαλύψτε μόνοι σας το γιατί!

Ανατρίχιασα με τις δύσκολες στιγμές της οικογένειας που υπήρξε η επόμενη επιλογή του δράστη, πόσο ζόρικα ήταν τα πράγματα, πόσο χαμηλά έπεσαν στην κλίμακα της αξιοπρέπειας για να ζήσουν και πόσα εφιαλτικά στιγμιότυπα θα τους στοιχειώνουν για πάντα. Ειδικά από τη στιγμή που όλες οι υποψίες για την ταυτότητα του δράστη έγιναν βεβαιότητες και αποκαλύφθηκε όλη η μεθοδολογία του, η συγγραφέας δε δίστασε να το αναπαραστήσει μπροστά στα μάτια του αναγνώστη! Κι εκεί που διάβαζα μια αστυνομική ιστορία με τις εκπλήξεις της, το σασπένς της, το κυνηγητό της, τα όλα της, ξαφνικά, μια ασήμαντη λεπτομέρεια έδωσε την αληθινή οπτική των πραγμάτων και με άφησε άφωνο. Η αποκάλυψη της πραγματικότητας και του αληθινού τρόπου υλοποίησης των εφιαλτικών σκηνών ήταν κάτι που δεν μπορούσα να το χωνέψω για καιρό.

Επιστρέφοντας στον Κάφερι, έβαλα τα κλάματα γιατί έχουμε μια σημαντικότατη εξέλιξη ως προς το τον αδερφό του, Γιούαν (τι απέγινε τελικά αυτό το παιδί και ποιος γνωρίζει πράγματα για το παρελθόν;), η οποία όμως έρχεται α λα μπρατσέτα με την απόλυτη έκπληξη, κάτι που με γέμισε οργή και μίσος για την επιλογή της συγγραφέως. Απόλυτα αληθοφανείς στιγμές και απόλυτα άδικες!

Προσπάθησα να μην αποκαλύψω πράγματα και καταστάσεις που περιμένουν τον αναγνώστη να τις ανακαλύψει μόνος του ενώ ταυτόχρονα θέλησα να μεταφέρω τις θετικότατες εντυπώσεις μου για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που δε διστάζει να χώσει το μαχαίρι στο κόκαλο και να ανατρέψει μια για πάντα την ήρεμη και ρομαντική ζωή που νομίζω ότι ζούμε. Η ανθρώπινη ψυχή είναι τόσο σάπια, σαρκοβόρα και άπονη που αυτό το μυθιστόρημα σκαλίζει απλώς την επιφάνειά της. Μην το χάσετε με τίποτα, αρκεί να ξέρετε ότι θα διαβάσετε κάτι σκληρό.

Βιβλίο Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα
Συγγραφέας Έλενα Χουσνή
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κύφαντα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η εναλλακτική αφήγηση, η κλιμάκωση της ιστορίας και κυρίως τα εμπεριστατωμένα στοιχεία (στατιστική, αίτια και αιτιατά, τρόποι πρόληψης και αντιμετώπισης, οι απάνθρωπες συνθήκες κράτησης και εκμετάλλευσης των παιδιών) είναι κάποια από τα θετικά χαρακτηριστικά του μυθιστορήματος. Και δυστυχώς η αλήθεια μες στο βιβλίο είναι ωμή, χωρίς ωραιότητες και κάλυψη, επομένως ο αναγνώστης πρέπει να ξέρει πως θα έρθει αντιμέτωπος με έναν σάπιο και βρώμικο κόσμο, με μια σκοτεινή πτυχή της κοινωνίας που υφίσταται παρ’ όλες τις διώξεις και τη σε γενικές γραμμές επιτυχημένη αντιμετώπιση από την Αστυνομία. Ο καθένας μας πρέπει να μάθει την ιστορία του παιδιού με τη ριγέ μπλούζα, γιατί σαν κι αυτό είναι πολλά ακόμη εκεί έξω, ανυπεράσπιστα, αιχμάλωτα, βορά στα νύχια υπανθρώπων.

