Βιβλίο Το κορίτσι που δεν θυμόταν πότε φόρεσε την πανοπλία 
Συγγραφέας Μάγια Δεληβοριά
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα / Αλληγορία
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Μάγια Δεληβοριά γράφει ένα δυνατό και συναρπαστικό αλληγορικό μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί κι είναι γεμάτο από σημαντικές παρατηρήσεις πάνω στην ψυχολογία και στα ανθρώπινα συναισθήματα. Πρόκειται για μια ιστορία που θα τη χαρακτήριζα αβίαστα «παραμύθι ενηλίκων» και που με γέμισε προβληματισμούς και σκέψεις χωρίς να με κουράσει ούτε στιγμή. Η πλοκή είναι έτσι δοσμένη που αναμιγνύει ιδανικά διαχρονικές αλήθειες, τις οποίες σπάνια παραδεχόμαστε στον εαυτό μας, με μια ιστορία γεμάτη εκπλήξεις και ανομολόγητα μυστικά. Ο τρόπος που έρχονται τα ζώα αλλά και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες στην πορεία της Μιράντας είναι καλοσχεδιασμένος και υποδειγματικός, μιας και κουμπώνουν άψογα πάνω στην κεντρική πλοκή και με κράτησαν σε αγωνία ως το τέλος. Οι περιπέτειες της πρωταγωνίστριας, τα περιστατικά που βιώνει, οι αλλαγές που υφίσταται με βοήθησαν να εστιάσω κι εγώ με τη σειρά μου σωστά στον δικό μου εαυτό, να βρω τον τρόπο να ανακαλύψω και να φροντίσω τις δικές μου πληγές και να αποδεχτώ ποιος πραγματικά είμαι χωρίς να βαρεθώ ούτε μια στιγμή διαβάζοντας αυτό το βιβλίο.

Το σύνδρομο του «λευκού ιππότη» είναι ένας όρος που\ χρησιμοποιείται για όσους θυσιάζουν τον εαυτό τους και τις δικές τους ανάγκες για το καλό και προς βοήθεια των άλλων. Έτσι και η Μιράντα, σώζει όσους κινδυνεύουν, επιδιορθώνει ζημιές, λύνει διαφορές, βοηθάει όπου και όπως μπορεί με μεγάλη προθυμία, με αποτέλεσμα η λευκή πανοπλία να αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της και να μην τη βγάζει ούτε στον ύπνο της ενώ ταυτόχρονα οι άλλοι ζητούν τη βοήθειά της κυρίως από τεμπελιά κι όχι από ανάγκη, σκορπώντας έτσι τις δυνάμεις του Λευκού Ιππότη χωρίς λόγο και χωρίς να το εκτιμούν. Η Μιράντα αποφεύγει να κοιτάξει τον εαυτό της χωρίς την πανοπλία γιατί δεν τον αναγνωρίζει. Αφοσιώνεται στο έργο της, ακόμη κι αν δε θυμάται πώς ξεκίνησε να δρα ως Λευκός Ιππότης, πότε και γιατί, νιώθοντας πως με την παρέμβασή της ο κόσμος γίνεται λιγότερο τρομακτικός και περισσότερο ασφαλής. Κάποια στιγμή όμως διαπιστώνει πως κανείς δεν της το αναγνωρίζει κι ακόμη χειρότερα έρχεται η μέρα που κανείς δε θέλει τη βοήθειά της ή, βοηθώντας κάποιους χωρίς να τους ρωτήσει, τους καταστρέφει τη ζωή. Φυσικά υπάρχουν πολλοί λευκοί ιππότες, η Μιράντα δεν είναι μόνη της, κουβαλούν μόνιμα ένα μεγάλο βάρος που τους στερεί πολλές χαρές, κάποιοι μάλιστα καμαρώνουν, δείχνουν περήφανοι για το φορτίο τους αυτό ή και το επιδεικνύουν, δεν παύει όμως να είναι φυλακή: «Δεν είναι καλό να ζούνε φυλακισμένοι οι άνθρωποι, ακόμα κι αν πρόκειται για λευκές πανοπλίες» (σελ. 135). Η ηρωίδα του βιβλίου κουράστηκε να της φέρονται οι άλλοι απαξιωτικά όποτε τελειώνει τη βοήθειά της, να την αγνοούν όταν δεν την έχουν ανάγκη, να γίνονται αγενείς. Μήπως όμως κατά βάθος η Μιράντα το κάνει γιατί περιμένει αντάλλαγμα, γιατί θέλει να την αποκαλούν σωτήρα και να νιώθει ανώτερη όλων, ακόμη και να ελέγχει αν όλοι κάνουν το σωστό που αυτή κρίνει ως σωστό; Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν τη Μιράντα και συνεκδοχικά τον αναγνώστη.

