Βιβλίο Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν τζογάρει
Τίτλος πρωτοτύπου Finlay Donovan rolls the dice
Συγγραφέας Elle Cosimano
Μεταφραστής Νοέλα Ελιασά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο τρίτο βιβλίο της σειράς με τη συγγραφέα-μάνα-αυτόκλητη ντετέκτιβ Φίνλεϊ Ντόνοβαν η ιστορία συνεχίζει από κει που την αφήσαμε στο προηγούμενο μυθιστόρημα: «Έχουμε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο να βρούμε, έναν φίλο να σώσουμε, έναν αρχιμαφιόζο να αποφύγουμε και μια οδυνηρά μεγάλη διαδρομή για το Ατλάντικ Σίτι ακόμη μπροστά μας». Ο Χάβι, ο παιδικός έρωτας της Βέρο, πέφτει θύμα απαγωγής: «Έχεις εβδομήντα δύο ώρες να ξεπληρώσεις αυτά που χρωστάς», γράφει το μήνυμα που απευθύνεται στη Βέρο. Ο τοκογλύφος Μάρκο θέλει τον βοηθό του, Ίκε, χωρίς να ξέρει πως «ό,τι έχει απομείνει πιθανότατα θα χωρούσε σε ένα μπουκάλι κέτσαπ», όπως επίσης απαιτεί η Βέρο να ξεπληρώσει τα χρέη από τζόγο που δημιούργησε προς το πρόσωπό του, εκμεταλλευόμενη την καλή του διάθεση και την ευπιστία του. Το αμάξι όμως που έκλεψε από τις δυο γυναίκες με το όνομα της Φίνλεϊ στην άδεια είναι δώρο του αρχιμαφιόζου Φέλικς Ζιρόφ, με τον οποίο η Φίνλεϊ έχει ανοιχτούς λογαριασμούς κι επιπλέον διαπιστώνουν πως εκεί κάποιος έκρυψε κάτι πολύτιμο.

Η Φίνλεϊ και η Βέρο ξεκινάνε για το Ατλάντικ Σίτι ώστε να πείσουν τον Μάρκο ότι δεν έχουν σχέση με την εξαφάνιση του Ίκε και φυσικά παίρνουν μαζί τα παιδιά της Φιν, Ντίλιαν και Ζακ, μιας και ο πατέρας τους έχει μπει στο στόχαστρο του ΆσπροςΣίφουνας για κάτι βρομοδουλειές του παρελθόντος και δεν μπορούν να τ’ αφήσουν σε αυτόν. Ναι αλλά ο Στίβεν δεν τους δίνει την άδεια να πάρουν τα παιδιά σε άλλη πολιτεία κι έτσι θα έρθει μαζί τους, οπότε γιατί να μην έρθει και η μαμά της Φίνλεϊ που τους έψαχνε και διέκοψε τις διαπραγματεύσεις; Νάτη λοιπόν η ευχάριστη παρέα μας, ξεκινάει για το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής των δύο γυναικών, κατά τη διάρκεια του οποίου η Φίνλεϊ πρέπει να αναθεωρήσει και το κείμενο του μυθιστορήματος που έχει να παραδώσει σε λίγες μέρες. Όταν επιτέλους φτάνουν στον προορισμό τους, βρίσκουν απρόσκλητους και ανεπιθύμητους εχθρούς αλλά και αγαπημένους που νόμισαν πως θα μείνουν πίσω. Η αστυνομικός αδελφή της Φίνλεϊ, Τζόρτζια Ντόνοβαν, η κοπέλα της, ντετέκτιβ Σαμάρα Μπέκερ, ειδικός στο τμήμα ηλεκτρονικού εγκλήματος, ο καινούργιος έρωτας της συγγραφέως μας, ντετέκτιβ Νίκολας Άντι, με πληροφορίες πως ο Ζιρόφ έρχεται στην πόλη εξ ου και προσπαθεί να τον συνδέσει μ’ ένα έγκλημα που δείχνει τον τοκογλύφο της ιστορίας μας, ο διεφθαρμένος συνταξιούχος μπάτσος και κολλητός του Νικ, Τσάρλι Κοξ, που εκβιάζει τη Φίνλεϊ Ντόνοβαν και ο Καμ, ο δεκαεπτάχρονος μάγος των υπολογιστών που έκανε κάτι για να κρατάει στο χέρι τον Ζιρόφ και τώρα τον κυνηγάει! Εντάξει, να κλείσω τη λίστα;

Η Elle Cosimano εξακολουθεί να έχει τρελή έμπνευση και να ακροβατεί ανάμεσα στον σουρεαλισμό και στην πραγματικότητα, καταγράφοντας ένα σωρό ευφάνταστα περιστατικά και γκάφες που απογειώνουν την πλοκή, μόνο που εδώ ξεπερνάει τον εαυτό της και όλα τα ρεαλιστικά, λογικά πλαίσια μιας αστυνομικής ιστορίας. Η Φιν και η Βέρο καταστρέφουν τόπους εγκλήματος, στήνουν αστείες αλλά υπερβολικές σκηνές για να καλύψουν τα ίχνη τους ή να κερδίσουν άλλοθι ή να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα που θα τις φέρει πιο κοντά στην επιτυχία των σχεδίων τους (ποιων απ’ όλα, έχω χάσει και το μέτρημα πλέον), βρίσκουν διαρκώς πτώματα, ζουν στιγμές που θα τις θυμούνται για πάντα κι όλα αυτά με σκηνές που φέρνουν αβίαστα γέλιο. Μέγας ο αριθμός των υπερβολών και των σουρεαλιστικών σκηνών όμως, οπότε κάποια στιγμή κουράστηκα και η ισοπέδωση των πάντων μείωσε τον βαθμό απόλαυσης. Από την άλλη, δε γίνεται να μη θαυμάσεις τον τρόπο με τον οποίο η συγγραφέας ρίχνει τόσα ετερόκλητα πρόσωπα στην πλοκή και πώς τα συνδέει μεταξύ τους μέσα από απρόσμενες εκπλήξεις και γεγονότα χωρίς να χάνει τον έλεγχο της ιστορίας της!

«Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν τζογάρει» και χώνεται όλο και πιο βαθιά στα πλοκάμια της ρωσικής μαφίας, εξακολουθώντας να μην αφήνει τίποτα όρθιο γύρω της! Ύποπτοι και ένοχοι, αθώοι και θύματα απαγωγής, κίνδυνοι και απειλές, εκβιασμοί και εξαφανισμένα πτώματα, μυστικά και λάθη εμπλουτίζουν και αυτό το κείμενο. Ανατρεπτικό, έξυπνο, κωμικό, το τέταρτο μυθιστόρημα με τις περιπέτειες της Φίνλεϊ Ντόνοβαν κυλάει σα νερό και ολοκληρώνει τον κύκλο της ρώσικης μαφίας με τον καλύτερο τρόπο. Ελπίζω πραγματικά η ιστορία της γειτόνισσάς της με την οποία μας αποχαιρετά στο τέλος και η οποία θα ξεδιπλωθεί στο επόμενο βιβλίο να είναι φρέσκια, πρωτότυπη και απολαυστική ώστε να ξαναβρώ τον τρόπο γραφής της Elle Cosimano που αγάπησα χωρίς να κρατάω σημειώσεις για τις εξελίξεις.

Βιβλίο Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ερωτεύεται
Τίτλος πρωτοτύπου Finlay Donovan jumps the gun
Συγγραφέας Elle Cosimano
Μεταφραστής Νοέλα Ελιασά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο τρίτο βιβλίο της σειράς με τη συγγραφέα-μάνα-αυτόκλητη ντετέκτιβ Φίνλεϊ Ντόνοβαν η ιστορία συνεχίζει από κει που την αφήσαμε στο προηγούμενο μυθιστόρημα και μάλιστα ξεκινάει με μια ξεκαρδιστική σκηνή όπου ο μπέμπης Ζακ κρύβεται στην τουαλέτα ενός εμπορικού κέντρου με έναν κύριο που τη χρησιμοποιεί ήδη και τρέμει στη θέα και στην παρουσία μικρών παιδιών. Από την άλλη, ο Στίβεν Ντόνοβαν θεωρεί ασφαλές να επιστρέψει και να δει επιτέλους τα παιδιά του μόνο που, δυστυχώς για τη Φιν, μετά τη βραδιά με την απόπειρα κατά της ζωής του ο Στίβεν αρχίζει να σκέφτεται την επανασύνδεση, να δουν μαζί σύμβουλους γάμου και τέτοια. Αντίθετα, αυτό το σημείο καμπής για τη σχέση τους η Φίνλεϊ πιστεύει πως μπορούν να το εκμεταλλευτούν σωστά κι ευελπιστεί πλέον να μεγαλώσουν τα παιδιά τους αρμονικά σαν πολιτισμένοι ενήλικες. Άλλωστε, έχει να σκεφτεί πώς θα εντοπίσει τον παραλίγο δολοφόνο του Στίβεν, πώς θα χειριστεί την αποκάλυψη του μυστικού της Βέρο, πώς θα προχωρήσει το νέο της μυθιστόρημα, πώς θα γλυτώσει από τα νύχια του Ζιρόφ και πώς θα χειριστεί τα αισθήματά της για τον Νικ.

