Βιβλίο Στιγμιότυπο θανάτου 
Συγγραφέας Μιχαήλ Άγγελος Αυγερινός
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κάκτος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το πρώτο μυθιστόρημα του Μιχαήλ Άγγελου Αυγερινού είναι ενδιαφέρον και η πλοκή εξελίσσεται γοργά και με προσεγμένες αποκαλύψεις. Όπως λέει ο ίδιος ο συγγραφέας, πρόκειται για μια «ιστορία που όσοι τη ζουν αδυνατούν να την ξεχάσουν και όσοι την ακούνε δυσκολεύονται να την πιστέψουν». Οι εξελίξεις προχωράνε μέσα από ανακρίσεις και έρευνες, μαρτυρίες και καταθέσεις ενώ ταυτόχρονα το ανθρωποκυνηγητό εναντίον του δολοφόνου κρύβει κινδύνους και αποκαλύψεις. Υπάρχουν διάφοροι χαρακτήρες που μπαίνουν διαδοχικά στο παζλ και θεωρούνται ύποπτοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου, αφού όμως δεν υπάρχουν διεξοδικά ψυχογραφήματα το κείμενο δε βαραίνει και η δράση δε σταματάει καθόλου. Λιτοί διάλογοι, σωστές εξελίξεις, πρωθύστερα που μας γυρίζουν στο παρελθόν, όλα αυτά κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον ενώ ταυτόχρονα αναζητείται ο συνδετικός κρίκος όχι μόνο μεταξύ των θυμάτων αλλά και του σήμερα με το χτες.

Ο αστυνόμος Νίκος Αξιώτης είναι αξιοσέβαστος αξιωματικός, με μακρά πορεία στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών, δεν έχει καμία άλυτη υπόθεση ως τώρα. Σκιαγραφεί τις τελευταίες ώρες του θύματος και ξεκινάει ανακρίσεις, έχοντας στο πλάι του τον συνεργάτη του, Γιάννη Λουκίδη, έναν άντρα έξυπνο και με χιούμορ, ευσυνείδητο, που ξέρει πότε να κάνει πίσω και πότε να διεκδικεί. Ως ειδικός στην τεχνολογία, εξετάζει τα ηλεκτρονικά ίχνη των θυμάτων και προσπαθεί να βρει κι αυτός την άκρη σε αυτό το μπερδεμένο κουβάρι. Οι δύο πρωταγωνιστές έχουν όμως και προσωπικά θέματα, μιας και ο μεν Γιάννης είναι παντρεμένος με την Ασημίνα, με την οποία προσπαθούν μάταια να αποκτήσουν παιδιά εδώ και καιρό, ο δε Νίκος έχει τραυματιστεί ψυχικά από την προδοσία και τη μυστηριώδη εξαφάνιση της γυναίκας που αγαπάει. Και να που στην πορεία των ερευνών ανακαλύπτει τυχαία πως η Αναστασία Σολδάτου είναι στην Ελλάδα αλλά σύντομα το όνομά της θα μπλεχτεί με την υπόθεση που ερευνά ο αστυνόμος. Θα παραμείνει ουδέτερος ή θα παρασυρθεί από προσωπικά συναισθήματα που θα εμποδίσουν την κρίση του και  θα τον οδηγήσουν σε λάθη; Η Αναστασία επιστρέφει στην Ελλάδα μετά από αρκετά χρόνια διαμονής στη Γαλλία, όπου έφτιαξε μια επιχείρηση και μια ζωή που δε θα άφηνε για τίποτα. Η σκέψη του Νίκου ακόμη την τυραννάει αλλά γιατί τον παράτησε μ’ ένα απρόσωπο σημείωμα λίγο αφού δέχτηκε την πρόταση γάμου που της έκανε; Πώς μπλέκεται το όνομά της με την υπόθεση του κατά συρροή δολοφόνου που ερευνά ο Νίκος;

Το «Στιγμιότυπο θανάτου» είναι μια ανατρεπτική και γρήγορη ιστορία που κλιμακώνεται από κεφάλαιο σε κεφάλαιο χάρη σε απανωτές συναρπαστικές εξελίξεις. Όταν η πραγματική ταυτότητα του ενόχου βγαίνει στο φως, το μυθιστόρημα αποκτά τρυφερότητα και ανθρωπιά, μιας και κάποιοι πρέπει να πάρουν σημαντικές αποφάσεις, είναι έτοιμοι όμως να υποστούν τις συνέπειες; Μήπως τελικά δεν έχει σημασία ποιος είναι ο ένοχος κι η αποκάλυψη είναι μόνο το μέσο για να φωτιστούν κίνητρα και αίτια που μπορούν να λυγίσουν μια ανθρώπινη ψυχή και θα την οδηγήσουν σε ακρότητες, κλονισμένη από το ασφυκτικό πλαίσιο της «νέμεσης»; Κι αν είναι έτσι, πώς μπορούμε να προλάβουμε τέτοιες σκληρές καταστάσεις; Ένα ανθρώπινο και ταυτόχρονα σκληρό μυθιστόρημα.