Συνοδοιπόροι σε αυτό το μαγικό και σημαντικό ταξίδι προς τη γυναίκα με τον καθρέφτη είναι το άλογο της κοπέλας, ο Λευκός, η φωνή της λογικής στην πορεία της παράξενης παρέας, ο οποίος επίσης έχει ένα σκοτεινό παρελθόν για το οποίο δεν είναι υπερήφανος και τώρα έχει ταχτεί στο πλάι της Μιράντας για να την προστατεύει και να τη φροντίζει, σύντομα όμως διαπιστώνουμε πως τους δένει κάτι πιο βαθύ, κάτι κοινό για το οποίο κανείς τους δεν έχει ιδέα. Μαζί τους θα έρθει η γάτα Οφηλία, ένα πλάσμα με απρόβλεπτες διαθέσεις, που κοιμάται όλη μέρα και τα βράδια δεν πάει ποτέ στο ίδιο μέρος αφού ακολουθεί πάντα διαφορετικά δρομολόγια, είναι καυστική, ειρωνική, δηκτική, τολμηρή, αδιαφορεί για τον κίνδυνο ακριβώς γιατί έχει επιβιώσει από κάτι στο παρελθόν και πλέον δε φοβάται γιατί δεν έχει τίποτα να χάσει. Είναι ένα τραυματισμένο ζώο που ανακουφίζεται όταν εντοπίζει πληγές στους άλλους και δε διστάζει να τις ξύσει για να ματώσουν. Ποτέ δεν περίμενα πως το δικό της παρελθόν θα με έκανε να κλαίω και πως μια συγγραφέας θα μου παρουσίαζε με τέτοιο ανθρωπομορφισμό τα παθήματά ενός πλάσματος που αν δεν είχε γούνα θα έλεγα πως τα βίωσε άνθρωπος! Πόσο ιδιαίτερη είναι η σχέση της με τον Ζορό, πόσο μεγάλη η αγάπη τους, πόσο σκληρός ο αγώνας που δίνουν με τους «δράκους» της ψυχής τους ο καθένας μα και μαζί! Μακάρι να μπορούσα να γράψω περισσότερα αλλά θα χαθεί η μαγεία της αναγνωστικής έκπληξης, πάντως ας υπάρχουν πρόχειρα και κάποια χαρτομάντιλα. Επίσης, έχουμε ακόμη το τσοπανόσκυλο Ιβάν, ένα γέρικο και άκακο ζώο που θέλει να βοηθήσει και να οδηγήσει τη Μιράντα και την παρέα της στη μυστηριώδη γυναίκα, κάνοντας έτσι μια ηρωική έξοδο αντί να κάθεται να περιμένει τον θάνατο ξαπλωμένος δίπλα στο τζάκι. Θέλει να νιώσει τους ήχους και τις μυρωδιές της φύσης ξανά, μόνο που θα παίξει έναν απρόσμενο ρόλο στην ιστορία. Τι θα αντικρίσει λοιπόν αυτή η αλλόκοτη παρέα στο μαγικό ταξίδι ζωής που θα κάνουν; Πώς θα επηρεαστούν από τον Όλιβερ, τον γιατρό Σιμόν, τα χελιδόνια Λούνα και Φελίπε, την κακοποιημένη Ορνέλα, τη νοικοκυρά Ελβίρα και όποιον άλλον συναντήσουν;

