Βιβλίο Ψίθυρος θανάτου 
Τίτλος πρωτοτύπου Todesrauchen
Συγγραφείς Vincent Kliesch, Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Χρύσα Μπανιά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το τρίτο βιβλίο της σειράς με κεντρικούς ήρωες έναν καθηγητή της δικανικής γλωσσολογίας και μια δημοσιογράφο κλείνει όλα τα ανοιχτά μέτωπα και δίνει απαντήσεις σε πολλά από τα ερωτήματα που υπάρχουν από την αρχή σχεδόν της σειράς των βιβλίων ενώ ταυτόχρονα αφήνει ένα παραθυράκι για τυχόν συνέχεια των περιπετειών τους. Το μυθιστόρημα είναι κάπως πιο στατικό από τα προηγούμενα και έχει λιγότερη δράση, μιας και το κέντρο βάρους περιστρέφεται γύρω από τις συνθήκες απαγωγής του Χέγκελ και της Άνζοργκε και τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούν ν’ αποκρυπτογραφήσουν ένα φωνητικό μήνυμα. Εκείνη εξακολουθεί να βασανίζεται από τα τραυματικά γεγονότα στην Αργεντινή και ψάχνει απελπισμένα τον αδερφό της που νόμιζε πως είχε αυτοκτονήσει. Οι αποκαλύψεις για τον βιασμό της την κάνουν να σηκώνει ένα αφόρητο βάρος, στο οποίο προστίθεται και η νέα παραπλάνησή της από τον Χέγκελ στο δεύτερο βιβλίο της σειράς. Εκείνος αθωώνεται λόγω αμφιβολιών για τη δολοφονία της γυναίκας του αλλά δεν προλαβαίνει να το χαρεί, μιας και πέφτει θύμα απαγωγής μαζί με τη Γιούλα. Ο αδερφός της δημοσιογράφου έχει ενοχλήσει σοβαρά κάποιους και προσπαθεί αν έρθει σε επαφή μαζί της μέσω ενός κρυπτογραφημένου ηχητικού μηνύματος, γεμάτου ακουστικά φαινόμενα και ψυχολογικούς ελιγμούς αποφυγής, που πέφτει σε λάθος χέρια κι έτσι πρέπει να εντοπιστεί η κρυψώνα του για να απελευθερωθούν ο Χέγκελ και η Γιούλα.

Ταυτόχρονα, στο πλάι τους σπεύδουν ο πρώην σύντροφος της Γιούλα, Πάουλ Βάιντενφελερ, ο ετεροθαλής αδερφός της, Ελίας Μεσάντι, με τον οποίο ήρθαν πιο κοντά μετά τις περιπέτειες της «Φονικής Συχνότητας», και ο σύζυγος του δικηγόρου του γλωσσολόγου. Το μυθιστόρημα ρίχνει άπλετο φως στον δεκατετράχρονο Ελίας, δίνοντας πληροφορίες για το πώς μεγάλωσε, πόσο σημαντική είναι για κείνον η Γιούλα και γιατί, πώς κατάφερε να ξεμπλέξει από τα ναρκωτικά που πούλαγε, πώς απέκτησε για φίλο τον πλούσιο γόνο Φρίντριχ φον Βίρτσμπουργκ, πώς διέπρεψαν μαζί στο χιπ χοπ και τη ραπ κ. ά. Το ανατρεπτικό της υπόθεσης είναι ο ανέλπιστος σύμμαχος με τον οποίο αρχίζουν να κινούν τα νήματα για να εντοπίσουν τον Χέγκελ και τη Γιούλα. Όσο ο Ελίας προσπαθεί να βρει την αδερφή του αντιμετωπίζοντας έναν μυστηριώδη πιτσαδόρο και ακολουθώντας αβέβαια ίχνη, η Γιούλα και ο Ματίας δέχονται «λευκά βασανιστήρια» σε θάλαμο απόλυτης απομόνωσης, όπου ο κάθε ήχος του σώματος και του οργανισμού τους μεγεθύνεται, κάνοντάς τους να βιώσουν μια σκληρή δοκιμασία.

Ο «Ψίθυρος θανάτου» θα φέρει κοντά τον Ματίας Χέγκελ και τη Γιούλα Άνζοργκε, με τις τελευταίες αποκαλύψεις να έρχονται απανωτά η μία πίσω από την άλλη και την ιστορία που μας απασχόλησε στα τρία βιβλία της σειράς να ολοκληρώνεται ή, τουλάχιστον. να αφήνει πίσω της μια δυνατή, γεμάτη ένταση και εκπλήξεις, προϊστορία, ίσως για να ξεκινήσει έναν νέο γύρο περιπετειών, ευελπιστώ με τον Χέγκελ να παίζει επιτέλους τον σωστό ρόλο σε υποθέσεις που χρειάζονται τις ικανότητές του για να επιλυθούν. Σασπένς και ένταση, απαντήσεις, εκπλήξεις κι όλα αυτά με τον ψίθυρο θανάτου γύρω από τους ήρωες όλο και να γιγαντώνεται.

Βιβλίο Η συχνότητα του φόνου
Τίτλος πρωτοτύπου Die frequenz des todes
Συγγραφείς Vincent Kliesch, Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Χρύσα Μπανιά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η συνέχεια της «Ακοής» είναι ακόμη πιο συναρπαστική και συνδέεται άρρηκτα μαζί της, με τρόπο απρόβλεπτο και αναπάντεχο.Auris Ο Ματίας Χέγκελ, καθηγητής στον τομέα της δικανικής γλωσσολογίας, με ειδίκευση στην παροχή ακουστικών αποδείξεων και στη φωνητική εγκληματολογία, έχει ικανότητες που ξεπερνούν κάθε φαντασία και τα βήματα που κάνει για να καταφέρει από το ηχητικό κομμάτι να οδηγηθεί στο τι πραγματικά συνέβη είναι πρωτότυπα και ευρηματικά. Εν αναμονή της δίκης του για τη δολοφονία που διέπραξε στην «Ακοή», δέχεται στη φυλακή την επίσκεψη του επιθεωρητή Όσβαλντ Χόλντερ που ζητάει τη βοήθειά του στον εντοπισμό του μωρού μιας οικογένειας. Ταυτόχρονα, η δημοσιογράφος Γιούλα Άνζοργκε που εγκατέλειψε τη δουλειά της στο ραδιόφωνο συνεχίζει να γράφει στο προσωπικό της blog άρθρα για αληθινά εγκλήματα, με την περίπτωση του Χέγκελ να είναι μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της, αφού αποκάλυψε το θρασύ και μεγαλοφυές σχέδιό του. Στο προηγούμενο βιβλίο έμαθε από τον Χέγκελ πως ο αδελφός της, Μόριτς, τελικά ζει κι αυτό την οδήγησε σε πρωτοφανή εσωτερικότητα και τάση απομόνωσης, μιας και δεν μπόρεσε να βρει κανένα άλλο ίχνος του. Ο άλλος αδελφός της, Ελίας, μετά την περιπέτεια που έζησε, την κατηγορεί για τα όσα τράβηξε και η σχέση τους έχει παγώσει. Η Γιούλα δέχεται ένα τηλεφώνημα που την ξαναρίχνει στις σκοτεινές στιγμές που έζησε τότε στο Μπουένος Άιρες και στην ασύλληπτη αποκάλυψη που τις ακολούθησε. Γιατί και πώς συνεργάζονται ξανά ο Ματίας και η Γιούλα στην υπόθεση με το εξαφανισμένο μωρό; Τι τους συνδέει με την ιστορία αυτή; Ποιο είναι το επιχείρημα που τους ρίχνει στη μάχη με τον χρόνο μέχρι να βρεθεί η Σέλμα;