Ατμοσφαιρικό, τεκμηριωμένο, ανατριχιαστικό, «Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα» είναι μια έκκληση βοήθειας προς όλους: γονείς να προσέχουν τα παιδιά τους, συμπολίτες να έχουν τα μάτια και τα αυτιά τους ανοιχτά, Αστυνομία να συνεχίσει το έργο της και να μην τους αφήνει σε χλωρό κλαρί.

Βιβλίο  Ο κόσμος του πορνό
Τίτλος πρωτοτύπου Hard
Συγγραφέας Rafaëlla Anderson
Μεταφραστής Νεκτάριος Καλαϊτζής
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Αστάρτη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δεν ήταν αυτό που περίμενα. Όταν βγάζεις ένα βιβλίο με τις εμπειρίες σου από τον όποιο χώρο, γράφεις για τα συναισθήματά σου, πώς άλλαξες (αν άλλαξες) σαν άνθρωπος, τι σου συνέβη, τι σε κατέστρεψε, τι σε βοήθησε κλπ. Εδώ έχουμε μια ρηχή, πρόχειρη αφήγηση μιας γυναίκας που παγιδεύτηκε στον κόσμο του πορνό αλλά διαβάζουμε μόνο για αλλαξο…ιές, ερωτικά μπλεξίματα, λεσβιακούς έρωτες και τίποτε άλλο. Ποια ήταν η Ραφαέλα, το οικογενειακό της περιβάλλον, γιατί δεν έφυγε από τον χώρο, κάπου κάπου γράφει και κάποιες σκέψεις της αλλά δυστυχώς τίποτε άλλο. Δεν με τράβηξε να τη συμπονέσω, να τη συμπαθήσω. Τίποτα ουσιαστικό κι είναι κρίμα γιατί αυτός ο χώρος αλλάζει τον άνθρωπο, τον διαφοροποιεί. Δεν γράφει τίποτα για τον ψυχικό της κόσμο.

Βιβλίο Ξανθιά στο τσιμέντο
Τίτλος πρωτοτύπου The concrete blonde
Συγγραφέας Michael Connelly
Μεταφραστής Γιάννης Καραδήμος
Κατηγορία Αστυνομική λογοτεχνία
Εκδότης Κέδρος (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Ιερώνυμος ή Χάρι Μπος είναι ο πιο αναγνωρίσιμος χαρακτήρας από τα βιβλία του Michael Connelly και οι περιπέτειές του συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Το πρώτο βιβλίο της σειράς, «Σκοτεινή ηχώ» (κυκλοφόρησε το 1992) και το τρίτο, «Ξανθιά στο τσιμέντο», μεταφράστηκαν από τις εκδόσεις «Κέδρος» ενώ τα επόμενα από τις εκδόσεις Bell και τώρα από τις εκδόσεις «Διόπτρα». Πρόκειται για έναν άντρα γύρω στα σαράντα, με τουλάχιστον είκοσι χρόνια προϋπηρεσίας, βετεράνο του Βιετνάμ, που στο παρόν βιβλίο τέθηκε σε διαθεσιμότητα και μετατέθηκε από το Ειδικό Τμήμα Εγκλημάτων-Ληστειών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες στην ομάδα του Εγκληματολογικού, στο Αστυνομικό Τμήμα του Χόλυγουντ. Η μητέρα του Χάρι Μπος, Μάρτζορι Φίλιπς Λόου, είχε δολοφονηθεί στο Χόλυγουντ από άγνωστο άτομο όταν ο ήρωάς μας ήταν μόλις έντεκα ετών, με αποτέλεσμα, μιας και δε γνώρισε ποτέ τον πατέρα του, να σταλεί σε ιδρύματα και ανάδοχες οικογένειες. Στη «Σκοτεινή ηχώ» ήρθε αντιμέτωπος με τους εφιάλτες του από το Βιετνάμ και τώρα διακυβεύεται η θέση του και το κύρος του, γιατί, εκτός από κατάχρηση εξουσίας, δεν έχει στα χέρια του κανένα αποδεικτικό στοιχείο για την ενοχή του ανθρώπου που σκότωσε.