Βιβλίο Δαμάζοντας τις ερινύες 
Συγγραφείς Γεωργία Αντωνίου-Γιαννιώτη
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κάκτος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Γεωργία Αντωνίου-Γιαννιώτη έγραψε ένα συναρπαστικό οδοιπορικό στην Ευρώπη του 20ού αιώνα μέσα από ρεαλιστικές και ανατριχιαστικές ιστορίες έρωτα και προδοσίας, κινδύνου και σκοτεινών μυστικών. Μέσα από ενδιαφέρουσες εξελίξεις, ποικίλα περιστατικά, ολοκληρωμένους χαρακτήρες ξεδιπλώνεται η ιστορία μιας γυναίκας που βίωσε άσχημες καταστάσεις, που πάλεψε για την αγάπη, που έκανε όνειρα και σχέδια αλλά παρασύρθηκε όπως και πολλοί άλλοι από το ρεύμα των ιστορικών γεγονότων. Μικρά και μεγάλα περιστατικά, πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές, ανατροπές και εκπλήξεις μου σύστησαν μια γυναίκα που έζησε τα πάντα, έφτασε στην κορυφή και βίωσε μια κάθοδο που δεν της άξιζε ενώ ταυτόχρονα άνθρωποι από το σκοτεινό παρελθόν της την κυνηγούσαν για να της κάνουν κακό. Μέσα από πρωθύστερα που μας ταξιδεύουν κατά καιρούς πίσω στον χρόνο βιώνουμε μαζί με την ηρωίδα του βιβλίου τις αλλαγές που υπέστη η Ευρώπη την περίοδο μεταξύ των δύο πολέμων και βλέπουμε τις ποικίλες αλλαγές σε κοινωνικό, οικονομικό και πνευματικό επίπεδο.

Μια ζεστή μέρα του καλοκαιριού του 1997, ο δημοσιογράφος σε τηλεοπτικό κανάλι Άγγελος Δημητρίου βρίσκει μια ετοιμοθάνατη γυναίκα. Έχει κουραστεί από την αδιάκοπη δουλειά σε ανθυγιεινό, λόγω στρες και πίεσης περιβάλλον, χωρίς διακοπές και διαλείμματα κι έχει απαυδίσει από τη συνεργασία του με την Πηνελόπη, μια γυναίκα που τον ποθεί και τον ζηλεύει, που τον ταλαιπωρεί και τον βασανίζει χωρίς λόγο με απότομες αλλαγές στη συμπεριφορά της. Όταν βρίσκει την Ιωάννα καλεί ασθενοφόρο και τη συνοδεύει στο νοσοκομείο, όπου η γυναίκα τού λέει: «Δεν έπρεπε να με σώσεις, Άγγελε»! Δε μιλάει για το παρελθόν της, είναι εσωστρεφής κι έχει κάποια σημάδια κακοποίησης στο σώμα της. Έτσι ξεκινάει μια παράδοξη σχέση, η οποία δένεται κάθε μέρα και περισσότερο, με τους δυο τους να κάνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις αλλά και κάποια κοινά βήματα εκτίμησης και φιλίας. Η Ιωάννα αποκαλύπτει το ταλέντο της στη ζωγραφική, παραμένει όμως κλειστή και εσωστρεφής. Παραδέχεται πως φοβάται να ξανοιχτεί, μιας και προσπάθησε σκληρά να μπει στον κόσμο της ανωνυμίας. Τώρα όμως που γνώρισε τον Άγγελο αρχίζει να αισθάνεται καλύτερα χάρη στη συντροφιά του και καταλήγει να τον αγαπάει σαν γιο της. Μέσα από τις ετοιμασίες των πινάκων της για μια έκθεση ανακαλύπτουμε σιγά σιγά την ψυχοσύνθεσή της, τον τρόπο σκέψης της και κάποια κομμάτια από το παρελθόν της.