Στη νέα πίστα του φρενήρους παιχνιδιού στο οποίο συμμετέχει άθελά της η Φίνλεϊ Ντόνοβαν έρχεται αντιμέτωπη με διεφθαρμένους αστυνομικούς και σοβαρά ηθικά διλήμματα, μιας και ο Φέλικς Ζιρόφ, θυμωμένος που αναγκάστηκε να κατεβάσει ολόκληρη ιστοσελίδα-βιτρίνα της ρωσικής μαφίας και που εξαιτίας του ο ΆσπροςΣίφουνας έχασε τη δουλειά του και τώρα τον εκβιάζει, στρατολογεί τη Φίνλεϊ για να τον βγάλει από τη μέση. Στις έρευνές της τη βοηθάει η κατασκήνωση αστυνομίας πολιτών, την οποία οργάνωσε ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της τοπικής μονάδας, με στόχο να κερδίσουν όσο χαμένο έδαφος τους στοίχισαν κάποια κρούσματα διαφθοράς στο τμήμα. Το πακέτο εκπαίδευσης είναι πολύ ελκυστικό και, με τον γοητευτικό ντετέκτιβ Νικ Άντονι επικεφαλής, εγγράφεται μεγάλος αριθμός γυναικών! Ο Νικ είναι ακόμη στη σκέψη της Φιν, μόνο που εκείνη έχει πολλά μυστικά που δεν πρέπει να μάθει και γι’ αυτό εξακολουθεί να τον κρατάει σε απόσταση, όσο κι αν της κοστίζει αυτό. Κάποια στιγμή όμως, δε γίνεται, «πρέπει να δοκιμάσει τα μπισκότα του»! Άθελά της σε αυτό πιέζει η ατζέντισσα Σίλβια Μπαρ, η οποία μεταφέρει τις επεμβατικές απόψεις της εκδότριας στη Φιν και της εξηγεί πως δε θα πληρωθεί αν δε διορθωθεί το κείμενο! Μάλιστα, η μεν Φίνλεϊ έγραψε ένα μυθιστόρημα που αντικατοπτρίζει κάποια από τα γεγονότα της ζωής της, η εκδότρια όμως την πιέζει η ηρωίδα της να κάνει αυτά που η συγγραφέας σκέφτεται ως προς το ερωτικό κομμάτι! «-Πάρε μερικά ρίσκα», της προτείνει! Μπάχαλο!

Η κατασκήνωση λοιπόν ξεκινάει, με μια σειρά από τραγικωμικά περιστατικά να ξεδιπλώνονται όσο η Φιν και η Βέρο προσπαθούν να βρουν την ταυτότητα του εκτελεστή, ο εφηβικός έρωτας της Βέρο κλείνει deal να διαλύσει ένα πανάκριβο αμάξι του Ζιρόφ σε ανταλλακτικά για να τα πουλήσει ώστε να μπορέσει η Βέρο να ξεχρεώσει με τους τοκογλύφους που την κυνηγάνε, η κουτσομπόλα γειτόνισσα κυρία Χάγκαρντι με τον ανιψιό της προσπαθούν να μαζέψουν πόντους κλπ. Μια βδομάδα σε αστυνομική κατασκήνωση με διάφορες ασκήσεις, πρακτικές, προσομοιώσεις δικών και σκηνών εγκλήματος θα ήταν μια βαρετή και μονότονη αφήγηση στα χέρια άλλου συγγραφέα αλλά η Elle Cosimano εξακολουθεί να έχει τρελή έμπνευση και να ακροβατεί σωστά ανάμεσα στον σουρεαλισμό και στην πραγματικότητα, καταγράφοντας ένα σωρό ευφάνταστα περιστατικά και γκάφες που απογειώνουν την πλοκή! Κάποια στιγμή, η Φιν φτάνει να σκεφτεί: «Είχαμε εμπλακεί στους φόνους και την εξαφάνιση τεσσάρων αντρών αλλά θα πηγαίναμε φυλακή για ένα στρινγκ της Βέρο»! Μα τι ξεκαρδιστική ανακεφαλαίωση! Φυσικά στο βιβλίο υπάρχουν και πάλι η αδελφή της Φίνλεϊ και αστυνομικός Τζόρτζια, η οποία εξακολουθεί να μην το έχει με την ανατροφή των παιδιών κι επιτέλους κάτι ερωτικό αχνοφαίνεται στη ζωή της, ο Καμ, που έγινε μυστικός πληροφοριοδότης της αστυνομίας για να γλυτώσει το αναμορφωτήριο και βοήθησε τη Φίνλεϊ στην προηγούμενη υπόθεση, τραβώντας την προσοχή του Φέλικς Ζιρόφ που θέλει να τον στρατολογήσει, ο συνεργάτης ντετέκτιβ του Νικ Άντονι Τζόι Μπελαφόντε, που μπήκε στους υπόπτους για την προηγούμενη υπόθεση και η Φίνλεϊ ακόμη δεν έχει αποφασίσει τι ρόλο παίζει στις ζωές τους, μέχρι και ο φοιτητής της νομικής και μπάρμαν Τζούλιαν Μπέικερ με τον οποίο χώρισαν σε έναν ρόλο-έκπληξη!

«Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ερωτεύεται» επιτέλους και χώνεται όλο και πιο βαθιά στα πλοκάμια της ρωσικής μαφίας, εξακολουθώντας να μην αφήνει τίποτα όρθιο γύρω της! Ύποπτοι και ένοχοι, αθώοι και θύματα απαγωγής, κίνδυνοι και απειλές, εκβιασμοί και εξαφανισμένα πτώματα, μυστικά και λάθη εμπλουτίζουν και αυτό το βιβλίο και πραγματικά θαυμάζω τη συγγραφέα που ούτε τον έλεγχο της πλοκής χάνει ούτε παρασύρεται από εύκολες και κλισέ λύσεις για να δώσει βεβιασμένα φινάλε. «Είμαστε όλοι ψεύτες. Απλώς κάποιοι το κρύβουμε καλύτερα»! και «Πάντα οι καλοί είναι αυτοί που έχουν κάτι να κρύψουν» είναι τα βασικά μότο που δυσχεραίνουν την υπόθεση. Ανατρεπτικό, έξυπνο, κωμικό, το τρίτο βιβλίο με τις περιπέτειες της Φίνλεϊ Ντόνοβαν κυλάει σα νερό και σταματάει ξανά σε κρίσιμο σημείο, κάνοντάς με να περιμένω με αγωνία το επόμενο.

Βιβλίο Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ξαναχτυπά 
Τίτλος πρωτοτύπου Finlay Donovan knocks ’em dead
Συγγραφέας Elle Cosimano
Μεταφραστής Νοέλα Ελιασά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το δεύτερο βιβλίο της σειράς με τη συγγραφέα-μάνα-αυτόκλητη ντετέκτιβ συνεχίζει την ιστορία από κει που την αφήσαμε, με τους ήρωες να μπλέκουν σε ακόμη μεγαλύτερες περιπέτειες με εξαφανίσεις, dark web, τεμαχισμένα πτώματα, ακριβά αυτοκίνητα, ανθρωποκυνηγητό, διεφθαρμένους αστυνομικούς, απελπισμένες γυναίκες και πολλά άλλα. Βρισκόμαστε έναν μήνα μετά την υπόθεση στο πρώτο βιβλίο της σειράς, με σαφείς αναφορές σε αυτό, και η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ανακαλύπτει πως ο πρώην σύζυγός της γίνεται στόχος ενός ανώνυμου εντολέα που θέλει τον θάνατό του και μάλιστα βρέθηκε και εκτελεστής που θα το αναλάβει! Έτσι ξεκινάει νέος γύρος μυστικών, ψεμάτων και λανθασμένων χειρισμών που φέρνει το χάος στις ζωές όλων και χαρίζει άφθονο γέλιο και σασπένς. Η Φίνλεϊ πλέον βρίσκεται ανάμεσα σε δύο άντρες, τον ντετέκτιβ Νικ Άντονι που είναι ερωτευμένος με τη Φίνλεϊ αλλά τσακώθηκαν με αφορμή την υπόθεση του πρώτου βιβλίου και των ψεμάτων που του έχει αραδιάσει και τον φοιτητή της νομικής, Τζούλιαν, που γνώρισε στο προηγούμενο βιβλίο και τη στήριξε στις αποφάσεις της. Και οι δύο άντρες με τις πράξεις τους τραβούν το ενδιαφέρον της και τη διχάζουν. Στο σπίτι της Φίνλεϊ και των παιδιών της, Ντίλια και Ζακ, μένει και η νταντά Βέρο -Βερόνικα- Ρουίζ, με την οποία έχουν δεθεί ως συνεργάτες (στο έγκλημα) και φίλες. Αυτήν τη φορά όμως ανακαλύπτουμε πως έχει ένα σκοτεινό παρελθόν που ίσως μπει ανάμεσα στις δύο γυναίκες. Γιατί δεν έχει επαφές με τη μητέρα της και γιατί αποφεύγει να πηγαίνει σε οικογενειακά τραπέζια με τον ξάδελφό της, Ραμόν; Τι ακριβώς έκανε την Ημέρα των Ευχαριστιών και για ποιο λόγο;

Κεντρικό πρόσωπο είναι ο πρώην της Φίνλεϊ, Στίβεν Ντόνοβαν, που πλέον χώρισε με την Τερέζα λόγω των όσων έκανε κι έχει βάλει σκοπό της ζωής του να αποδείξει την ανικανότητα της Φίνλεϊ να φροντίζει τα παιδιά τους. Τα πράγματα με τη φάρμα δεν πάνε πλέον και τόσο καλά και τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν στο σκοτεινό διαδίκτυο αναρτάται μια αγγελία για δολοφονία του μετ’ αμοιβής! Η Φίνλεϊ αρχίζει να ψάχνει ποιος θέλει να τον βγάλει από τη μέση, ποια είναι η Αγανακτισμένη στο φόρουμ όπου αναρτήθηκε η αγγελία με κωδικοποιημένο τρόπο και η ΆσπροςΣίφουνας που ανέλαβε να το τακτοποιήσει! Έτσι αρχίζει ένας αγώνας δρόμου που θα οδηγήσει σε χάκερς, σε λερωμένες καταψύξεις, σε κοντέινερ που παίρνουν φωτιά, ακόμη και βαθιά στη μαφία που διαχειρίζεται ο Φέλικς Ζιρόφ! Η Φίνλεϊ καταφεύγει σε ανορθόδοξες μεθόδους για εντοπίσει τον δράστη, οι οποίες θα τη φέρουν αντιμέτωπη με ανθρώπους που αγαπά και εμπιστεύεται αλλά στους οποίους δεν μπορεί να μιλήσει. κι αρχίζει να καταγράφει ποιες γυναίκες εκνεύρισε στη ζωή του ο πρώην της, ποιες κορόιδεψε, ποιες ταπείνωσε κλπ. Μέσα από αυτήν την περιπέτεια όμως η Φίνλεϊ θα διαπιστώσει πως όλο αυτό το διάστημα ο ανασφαλής και με χαμηλή αυτοπεποίθηση Στίβεν εξακολουθεί να είναι ερωτευμένος μαζί της και πως ό,τι κάνει εναντίον της κρύβει από πίσω την ανάγκη του να την έχει στη ζωή του. Ναι, την ταπεινώνει, της φέρεται άσχημα, την προσβάλει, την υποτιμά αλλά εξακολουθεί να την αγαπά κι αυτό δεν πρέπει να της το δείξει ποτέ! Επίσης μαθαίνουμε πως υπήρχαν προβλήματα στη φάρμα του πριν μπλέξουνε με τον υπόκοσμο, πως δεχόταν απειλητικά τηλεφωνήματα μήνες πριν, από ποιον όμως και τι του έλεγε; Γιατί τον απέφευγε γεμάτος θυμό;