Η υπόθεση ξεκινάει με μια άκρως ανατρεπτική αρχή, με το ζευγάρι Σεσίλ και Τζόναθαν Ντορμ να αποδομείται με απρόσμενο τρόπο μέσα σε μόλις είκοσι πέντε σελίδες! Εκείνη είναι επιθεωρήτρια της Υπηρεσίας Ανηλίκων κι εκείνος ψυχοθεραπευτής. Ένα βράδυ η Σεσίλ βρίσκει την κούνια του μωρού της άδεια και γεμάτη αίμα. Τι συνέβη στη μικρή Σέλμα; Γιατί ο άντρας της δεν της επιτρέπει να καλέσει βοήθεια; Τι φοβάται; Από τι πραγματικά κινδυνεύουν; Από κει και πέρα ξετυλίγεται μια ιστορία με δυνατές λεπτοβελονιές που συγκροτούν όχι μόνο μια δυνατή ιστορία απαγωγής αλλά και την ενσωματώνουν ευρηματικά στη ζωή του Χέγκελ, χαρίζοντας έτσι ένα κομμάτι που έλειπε από το παζλ του πρώτου βιβλίου. Ο Χέγκελ και η Γιούλα συνεργάζονται ξανά ο καθένας για τους δικούς του λόγους κι αρχίζει ένα ανθρωποκυνηγητό με αφετηρία το ηχητικό απόσπασμα της Σεσίλ που ζητάει βοήθεια αλλά δεν καταφέρνει να ολοκληρώσει την κλήση. «Πρέπει να ξέρετε ότι τα γλωσσικά σήματα είναι πολύ περίπλοκα από ακουστικής άποψης… Ακριβώς όπως χωρίζει κανείς το φως στα φασματικά του χρώματα, έτσι και στον ήχο μπορεί να καθορίσει φασματικές συχνότητες… κάθε συχνότητα σε ένα σήμα ομιλίας έχει μια συγκεκριμένη ενέργεια από την πλευρά του ομιλητή για κάθε φθόγγο. Κατά κύριο λόγο αυτά ακριβώς τα μοτίβα ενέργειας είναι που μας επιτρέπουν να ακούμε τα φωνήεντα και τα σύμφωνα, όχι οι ίδιες οι συχνότητες» (σελ. 85), υποστηρίζει ο γλωσσολόγος. Όσο πλησιάζουμε στο τέλος τόσο πιο γρήγορα βγαίνουν στο φως αποκαλύψεις και αλήθειες ενώ παράλληλα η δημοσιογράφος, με τη βοήθεια του αδερφού της και του πρώην συντρόφου της, καταφέρνει να βρει τον λόγο που ενδιαφέρεται τόσο πολύ ο καθηγητής για την υπόθεση αυτή. Αυτό θα τη φέρει αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή σκληρότητα και θα χρειαστεί τη βοήθεια των ανθρώπων που ξαναβρήκε μέσα από τη νέα της περιπέτεια για να ορθοποδήσει.

«Η συχνότητα του φόνου» είναι ένα έξυπνο, ευρηματικό, ανατρεπτικό μυθιστόρημα, με πολλές αναφορές στο πρώτο βιβλίο, του οποίου αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι και με πολλές απρόσμενες εξελίξεις που όμως έχουν λόγο ύπαρξης και δε χρησιμοποιούνται για εντυπωσιασμό. Η Γιούλα έρχεται λίγο πιο κοντά στην αλήθεια για τον αδερφό της, κάτι που την ξαλαφρώνει λίγο, ο Χέγκελ παγιδεύεται στον ιστό που ο ίδιος εξύφανε και ο Ντορμ προσπαθεί να σταθεί όρθιος μπροστά στη χιονοστιβάδα των απανωτών εξελίξεων που ακολουθούν την απαγωγή της Σέλμα. Ευρηματική κεντρική ιδέα και έξυπνος χειρισμός της πλοκής είναι δύο μόνο από τα θετικά γνωρίσματα που με κράτησαν ως το τέλος.

Βιβλίο Δέκα αλήθειες 
Συγγραφέας Κατερίνα Κουτουκάκη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Κατερίνα Κουτουκάκη, αξιοποιώντας την εμπειρία της στην ειδική αγωγή, γράφει ένα μυθιστόρημα για τις δυσκολίες που παρουσιάζονται όταν ένα μέλος της οικογένειας έχει ειδικές ανάγκες. Στήνει ένα ρεαλιστικό πλαίσιο, δημιουργεί ενδιαφέροντες χαρακτήρες και ακολουθεί πορείες και πλοκή που ο καθένας θα μπορούσε να συναντήσει και στη δική του ζωή. Το οικογενειακό υπόβαθρο, οι ελπίδες και οι προσδοκίες της, η προδοσία, η ελπίδα, η εγκατάλειψη, η δύναμη είναι γνωρίσματα που η πρωταγωνίστρια βιώνει σταδιακά κι όλα αυτά συγκροτούν μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα που αντικατοπτρίζει όλες εκείνες τις ηρωίδες που παίρνουν την απόφαση να μεγαλώσουν παιδιά που είναι διαφορετικά από τα άλλα. Δυστυχώς διαλύεται σταδιακά η σχέση της Φωτεινής και του Μάρκου. Φταίει η μικρή Ζωή; Φταίνε οι ίδιοι; Κάνουν σωστές κινήσεις; Αντιδρούν σωστά στα προβλήματα που εμφανίζονται; Φταίνε τα γονίδια του Μάρκου, όπως ισχυρίζεται και η πεθερά του; Από τη δεκαετία του 1980 έως τις αρχές του 21ου αιώνα παρακολουθούμε την ιστορία της οικογένειας που μεγάλωσε τη Φωτεινή, γνωρίζουμε τους γονείς και τ’ αδέλφια της, φίλους και γνωστούς. Η Μαρίκα, με την ακατανίκητη περιέργεια και την ανεξέλεγκτη παρεμβατικότητά της, οδηγεί τη σχέση με την κόρη της στα άκρα, με τον  άντρα της να μην παίρνει θέση ανάμεσά τους. Η θεία της Φωτεινής, Σεμίρα, είναι το στήριγμα της ζωής της, και η κολλητή της, Ιωάννα, την ακολουθεί πιστά, ώσπου καταφέρνει να γίνει παιδίατρος και τότε… Απών απ’ όλ’ αυτά είναι ο αδελφός, ο Νίκος, που κρύβει όμως κι αυτός τα δικά του μυστικά. Από την άλλη έχουμε τον Μάρκο, τον γιο της μαγείρισσας Ερμιόνης, έναν άντρα σκληρό, δύσκολο, που καταφεύγει στη μαγεία της θάλασσας αρχικά για να κάνει μια δουλειά που του αρέσει και αργότερα για να ξεφύγει από μια μέγγενη που δεν τον αφήνει να ανασάνει. Η Χαρά Παυλίδου, που έριξε στον γκρεμό το αμάξι της μ’ εκείνη και τον γιο της μέσα σε αυτό, είναι ένας αναπάντεχος και έξυπνα τοποθετημένος συνδετικός κρίκος. Κι έχουμε κι άλλα πρόσωπα που γνωρίζει η Φωτεινή όσο βιώνει τις μεγάλες αλλαγές στη ζωή της.