Ομολογώ πως είναι αρκετά νωρίς για να πω ξεκάθαρα αν βρήκα κάτι ιδιαίτερο ή ξεχωριστό πάνω του που να τον διαφοροποιεί από άλλους αστυνομικούς σε αντίστοιχα βιβλία του είδους. Έχει βιώσει τραυματικό παρελθόν, έχει ένα κοφτερό μυαλό και σχετίζεται με μια δασκάλα. Η συγκεκριμένη ιστορία εκτυλίσσεται κυρίως σε δικαστική αίθουσα, όπου διεξάγεται η αγωγή κατά του Μπος αλλά παράλληλα έχουμε και τα στάδια των ερευνών που απαιτούνται για να εξιχνιαστούν οι δολοφονίες που συνεχίζονται. Έχουμε ένα καλό κλίμα συνεργασίας στην ομάδα έρευνας, με γκάφες αλλά και έξυπνες κινήσεις, έχουμε έναν προϊστάμενο που πιέζεται άνωθεν για την επίλυση, έχουμε και συνεργασία μ’ έναν δημοσιογράφο. Όλα αυτά, καθώς και οι περιγραφές του Λος Άντζελες («Αυτή η πόλη…», όπως χαρακτηριστικά αναφωνούν κάθε λίγο οι χαρακτήρες) και το κύκλωμα πορνείας και πορνογραφικού υλικού στο οποίο οδηγούν οι ενδείξεις δίνουν μια ζωηρή ενέργεια στο βιβλίο και μαγνητίζουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη, ειδικά από τη στιγμή που αρχίζουν κάποιες ανατροπές ως προς την ταυτότητα του δολοφόνου.

Σε αυτό το σημείο θα επικροτήσω τον τρόπο κλιμάκωσης της πλοκής, μιας και οι ενέργειες συγκεκριμένου ατόμου από τον επαγγελματικό κύκλο του Μπος μου έδειχναν ολοφάνερα πως αυτός είναι ο ένοχος και χάρηκα πάρα πολύ όταν το κατάλαβε και ο αστυνομικός. Έλα όμως που όλα αυτά είναι ένα πολύ καλό παιχνίδι με τον αναγνώστη, που άγεται και φέρεται όπως το επιθυμεί ο συγγραφέας κι έτσι, αφού έφαγα τα μούτρα μου, μπλέχτηκα για τα καλά στο βιβλίο και δεν ήθελα να το κλείσω πριν φτάσω στο τέλος. Μέχρι να επέλθει το ανακουφιστικό φινάλε και να μπουν όλα στη θέση τους συμβαίνουν διάφορα γεγονότα που κουμπώνουν αρμονικά πάνω στην κεντρική ιδέα κι ας την απομακρύνουν από το προσκήνιο. Δεν πρόκειται για άσχετα, παραπλανητικά περιστατικά αλλά για συμπληρωματικές ροές της βασικής ιστορίας, που χτίζουν σωστά έναν σφιχτοδεμένο ιστό σασπένς και εκπλήξεων.