Μέσα σε όλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η Φίνλεϊ Ντόνοβαν είναι και συγγραφέας, οπότε έχουμε την ατζέντισσα Σίλβια Μπαρ να αναμένει νέο μυθιστόρημα για να το υποβάλει στην εκδότριά της οπότε η Φιν προσπαθεί να ξεφύγει με διάφορες δικαιολογίες και ταυτόχρονα να βρει χρόνο να το ξεκινήσει. Είναι άκρως συναρπαστική η πλοκή που καταφέρνει επιτέλους να βγάλει από το μυαλό της μόνο και μόνο για να διώξει τον βραχνά της προθεσμίας από πάνω της, θα καταφέρει όμως να φτιάξει ένα πραγματικά καλό κείμενο; Επίσης, η Τερέζα είναι σε κατ’ οίκον περιορισμό μέχρι τη δίκη ώσπου η αποκάλυψη του μυστικού της θα την αναγκάσει να καταφύγει σε ακρότητες, θα έχει όμως αυτήν τη φορά στο πλευρό της την κολλητή της, Έιμυ, η οποία πλέον έχει χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της με όσα έμαθε για την Τερέζα; Η ηλικιωμένη γειτόνισσα κυρία Χάγκαρντι εξακολουθεί να κρατάει σημειώσεις, η αδελφή της Φίνλεϊ και αστυνομικός Τζόρτζια εξακολουθεί να παραμένει εργένισσα και να μην το έχει με την ανατροφή των παιδιών ενώ η Μπρένα Φούλερ, η γραμματέας του Στίβεν, την οποία απέλυσε μετά τα γεγονότα του προηγούμενου βιβλίου, έχει έναν άσο κρυμμένο στο μανίκι της που περιπλέκει τα γεγονότα.

Έχω την αίσθηση πως το δεύτερο μυθιστόρημα βγάζει λιγότερο γέλιο, κάτι που αφήνει όμως περιθώριο να συγκεντρωθούμε καλύτερα στις νέες περιπέτειες της Φιν, χωρίς αυτό να σημαίνει πως «σοβάρεψαν τα πράγματα». Δε θα ξεχάσω για παράδειγμα τη σκηνή όπου η μεν Φίνλεϊ νομίζει ότι τα παιδιά της έπεσαν θύματα απαγωγής αλλά απλώς η αδελφή της μαθαίνει στο μικρότερο να χρησιμοποιεί το γιογιό! Διάβαζα με αγωνία τα λόγια της Τζόρτζια πιστεύοντας πως διαπραγματεύεται με απαγωγέα αλλά στο τέλος γέλασα δυνατά ανακαλύπτοντας την αλήθεια της διττής αυτής φράσης: «-Ξέρω ότι φοβάσαι μήπως χάσεις τον έλεγχο και το καταλαβαίνω. Αλήθεια. Αλλά πρέπει να τα αφήσεις να βγουν. Ας ξεκινήσουμε με ένα. Μόνο ένα. Άσε ένα να βγει και θα σου δώσω αυτό που θες» (σελ. 207). Ναι, για κακάκια μιλάει! Όσο εξελίσσονται ασύλληπτα γεγονότα και οι ανατροπές έρχονται η μία πίσω από την άλλη, η συγγραφέας παίζει με το μυαλό του αναγνώστη μπλέκοντάς τον σ’ ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού, όπου προσπαθούμε να καταλάβουμε ποιοι είναι πραγματικά οι ανώνυμοι χρήστες που ζήτησαν τον θάνατο του Στίβεν ο ένας και ανέλαβε επί πληρωμή τη δολοφονία του ο άλλος, να διαπιστώσουμε πώς συνδέονται κάποια πρόσωπα με τις νέες εξελίξεις και πώς θα βγουν στο φως καλά κρυμμένα μυστικά και συνωμοσίες.

«Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ξαναχτυπά» και δεν αφήνει τίποτα όρθιο, όχι ότι άφησε και πολλά στην προηγούμενη περιπέτειά της. Η γραφή παραμένει με την οικεία ελαφρότητα που γνωρίσαμε στο πρώτο βιβλίο, οι ανατροπές είναι ευρηματικές, η ιστορία ισορροπεί ανάμεσα στο ρομαντικό και στο κωμικό σε ισόποσες δόσεις ενώ το μυστήριο είναι πολύ καλά στημένο και λύνεται μέσα από μια σειρά περιστατικών που δεν περίμενα. Νομίζω πως το μυθιστόρημα είναι ακόμη καλύτερο από το «Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν σαρώνει», γιατί καταφέρνει να διεισδύσει περισσότερο στους χαρακτήρες, να μας βοηθήσει να τους γνωρίσουμε πιο ολοκληρωμένα και να μάθουμε κομμάτια από ένα παρελθόν που δεν μπήκε ξεκάρφωτα για να εκβιάσει εξελίξεις αλλά είναι καλά σχεδιασμένο από την αρχή της σειράς των βιβλίων και ξεδιπλώνεται τόσο όσο καθώς και όπου δει! Η συγγραφέας αγαπά τους ήρωές της, δεν τους εκμεταλλεύεται ούτε τους καταντάει μαριονέτες και παραμένει στις κεντρικές γραμμές της πλοκής και των μηνυμάτων που θέλει να περάσει, απογειώνοντας την πλοκή και δημιουργώντας αξέχαστες τραγικωμικές καταστάσεις. Έχω ήδη ξεκινήσει το επόμενο!

Βιβλίο Το μέλλον [δεν] μπορεί να περιμένει 
Συγγραφέας Δώρος Αντωνιάδης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Δώρος Αντωνιάδης μέσα σε μόλις 200 σελίδες καταφέρνει να στήσει ένα ελκυστικό, καλογραμμένο, κινηματογραφικά δοσμένο αστυνομικό μυθιστόρημα γεμάτο υπόπτους, ενόχους και αθώους και να ξεδιπλώσει μια ιστορία της οποίας κάθε πλευρά παρακολουθούμε απ’ όλες τις μεριές. Κάθε κεφάλαιο μας δίνει και μια νέα διάσταση των γεγονότων, ρίχνει περισσότερο μυστήριο στις ταυτότητες των χαρακτήρων και στον ρόλο τους μες στο κείμενο και μας πηγαινοφέρνει από το παρελθόν στο σήμερα. Υπόκοσμος, ρωσική μαφία, καζίνο και τζόγος, αστυνομικοί που παίζουν σε διπλό ταμπλό, μια ομάδα ανθρώπων που επέζησαν από πυροβολισμό και συναντιούνται τακτικά για να το συζητήσουν, μια εξαφανισμένη σύζυγος, ένα νοσοκομείο με παράνομα πειράματα και πολλά άλλα συγκροτούν ένα γρήγορο και ανατρεπτικό μυθιστόρημα με χαρακτήρες που γνωρίσαμε στο προηγούμενο βιβλίο «ΚεχριBARΙ». Αυτό όμως το κατάλαβα αφού είχα τελειώσει το βιβλίο και διάβασα τις περιλήψεις των προηγούμενων οπότε ξαφνιάστηκα, γιατί το μυθιστόρημα στέκεται και αυτοτελώς για όποιον δε διάβασε κανέναν άλλον τίτλο της σειράς.

Ο Αντρέι αφήνει τη Ρωσία για να εγκατασταθεί σε κλινική πολυτελείας στη Λευκωσία που μάχεται αποκλειστικά το αλτσχάιμερ, αν και με παράνομες και μη εγκεκριμένες θεραπείες. Άνθρωπος της νύχτας, καλά δικτυωμένος στον υπόκοσμο, περιμένει με αγωνία να παραλάβει ένα πακέτο αλλά το ατύχημα με το λεωφορείο του ανατρέπει τα σχέδια. Ο Μίλτος, που αναλαμβάνει τη μεταφορά για λογαριασμό του Αντρέι, εξαφανίζεται μετά το τροχαίο. Επιβιβάστηκε στο λεωφορείο; Εξαφανίστηκε στον τόπο του ατυχήματος ή νωρίτερα; Έτσι ο Αντρέι ρίχνει στο κατόπι του τη Χοντρή και τον Λιγνό, ντετέκτιβ της Αστυνομίας, που δουλεύουν για λογαριασμό του. Τι πραγματικά συνέβη τη νύχτα του ατυχήματος και πώς θα καταφέρουν να βρουν τον εξαφανισμένο Μίλτο; Επιπλέον, ο Λιγνός έχει μπλέξει με τον τζόγο και σχεδιάζει να αποκτήσει εκείνος το πολύτιμο πακέτο ώστε να διαπραγματευτεί με τον Αντρέι, κάτι που βρίσκει αντίθετη τη Χοντρή. Τι θα συμβεί λοιπόν παρακάτω; Ταυτόχρονα, ο Αθανασίου, νέος προϊστάμενος στο Τμήμα Εγκλημάτων Κατά Ζωής, αναστατώνεται από το ατύχημα στην Κύπρο κι αναρωτιέται αν γνωρίζει το θύμα ενώ ο Πέτρος Ελευθεριάδης, που παρέδωσε αυτήν τη θέση και βγήκε στη σύνταξη, αναζητά την εξαφανισμένη γυναίκα του, Ελπίδα, η οποία όχι απλά χάθηκε αλλά υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες πως είναι μπλεγμένη με πληρωμένους εκτελεστές! Ένα λάθος κι ένα ατύχημα την ξαναβγάζουν στην επιφάνεια, αναπτερώνοντας τις ελπίδες του Ελευθεριάδη και μπλέκοντάς τον με την υπόθεση. Σε αυτό το μπερδεμένο κουβάρι παρεμβάλλονται τα κεφάλαια του χτες, όπου ένας άντρας ξυπνάει από το κώμα σε νοσοκομείο της Αθήνας, έχει μια σφαίρα στο κεφάλι και δεν μπορεί να μιλήσει, οπότε ξεκινάει να καταγράφει ό,τι θυμάται για να βοηθήσει την αστυνομία. Σύντομα όμως αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του για να εκδικηθεί για τον θάνατο της οικογένειάς του. «Μόνο εγώ ήξερα πώς να ολοκληρώσω τη δουλειά» (σελ. 22). Στην απόφασή του να φύγει από το νοσοκομείο συμβάλει μια απόπειρα δολοφονίας εναντίον του. Τι έχει συμβεί στο παρελθόν του; Πώς σκοτώθηκε η οικογένειά του; Γιατί αναζητά εκδίκηση; Γιατί τον παρενοχλεί ο Ελευθεριάδης; Ποιος είναι ο μυστηριώδης Βίκτωρας που γνώρισε σε μια ομάδα επιζώντων από πυροβολισμούς; Ποιος είναι ο ρόλος της καμέο εμφάνισης του Κρις Πάπας από τον «Δύτη» του Μίνωα Ευσταθιάδη;