Η αφήγηση διακόπτεται από πρωθύστερα που συμπληρώνουν το παρελθόν και την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων, με τη συγγραφέα κατά καιρούς να παίρνει θέση απευθυνόμενη σε δεύτερο πρόσωπο προς τον αναγνώστη, χωρίς όμως να αποκαλύπτει εξελίξεις μεταγενέστερες παρά μόνο για να διαπιστώνει και να επεξηγεί. Το κείμενο ίσως είναι πιο εκτεταμένο απ’ ό,τι θα έπρεπε, με αρκετές περιγραφές και αναλυτικές σκέψεις, δίνεται όμως έτσι το περιθώριο να γνωρίσουμε περισσότερο το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον της Φωτεινής, τις πρακτικές και ψυχολογικές της δυσκολίες, την καθημερινότητά της. Το ίδιο το παιδί δε βγαίνει πολύ στο προσκήνιο, αφήνοντας έτσι το περιθώριο να το μάθουμε μέσα από τη ζωή της Φωτεινής και των ανθρώπων που τη στηρίζουν ή την αποδιώχνουν, εξ ου και δε μαθαίνουμε ακριβώς το όνομα της ασθένειάς του. Η συγγραφέας δε θέλει να το ξεχωρίσει αλλά να το αναδείξει σε θαύμα μέσα από μια αφήγηση άκρως ρεαλιστική και συγκινητική. Όπως όλα τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, έτσι κι αυτό χρειάζεται θεραπείες και τον γονιό του να λειτουργεί υποστηρικτικά. Ο χρόνος είναι εκπαίδευση, υποστηρίζει η συγγραφέας. Η Φωτεινή νιώθει πως βιώνει ένα θάνατο αλλά καταφέρνει να ξεπερνάει τις δοκιμασίες. «Εκείνη δεν το ένιωθε, μα άλλαζε. Λύγιζε. Και μόλις έπιανε τον εαυτό της να λυγίζει, τον έπειθε να γίνει λίγο πιο σκληρός» (σελ. 236). Λείπουν η παιδεία και η γνώση από τους ανθρώπους, γι’ αυτό και η απάνθρωπη φοβία του περιβάλλοντος για όσα βιώνει ένα μέλος του. «-Δε θέλω να δοκιμάσω τα όριά μου… Καμιά φορά λέω «Δεν αντέχω άλλο» κι αμέσως μετά κάτι συμβαίνει αι αποδεικνύεται πως αντέχω κι άλλο» (σελ. 317).

«Άγγελοι επί γης είναι αυτά τα παιδιά… που τους ρίχνει ο Θεός ανάμεσά μας για να μάθουμε την άνευ όρων αγάπη» (σελ. 499). Με αυτά τα λόγια με βοήθησε το μυθιστόρημα να κατανοήσω καλύτερα τον ρόλο τους σε οικογένειες που δοκιμάζονται και η τρυφερή ματιά της συγγραφέως μου έδειξε με τον καλύτερο τρόπο πώς επηρεάζεται μια οικογένεια όταν παίρνει την απόφαση να μεγαλώσει αυτά τα πλάσματα. Πρακτικές δυσκολίες φυσικά και υπάρχουν, ψυχική και σωματική εξουθένωση επίσης, μοναξιά αφόρητη κι όμως όλα αυτά είναι ένας διαρκής αγώνας μεταξύ αγάπης και εγωισμού για ένα καλύτερο αύριο για τους γονείς και τα παιδιά τους. «Σε αυτήν τη ζωή που ήρθαμε να ζήσουμε, υπάρχουν δέκα αλήθειες… μόνοι μας τις μαθαίνουμε κι όσα μαθαίνεις μόνος σου με τη ζήση σου είναι η αλήθεια σου. Κι αυτές οι αλήθειες που ανακαλύπτεις μόνος σου είναι η πιο δικιά σου γνώση…» (σελ. 428). Ποιες είναι λοιπόν οι δέκα αλήθειες που αντιλαμβάνεται σταδιακά στη ζωή της η Φωτεινή και πώς θα τη βοηθήσει η καταγραφή τους σ’ ένα τετράδιο; Τι σημαίνει πρακτικά να μεγαλώνεις ένα παιδί με δυσκολίες; Η Κατερίνα Κουτουκάκη, αποφεύγοντας τον εύκολο και ρηχό μελοδραματισμό καταγράφει με οξυδέρκεια, αντικειμενικότητα και αγάπη μια ιστορία ηρωισμού, δοτικότητας και αυταπάρνησης που θα βοηθήσει πολλούς γονείς να αντέξουν λίγο ακόμη τις επιλογές τους.

Βιβλίο Ακοή 
Τίτλος πρωτοτύπου Auris 
Συγγραφείς Vincent Kliesch, Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Χρύσα Μπανιά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα ξεκινάει με την ομηρία δύο μικρών παιδιών μέσα στο σπίτι τους, την οποία αναλαμβάνει ο Ματίας Χέγκελ, καθηγητής στον τομέα της δικανικής γλωσσολογίας, με ειδίκευση στην παροχή ακουστικών αποδείξεων και στη φωνητική εγκληματολογία («αφοσιώνεται στο φωνητικό DNA του δράστη: διάλεκτοι, αποχρώσεις του τόνου, συχνότητες της φωνής, λάθη στην ομιλία»). Σε αυτό βοηθάει η τέλεια ακοή του που θυμίζει νυχτερίδα, με αποτέλεσμα οι συνάδελφοί του να τον αποκαλούν Auris (η λατινική λέξη για το αυτί). Συνεργάζεται ως σύμβουλος με την Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος της Γερμανίας και αμέσως μετά το πέρας της ομηρείας παραδέχεται τη δολοφονία μιας γυναίκας!