Το νέο μυθιστόρημα της Μάγιας Δεληβοριά είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας και περιπέτειας, κινδύνου και ανατροπών για τέσσερις αταίριαστους φαινομενικά συνοδοιπόρους, με εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους χαρακτήρες που ο καθένας κάνει αυτό το ταξίδι για τους δικούς του λόγους. Σημαντικές έννοιες όπως ο θάνατος, η φιλία, ο εγωισμός, η κακία, η σκληρότητα, η πίστη στον εαυτό μας και η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας, ο έρωτας, οι προσδοκίες και η προδοσία, τα μυστικά που κρατάμε μέσα μας και μας δηλητηριάζουν αλλά πρέπει να βγουν (φουσκώνουν σαν κέικ γιατί αποτελούνται από λόγια που δεν ειπώθηκαν όταν έπρεπε και φωνές που δε βγάλαμε όταν πονέσαμε), οι ενοχές μέσα στις οποίες κάποιοι αφήνονται να πνιγούν και πολλά άλλα περνάνε μέσα από αυτές τις σελίδες με διακριτικό τρόπο, ωθώντας με να σταματήσω αρκετές φορές την ανάγνωση και να σκεφτώ, να προβληματιστώ, να αναρωτηθώ. Μαθήματα ζωής χαρίζουν ποικίλα συναισθήματα και βοηθάνε στην αυτογνωσία και στην αυτοβελτίωσή μας, με τη συγγραφέα να μην κρύβει την αρνητική πλευρά της ζωής: «-Δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να ξεχάσει κάτι που τον πλήγωσε τόσο βαθιά. Και δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να ξαναγίνει όπως ήταν πριν από αυτό. Κανείς δεν μπορεί να είναι ο ίδιος αφού τον χτυπήσει κεραυνός. Ξέρεις τι είναι αυτή η σκόνη που βλέπουμε κάτω, στο πάτωμά μας; Είναι η σκόνη από τον παλιό μας εαυτό που χάνεται κάθε μέρα. Αλλάζουμε συνέχεια, πόσο μάλλον ύστερα από τέτοια γεγονότα που μας σημαδεύουν με τον χειρότερο τρόπο…» (σελ. 180). Πρόκειται για ένα ισορροπημένο μυθιστόρημα που θα δώσει μια νότα αισιοδοξίας ακόμη και μπροστά στο τετελεσμένο και στο αναπόφευκτο. Δεν είναι όλα ρόδινα, φωτεινά και αισιόδοξα, στο χέρι μας είναι όμως να πιαστούμε από μια ελπίδα, από κάτι μικρό για να προχωρήσουμε μακριά απ’ ό,τι μας πλήγωσε κι αυτό βρίσκεται ξεκάθαρα στην ψυχή μας, εκεί κρύβεται η δύναμη για να φτιάξουμε έναν καινούργιο εαυτό. Όχι, δε φεύγουν οι «δράκοι» από μέσα μας, απλώς μικραίνουν και κάνουν χώρο στον επόμενο που θα φυτρώσει κι έτσι μαθαίνουμε να ζούμε, «με τα μικρά δρακάκια μας»!

«Το κορίτσι που δεν θυμόταν πότε φόρεσε την πανοπλία» είναι ένα εφηβικό και όχι μόνο μυθιστόρημα που θα θυμάμαι για πάντα, ευχαριστώντας το που με βοήθησε να βρω το μονοπάτι για τη δική μου αυτοβελτίωση και κατάφερε να μετατρέψει σε εύληπτες και κατανοητές προτάσεις όλο αυτό το κουβάρι που λέγεται ψυχή, ένα μαγευτικό, προκλητικό μα και δύσκολο σύνολο που κουμαντάρει ακρίτως νου και σώμα. Πρόκειται για ένα ταξίδι ζωής από ένα υπέροχο, καλογραμμένο, ανατρεπτικό, συναρπαστικό μυθιστόρημα, με απρόσμενους χαρακτήρες και διαρκείς ανατροπές. Η ένταση και η αγωνία μεγαλώνουν όσο πλησιάζουμε στη γυναίκα με τον καθρέφτη, όχι μόνο γιατί αναρωτιέμαι τι υπάρχει εκεί μέσα αλλά γιατί ένιωθα πως πλησιάζουμε στο τέλος κι έτσι ξέρω πως μετά λύπης μου θα αποχωριστώ αυτήν την υπέροχη παρέα. Τι θα αντικρίσει άραγε στον καθρέφτη η Μιράντα που θα δώσει νέο νόημα ή μπορεί και να ολοκληρώσει τη ζωή της; Είναι έτοιμη ψυχοσυναισθηματικά για μια τέτοια κίνηση; Είναι σωστό να κουβαλάμε τις πανοπλίες μας και να θυσιαζόμαστε για τους άλλους ή μήπως να κρατάμε ένα μέτρο ισορροπίας ανάμεσα στα δικά τους και στα δικά μας «θέλω»; Θα το ξαναδιαβάσω σύντομα!