Η γραφή είναι στακάτη και γρήγορη με ελάχιστα καλολογικά στοιχεία που όμως δίνουν μια ιδιαίτερη ταυτότητα στο βιβλίο, όπως για παράδειγμα τη νύχτα του ατυχήματος: Λευκωσία, εννιά το βράδυ: «Η φύση παραδίδεται στη νωθρότητα της υγρής νύχτας» (σελ. 12). Ή αργότερα που μπαίνει κάποιος σ’ ένα πάρκινγκ και «Σειρές από νυσταγμένα αυτοκίνητα την κοιτάζουν σιωπηλά» (σελ. 116). Επίσης, έχουμε παράλληλη αρίθμηση κεφαλαίων, με αύξουσα σειρά σε αυτά που αφορούν το σήμερα, με αντίστροφη σε αυτά που αφορούν το παρελθόν. Η πλοκή κλιμακώνεται, οι ήρωες του βιβλίου ξεδιπλώνουν σταδιακά τα μυστικά τους και το ατύχημα αποκτάει διαστάσεις θρίλερ, αφού στήνεται σταδιακά ένα καλοπαιγμένο παιχνίδι που θα φέρει απανωτές εξελίξεις και ανατροπές στις ζωές όλων. Με συγγραφική μαεστρία οι χαρακτήρες αλλάζουν προτεραιότητες, θέσεις, ρόλους μέσα στην ιστορία και όλο αυτό πάει ως το τέλος όπου πλέον όλα τα κομμάτια έχουν μπει στη θέση τους και η ιστορία μπαίνει σε νέες βάσεις. Προδοσίες και συμμαχίες, μυστικά που βγαίνουν στο φως και αλήθειες που πρέπει να μείνουν κρυμμένες, συμβόλαια θανάτου που εκτελούνται με τρόπο που δεν έχει συμφωνηθεί και πολλά άλλα συγκροτούν ένα βιβλίο του οποίου η πλοκή ρέει σα νεράκι και παίζει με το μυαλό του αναγνώστη. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως: «Το σχέδιο για να πετύχει θέλει υπομονή και κάποιες φορές το μέλλον μπορεί να περιμένει»!

Βιβλίο Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν σαρώνει 
Τίτλος πρωτοτύπου Finlay Donovan is killing it
Συγγραφέας Elle Cosimano
Μεταφραστής Νοέλα Ελιασά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η σειρά βιβλίων με την ηρωίδα Φίνλεϊ Ντόνοβαν ξεκινάει δυναμικά, με την πρωταγωνίστρια, μια μέση νοικοκυρά, να μπλέκεται, χάρη σε μια κουβέντα γεμάτη δισημίες, με πληρωμένους δολοφόνους και τα πλοκάμια της μαφίας. Δε γίνεται να μην αγαπήσεις ένα μυθιστόρημα που ξεκινάει έτσι: «Είναι ευρέως γνωστό ότι οι περισσότερες μαμάδες είναι έτοιμες να κάνουν φόνο στις 8.30 το πρωί οποιασδήποτε μέρας. Το συγκεκριμένο πρωί της Τρίτης 8 Οκτωβρίου εγώ ήμουν έτοιμη στις 7.45» (σελ. 10). Το εκρηκτικό πρώτο κεφάλαιο, με τη Φίνλεϊ να προσπαθεί να φτιάξει καφέ, να περισώσει τα κομμένα μαλλιά της τετράχρονης κόρης της, να σκουπίσει τα σιρόπια και τα μέλια από τον δίχρονο γιο της και ταυτόχρονα να βρει την νταντά, την οποία απέλυσε εν αγνοία της ο πρώην άντρας της, δίνει σιγά σιγά τη θέση του σε μια ιστορία άκρως συναρπαστική και ενδιαφέρουσα, κωμική μεν αλλά βαθιά αληθινή και γεμάτη ανατροπές. Η Φίνλεϊ είναι συγγραφέας κι έχει καθυστερήσει να παραδώσει το νέο της βιβλίο  επειδή… «Έλεος, κοιτάξτε γύρω μου. Για ένα σωρό λόγους»! Ο πρώην άντρας της αποφάσισε να διώξει την νταντά, αφού η Φίνλεϊ δουλεύει από το σπίτι και γενικά η κατάσταση προδιαθέτει επέμβαση της κοινωνικής πρόνοιας, αν το μάθει ποτέ: η ηρωίδα του βιβλίου χρωστάει ενοίκια και υποθήκες, λογαριασμούς ρεύματος και όχι μόνο και μέσα σε όλα αυτά ο Στίβεν την πιέζει για να της πάρει την επιμέλεια των παιδιών ώστε να μεγαλώσουν σωστά κοντά του, δίπλα στην ξινή, απόμακρη, πεντακάθαρη νέα του σύντροφο. «Κάθε μέρα που προσποιούμουν ότι έβγαζα το ψωμί μου ως συγγραφέας με έφερνε απλώς μια μέρα πιο κοντά στο να χάσω τα παιδιά μου» (σελ. 31-32), παραδέχεται ηττημένη η Φίνλεϊ.

Η συνάντηση με την ατζέντισσα δεν πηγαίνει και πολύ καλά, να όμως που με άψογη συγγραφική μαεστρία ο διάλογος των δύο γυναικών παρουσιάζεται διττός και με λογικοφανή περιθώρια παρερμηνείας, με αποτέλεσμα μια γυναίκα στο διπλανό τραπέζι να την περάσει για εκτελεστή δολοφόνο και να την προσλάβει! Ειδικά αυτές τις σελίδες τις διάβασα τουλάχιστον τέσσερις φορές και δεν τις χόρταινα! «50.000 δολάρια μετρητά-Χάρις Μίκλερ»! Η φιλοπεριέργεια και η ανάγκη για τα χρήματα παλεύουν με τις τύψεις και την τρέλα όλου αυτού του γεγονότος, όταν όμως η Φίνλεϊ αποφασίζει να γνωρίσει τον σύζυγο της κυρίας μπλέκεται σε μια ιστορία που δεν περίμενε! Η μια αναποδιά φέρνει την άλλη, η πλοκή απογειώνεται και τρέχει σε ανεξέλεγκτα και μη αναμενόμενα επίπεδα, το μυστήριο αυξάνεται, μιας και η γυναίκα εκείνη είναι ο πρώτος κρίκος μιας αλυσίδας που τυλίγεται σφιχτά γύρω από τη Φίνλεϊ. Δεν μπορούσα να φανταστώ τι θα συμβεί παρακάτω, η ζωή της πρωταγωνίστριας στριμώχνεται όλο και περισσότερο σε κάθε κεφάλαιο και δεν ήξερα τι να πρωτοκάνω: να γελάσω με τις έξυπνες ατάκες και την ευφυή εξέλιξη ή να προχωρήσω παρακάτω για να δω τι θα γίνει με την ιστορία και όταν τελειώσω το βιβλίο να σκεφτώ με την ησυχία μου τους ξεκαρδιστικούς διαλόγους, τις τραγικωμικές καταστάσεις αλλά και τα μηνύματα που περνάνε ανάμεσα από τις γραμμές; Για παράδειγμα, κάποια στιγμή η Φίνλεϊ βρίσκεται μπροστά στην ευκαιρία να ενοχοποιήσει κάποιον κι ο πειρασμός είναι πολύ μεγάλος, μιας κι έτσι θα τον βγάλει από τη μέση, εκεί όμως η ηρωίδα πατάει φρένο: «Αυτό έπρεπε να είναι το όριο που δεν θα ήθελα να ξεπεράσω…τι σόι τέρας θα με έκανε αυτό;» (σελ. 250). Δεν έχουμε λοιπόν ένα διασκεδαστικό βιβλίο για να περάσει η ώρα αλλά ένα καλά σχεδιασμένο, βαθιά ανθρώπινο μυθιστόρημα που προσφέρει γέλιο αλλά και προβληματισμό!