Δύο χρόνια νωρίτερα, στο Μπουένος Άιρες, τα αδέλφια Γιούλα και Μόριτς Άνζοργκε επισκέπτονται τον τάφο της Εύας Περόν σ’ ένα ταξίδι που τους κρατάει μακριά από τα οικογενειακά τους προβλήματα. Η Γιούλα εργάζεται ως δημοσιογράφος σε ραδιόφωνο και γράφει στο προσωπικό της blog άρθρα για αληθινά εγκλήματα ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να συνέλθει από τα άσχημα γεγονότα που έζησε στην Αργεντινή. Στον ελεύθερο χρόνο της, συνομιλεί σε chat με τον άγνωστο, ανώνυμο χάκερ με το ψευδώνυμο Αδριανός και αναζητά στοιχεία για την υπόθεση του Ματίας Χέγκελ που έχει πλέον καταδικαστεί σε ισόβια. Τα στοιχεία και η ίδια η συμπεριφορά του Χέγκελ είναι αλλοπρόσαλλα και αντικρουόμενα κι αυτό της τραβάει την προσοχή για μια νέα έρευνα. Ποιος είναι όμως ο Αδριανός και γιατί τη βοηθάει σε όλο αυτό; Πώς ξέρει τόσες πληροφορίες για τον Χέγκελ και πώς απέκτησε στοιχεία που ίσως αποδεικνύουν την αθωότητα του καθηγητή; Ποιος είναι ο μυστηριώδης άντρας που άρχισε να απειλεί τη δημοσιογράφο για να αποσυρθεί από την υπόθεση και να μην τη σκαλίσει περισσότερο; Γιατί ο Χέγκελ επιμένει στην ενοχή του και στον εγκλεισμό στη φυλακή; Πώς μπλέκεται στην ιστορία ο ετεροθαλής αδελφός της Γιούλα, Ελίας, που έχει εισδύσει σε σκοτεινά κυκλώματα;

Η ιστορία είναι άκρως ενδιαφέρουσα, με διαρκείς αποκαλύψεις και αναπάντεχες εκπλήξεις, απόλυτα συνδεδεμένη με το δεύτερο (μην πω και το τρίτο) βιβλίο της σειράς. Ο Ματίας Χάγκελ μέσα από τη φυλακή δεν μπορεί να κάνει πολλά, αφήνοντας έτσι άφθονο χώρο δράσης στη Γιούλα Άνζοργκε, η οποία, ως προσωπικότητα, είναι άκρως ενδιαφέρουσα μεν, απλώς περίμενα μια τόσο πρωτότυπη ιδέα για ντετέκτιβ να έχει και μεγαλύτερο ρόλο στη διαλεύκανση της υπόθεσης. Όσο όμως προχωρούσε η ιστορία και δίνονταν απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα μόνο και μόνο για να δώσουν αυτά τη θέση τους σε καινούργια, διαπίστωσα πως η πλοκή είναι εντελώς διαφορετική απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς. Δεν έχουμε φόνους και επίλυση από ντετέκτιβ αλλά μια πιο προσωπική ιστορία δύο ανθρώπων, εκ των οποίων ο ένας δείχνει να έπεσε θύμα εκβιασμού και ο άλλος να οδηγείται σε μια μεγάλη αλήθεια γύρω από το παρελθόν του. Όταν αυτοί οι δύο χαρακτήρες μάλιστα ενώνουν τις δυνάμεις τους, έστω και με τον τρόπο που το παρουσιάζουν οι συγγραφείς, για να αποκαλύψουν τις πραγματικές συνθήκες ενός εγκλήματος η πλοκή γίνεται πιο πυκνή και συναρπαστική, με τις ανατροπές να έρχονται η μία πίσω από την άλλη όσο πλησιάζουμε προς το τέλος. Χάρηκα που κάποιος έχει μια πιο σκοτεινή πλευρά και που ξεφεύγουμε αρκετά από την οικεία και πεπατημένη δομή των περισσότερων αστυνομικών μυθιστορημάτων, επομένως θα περιμένω με μεγάλη αγωνία να έρθουν στα χέρια μου και οι δύο επόμενοι τίτλοι της σειράς ώστε να απολαύσω περισσότερο τη σχεδιαστική μεγαλοφυία δύο σημαντικών ανθρώπων της αστυνομικής λογοτεχνίας.

Η «Ακοή» είναι το πρώτο μυθιστόρημα μιας σειράς βιβλίων με πρωταγωνιστές έναν ντετέκτιβ προικισμένο με υπερφυσική ακοή και μια δημοσιογράφο που προσπαθεί να συνέλθει από μια οικογενειακή τραγωδία. Η υπόθεση που προσπαθεί να επιλύσει η δεύτερη για να αθωώσει τον πρώτο έχει πολλά περισσότερα παρακλάδια απ’ όσα φαίνονται με την πρώτη ματιά και μάλιστα τη συνδέουν σχεδόν άρρηκτα με τον άνθρωπο που προσπαθεί να σώσει από μια δικαστική πλάνη. Αγωνία, εκπλήξεις, παιχνίδι γάτας και ποντικιού και ένα (προσωρινό) τέλος που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο δεύτερο βιβλίο είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός μυθιστορήματος που με ξενύχτησε, έπαιξε με το μυαλό μου και με άφησε σε αγωνία για τη συνέχεια.

Βιβλίο Παλίρροια
Συγγραφέας Μαρία Κωνσταντούρου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Μαρία Κωνσταντούρου στο νέο της μυθιστόρημα συνδυάζει με έξυπνο και ευρηματικό τρόπο το παρελθόν και το παρόν ενός στοιχειωμένου νησιού με ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αναπάντεχες εξελίξεις και διαχρονικά μηνύματα. Μεταφερόμαστε πότε στον Μεσαίωνα για να βιώσουμε την αγωνία της διάδοσης της πανούκλας στην Ευρώπη, τους φριχτούς θανάτους και τις σοβαρές κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές που αυτή επέφερε και πότε σ’ ένα πιο πρόσφατο παρόν για να γνωρίσουμε από κοντά την κλειστή κοινωνία ενός τόπου όπου εξορίζονται βασανισμένες ψυχές για να βιώσουν μόνες τους τη σκληρή πλευρά μιας νοσηλείας. Αθώοι και ένοχοι, ασθενείς αλλά και υγιείς τρόφιμοι, επιστήμονες που αποσκοπούν σε προσωπικό κέρδος και νοσηλευτές που αγαπούν πραγματικά τους έγκλειστους, δημιουργούν ένα πολυπρισματικό παζλ με μικρές και μεγάλες ιστορίες που γεννούν ποικίλα συναισθήματα.

Η Φωτεινή Σιγάλα ή αρχόντισσα Λουτσία Μαρινέλι υποφέρει από κατάθλιψη, είναι όμως ο εγκλεισμός της η σωστή λύση; Η Ρεμίνα Σεστρίνι νιώθει σαν «…να είχε γεννηθεί μόλις χθες, μεγάλη, κουρασμένη και απογοητευμένη» (σελ. 22), μήπως όμως κατέφυγε στο άσυλο για να ξεφύγει από κάποιον; Μαζί τους φτάνει και η Δέσποινα Μεταξά, που είναι αποφασισμένη να περάσει καλά. «Μια ακούραστη παλίρροια στο μυαλό της, που άλλοτε τη ρουφούσε στον σκοτεινό βυθό της και άλλοτε την έσπρωχνε προς το εκτυφλωτικό φως του ήλιου» (σελ. 339). Είναι εριστική, ανυπότακτη, προκλητική και δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στο γύρω της περιβάλλον. Τρεις γυναίκες λοιπόν που κλείστηκαν στο νησί κουβαλώντας η κάθε μια το δικό της φορτίο, τρεις ενδιαφέρουσες ιστορίες που τέμνονται και αντιπαραβάλλονται. Στην ίδια βάρκα εκείνη τη μέρα επιβαίνει και ο Βιτόριο Λομπρόζο, που βιώνει κενά μνήμης και αποσυνδέεται ανά τακτά διαστήματα από το παρόν, είναι όμως αυτό ένδειξη ψυχικής διαταραχής;