Βιβλίο Γυναίκες που τρέχουν με τους λύκους 
Τίτλος πρωτοτύπου Women who run with the wolves
Συγγραφέας Clarissa Pinkola Estés
Μεταφραστής Δέσποινα Παπαγιαννοπούλου
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Κέλευθος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το βιβλίο προέκυψε από τη μελέτη της Clarissa Pinkola Estés πάνω στη βιολογία της άγριας ζωής και ειδικότερα των λύκων. Είναι εντυπωσιακές οι αναλογίες που βρίσκει μεταξύ των δυναμικών και βασανισμένων λύκων και των γυναικών: «Οι υγιείς λύκοι και οι υγιείς γυναίκες έχουν κάποια κοινά ψυχικά χαρακτηριστικά: οξυμένη διαίσθηση,  παιχνιδιάρικο πνεύμα και μεγάλη ικανότητα αφοσίωσης Από τη φύση τους, οι λύκαινες και οι γυναίκες θέλουν να σχετίζονται, είναι φιλοπερίεργες, πολύ ανθεκτικές και δυνατές» (σελ. 12). Κι όμως και τα δύο πλάσματα κυνηγήθηκαν, βασανίστηκαν και κατηγορήθηκαν άδικα ότι προξενούν μεγάλο κακό κι έγιναν στόχος όσων θέλησαν να εξαφανίσουν κάθε τι «άγριο» (δηλαδή κάποιο πλάσμα που ζει τη φυσική του ζωή, εγγενώς πλήρες και με υγιή όρια). Η κατανόηση της φύσης της Άγριας Γυναίκας είναι η ψυχολογία στην πιο αληθινή της μορφή: ψυχή και λόγος.

Η συγγραφέας, με μεστό, τεκμηριωμένο και επιστημονικό τρόπο καταγράφει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των αντικειμένων της έρευνάς της και επιπλέον τα συνδέει με ψυχανάλυση και ενδιαφέρουσες κοινωνιολογικές και ψυχολογικές παρατηρήσεις. Μελετάει τα συμπτώματα της διαρρηγμένης σχέσης με την αδάμαστη δύναμη της Ψυχής. Η ίδια είναι γυναίκα και σε γυναίκες απευθύνεται, δεν αποκλείω όμως το γεγονός πως ίσως καταφέρει να κρατήσει το ενδιαφέρον και αντρών αναγνωστών, όχι μόνο μελετητών αλλά και όσων ενδιαφέρονται γενικά για την ταυτότητα και τον χαρακτήρα της γυναίκας, για την άγρια φύση στη σημερινή εποχή κλπ. Πώς μας επηρεάζει η Άγρια Γυναίκα όμως; Από το βιβλίο ξεπηδάει αβίαστα το συμπέρασμα πως, αν την έχουμε σύμμαχο, οδηγό και πρότυπο, βλέπουμε μέσα από τα πολλά μάτια της διαίσθησης. Από την άλλη, το να συνδεθούμε με την ενστικτώδη φύση μας δε σημαίνει ότι πρέπει να χάσουμε τον έλεγχο και να φερθούμε αλόγιστα, δεν παύουμε δηλαδή να έχουμε κοινωνικά χαρακτηριστικά.