Τα γεγονότα που αντιμετωπίζει η Φίνλεϊ, τα λάθη που κάνει, οι αποφάσεις που αναγκάζεται να πάρει υπό πίεση και από βιασύνη, πάντα με την ελπίδα πως κάνει το σωστό κι αυτό τελικά της βγαίνει μπούμερανγκ, την αλλάζουν, την ωριμάζουν, τη γεμίζουν τύψεις κι ενοχές για όσα λέει και κάνει απέναντι σε ανθρώπους που αγαπά και την εμπιστεύονται, οπότε το ψυχογράφημα της πρωταγωνίστριας του βιβλίου είναι άκρως αληθινό και βαθιά διεισδυτικό. Υπάρχουν στιγμές που φοβήθηκα, που τη λυπήθηκα, που γέλασα με τις γκάφες της, πάνω απ’ όλα όμως ήθελα να τελειώσει η περιπέτειά της για να μαζέψει τα κομμάτια της και να δει τι θα κάνει με όσους γνώρισε τώρα και με όσους ήξερε από πριν. Ταυτόχρονα γνωρίζουμε την αδελφή της, Τζόρτζια, φανατική εργένισσα που δεν το έχει με τα παιδιά, α, ναι, και αστυνομικό, την ατζέντισσά της, τον πρώην της με τη νυν του, τα δυο παιδιά της, ένα κουκλάκι μπάρμαν που τώρα έπρεπε να μπει κι αυτός στη ζωή της, μέλη του υποκόσμου, τον συνάδελφο της Τζόρτζια, Νικ, όπου εμπλέκεται το στημένο προξενιό με αληθινά αισθήματα αλλά και μια έρευνα εξαφάνισης, η ηλικιωμένη γειτόνισσα που κρατάει τετράδιο συμβάντων της γειτονιάς και άλλοι είναι υπέροχοι χαρακτήρες που σχηματίζουν ένα πολυθεματικό παζλ γεμάτο αντιθέσεις και προκλήσεις.

«Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν σαρώνει» τα πάντα στο πέρασμά της! Χειρόγραφες σημειώσεις, επιστολές εκδίκησης, ανταλλάγματα, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, οργανωμένο έγκλημα, μυστικά και ψέματα, σε μια ιστορία όπου κανένας δεν είναι αυτό που δείχνει εκ πρώτης όψεως κι όλα αυτά πρέπει να τα χειριστεί μια γυναίκα με δυο παιδιά που πρέπει να παραμείνει ζωντανή, εκτός φυλακής και με την επιμέλεια των παιδιών της! Αναπάντεχες και απανωτές εκπλήξεις, αστεία και τραγικά περιστατικά, ευφυείς λύσεις στην πλοκή και υποδειγματικός σχεδιασμός της, ενδιαφέροντες χαρακτήρες που μπλέκονται χωρίς κλισέ και εύκολες λύσεις κι ένα εκρηκτικό φινάλε είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός μυθιστορήματος που αγάπησα από την αρχή ως το τέλος.

Βιβλίο Δώδεκα χτύποι 
Συγγραφέας Νίκος Γονίδης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Βακχικόν
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Μάνος Παυλίδης εργάζεται τρία χρόνια ως ιδιωτικός ντετέκτιβ χωρίς όμως ιδιαίτερες επιτυχίες στο ενεργητικό του κι έτσι οι φίλοι του προσπαθούν να του πουν ότι αυτή η δουλειά δεν του ταιριάζει. Αναλαμβάνει κυρίως παρακολουθήσεις και εξαφανίσεις προσώπων όμως λίγο πριν το πάρει κι εκείνος απόφαση ένας μυστηριώδης άντρας του αναθέτει κάτι πρωτόγνωρο: να παρακολουθήσει τα άτομα που θεωρεί ότι τον θέλουν νεκρό με την προϋπόθεση να του έχει βρει αποδείξεις ως το τελευταίο λεπτό του χρόνου, γιατί αν αλλάξει το έτος και δεν υπάρχουν απαντήσεις η συμφωνία διαλύεται. Γιατί όμως ο Μάνος δέχεται ανώνυμη επιστολή να παρατήσει αμέσως την υπόθεση; Είναι πράγματι εύκολα τα λεφτά που θα κερδίσει ή κάποιος ψάχνει ένα εξιλαστήριο θύμα; Κινδυνεύει πραγματικά ο ντετέκτιβ; Κι από ποιον;

Το μυθιστόρημα βαδίζει σε γνώριμα μονοπάτια του αστυνομικού είδους, ταυτόχρονα όμως έχει και αρκετές εκπλήξεις, όπως την πρωτοπρόσωπη αφήγηση που γίνεται από τον Νίκο, έναν από τους φίλους του Μάνου κι όχι από τον ντετέκτιβ. Η πλοκή δείχνει αρχικά αναμενόμενη και σχεδόν μονοδιάστατη, σύντομα όμως αρχίζουν να εμφανίζονται χαρακτήρες που την εμπλουτίζουν και διαπίστωσα πως έχουμε ένα σωστά σχεδιασμένο, πολυδιάστατο και γεμάτο ανατροπές αστυνομικό μυθιστόρημα με κρυμμένους άσους και απρόσμενες ανατροπές. Παρ’ όλη τη σκληρότητα του θέματος και το είδος του, το κείμενο έχει κατά καιρούς παρομοιώσεις και μεταφορές που δείχνουν μια ρομαντική πλευρά του Νίκου που αφηγείται κι αυτά στολίζουν αναπάντεχα τις διαδρομές μας σε Αιγάλεω Κορυδαλλό, Περιστέρι, Καλλιθέα, Πειραιά, Κολωνό και άλλες περιοχές της Αθήνας. Δυστυχώς, σε κάποια σημεία υπάρχουν πιο εκτεταμένες απ’ ό,τι χρειάζεται παράγραφοι για να περιγράψει ο Νίκος την καθημερινότητά του στα μέσα μεταφοράς ή στο γραφείο, τις σκέψεις του, τα συναισθήματά του για τη Δήμητρα που αγαπάει και θαυμάζει, για το πώς σκέφτεται να δράσει σε μια κατάσταση, καθώς και οι παρένθετες αφηγήσεις για τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη, για μια φιλία στην κατεχόμενη Αθήνα του 1942 και άλλες, ενδιαφέρουσες μεν ιστορίες αλλά ίσως όχι και τόσο σχετικές με τη ροή της αφήγησης. Το μυθιστόρημα ολοκληρώνεται σωστά και χωρίς βιασύνη ούτε προχειρότητα, αφήνοντάς με απόλυτα ικανοποιημένο.

Βιβλίο Έγκλημα στο Πότζο
Συγγραφέας Πάνος Παντελούκας
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Βακχικόν
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στη γραφική κωμόπολη Μπάκολι κοντά στη Νάπολη, η τριαντατριάχρονη Κοντσέτα Ιλιάνο εντοπίζεται νεκρή στον δύσβατο και απόμερο κόλπο Πότζο. Τα ίχνη οδηγούν σε φοιτητές του Πανεπιστημίου της Νάπολης, καθώς και στον χώρο των ανασκαφών του άντρου της Κυβέλης στην Κούμα. Τι σχέση έχουν το θύμα με μια παρέα Έλληνες σπουδαστές και γιατί εξαφανίστηκε ο σύντροφός της, Δημήτρης Σταύρου; Τι συνέβη την προηγούμενη νύχτα και πόσο εύκολα θα λυθεί το μυστήριο; Την υπόθεση αναλαμβάνουν ο επιθεωρητής της τοπικής αστυνομίας Νικόλα Σκιάνο και ο καθηγητής εγκληματολογίας Οράτσιο Σπινέλλι. Ο πρώτος είναι διαχυτικός, φωνακλάς, απαιτητικός, ενθουσιώδης και ζητά τη βοήθεια του Έλληνα συναδέλφου του αστυνόμου, Σωτήρη Μήτρου, για να βγάλει άκρη σε αυτήν την υπόθεση. Ο δεύτερος, με το καπέλο του ναυτικού και τη χαρακτηριστική του πίπα, είναι κλειστός, αθόρυβος κι εσωστρεφής, του αρέσει μάλιστα να επισκέπτεται τη δημοτική βιβλιοθήκη για να συμπληρώνει τις έρευνές του και να βοηθάει τη συλλογιστική του όταν είναι να λύσει ένα αίνιγμα.

Η ιστορία ξεδιπλώνεται σε σύντομα κεφάλαια και η δράση προχωράει κυρίως μέσω διαλόγων, διαδικαστικών ενεργειών, ανακρίσεων, σκέψεων και αναλύσεων από τους εμπλεκόμενους και μαρτυρικών καταθέσεων, χωρίς να υπάρχουν πολλές ή αξιομνημόνευτες σκηνές δράσης. Το μοτίβο επίλυσης μου θύμισε αρκετά αυτό των κλασικών αστυνομικών μυστηρίων, μ’ έναν συνδυασμό εσωστρέφειας αλά Σέρλοκ Χολμς και τελικής αποκάλυψης αλά Ηραλής Πουαρό, μιας και ο καθηγητής κρατάει τα πάντα για τον εαυτό του, κάνει ερωτήσεις ή προβαίνει σε πράξεις φαινομενικά άκυρες ή περίεργες και τελικά ρίχνει το απαραίτητο φως όταν φτάνουμε στο τέλος. Ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα, καλή ανάπτυξη της ιστορίας και οι σελίδες γεμίζουν από ευωδιές που προέρχονται από τα αχνιστά και λαχταριστά πιάτα της Ασούντα Σπινέλλι.