Από την άλλη μεριά, έχουμε τον πράο και αντικειμενικό διευθυντή της κλινικής Κονταρίνι, που σύντομα βγαίνει στη σύνταξη κι αντικαθίσταται από τον Πάολο Πινιόλο, έναν καταξιωμένο και ταυτόχρονα αλαζόνα κι εγωιστή επιστήμονα που θέλει να πραγματοποιήσει τα δικά του σχέδια. Πόσο αποφασισμένος είναι να κάνει ορισμένες θυσίες που θα οδηγήσουν σε λάθη αλλά θα εξυψώσουν το κύρος του; Ποιοι πραγματικά κινδυνεύουν και πώς θα αντιδράσουν; Στην κλινική εργάζεται ως νοσοκόμος ο αγνός και ιδεαλιστής Αντρέα Ντελασούντα, ο οποίος, τόσα χρόνια στην Ποβέλια, κατάλαβε πως η ζωή εκεί είναι μια τραγωδία: τα όνειρα σβήνουν, οι προσπάθειές του για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και πιο ανθρώπινες μεθόδους ίασης πρέπει πάντα να εγκρίνονται από ανωτέρους, από επόπτες, από τον κρατικό μηχανισμό. Οι ιστορίες των γυναικών τον συγκινούν κι αρχίζει τις δικές του άτυπες έρευνες που θα τον φέρουν μπροστά σε διαφορετικές τραγωδίες με κοινή όμως κατάληξη: τον ακούσιο εγκλεισμό στην κλινική. Στο πλάι του είναι η επίσης νοσοκόμα Τζιζέλα Αντιπόζο, με αγάπη για τους ασθενείς της, στους οποίους συμπαραστέκεται επηρεασμένη από προσωπικές της εμπειρίες.

Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται στους τέσσερις τοίχους ενός ιδρύματος γεμάτου με ανθρώπους δυστυχισμένους, που βιώνουν τη σκληρή απομόνωση εκόντες άκοντες, κάποιους από τους οποίους ευχαρίστως και χωρίς δεύτερη σκέψη ξεφορτώθηκαν οι δικοί τους σε αυτό το άσυλο. Το ίδρυμα συγκροτεί «Μια ταξική κοινωνία όπου βασίλευαν η εκμετάλλευση και η συνενοχή» (σελ. 56). Ηλεκτροσόκ και αντιψυχωσικά φάρμακα αλλά και εργαζόμενοι που ενδιαφέρονται λίγο παραπάνω για τους ασθενείς είναι ένα μοτίβο γεμάτο ενδιαφέροντα κοντράστ, μέσα από τα οποία ξεπηδούν ιστορίες ανθρωπιάς, πόνου και επιβίωσης. Στο μυθιστόρημα είναι διάχυτα η αγάπη και το ενδιαφέρον της συγγραφέως για τους ανθρώπους που εγκαταλείπονται σε άσυλο από συγγενείς που δεν τους θέλουν πια για να βιώσουν καταστάσεις δύσκολες, με εργαζομένους που απλώς κάνουν τη δουλειά τους, αδιαφορώντας για τις φοβίες, τις ανασφάλειες, τις ανάγκες, τις επιθυμίες των ασθενών. Η γιαγιά που έφτασε να δει εγγόνια και έγινε θυσία για όλους, τώρα όμως που μεγάλωσε και δυσκολεύεται μετατράπηκε σε περιττό βάρος και ο νοσοκόμος που βελτιώνει την καθημερινότητά της κρατώντας της το χέρι και ψιθυρίζοντάς της λόγια κατευναστικά είναι η αγαπημένη μου ιστορία που μου έφερε δάκρυα στα μάτια με τον άψογο χειρισμό της και την αποφυγή εύκολων μελοδραματικών λύσεων. Η μυστηριώδης Δέσποινα, η Ρεμίνα, η Λουτσία, ο Βιτόριο είναι χαρακτήρες που βιώνουν ποικίλες καταστάσεις, κρατώντας το ενδιαφέρον σε εγρήγορση, πώς συνδέονται όμως με τον Αλεσάντρο που έζησε στη Βενετία έξι αιώνες πριν;

Έτσι, ερχόμαστε στο ακόμη καλύτερο κομμάτι του μυθιστορήματος, την ιστορία του Αλεσάντρο στα χρόνια της πανούκλας. Δεν είναι μόνο μια ερωτική ιστορία που θεριεύει όσο γιγαντώνονται τα εμπόδια ανάμεσα σε δύο ερωτευμένους ανθρώπους αλλά και η καταγραφή των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων μιας κοινωνίας που δεν ξέρει με τι έρχεται αντιμέτωπη, αποδίδει το κακό στις ανθρώπινες αμαρτίες ενώ διάφορες φήμες και μαγγανείες διαδίδονται από στόμα σε στόμα ως θαυματουργές. Οι άνθρωποι κλείνονται στα σπίτια τους για να μην έρθουν σε επαφή με τους ασθενείς και μολυνθούν, κρύβονται, απελπίζονται, φτάνουν στα όρια της εξαθλίωσης αλλά και τα ξεπερνούν πολλές φορές. Όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα που βιώσαμε πρόσφατα με την πανδημία του Covid-19, όμως στόχος της συγγραφέως δεν είναι να μας θυμίσει οικεία κακά, έστω και προσαρμοσμένα σε αυτήν τη μακρινή εποχή. Θέλησε να μας δείξει, καταγράφοντας μια γνώριμη στις βασικές της γραμμές ιστορία, πως οι άνθρωποι και οι κοινωνίες πάντα θα αντιδρούν σπασμωδικά μπροστά σε κάθε νέο κίνδυνο ενώ ο άνθρωπος οφείλει να είναι όσο γίνεται πιο προσεκτικός και να μην παρασύρεται από ψέματα και φήμες, κάτι που είναι αρκετά δύσκολο, μιας και οι πρωτόγνωρες συνθήκες ξυπνάνε πολλές φορές τον σκληρό εαυτό του («-Τι μας είχε κάνει αυτή η αρρώστια; Σε τι μας είχε μετατρέψει;», αναρωτιέται ο Αλεσάντρο).

Δεν είναι απλώς ένας αγώνας επιβίωσης αλλά και μια διαρκής πάλη με την ηθική και μια δοκιμασία που δείχνει στον πλούσιο Αλεχάντρο πως τα υλικά αγαθά δεν έχουν τόση σημασία μπροστά στην υγεία και στον κίνδυνο που την απειλεί. Από σελίδα σε σελίδα κι από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, με συνεχείς δοκιμασίες, ο αφηγητής γονατίζει, υποκύπτει, τσαλακώνεται, αλλάζει απόψεις και νοοτροπία. «Ποβέλιες υπήρχαν πολλές δυστυχώς και θα συνέχιζαν να υπάρχουν… η πανώλη της απανθρωπιάς εξαπλωνόταν ταχύτατα, ισοπεδώνοντας κάθε καλό που βρισκόταν στον δρόμο της… Η πανώλη της απανθρωπιάς δεν θα σταματούσε να εξαπλώνεται αν αδιαφορούσαν αυτοί που υποψιάζονταν, αν σιωπούσαν όσοι γνώριζαν και αν έμεναν αδρανείς εκείνοι που μπορούσαν κάπως να αντιδράσουν» (σελ. 353 και 356). Μέσα από αυτήν την ιστορία ξεπηδάνε διαχρονικά νοήματα, όπως ότι ο καταπιεσμένος άνθρωπος με την πρώτη ευκαιρία που θα βεβαιωθεί ότι δε θα τιμωρηθεί διαπράττει ασωτίες και κακουργήματα: «…ο άνθρωπος δεν είναι από τη φύση του καλός, όπως με έμαθαν να πιστεύω. Μόνο αν έχει τον φόβο του Θεού και των νόμων μπορεί να δαμάσει την κακία που κρύβει μέσα του» (σελ. 407-408). Από την άλλη όμως «…την αρρώστια δεν πρέπει να τη βλέπουμε μόνο σαν εχθρό. Είναι και δάσκαλος που μπορεί να διδάξει τους ξεχασμένους δρόμους της ηθικής» (σελ. 350). Ο Αλεχάντρο μπορεί να βιώνει καταστάσεις που ίσως με μαθηματική ακρίβεια οδηγήσουν στον θάνατο, συμβαίνουν όμως τόσες αλλαγές γύρω και μέσα του που εγείρουν το ενδιαφέρον ως την τελευταία σελίδα.