Ακόμη πιο ενδιαφέροντα είναι τα δεκαέξι παραμύθια που περιέχονται στο βιβλίο μαζί με ανέκδοτες πληροφορίες, διευκρινίσεις και σημειώσεις. Πρόκειται για ιστορίες που περιέχουν οδηγίες για όποτε αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, μας βοηθάνε να καταλάβουμε σε τι χρειάζεται το αρχέτυπο που αναδύεται από τη διήγηση και πώς να το επαναφέρουμε στην επιφάνεια, καθώς και ερωτήματα για να προσεγγιστεί σωστά και συνειδητά το πολύτιμο άγριο «Ταυτό». Υπάρχουν επίσης κατασκευές (βιωματικά και ευφυή παιχνίδια) που βοηθάνε να αναδυθεί ξανά ο αδάμαστος εαυτός. Η συγγραφέας φιλοδοξεί κατ’ αυτόν τον τρόπο να γίνει το οχυρό για όσες γυναίκες παλεύουν με τους προσωπικούς τους δαίμονες: «Η Άγρια Γυναίκα είναι δική μας. Είναι όλων των γυναικών» (σελ. 35).

Το «Γυναίκες που τρέχουν με τους λύκους» είναι ένα αξιοπρόσεκτο κράμα επιστημονικής προσέγγισης και θεραπευτικών παραδόσεων που προσπαθεί να συντρέξει κάθε συνειδητή πορεία προς την εξατομίκευση με μικρά αυτόνομα κεφάλαια, μελετημένα παραδείγματα και μεθόδους που θα αφυπνίσουν το ένστικτο και το χάρισμα που σίγουρα κρύβουμε όλοι μέσα μας. Πρόκειται για ένα έργο ζωής της Clarissa Pinkola Estés, μιας και έχει συγκεντρώσει εκατό παραμύθια εσωτερικής ζωής σε πάνω από 2.200 σελίδες σε διάστημα είκοσι χρόνων. Η μελέτη αυτή βοηθάει πολύ στην ατομική βελτίωση και χαρίζει απλόχερα και με φροντίδα μια βαθύτερη ματιά στον εσωτερικό κόσμο της γυναίκας μέσα από την προσέγγιση της άγριας ζωής.

Βιβλίο Σαν παλιό παραμύθι
Συγγραφέας Άνα Ζάχαρη
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων
Εκδότης Bookstars
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το κείμενο με συνεπήρε πότε στον σκοτεινό κόσμο του Άδη, πότε στον άγριο και σιωπηλό κόσμο της Θάλασσας, πότε στον τόπο των ανθρώπων. Η αρχική ιστορία, που εύκολα κατάλαβα ότι επρόκειτο για τον έρωτα της Άρτεμης και του Ίκαρου, είναι απλώς η αφορμή να ξεδιπλωθεί ο πλούσιος εσωτερικός κόσμος της συγγραφέως σε κάτι εντελώς διαφορετικό μέχρι σήμερα και να τοποθετηθούν όλες οι γνώσεις της γύρω από τη λαογραφία, τη λογοτεχνία και τους μύθους στις κατάλληλες θέσεις. Ανατροπές, αγωνία, χιλιάδες λυρικές εικόνες, πάμπολλες περιγραφές ονειρικών και φανταστικών τόπων που όχι μόνο δεν κουράζουν αλλά ταξιδεύουν, απομακρύνουν από την πραγματικότητα. Αγάπησα πολύ το γεγονός ότι μπορεί η πλούσια ελληνική λαογραφία να δώσει το έναυσμα σε μια ταλαντούχα συγγραφέα να δοκιμαστεί επιτυχώς σε ένα κείμενο που ανοίγει νέους δρόμους στη φανταστική λογοτεχνία. Δεν είναι παραμύθι, αν και έχει όλα τα στοιχεία του παραμυθιού, δεν είναι sci-fi, αν και ταξιδεύει τον αναγνώστη σε μιαν άλλη διάσταση.