Βιβλίο Η Λέσχη των Άλλοθι 
Τίτλος πρωτοτύπου The Alibi Man
Συγγραφέας Tami Hoag
Μεταφραστής Παλμύρα Ισμυρίδου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η τριαντάχρονη Έλενα Έστες, κάποτε ντετέκτιβ της Δίωξης Ναρκωτικών με δώδεκα χρόνια καριέρα, παραλίγο να χάσει τη ζωή της όταν κατέστρεψε την ενέδρα που είχε στήσει το Τμήμα της σε μεγαλέμπορους ναρκωτικών. Το πρόσωπό της, πλέον ελαφρά στραβωμένο και παράξενα ανέκφραστο, και οι ανήσυχες βραδιές της με στέρηση ύπνου της θυμίζουν κάθε μέρα το συμβάν που παραλίγο να της στοιχίσει τη ζωή. Άνεργη, άστεγη, ανεπιθύμητη και εγκαταλειμμένη κατέφυγε σε μια φάρμα στη νότια Φλόριντα που ανήκει στον Σον Άβαντον, φίλο της από την εφηβεία. Η ίδια, παιδί δικηγόρου των πλουσιότερων απατεώνων της Πολιτείας, μεγάλωσε με περιφρόνηση προς τους γονείς της και η αγάπη προς τα άλογα ήταν ο τρόπος της για να αποβάλει το άγχος και να ξεφεύγει από τον οικογενειακό κλοιό. «Σ’ όλη μου τη ζωή προτιμούσα τη συντροφιά των αλόγων παρά των ανθρώπων. Τα άλογα είναι ειλικρινή, ντόμπρα πλάσματα, άδολα και ανυστερόβουλα. Με ένα άλογο ξέρεις πάντα πού βρίσκεσαι. Από την εμπειρία μου, δεν μπορώ να πω το ίδιο για τους ανθρώπους» (σελ. 13). Η ευαισθησία της απέναντι στα ζώα αυτά είναι χαρακτηριστική: «Αμοιβαιότητα χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς απώτερα κίνητρα… Η εμπειρία της γνήσιας αθωότητας και της εμπιστοσύνης στο τέλος εκείνης της μέρας είχε καθαρτήρια επίδραση πάνω μου. Αυτό το γλυκό ζώο δεν είχε υποστεί ποτέ κακομεταχείριση, σ’ όλη του τη ζωή είχε υπάρξει αντικείμενο λατρείας. Δεν είχε γνωρίσει τη βία, το μίσος, τη διαστροφή που δηλητηριάζει το μυαλό των ανθρώπων» (σελ. 66).

Η Έλενα είναι μια γυναίκα «…απελπιστική, απαιτητική, ανυπότακτη, εκνευριστική» (σελ. 39), την οποία η υπόθεση της Έριν Σίμπραϊτ επανέφερε σταδιακά στο προσκήνιο και τη βοήθησε να αποκτήσει μέρος της αυτοπεποίθησής της και της πυγμής της, καθώς και να μειώσει τον κυνισμό και την εριστικότητα που τη διακατείχαν. Το μυθιστόρημα είναι η συνέχεια του «Μαύρου αλόγου» και η υπόθεση διαδραματίζεται σχεδόν έναν χρόνο μετά την εξαφάνιση της Έριν Σίμπραϊτ και τη δολοφονία της Τζιλ Μορόουν. Υπάρχουν πολλές αναφορές στις εξελίξεις της αρχικής ιστορίας και το περιβάλλον ερευνών είναι ξανά το συναρπαστικό, λαμπερό πεδίο των ιπποδρομιών και των παιχνιδιών πόλο. Βραβεία, διακρίσεις, σεξ, ναρκωτικά και υψηλές διασυνδέσεις που δυσχεραίνουν μια έρευνα φόνου είναι τα συστατικά που μισεί η πρώην ντετέκτιβ και τώρα αναγκάζεται να έρθει ξανά αντιμέτωπη μαζί τους. Η Έλενα Έστες πεισμώνει γιατί η νεκρή είναι η Ιρίνα Μάρκοβα, φίλη της και συνάδελφος για πάνω από ένα χρόνο δίπλα της στα άλογα. Οι έρευνες οδηγούν την Έλενα και πάλι στο παρελθόν της που γνωρίσαμε τόσο καλά στο πρώτο βιβλίο, μόνο που τώρα έχει να αντιμετωπίσει τον Μπένετ Γουόκερ, γόνο μιας οικογένειας που κατέχει τη μισή νότια Φλόριντα και ετοιμαζόταν να τον παντρευτεί, πολύ καιρό πριν γίνει αστυνομικός.

Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Έλενα αποκαλύπτει τα πάντα για την προσωπικότητά της: τα λάθη της και τα θετικά της χαρακτηριστικά, τα ψυχολογικά της προβλήματα. Κρυμμένη στη φάρμα του Σον, ουσιαστικά χωμένη στο ιδιωτικό της κολαστήριο, ήταν η μοναδική λύση μέχρι ν’ αποφασίσει τι θα κάνει με τη ζωή της, να καταλάβει ποια είναι, να νιώσει ποιο είναι το επόμενο σωστό βήμα. Ο Μπένετ Γουόκερ εκπροσωπείται φυσικά από τον μεγαλύτερο απατεώνα δικηγόρο, τον πατέρα της, κι αυτό δίνει λαβές για νέα αποδόμηση της οικογενειακής ζωής της. Οι γονείς της την υιοθέτησαν από άσυλο, εφόσον ο πατέρας της ήταν στείρος ενώ η μητέρα της: «Η Έλεν, ένα ρηχό, επιπόλαιο, κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο, είχε διαπιστώσει ότι της έλειπε το εξάρτημα της μόδας που είχαν όλες οι φίλες της, ένα μωρό» (σελ. 59). Να όμως που αυτή η επιλογή δεν ήταν και η καλύτερη, μιας και η μητέρα της ήταν τυπική έως ανύπαρκτη και ο πατέρας της δεν έχανε ευκαιρία να τη λοιδωρεί για την αμφίβολη καταγωγή της! Γι’ αυτό η επαναστατικότητά της, γι’ αυτό και η επιλογή της να γίνει αστυνομικός, με αποτέλεσμα ο πατέρας της να την αποκληρώσει. Όλες αυτές οι ψυχοσυναισθηματικές διακυμάνσεις που κορυφώθηκαν στο προηγούμενο μυθιστόρημα επανέρχονται, με αποτέλεσμα η Έλενα να έρθει αντιμέτωπη με ό,τι άφησε οριστικά πίσω της στα είκοσί της χρόνια. Σε αυτό το βιβλίο δείχνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, μιας και έχει να χειριστεί τον θυμό της για τον πρώην αρραβωνιαστικό της, τον οποίο είχε αρνηθεί να καλύψει σε μια επίθεση βιασμού και σχεδόν θανάσιμου ξυλοδαρμού (η εμμονή της δεν την αφήνει να δει, σκεφτεί ή κινηθεί καθαρά, δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα στην έρευνα) ενώ ταυτόχρονα η κατάσταση δυσκολεύει εφόσον μόλις έχει χωρίσει ερωτικά με τον ντετέκτιβ Λάντρις. Η μεταξύ τους αλληλεπίδραση είναι προσεκτικά σχεδιασμένη και αποφεύγει την παγίδα των κλισέ και του ρομάντσου. Δύσκολα εξομολογούνται ο ένας στον άλλον τα πραγματικά τους αισθήματα και επιθυμίες, εκείνος γιατί ζηλεύει που τη βλέπει να ανακατεύεται με τους γοητευτικούς αθλητές του πόλο, εκείνη γιατί δεν παραδέχεται πως τον ερωτεύτηκε κι επιμένει να κρύβεται πίσω από βολικές δικαιολογίες.

«Η Λέσχη των Άλλοθι» είναι η ανατρεπτική και συναρπαστική συνέχεια του «Μαύρου Αλόγου» και μας ξεναγεί για άλλη μια φορά στην ελίτ της Φλόριντα, δείχνοντάς μας πως το χρήμα, η δύναμη και οι κατάλληλες γνωριμίες μπορούν να κάνουν πολλά. Έχει το δικαίωμα ένα αθώο και πρωτόβγαλτο κορίτσι να μπει σε αυτόν τον κόσμο; Με τι τίμημα; Είναι πρόθυμη να κάνει τα πάντα; Η συγγραφέας στρέφει τις εξελίξεις προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, δημιουργεί ολοκληρωμένους χαρακτήρες, χαρίζει άφθονο σασπένς και ανατρέπει τα πάντα με ευφάνταστο και ρεαλιστικό τρόπο όσο πλησιάζουμε προς το τέλος, βάζοντας την ιστορία στις πραγματικές της διαστάσεις και δημιουργώντας συγκίνηση και λύτρωση. Κρίμα που δεν υπήρξε συνέχεια των περιπετειών της Έλενα Έστες, είχε πολύ υλικό ακόμη να δώσει μέχρι να κουράσει (αν κούραζε και ποτέ, αφού η Tami Hoag ξέρει να κρατά τον αναγνώστη καθηλωμένο ως το τέλος).

Βιβλίο Κάθε νεκρό πράγμα 
Τίτλος πρωτοτύπου Every dead thing
Συγγραφέας John Connolly
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς περιπετειών με τον Τσάρλι Πάρκερ και διαπίστωσα πως ξεφεύγουμε αρκετά από τη γνωστή συνταγή των αστυνομικών του είδους. Πρόκειται για ένα καθαρά κοινωνικό μυθιστόρημα με αρκετή επίστρωση αστυνομικού που καταγράφει άκρως ενδιαφέροντες χαρακτήρες, με ποικίλα ψυχογραφήματα και παρατηρεί κάθε κοινωνική, οικογενειακή, οικονομική, αρχιτεκτονική και πολεοδομική αλλαγή στα μέρη όπου διαδραματίζονται οι έρευνες του Πάρκερ. Για παράδειγμα, έμαθα πως η  αστυνομία της Νέας Ορλεάνης έχει λόγο που παραμένει διεφθαρμένη μιας και οι συνθήκες υπό τις οποίες ιδρύθηκε τον 19^ο αιώνα και η πορεία της στον χρόνο ήταν συνυφασμένες με το περιβάλλον του υποκόσμου, από τον οποίο υποτίθεται ότι προστατεύει ντόπιους και τουρίστες. «Η ίδια η Νέα Ορλεάνη, με τα ρημαγμένα κτίρια… έμοιαζε να ενσαρκώνει αυτή την παρακμή κι έτσι ήταν αδύνατο να πεις αν η πόλη ήταν που διέφθειρε τους κατοίκους ή, το αντίστροφο, αν ήταν οι κάτοικοι που παρέσυραν την πόλη στη σήψη» (σελ. 295). Εξίσου συναρπαστικά δίνεται και η Νέα Υόρκη, της οποίας πολλά σημεία παραδέχομαι πως τα έψαξα στο διαδίκτυο για να νιώσω περισσότερο την αύρα τους. Ακόμη και το Χέιβεν της Βιρτζίνια ζωντανεύει υπέροχα και μοναδικά: «Το Χέιβεν έμοιαζε μόνιμα κολλημένο σ’ ένα μουντό κυριακάτικο απόγευμα», σελ. 191.