Η «Παλίρροια» είναι ένα πλούσιο και πολυδιάστατο μυθιστόρημα, με ενδιαφέρουσες μικρές ιστορίες που συντροφεύουν την κυρίως πλοκή, αποτελώντας αναπόσπαστο κομμάτι της. Είναι καλογραμμένο, ανατρεπτικό, αποφεύγει τις εύκολες λύσεις και τους εντυπωσιασμούς, αγκαλιάζει με σεβασμό κι αγάπη τους ψυχικά ασθενείς, τους οποίους φωτίζει πολύ προσεκτικά και αντικειμενικά, ενώ το δικαίωμα στον έρωτα και το αληθινό νόημα της δικαίωσης φυτοζωούν στα χαλάσματα μιας κατακερματισμένης κοινωνίας, η οποία όμως σύντομα θα αναγεννηθεί από τις στάχτες της, καλύτερη ας ελπίσουμε.

ΥΓ. Οι φωτογραφίες προέρχονται από άρθρο της εφημερίδας Πρώτο Θέμα.

Βιβλίο Μικροφίλμ 
Συγγραφέας Πάνος Μυρμιγγίδης 
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μια διαφορετική πρόταση είναι αυτό το βιβλίο! 25 διηγήματα που εκτείνονται από μία παράγραφο μέχρι 3 σελίδες το πολύ. Σύντομες ανάσες γεμάτες με ανθρώπους καθημερινούς, διπλανούς, σύγχρονους, που κινούνται σε γειτονιές και σημεία της Αθήνας που έχει περπατήσει ο καθένας. Γλώσσα στρωτή, αφήγηση στέρεη, συμπυκνωμένη, κείμενα που μου δημιούργησαν ποικίλα αισθήματα: τρυφερότητα, νοσταλγία, αγάπη, φόβο, μίσος… Ο συγγραφέας είναι σα να έχει κρατήσει συγκεκριμένες εικόνες-στιγμιότυπα από τη ζωή του και τα στόλισε λιτά και εύστοχα με λέξεις και προτάσεις. Κειμενάκια ολοκληρωμένα, ημιτελή, κάποια σταματούν απότομα έμπλεα νοημάτων και εικόνων, κάποια εκτείνονται τόσο όσο χρειάζεται για να κατανοήσω και να παρασταθώ στους χαρακτήρες. Τα κείμενα αυτά άνετα εντάσσονται στη flash fiction, παραδείγματα της οποίας είναι οι μύθοι του Αισώπου και του Ναστρεδίν Χότζα, ακόμη και ο Σώμερσετ Μωμ με τη συλλογή «Very short stories» (1936). Άλλωστε, ακόμη θυμάμαι το πιο τραγικό δείγμα τέτοιας γραφής: «For shale: baby shoes, never worn» (από τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ).

Πραγματικά, μια ποικιλία θεμάτων και εκφράσεων βρίσκεται σε αυτήν τη διαφορετική συλλογή, την οποία συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Βιβλίο Μοίρνα: το κόκκινο γλυκό κρασί της μοίρας
Συγγραφέας Κατερίνα Κουτουκάκη
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το κείμενο είναι τρυφερό, σίγουρα ρομαντικό, έχει έρωτα και γλυκόπικρες στιγμές. Παρ’ όλ’ αυτά περιέχει στις σελίδες του ανθρώπους γνήσιους, αληθινούς, σάρκινους, με φυσιολογικές αντιδράσεις και συνηθισμένα λάθη. Ούτε ιππότες με άσπρα άλογα, ούτε ερωτικές σκηνές, ούτε όρκους αιώνιας αγάπης, ούτε ατελείωτες σελίδες με εσωτερικές σκέψεις της πρωταγωνίστριας. Τα γεγονότα ακολουθούν το ένα το άλλο, αρχίζουν να πιέζουν ασφυκτικά τον μικρόκοσμο της Μοίρνας και την οδηγούν σε κινήσεις κάποτε επιπόλαιες, κάποτε εγωιστικές, κάποτε πηγαίες. Κινήσεις που κάνουμε όλοι μας υπό το κράτος του πανικού, της θλίψης και πάνω απ’ όλα της αγάπης.

Εκτός από το στυλ και τη γραφή, τη «Μοίρνα» την ξεχώρισα και για τους αφηγηματικούς της άξονες. Την ιστορία τη διηγείται σε τρίτο πρόσωπο η Μοίρνα, οδηγώντας το αμάξι της με άγνωστο στον αναγνώστη αρχικά προορισμό. Πότε με ραδιοφωνικούς σταθμούς, πότε με δικά της cd, η κοπέλα συνοδεύει τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής με στίχους γνωστών ασμάτων, που δίνουν τον δικό τους διακριτικό τόνο στη ροή της ιστορίας. Σταδιακά ξεδιπλώνεται η ζωή της πρωταγωνίστριας και ταυτόχρονα το ταξίδι της. Αρχίζουν να φαίνονται ταμπέλες, αρχίζει να διακρίνεται στο βάθος ο τελικός προορισμός, την ίδια στιγμή που οι ανατροπές και οι εξελίξεις στη ζωή της ηρωίδας κατά το παρελθόν αρχίζουν να μπαίνουν κι αυτές σε μια σειρά. Και η αφήγηση αρχίζει να γίνεται πιο ασφυκτική, να κλιμακώνεται, με τέτοιον τρόπο που η συνέχεια της ιστορίας στο παρόν δείχνει άκρως προβλέψιμη. Και περίμενα να γίνει έτσι όπως όδευε. Είπαμε όμως, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια συγγραφέα που είτε αγαπά και σέβεται τον αναγνώστη της είτε γνωρίζει να γράφει καλά. Η ανατροπή έρχεται ακριβώς στο σημείο που κατάλαβα ότι είχα μαντέψει το τέλος και μπράβο στην κυρία Κουτουκάκη που έδωσε το φινάλε που έδωσε και εγώ δεν περίμενα.