Διαχρονικές έννοιες όπως η αγάπη, η προδοσία, η ζήλια, η φιλία, η ωφέλεια, η ανταπόδοση, η πίστη αποδίδονται εναλλάξ, βάφονται με τα γνωστά χρώματα του πινέλου της κυρίας Ζάχαρη και ολοκληρώνουν έναν πίνακα-κόσμημα για κάθε βιβλιοθήκη. Δεν έχει σκληρές σκηνές, δεν έχει ρομαντικές σκηνές, ίσα ίσα που όλα αυτά τα συνδέει αρμονικά και κανένα δεν περισσεύει εις βάρος του άλλου. Ένα αρμονικό φαντασιακό σύνολο που με συντρόφεψε στα κρύα βράδια του Δεκέμβρη.

Στο τέλος του βιβλίου η συγγραφέας παραθέτει κάποιες επεξηγήσεις που τοποθετούν τα πρόσωπα που έπλασε η φαντασία της στις μυθικές και ιστορικές τους διαστάσεις, γλωσσάριο για τις δύσκολες λέξεις, λίστα των φυτών που χρησιμοποιούνται στην ιατρική και ένα σύντομο βιογραφικό της για να δείξει σε τι πλαίσιο μεγάλωσε και πώς επηρεάστηκε από όλο αυτόν τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, της μυθολογίας και της λαογραφίας για να αποτυπώσει στο χαρτί έναν άρτια δομημένο φανταστικό κόσμο. Αξίζει να το ψάξετε και να το αποκτήσετε!

Βιβλίο Σαν παραμύθι
Συγγραφέας Μάνος Τσεμπερλής
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Παραμύθι
Εκδότης Μιχάλης Σιδέρης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ομολογώ ότι σαν παραμύθι το βρήκα δυνατό. Και σαν κείμενο και σαν ιστορία και σαν ένα απλό ανάγνωσμα. Ο συγγραφέας ξεδιπλώνει με καλή πένα τα συναισθήματά του και μας περνά τις εικόνες, την αγωνία και την προσδοκία-ελπίδα του παππού και των γονιών του κοριτσιού σαν να ήταν δικοί μας άνθρωποι. Επαναλαμβάνω όμως, σαν παραμύθι. Γιατί σαν μυθιστόρημα δεν θα το δεχόμουνα και είναι κρίμα να το αντιμετωπίσω έτσι γιατί θα χαλάσω τη μαγεία του βιβλίου. Αν και ψιλο-χριστιανίζει λίγο (βλ. Ζωή του Παιδιού) δεν τολμώ να κατακρίνω αυτό το πνεύμα και αυτό το σκεπτικό γιατί τα όνειρά μας, τις ελπίδες και τις απογοητεύσεις μας τα κρίνει όλα όντως μια ανώτερη δύναμη (Θεός, Αλλάχ, ό,τι θέλετε). Δίνει δύναμη και αισιοδοξία κι είναι μια καλή συντροφιά είτε είσαι παιδί είτε γονιός.

Βιβλίο Ασημένια μάτια
Συγγραφέας Ιουλία Ιωάννου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πνοή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η ιστορία εκτυλίσσεται στη σημερινή εποχή και αναμιγνύει ιδανικά τον μύθο και τις προφητείες με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Η συγγραφέας καταπιάνεται αυτήν τη φορά με ένα εντελώς διαφορετικό θέμα και το αφηγείται διαλέγοντας ένα στυλ που δεν έχει δοκιμάσει ως τώρα: την εναλλακτική πρωτοπρόσωπη αφήγηση μεταξύ των χαρακτήρων από την αρχή ως το τέλος του βιβλίου. Αυτό το γνώρισμα, μαζί με την ατμόσφαιρα που αναδύεται λες μέσα από τα βάθη αιώνιων βουνών, δίνουν στο μυθιστόρημα ένα εξωπραγματικό σκηνικό και του χαρίζουν εκείνη τη γλυκιά άχλη που περιβάλλει ιστορίες φαντασίας και μυστηρίου. Θεοί περιμένουν τη θυσία, θνητοί νομίζουν πως κινούνται τυχαία χωρίς να ξέρουν πως αποτελούν την κλωστή από τον καμβά της μοίρας…