Σχεδόν όλοι οι εμπλεκόμενοι, είτε πρωταγωνιστές είτε κομπάρσοι, έχουν κι ένα υπόβαθρο βάσει του οποίου έχουν ανατραφεί και τώρα δρουν, με τόσες λεπτομέρειες που καταφέρνουν να μην κουράσουν αλλά να δώσουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα και το σωστό πλαίσιο της σφιχτοδεμένης πλοκής που απαρτίζει την πρώτη περιπέτεια του ντετέκτιβ. Δεν κουράστηκα ούτε στιγμή, όσες φορές κι αν ο συγγραφέας ανέλυε πρόσωπα και καταστάσεις που ξέφευγαν ίσως από την κεντρική ιδέα (την αναζήτηση του δολοφόνου που σκοτώνει με βάναυσο και απάνθρωπο τρόπο), ζωντάνευαν όμως το περιβάλλον στο οποίο ερευνά ο Πάρκερ ενώ κάποια λεπτομέρεια ήταν ο συνδετικός κρίκος με μια άλλη ιστορία, έναν άλλον τόπο, έναν απρόσμενο συμπρωταγωνιστή, με αποτέλεσμα, προσωπικά τουλάχιστον, να μην μπορώ να προσπεράσω ούτε γραμμή.

Ο 36χρονος σήμερα Τσάρλι Πάρκερ είδε τη σύζυγο και την κόρη του βάναυσα δολοφονημένες το 1996 και δύο εβδομάδες μετά παραιτήθηκε από το Σώμα και άλλαξε σπίτι και καθημερινότητα, όσο η ψυχολογία του αγωνιζόταν να κρατηθεί στα κατάλληλα επίπεδα λογικής. Η ιστορία της γνωριμίας με τη γυναίκα του καταγράφεται αποσπασματικά με διάφορες αφορμές κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, κάτι που μου κράτησε το ενδιαφέρον, μιας και η έλλειψη γραμμικής αφήγησης, τα πρωθύστερα και οι εκπλήξεις δημιουργούν διαρκώς ένταση και σασπένς. Ψηφίδα προς ψηφίδα δόθηκε το παρελθόν του και μου σύστησε τις ευτυχισμένες και τις δύσκολες μέρες της γνωριμίας και του γάμου του, μιας και τον τελευταίο καιρό, λόγω της αφόρητης πίεσης στη δουλειά είχε γίνει αλκοολικός. Από τον αστυνομικό πατέρα του έχει αποσπασματικές αναμνήσεις, εκτός από εκείνο το βράδυ της αυτοκτονίας του μετά από ένα ανεξήγητο συμβάν που με σόκαρε: «Είμαι γιος του πατέρα μου, με όσα συνεπάγεται αυτό» (σελ. 281), αποφαίνεται με πίκρα. Και όσο προχωρά η υπόθεση, τόσο διαπιστώνει τη δεινή θέση όσων γνωρίζει ή / και συνεργάζονται μαζί του: «Βρομούσα θάνατο» (σελ. 488). Και ναι, το όνομά του προέρχεται από τον γνωστό τραγουδιστή της τζαζ (1920-1955), γιατί ο ιερέας που τον βάφτισε ήταν λάτρης αυτής της μουσικής!

Η αναζήτηση του κατά συρροή δολοφόνου είναι και μια κραυγή αγωνίας του συγγραφέα, που καταδεικνύει μέσω ερευνών και στατιστικών πόσοι τέτοιοι «άνθρωποι» υπάρχουν, πόσο συχνά σκοτώνουν και πόσο κακό κάνουν ευρύτερα. Και αμέσως θέτει τους ηθικούς ενδοιασμούς του: «Δεν πιστεύουμε πια στο κακό, μονάχα στις κακές πράξεις, που μπορούν να εξηγηθούν από την επιστήμη του νου. Δεν υπάρχει κακό και το να πιστεύεις σ’ αυτό, σημαίνει πως είσαι θύμα της δεισιδαιμονίας, σαν να κοιτάζεις κάτω από το κρεβάτι σου το βράδυ ή να φοβάσαι το σκοτάδι. Υπάρχουν όμως αυτοί για τους οποίους δεν έχουμε να δώσουμε εύκολες απαντήσεις, που διαπράττουν το κακό γιατί αυτή είναι η φύση τους, γιατί είναι κακοί» (σελ. 168). Και το εξής αποκαλυπτικό: «Δεν υπάρχουν συμπτώσεις, μονάχα μοτίβα που δεν διακρίνουμε» (σελ. 283). Φόβος, τρόμος, ακρωτηριασμοί, δολοφονίες, τιμωρία, εκδίκηση κι όλα αυτά στη σκιά της ματαιότητας: «Κι αυτό ήταν που ήθελε ο Ταξιδευτής: να παρέχει, με το θάνατο των άλλων, μια υπενθύμιση του θανάτου όλων μας και του πόσο άχρηστη ήταν η αγάπη, η πίστη, η πατρότητα, η μητρότητα, η φιλία, ο έρωτας, η ανάγκη, η χαρά, μπροστά στο κενό που μας περίμενε όλους» (σελ. 489).

Αυτές οι σκέψεις συνυπάρχουν σε κείμενο ωμού ρεαλισμού και ανατριχιαστικών περιγραφών, όπως το ακόλουθο, τη στιγμή της δολοφονίας ενός παιδιού που είχε ερευνήσει ο Τσάρλι Πάρκερ τέσσερις μήνες μετά τον χαμό της οικογένειάς του, με αφορμή τη γνωριμία του με μια γριά μάντισσα της περιοχής: «Και τότε άκουσα και ένιωσα, βαθιά μέσα μου, τη λεπίδα να κόβει, να ξύνει, να χωρίζει το μυ από την άρθρωση, τη σάρκα από το κόκαλο, την ψυχή από το κορμί, τον καλλιτέχνη να δουλεύει στο μουσαμά του κι ένιωσα τον πόνο να χορεύει μέσα μου, να με διαπερνά, διαγράφοντας την τροχιά του μέσα από μια ζωή που έσβηνε σαν αστραπή» (σελ. 64).

Η πλοκή με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, όπου στον πρόλογο έχουμε δύο παράλληλες πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις που συνδέονται απροσδόκητα. Η ανατριχίλα που προκύπτει και από τις περιγραφές των θυμάτων, του ακρωτηριασμού, του βασανισμού και της δολοφονίας τους και από την ωμότητα κάποιων αναπάντεχων εξελίξεων είναι πολύ μεγάλη. Παρ’ όλ’ αυτά, δε λείπουν ούτε το χιούμορ (π. χ. «Η σάρκα της ξεχείλιζε από τα ρούχα της κι έτσι έδινε την εντύπωση πως είχε μυστηριωδώς πρηστεί κάποια στιγμή από την ώρα που ντύθηκε μέχρι να φτάσει στη δουλειά», σελ. 25 και «Ο Φρανκ πάσχισε να δείξει πως πάλευε με τη συνείδησή του, αν και θα ήταν αδύνατο να τη βρει δίχως φτυάρι και ένταλμα εκταφής», σελ. 100) ούτε κάποιες παρομοιώσεις και μεταφορές που τις θεωρώ αρκετά επιτυχημένες και είναι όσες ακριβώς χρειάζονται για να μη γίνει πολύ λυρικό το κείμενο (δείτε στη σελίδα 182 τις περιγραφές του οδικού ταξιδιού ως τη Βιρτζίνια ή στο κεφάλαιο 42 την περιγραφή του βάλτου Χάνι Άιλαντ). «Ένα απαλό αεράκι φυσούσε από το ποτάμι, αλλά έδινε μια χαμένη μάχη με την πρωινή ζέστη…» (σελ. 298).

Εξίσου ενδιαφέροντες είναι και οι συνεργάτες του Πάρκερ, το ομοφυλόφιλο ζευγάρι Έιντζελ και Λούις, τους οποίους είναι καλύτερο να μη συναντήσεις νύχτα και τους τσατίσεις, και η ψυχολόγος-εγκληματολόγος Ρέιτσελ Γουλφ. Η επιλογή αυτών των ετερόκλητων χαρακτήρων δίνει άλλη διάσταση στα γεγονότα, μιας και η συμμετοχή τους είναι, των πρώτων αντισυμβατική και γεμάτη εκπλήξεις, της τρίτης η αναμενόμενη, μιας και προσπαθεί να βοηθήσει με το μοτίβο του δολοφόνου, η προσωπικότητα, οι γνώσεις και το παρελθόν της όμως την απομακρύνει από τα διαχρονικά στερεότυπα ενός Γουάτσον ή λοχαγού Χέιστινγκς! Ομολογώ ότι δε βρήκα την ταυτότητα του δολοφόνου αλλά όταν αποκαλύφθηκε διαπίστωσα πως ο συγγραφέας βάδισε σε αρκετά στερεότυπα που έχω δει και σε άλλα αστυνομικά βιβλία ενώ ο ρόλος της Ρέιτσελ έγινε εντελώς προβλέψιμος βάσει των γεγονότων που οδηγούν στο τέλος, δεν ξεχνάω όμως πως πρόκειται για το πρώτο βιβλίο της σειράς κι είμαι σίγουρος πως στη συνέχεια θα υπάρχουν αρκετές εκπλήξεις και ανατροπές.

Το μυθιστόρημα είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς περιπετειών με ήρωα τον Τσάρλι Πάρκερ και είναι αφιερωμένο στα νεκρά πράγματα: «…είχε ανακαλύψει μέσα… του ένα σκοτάδι ακατονόμαστο, ένα μαύρο, άφωτο μέρος όπου κείτονταν σφαγιασμένα παιδιά, την ερεβώδη καρδιά κάθε νεκρού πράγματος» (σελ. 265). Το κείμενο βρίθει από νονούς της νύχτας που ξεπέρασαν τη λογική, μαφιόζους που εκδικούνται με απάνθρωπο τρόπο, δολοφόνους παιδιών, οπότε ειλικρινά ο Ταξιδευτής, όπως ονομάστηκε ο κατά συρροή δολοφόνος, είναι το μικρότερο πρόβλημα στο μυθιστόρημα! Ανυπομονώ για το επόμενο!