Στην αρχή το βιβλίο δε με κράτησε ιδιαίτερα, γιατί στην ιστορία παρενέβησαν πολλά πρόσωπα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χάθηκα. Από την άλλη, ούτε σελίδες μπορούσα να προσπεράσω γιατί μέσα σε αυτές τις παραγράφους παρεμβάλλονταν σημαντικές και καίριες απόψεις και παρατηρήσεις για τον άνθρωπο και οι σκηνές εναλλάσσονταν ακόμη και στην ίδια πρόταση. Από τη στιγμή όμως που άρχισε να κατασταλάζει ο «κουρνιαχτός» και αποκρυσταλλώθηκαν οι άξονες της αφήγησης, δεν μπορούσα να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Σημαντικές απόψεις και παρατηρήσεις, που παρασάγγας απέχουν από «αμπελοφιλοσοφίες», τοποθέτηση γεγονότων και χαρακτήρων σε ρεαλιστικότατο καμβά, η συγγραφέας να υποδύεται όλα τα πρόσωπα στο μυαλό της και να τα φωτίζει ακριβοδίκαια, ήταν ελάχιστα από τα χαρακτηριστικά που αγάπησα στη «Μοίρνα». Τα βέλη χτυπούν τους πάντες και τα πάντα, από την ίδια την Ελλάδα («Την Ελλάδα τη βρήκε παντού μπροστά της, σε όποια γωνιά του πλανήτη κι αν ταξίδεψε. Μόνο εδώ όταν γυρνούσε την έχανε…Άμυαλη κόρη, ανοικοκύρευτη, η Ελλάδα. Ντύνεται και στολίζεται για να βγει έξω και το σπιτικό της το αφήνει άνω κάτω, βρώμα και τσαπατσουλιά», σελ. 100) μέχρι τις υποχωρήσεις σε έναν γάμο («Ήταν δύο άνθρωποι που είχαν συμβιβαστεί με καταστάσεις που καθόλου δεν τους άρεσαν και προσπαθούσαν να συμβιώνουν στην ανάμνηση του έρωτα και της αγάπης που τους είχε ενώσει. Από ανασφάλεια και αδυναμία», σελ. 224).

Πάνω απ’ όλα, το βιβλίο με άγγιξε γιατί κατά καιρούς έχω νιώσει κι εγώ έτσι στη ζωή μου. Κατά διαστήματα φοβόμουν να απολαύσω τη χαρά, μην τυχόν και ενοχλήσω τον Θεό και μου στερήσει ό,τι αγαπούσα εκείνη τη στιγμή. Σιγά σιγά όμως κατάλαβα με τον δικό μου τρόπο και τις δικές μου εμπειρίες πόσο λανθασμένη είναι αυτή η αντίληψη. Η ζωή τα έχει όλα, χαρές και λύπες. Ίσως η ένταση των συναισθημάτων και η έντονα θετική διάθεση να προκαλεί αμέσως το δίπολο και να έρχεται ακάλεστο κάτι κακό. Όλα στη ζωή είναι ζεύγη, καλό και κακό, χαρά και λύπη, πεθερά και νύφη (αστειάκι). Η συγγραφέας κατάφερε να δείξει την αλήθεια αυτής της σκέψης χωρίς ούτε να προσβάλει ούτε να αερολογίσει. Πάντα μέσα από τα γεγονότα και κυρίως τα λόγια ενός άντρα που έφερε τα πάνω κάτω. Ίσως εδώ να εδράζεται και η μοναδική αντίρρησή μου: η Μοίρνα βρέθηκε ανάμεσα στον Πέτρο και τον Αντώνη, με τον πρώτο τελμάτωσε και με τον δεύτερο φοβήθηκε (τη συνέχεια θα τη διαβάσετε στο βιβλίο, εδώ δεν κάνω κανένα spoiler). Πώς λοιπόν γίνεται να υπάρχουν (ακόμη ; ) άντρες στωικοί, που καταλαβαίνουν την αγάπη της γυναίκας απέναντί τους και όμως φέρονται όπως ο Αντώνης; Είναι η δύναμη της αγάπης ή η υπερβολή στη φαντασία της κυρίας Κουτουκάκη; Όπως και να έχει, πείστηκα, απόλυτα.

Ένα καλογραμμένο, ρεαλιστικό μυθιστόρημα, γεμάτο διαχρονικές αλήθειες και καίριες παρατηρήσεις, που ξεδιπλώνει την ιστορία μιας αγάπης και μιας οικογένειας που έπαιζε τάβλι με τον Θεό, φοβούμενη τον εγωισμό Του. Το απόλαυσα ως την τελευταία του σταγόνα.

Βιβλίο Μαμά, μην πας στη δουλειά 
Συγγραφέας Θάλεια Κουνούνη
Εικονογράφος Enja Schling
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Θάλεια Κουνούνη, εργαζόμενη μητέρα και η ίδια, έγραψε ένα πολύ ωραίο παραμύθι για μικρά παιδιά και απέδωσε με εύληπτο τρόπο ένα καθημερινό παράπονο των παιδιών, που διογκώνεται δυστυχώς στις μέρες μας: οι γονείς λείπουν από το σπίτι γιατί δουλεύουν. Το παράδειγμα που έδωσε η συγγραφέας μου άρεσε πάρα πολύ και μου έδωσε να καταλάβω πόσο εύκολα μπορείς να βοηθήσεις ένα παιδί να καταλάβει τον κόσμο γύρω του, αρκεί να το αγαπάς και να θες να το βοηθήσεις ουσιαστικά. Η Ευτυχία είναι ένα γλυκό, ήρεμο κοριτσάκι που του λείπει η μαμά του (εντάξει, και ο μπαμπάς του!) αλλά είναι πρόθυμο να μάθει και να κατανοήσει πράγματα που δε γνωρίζει από την αρχή.

Αυτή η όμορφη ιστορία εικονογραφήθηκε από την Enja Schling και έντυσε πολύ ωραία τη βόλτα και το σπίτι των κοριτσιών. Το στυλ της μου θύμισε την τεχνοτροπία των manga ως προς την έκφραση των παιδιών ενώ τα χρώματα που διάλεξε είναι παλ, όμορφα, χαρούμενα και φωτεινά. Αγαπημένη μου σελίδα είναι η πρώτη της ιστορίας, όπου ο κήπος είναι καταπληκτικά δοσμένος και η τέχνη της εικονογράφου ξεδιπλώνεται αβίαστα.

Ένα τρυφερό, επεξηγηματικό παραμύθι που πραγματεύεται ένα ακανθώδες καθημερινό πρόβλημα για χιλιάδες οικογένειες αλλά δίνει μια πολύ πρωτότυπη λύση που θα βοηθήσει πολλά παιδιά να αγαπήσουν τους γονείς τους και να μην τους κακιώνουν που δεν μπορούν να περνάνε συνέχεια χρόνο μαζί τους.