Το μυθιστόρημα ξεκινάει ως η περιπέτεια μιας κοπέλας που καταφέρνει να το σκάσει από τον σύζυγο που τη δέρνει καθημερινά και βρίσκει καταφύγιο σε άλλη πόλη, γνωρίζοντας καλοσυνάτους ανθρώπους που τη βοηθάνε στα πρώτα της βήματα. Σύντομα όμως καταλαβαίνει πως δεν είναι παρά ένα πιόνι στα σχέδια του ανθρώπου που παντρεύτηκε χρόνια πριν, ενός κακού και βάναυσου άντρα που γνωρίζει για έναν θρύλο και θέλει να εκπληρώσει την προφητεία ώστε να γεμίσει πλούτη (ένας τόσο βάναυσος και υποχθόνιος χαρακτήρας δε θα έπρεπε να λέγεται Θεόφιλος, εκτός κι αν επελέγη σκόπιμα αυτό το όνομα ένεκα η τραγική ειρωνεία). Σύντομα έπαψα ν’ ασχολούμαι με τη δική μου καθημερινότητα, μιας και η φαντασία της κυρίας Ιωάννου με παρέσυρε σε έναν κόσμο που χωρίζεται από τον παρόντα με μια λεπτή κλωστή. Αλήθεια και μύθος, αγωνία και εκπλήξεις, ξωτικά και δαιμόνια στήνουν έναν ξέφρενο χορό περιστατικών γεμάτο ένταση, κρυμμένες αλήθειες και θαμμένα μυστικά. Οι χαρακτήρες δε μένουν στάσιμοι. Ναύπλιο, Αθήνα, Χαλκίδα, ορεινή Ευρυτανία, Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη είναι μερικοί από τους τόπους όπου διαδραματίζεται η πλοκή, ο καθένας με τη δική του αύρα και «προσωπικότητα».

Η γραφή πιστεύω πως θέλει άλλο ένα μικρό βήμα για να γίνει πιο δυνατή, ειδικά στην παράθεση των διαλόγων, όμως το περιβάλλον που καλείται ν’ αποδώσει και να περιγράψει στα μάτια του αναγνώστη η κυρία Ιωάννου το στήνει σωστά και ακριβοδίκαια. Υπάρχουν περιστατικά που δίνονται ακόμη και μέσα σε μία παράγραφο, κάτι που δίνει ένταση και δύναμη στην αφήγηση. Ίσως κάπου οι συμπτώσεις να φανούν υπερβολικά πολλές όμως αυτή ακριβώς είναι η πορεία ενός κειμένου που αποδίδει με ενάργεια τον κόσμο των ξωτικών και των θρύλων. Τα «Ασημένια μάτια» είναι ένα παραμύθι ενηλίκων και πραγματικά χάρηκα που ο ρεαλισμός παραχωρούσε ευχαρίστως τη θέση του στην τιθασευμένη παρ’ όλ’ αυτά φαντασία. Αυτό είναι άλλο ένα προτέρημα της συγγραφέως: γνωρίζει μέχρι πού μπορεί να φτάσει η μυθοπλασία και τη συμμαζεύει, γιατί αν προχωρούσε ένα βήμα παραπέρα ίσως τα γεγονότα να ανακατεύονταν σε ένα αξεχώριστο συνοθύλευμα. Ξέρει τι θέλει να γράψει, γνωρίζει τι επιθυμεί να μεταδώσει και πού να δώσει έμφαση, είναι αυστηρή με τον εαυτό της και παρέδωσε ένα κείμενο με ισορροπίες, αισθήματα και αγάπη προς την πλούσια λαογραφική παράδοση του τόπου μας. Οι χαρακτήρες αλλάζουν και μεταβάλλονται συνεχώς εξαιτίας των γεγονότων και των ανατροπών που συναντούν μπροστά τους. Ναι, είναι όλοι τους μονήρεις από την αρχή ως το τέλος (οι κακοί παραμένουν κακοί και οι καλοί παραμένουν καλοί) αλλά είναι ακέραιοι, πιστοί στον σκοπό και τους στόχους τους και δίνουν με την ποικιλία των συναισθημάτων τους έναν σωστό ρεαλισμό στα δρώμενα. Αγαπημένη μορφή φυσικά ο πατήρ Γρηγόριος, η σωστή εμφάνιση του λογικού και η περιορισμένη ανάμιξη του θείου σε μια πολύ γοητευτική ιστορία, όπως είναι κάθε κομμάτι της ελληνικής και γενικότερα της παγκόσμιας μυθολογίας.