ΥΓ. Η σελιδαρίθμηση των παραπομπών βασίζεται στην πρώτη έκδοση του μυθιστορήματος το 2001.

Βιβλίο The King
Τίτλος πρωτοτύπου The King
Συγγραφέας-Σχέδιο  Rich Koslowski
Μεταφραστής Γαβριήλ Τομπαλίδης
Κατηγορία Graphic novel
Εκδότης Μικρός Ήρως
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο δημοσιογράφος Πολ Έρφουρτ φτάνει στο Λας Βέγκας το 2005 για να πάρει συνέντευξη από τον Βασιλιά, έναν άντρα που ξεσηκώνει ήδη το κοινό επί έξι μήνες αλλά χωρίς να έχει μιλήσει δημόσια σε κανένα έντυπο ή ραδιοτηλεοπτικό μέσο. Γιατί λοιπόν έσπασε τη σιωπή του τώρα και γιατί κάλεσε το συγκεκριμένο άτομο, που κάποτε έγραφε φανατικά για τον βασιλιά του rock n’ roll αλλά κάποια στιγμή σταμάτησε; Πώς ο θάνατος του Έλβις και η αγάπη του κόσμου ενέπνευσαν τον Βασιλιά να ξεκινήσει μια νέα καριέρα και να γίνει ο θεός του τραγουδιού; Μήπως δεν είναι μιμητής αλλά ο ίδιος ο Έλβις; Έγινε θεός τελικά; Και πώς εξηγείται αυτό; Γιατί ο Πολ σταμάτησε να πουλάει κείμενά του; Γιατί στέρεψε από έμπνευση;

«Όταν δεν πιστεύουν πια σε σένα δεν υπάρχεις», αυτό είναι το κυρίαρχο μότο του graphic novel και η κεντρική ιδέα της όλης ιστορίας. Υπάρχει αγωνία για την αληθινή ταυτότητα του πρωταγωνιστή αλλά στην πορεία της ανάγνωσης ξεπετάγονται και ενδιαφέρουσες ιδέες που με έβαλαν σε σκέψη και δείχνουν πως ο δημιουργός Rich Koslowski δούλεψε πολύ πάνω στο κείμενο. Είναι τελικά ο Βασιλιάς ο αληθινός Έλβις ή όχι; Χρειαζόμαστε όμως απόδειξη γι’ αυτό; Όπως και στη θρησκεία, όχι: «Η θρησκεία δεν είναι γεγονότα και αποδείξεις, είναι πίστη. Και με την πίστη πρέπει να υπάρχει και η αμφιβολία… Αν αποδείξω ποιος είμαι, τέρμα το μυστήριο. Μετατρέπεται σε γεγονός. Επιστήμη. Η επιστήμη δεν είναι θρησκεία» (σελ. 154-155). Επομένως, ο δημοσιογράφος θα πιστέψει «όταν και εάν θα είναι έτοιμος»! «Όταν είσαι έτοιμος ν’ ανοίξεις τα μάτια σου τότε επιτέλους θα δεις», όπως του λέει ο Βασιλιάς λίγες σελίδες πριν.

Εκτός από τον Βασιλιά, έχουμε και τη Μαφία του Μέμφις, μια παρέα ετερόκλητων ατόμων που περιτριγυρίζουν τον τραγουδιστή και εκτελούν τις εντολές του. Έχουμε έναν θρησκόληπτο, έναν ταχυδρόμο, μια πρώην εξαρτημένη στριπτιζέζ, έναν πρώην εθισμένο στον τζόγο με ναπολεόντειο σύνδρομο, δύο χαζούληδες, έναν ευέξαπτο παλαβό και όλοι τους κινούνται γύρω από έναν τρελάρα που πιστεύει πως είναι Θεός. Ή μήπως είναι; Γιατί αποκαλούνται έτσι; Ποιες είναι οι ιστορίες τους, τι έκαναν πριν, τι ρόλο έχουν τώρα; Επιπλέον, έχουμε κι έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ, τη βοήθεια του οποίου ζητάει ο δημοσιογράφος για να ξεκαθαρίσει τα πράγματα, μόνο που κι αυτός έχει τα δικά του μυστικά.

Η ιστορία κλείνει με απρόσμενο τρόπο, φεύγοντας από τη διένεξη αν είναι ο Βασιλιάς ο αληθινός Έλβις ή όχι, και δείχνοντας την επιρροή που ακόμη ασκεί στους θαυμαστές του, το πώς αλλάζει τις ζωές τους ή ακόμη και τον τρόπο σκέψης τους. Βρήκα συγκινητικό το φινάλε και γενικά η ιστορία με προβλημάτισε για τον ευρύτερο ρόλο των ειδώλων στη ζωή μας: «Το γεγονός είναι πως όλοι μας έχουμε ανάγκη έναν Θεό, είτε είναι ο Βούδας ή ο Ιησούς ή ο Μωάμεθ ή κάποιος ντυμένος με ρούχα, με πούλιες που φορά μια χρυσή περικεφαλαία. Όλοι μας έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε σε κάποιον, σε κάτι. Σε κάτι που μας δίνει ώθηση, που μας ολοκληρώνει, που μας γεμίζει με ελπίδα, με τραγούδι» (σελ. 234).

Το σχέδιο κινείται σε σκούρους τόνους (χρωματισμένο από τον Adam Wallenta), με έμφαση στο μπλε, οι οπτικές γωνίες ποικίλλουν, τα χαρακτηριστικά των προσώπων έχουν τις απαραίτητες λεπτομέρειες που δίνουν τις απαιτούμενες εκφράσεις των γεγονότων που βιώνουν οι ήρωες, τα καρέ είναι μικρά, μεγάλα και ολοσέλιδα, τα φόντα αφαιρετικά ή με τις απολύτως απαραίτητες πινελιές και η όλη ατμόσφαιρα ταιριάζει απόλυτα με το μυστήριο που περιβάλλει τον Βασιλιά, την κουστωδία του και την έρευνα που κάνει ο δημοσιογράφος. Στο βιβλίο επίσης υπάρχει κατατοπιστικό εισαγωγικό σημείωμα του Γαβριήλ Τομπαλίδη (που έκανε και τη μετάφραση) ενώ το ίδιο το κόμικ διαχωρίζεται σε ενότητες με διάφορες κουβέντες για τον Έλβις από ανθρώπους όπως ο Μπομπ Ντίλαν, ο Μπρους Σπρίνγκστιν και ο Τζον Λένον.

Το «The King» είναι ένα ενδιαφέρον graphic novel που φωτίζει την ιδεολογία που παρακινεί την ύπαρξη μιμητών του Έλβις Πρίσλεϋ και τονίζει με σωστές δόσεις σασπένς και σκεπτικισμού την ανάγκη που έχουμε όλοι μας για ένα ίνδαλμα, για το οποίο δε χρειάζεται να ρωτήσουμε πολλά, αρκεί να το ακολουθούμε. Μόνο που κάποιοι παθιάζονται επικίνδυνα με αυτό. Γρήγορο, καλογραμμένο και ανατρεπτικό, με κράτησε ως το τέλος και μου χάρισε γέλιο, ένταση και σκέψεις.

Βιβλίο Με τη φλόγα στην καρδιά
Τίτλος πρωτοτύπου Until death do us part
Συγγραφέας Ingrid Betancourt
Μεταφραστής Έφη Κορομηλά
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Ωκεανίδα (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Betancourt αφηγείται τα παιδικά της χρόνια, τους δύο δεσμούς της με αντίστοιχους συζύγους αλλά κυρίως και περισσότερο τον αγώνα της να αντισταθεί σε αυτήν τη διαφθορά, να παλέψει για τη διαφάνεια και να φωτίσει αθέατες πλευρές των κυβερνήσεων, όχι γιατί είναι κατά της διαφθοράς μόνο αλλά και γιατί τα χρήματα που εμπλέκονται σε νοθείες, εκβιασμούς, λαθρεμπόριο θα μπορούσαν να βελτιώσουν τη ζωή χιλιάδων φτωχών οικογενειών της Κολομβίας που πεθαίνουν από πείνα και στερήσεις και έχουν πάψει να ελπίζουν και να ονειρεύονται. Αντικειμενικά (;) η Betancourt καταγράφει όλες τις παγίδες που της στήσανε και όλα τα εμπόδια που συνάντησε στη σταυροφορία της για μια καλύτερη Κολομβία και την επιτυχία της να εκλεγεί γερουσιαστής. Δεν πρόλαβε όμως να κάνει κάτι ως γερουσιαστής γιατί απήχθη από αντάρτες (απελευθερώθηκε το 2008 και η εμπειρία της γράφτηκε σε νέο βιβλίο). Από την άλλη όμως, μια γυναίκα που μεγάλωσε χωρίς στερήσεις και σε αριστοκρατικά σχολεία δύσκολα θα αφοσιωθεί αφιλοκερδώς σε έναν αγώνα τέτοιου μεγέθους και έντασης, κρατώ όμως την πρόταση που έλεγε συνέχεια ο πατέρας της στη συγγραφέα: το ότι ανατράφηκες έτσι άνετα το χρωστάς στην Κολομβία και πρέπει να της το ανταποδώσεις, οπότε μια τέτοια γαλουχία σίγουρα δε βοηθά να αναπτυχθεί τυχόν κομπασμός, έπαρση κλπ. Κι όμως έχω διαβάσει και για τέτοιες εκδηλώσεις του χαρακτήρα της.

Τέλος πάντων, ο άνθρωπος είναι πάντα σύνθετη προσωπικότητα, οπότε το βιβλίο το συστήνω σε όσους θέλουν να γνωρίσουν μια άλλη Κολομβία και για όσους ενδιαφέρονται για καλογραμμένα απομνημονεύματα.