Βιβλίο Μια σκανδαλώδης ζωή
Τίτλος πρωτοτύπου A scandalous life
Συγγραφέας Mary S. Lovell
Μεταφραστής Μαρία Παππά
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μου κάνει εντύπωση που μια γυναίκα όπως η Jane Elizabeth Digby, που έζησε πικάντικα και έντονα τη ζωή της, υπήρξε πραγματικά, γιατί η καθημερινότητά της ήταν απίστευτα σκανδαλώδης! Κι όμως, αυτή η γυναίκα έκανε τέσσερις γάμους, απέκτησε έξι παιδιά και έφτασε ακόμη και στην Αθήνα του Όθωνα, ταράζοντας την κοινωνία της εποχής. Η Digby δεν άφηνε αρσενική γάτα να περάσει δίπλα της χωρίς να πάρει μεζέ! Ξεκίνησε από τα 17 της, νυμφευόμενη άντρα μεγαλύτερό της και φυσικά αριστοκράτη (η ίδια ήταν από εύπορη οικογένεια). Τον χώρισε λόγω μοιχείας! Ο γιος που απέκτησε ήταν του ξαδέρφου της! Και μέσα σε αυτά τα σκληρά, μοναχικά χρόνια, είχε και εξωσυζυγική σχέση (ο ξάδελφος ήταν ενδοοικογενειακή σχέση!) με τον επιτετραμένο της Αυστριακής Πρεσβείας στο Λονδίνο. Μόλις τους κάναν τσακωτούς ο επιτετραμένος γύρισε στο Λονδίνο και η Digby τον ακολούθησε σαν σκυλάκι. Η χυλόπιτα που έφαγε όμως ήταν χορταστική κι έτσι πήρε τα δυο παιδιά που του έκανε και κατέληξε στην αυλή του βασιλιά Λουδοβίκου στο Μόναχο (στο δρόμο εμπλούτισε τις ερωτικές εμπειρίες της, για να το θέσω κομψά, χάρη σε δύο εθελοντές). Ο Λουδοβίκος τη μύησε στην αρχαιολατρεία και την προσωπικότητά του (και όχι μόνο) και έκαμαν τέκνο. Ε, αυτοκράτορας ήταν, σιγά μην την αναγνώριζε επίσημα ως ερωμένη του.

Έτσι η Digby παντρεύτηκε Γερμανό βαρόνο κι έκανε πάλι δυο παιδιά. Ο καιρός περνά, να μην κάνουμε κάτι να περνά η ώρα; Έλληνας, κυρίες και κύριοι, σπουδάζων εν Μονάχω είναι ο επόμενος στην κλήρωση και εγκαθίστανται εν Κερκύρα. Νυμφεύονται, τεκνοποιούν αλλά το παιδί πεθαίνει και ο σύζυγος την απατά (μα τι πράγμα κι αυτός, δεν ντρέπεται!) οπότε η ζωντοχήρα μας καταφεύγει στην Αθήνα και γίνεται κολλητή της Δούκισσας της Πλακεντίας και πρώτο όνομα στην αθηναϊκή κοινωνία. Η Αμαλία γίνεται φανατικός εχθρός της γιατί ερωτεύονται τον ίδιο άντρα (από τις απολαυστικότερες σελίδες του βιβλίου!!!), τον Χριστόδουλο Χατζηπέτρο, αγωνιστή του ’21! Σκάνδαλο στην κοινωνία της εποχής και η Digby το σκάει στη Συρία, όπου δοκιμάζει και το εξωτικό χρώμα! Έλα όμως που ο σεΐχης την κάνει να βρει τον πραγματικό της εαυτό και να κάτσει φρόνιμα δίπλα του ως το τέλος της ζωής της!

Ειλικρινά μια βιογραφία που δεν προσθέτει κάτι ιδιαίτερο, ούτε εμπλουτίζει σε κάτι σημαντικό τις γνώσεις του αναγνώστη. Πέρα από την πλάκα, για όσους τους αρέσουν τα ταξίδια και οι εντυπώσεις περιηγητών από τον 18ο αιώνα, το τελευταίο μέρος του βιβλίου, όπου η Jane Elizabeth Digby ζει στη Συρία και ταξιδεύει με τον άντρα της, τον σεΐχη, στην ενδοχώρα, είναι από τα πιο ωραία κομμάτια του βιβλίου, γεμάτα ενδιαφέροντα πράγματα για τις αρχαιότητες, τη μυθολογία, την ιστορία αυτής της υπέροχης χώρας. Τα ταξίδια και οι περιπλανήσεις της Jane στη Συρία άνοιξαν το δρόμο για τους ταξιδιώτες που θέλουν να γνωρίσουν τη Συρία να το κάνουν, μιας και ο κίνδυνος ξαφνικών ληστρικών επιδρομών μειωνόταν ενώ το ενδιαφέρον των ντόπιων, έμπειρων οδηγών να ξεναγούν τους τουρίστες, άρχισε να ανθίζει! Ειδικά στην Αγγλία έχουν σχεδιαστεί διαδρομές-προσκύνημα στα χνάρια της Digby , κάτι που οδήγησε χρόνια αργότερα την υπέροχη συγγραφέα Ιφιγένεια Θεοδώρου να γράψει, με αφορμή αυτές τις περιπλανήσεις, το λυρικό βιβλίο «Η γεύση της ερήμου».

Ένα ακόμη κακό στοιχείο του βιβλίου είναι κάποια λάθη που κάνει η συγγραφέας και τα επισημαίνει η μεταφράστρια στην τωρινή ελληνική έκδοση, π. χ. θεωρούσε το Χατζηπέτρο ότι ήταν Αλβανός ενώ ήταν Τρικαλινός κλπ. Σε γενικές γραμμές το διάβασα λόγω του βιβλίου της Ιφιγένειας Θεοδώρου που ανέφερα πιο πάνω, για να έχω πληρέστερη εικόνα αλλά αυτό δε σημαίνει ότι σας το συνιστώ κιόλας!

Βιβλίο Ταξίδεψε μαζί μου
Συγγραφέας Δήμητρα Πυργελή
Εικονογράφοι Μιχάλης Βαλάσογλου, Μαρία Παγκάλου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το κείμενο είναι διασκεδαστικό και ευρηματικό, με αστείες και δύσκολες στιγμές ώσπου το χαρτί να τρυπώσει στη βιβλιοθήκη όμως νομίζω πως το τέλος ήταν αρκετά απότομο, γιατί έτσι όπως κυλούσε η ροή της ιστορίας φαντάστηκα πως θα βλέπαμε μια σκηνική δράση βασισμένη στην προτελευταία παράγραφο της τελευταίας σελίδας. Μου άρεσε πολύ η εικονογράφηση των Μιχάλη Βαλάσογλου και Μαρίας Παγκάλου και για τις γραμμές και το στυλ του αλλά και γιατί βασίστηκαν σε γνωστούς πίνακες ζωγραφικής, τους οποίους προσαρμόσανε στις ανάγκες της αφήγησης του βιβλίου. Βγήκε ένα πολύ κομψό συνολικό αποτέλεσμα, ταξιδιάρικο, φωτεινό και αισιόδοξο και προς τιμήν των καλλιτεχνών στις τελευταίες σελίδες αναφέρονται οι πίνακες που αποτέλεσαν την έμπνευση για το βιβλίο που διάβασα.

Ταξιδέψτε λοιπόν κι εσείς με το μικρό χαρτί στον προκλητικό, μαγικό κόσμο της ανάγνωσης μαζί με τα παιδιά σας και βοηθήστε τα να αγαπήσουν αυτές τις άσπρες σελίδες με τις χιλιάδες περιπέτειες που κρατούν στο χαρτί τους. Θα βγείτε όλοι κερδισμένοι.