Τα «Ασημένια μάτια» είναι μια διαφορετική ιστορία που χαράζει τα δικά της μονοπάτια στην καρδιά του αναγνώστη και ένα στοίχημα που κατάφερε να κερδίσει η συγγραφέας, μιας και τα δύο προηγούμενα έργα της κατέγραψαν με αγάπη, υπομονή και πάθος ανθρώπινες ερωτικές ιστορίες. Τώρα δοκιμάστηκε στη λεπτή εξισορρόπηση του φανταστικού με το πραγματικό, ποτισμένη με τις διηγήσεις των παππούδων της για χαμένους θησαυρούς και θαύματα και κατάφερε να το φέρει επάξια σε πέρας. Με ταξίδεψε και με συγκίνησε, με έπεισε ότι κάτι «πέραν του κόσμου τούτου» θα μπορούσε να συμβεί στην εποχή μας και μου έδειξε πως η αγάπη και η αυταπάρνηση μπορούν να βοηθήσουν ουσιαστικά τον κόσμο να πάει μπροστά.

Βιβλίο Ουρανός από χώμα, γη από σύννεφα
Συγγραφέας Μαρία Γεωργαλά
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Παραμύθι
Εκδότης Οσελότος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Από πού να ξεκινήσω; Από τη γραφή; Από την εμφάνιση του βιβλίου; Η συγγραφέας πλάθει με τον δικό της, μοναδικό τρόπο μια πρωτότυπη ιστορία: ένα ξωτικό-άντρας ζει ανάμεσά μας, ερωτεύεται και αγαπά. Τελικά τι θα διαλέξει; Την παρέα του ή τους ανθρώπους; Και τι ρόλο παίζει σε αυτήν του την απόφαση η μυστηριώδης «Αθηνά»; Ένα βιβλίο-παζλ, που σε καλωσορίζει στην αγκαλιά του και σου αποκαλύπτει στρώσεις στρώσεις τον φλοιό της ιστορίας. Ένα βιβλίο-κόσμημα μιας και σαν έκδοση είναι καλλιτεχνικότατη και πολύ περιποιημένη. Ανακαλύψτε το.

Βιβλίο Επτά καρδιές
Συγγραφέας Λέττα Βασιλείου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Παραμύθι
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Και πράγματι, η συγγραφέας, με όμορφο και τρυφερό τρόπο, μας περιγράφει διάφορα περιστατικά από τη ζωή του καταραμένου πρίγκιπα και πώς αυτά διαμόρφωσαν την καρδιά του, τη θέλησή του, τον χαρακτήρα του. Η ζωή αυτού του νέου είναι ένα διαρκές ταξίδι αυτογνωσίας και κάποια στιγμή αποφασίζει να αποσυρθεί και να ψάξει τι πραγματικά του συμβαίνει και γιατί δε νιώθει την αγάπη. Αρχίζει λοιπόν να επισκέπτεται τις νεράιδες και να χτίζει πετραδάκι πετραδάκι την ψυχοσύνθεσή του και να γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό του και την κατάρα που τον περιέβαλλε στην αρχή της ζωής του. Ώσπου στο τέλος έχουμε μια πολύ ρομαντική και αναπάντεχη τροπή της πλοκής, κάτι που δείχνει τη δύναμη της Αγάπης και ως πού είναι ικανή να οδηγήσει κάποιον.

Ένα γλυκό αλλά και σκληρό, τρυφερό παραμύθι για μεγάλους, με πολύ ωραίες έννοιες, όπως αγάπη, τρυφερότητα, καλοσύνη, σκληρότητα, γενναιότητα και τόσο πολλά όμορφα μηνύματα που θα αγαπηθεί σίγουρα!