Η δίκη ίσως έχει πολλούς δικανικούς όρους και τα νομικίστικα τερτίπια που απαιτούν τέτοιες σκηνές, δεν είναι πολλά όμως και δε με κούρασαν ούτε στο ελάχιστο. Διαρκείς αντεγκλήσεις, τεκμηριωμένοι χειρισμοί των μαρτυρικών καταθέσεων, διαφορετικές οπτικές συγκεκριμένων γεγονότων, ένας δικαστής έξαλλος με τις κινήσεις εντυπωσιασμού των αντιδίκων και (άλλη) μία μη αναμενόμενη εξέλιξη δημιουργούν ρεαλιστικές σκηνές και απογειώνουν την αγωνία. Ο συγγραφέας θέλησε με αυτόν τον τρόπο να περάσει πολλά μηνύματα, με το πιο δυνατό γεγονός να είναι η στάση του δικηγόρου υπεράσπισης του Μπος! Δεν πιστεύει στην αθωότητά του, αντίθετα θυμώνει μ’ αυτόν: «Όλοι ίδιοι είστε. Καθαρίζετε κάποιον και μετά έρχεστε εδώ και νομίζετε πως επειδή φοράτε αυτό το σήμα έχετε άδεια από το Θεό να άνετε ό,τι γουστάρετε. Αυτό το σήμα είναι το μεγαλύτερο τριπάκι εξουσίας» (σελ. 220). Είναι επαγγελματίας όμως και κάνει ό,τι μπορεί απέναντι σε μια ταλαντούχα και πανέξυπνη αντίδικο, τη Χάνι Τσάντλερ. Η οποία κι αυτή με τη σειρά της γνωρίζει αρκετές περιπτώσεις στρεψοδικίας, είτε λευκών προς μαύρους είτε αστυνομικών προς πολίτες: «Αυτή είναι η δικαιοσύνη… Δεν σ’ ακούει. Δεν σε βλέπει. Δεν σε αισθάνεται και δεν θα σου μιλήσει. Η δικαιοσύνη, αστυνόμε Μπος, δεν είναι παρά μια ξανθιά κάτω από το τσιμέντο» (σελ. 228).

Διακριτικά ξεδιπλώνεται η ερωτική σχέση του Χάρι Μπος με τη Σίλβια Μουρ, που ήδη είναι μαζί ένα χρόνο, αν και τελευταία υπάρχει μια αίσθηση αμηχανίας ανάμεσά τους: ο Μπος έχει περάσει όλη του τη ζωή μόνος και κρύβει μέσα του μυστικά, που μερικά είναι πολύ βαθιά θαμμένα για να της τα αποκαλύψει, εκείνη όμως βλέπει την καλοσύνη του να προβάλλει μέσα από όλη αυτήν την αγριότητα που αναγκάζεται ν’ αντιμετωπίσει. Ο ανθρώπινος Μπος ζει μια πολύ γλυκιά σχέση μαζί της, ανθρώπινη και χωρίς φτιασιδώματα. «Είχε προφέρει τη λέξη αγάπη. Ήξερε τώρα πως θα έπρεπε να την κάνει ωραία ή άσχημη» (σελ. 308). Αυτονόητο λοιπόν ότι κάποια στιγμή θα έρθουν αντιμέτωποι με τις συνέπειες του επαγγέλματός του και το κακό θα μπει ανάμεσά τους, οδηγώντας τη Σίλβια στην απομόνωση  ώσπου να πάρει τις αποφάσεις της. Ο Χάρι Μπος είναι αστυνομικός και εξιχνιάζει υποθέσεις δολοφονιών, επομένως θα κινδυνεύει κι ίσως κάποια στιγμή μπει και η Σίλβια στο στόχαστρο, οπότε τι κάνουμε; Οι αποφάσεις της και το πώς θα καταλήξει η σχέση τους είναι κάτι που θα αφήσω στον αναγνώστη να τα ανακαλύψει μόνος του.

Η «Ξανθιά στο τσιμέντο» είναι μια καλή πρώτη γνωριμία με τον Χάρι Μπος και τον τρόπο γραφής του Michael Connelly. Ανατρεπτική και συναρπαστική υπόθεση, ευρηματικές ανατροπές, σωστές εξελίξεις και άκρως ανθρώπινοι χαρακτήρες είναι κάποια από τα θετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του μυθιστορήματος.