To 1917 o Στέφανος Καραδήμας, Ελληνορώσος επιχειρηματίας, κερδίζει σημαντικά πλούτη, τα οποία όμως διαθέτει για τους εργάτες του, οι οποίοι απολαμβάνουν μια καλή ζωή, μακριά από την ανέχεια και την εξαθλίωση των υπολοίπων λόγω του πολέμου. Ο Καραδήμας υπηρετεί την επανάσταση που ξέσπασε, στηρίζει τις ίσες ευκαιρίες για όλους, μεταβιβάζει στο προσωπικό του τις εταιρείες του, αλλά η θέλησή του να κρατήσει το σπίτι του για τον εαυτό του τα σβήνει όλα και ο όχλος του επιτίθεται. Τελικά, το σκάει με τον γιο του, Κωνσταντίνο, από τη χώρα και φτάνουν στην Ολλανδία, σε μια εποχή που η Ευρώπη προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της μετά τον πρώτο μεγάλο πόλεμο. Το Άμστερνταμ είναι ο τόπος όπου πατέρας και γιος θα διαπρέψουν ξανά, ο Στέφανος στο εμπόριο και ο Κωνσταντίνος στη δημοσιογραφία. Η Οντίλ Νεράκ, Γαλλίδα ζωγράφος, κλέβει την καρδιά του Κωνσταντίνου που της αναθέτει να κάνει τον πίνακα της νεκρής μητέρας του. Ο Στέφανος όμως την αντιπαθεί, τη θεωρεί κενή περιεχομένου και συναισθημάτων, έχει «την παγωμένη γοητεία του σμιλεμένου μάρμαρου που σε προκαλεί να το θαυμάσεις αλλά όχι και να το αγγίξεις, γιατί καταλαβαίνεις πόσο άψυχο και ψυχρό είναι» (σελ. 111-112). Η Οντίλ θα είναι η αρχή του τέλους για την οικογένεια, μιας και παρασύρεται από την ιδεολογία του ναζισμού, με αποτέλεσμα να μετακομίσει στο Βερολίνο του Αδόλφου Χίτλερ και να γνωρίσει έναν Γερμανό επιστήμονα που αρέσκεται σε απάνθρωπα πειράματα πάνω σε αθώες ψυχές.

Μέσα από μια σειρά συναρπαστικών περιστατικών, ξεδιπλώνεται η λαμπερή μα και δύσκολη ζωή του Μεσοπολέμου, με τους ήρωες να ζουν ποικίλα περιστατικά γεμάτα έρωτα, σκληρότητα, ρίσκο και κίνδυνο. Πώς και γιατί ανέβηκε ο Χίτλερ στην εξουσία, τι αντίκτυπο είχαν οι απόψεις του στον κόσμο αλλά και στους συνεργάτες του, πώς διαψεύστηκαν οι προσδοκίες πως σύντομα το όραμά του θα ξεφούσκωνε, πώς χειραγώγησε τον λαό και τον έπεισε ότι φταίνε οι Εβραίοι, οι κομμουνιστές, οι τσιγγάνοι που εμποδίζουν τη Γερμανία να αναγεννηθεί καθαρή και αναγεννημένη; Όλα αυτά απαντώνται μέσα από τις περιπέτειες των ηρώων που μας συστήνει η συγγραφέας. Κάποια στιγμή, ερχόμαστε στην Αθήνα, σε μια εποχή που η Ελλάδα ζει κάτω από τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά και προσπαθεί να ανακάμψει από την πρόσφατη οικονομική δυσπραγία. Εκεί γνωρίζουμε την ασθενική Αντιγόνη, μια υπάκουη μαριονέτα στα χέρια των γονιών της, οι οποίοι, με πρόσχημα μια επικίνδυνη ασθένειά της, την έχουν κλεισμένη στο σπίτι και η παιδική της ηλικία περνάει από δίπλα της χωρίς να την αγγίξει. Ο πατέρας της αδιαφορεί για την ύπαρξή της, είναι σιωπηλός και απόμακρος ενώ η υπερπροστατευτική μητέρα τής απαγορεύει κάθε δραστηριότητα και κίνηση, με αποτέλεσμα να ρίχνει το παιδί σταδιακά στην κατάθλιψη. Μια νέα άφιξη στο σχολείο ξαναφέρνει χρώμα στα μάγουλα της Αντιγόνης.

Κι όσο τα τύμπανα του δεύτερου μεγάλου πολέμου παιανίζουν, τόσο αυξάνεται η ανησυχία στον απλό κόσμο για το μέλλον το δικό του και των παιδιών τους. Ανάμεσά τους, ο από Εβραία μητέρα γιατρός Καρλ Βάγκνερ, που εργάζεται στο Βερολίνο την εποχή της ανόδου του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία, με αποτέλεσμα να ανακληθεί η άδειά του. Ανήσυχος για όσα συμβαίνουν, στέλνει τον γιο του, Φρανκ, και τον καλύτερό του φίλο, Φριτς Σμιτ, στην Ελλάδα για να γλυτώσουν. Εκεί ο Φρανκ θα ερωτευτεί μια Ελληνίδα και η σχέση τους θα δοκιμαστεί σκληρά κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα γεγονότων δρα ο κομμουνιστής Στέλιος, ο οποίος στο ξέσπασμα του πολέμου πολεμάει με τον ελληνικό στρατό αλλά στη συνέχεια έρχεται αντιμέτωπος με τους συντρόφους του, που τον θεωρούν προδότη γι’ αυτό που έκανε, μιας και ο επίσημος ελληνικός στρατός μάχεται για να παραδώσει την Ελλάδα στους Άγγλους! Ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος θα ανατρέψει όλες τις ισορροπίες και θα απογειώσει την πλοκή του μυθιστορήματος. Άνθρωποι θα παγιδευτούν σε ξένες χώρες, άντρες θα επιστρατευτούν, γυναίκες θα μείνουν μόνες και όλη αυτήν την κατάσταση θα την εκμεταλλευτεί μια σκληρή γυναίκα για να πάρει την εκδίκησή της. Η συγγραφέας καταγράφει με ρεαλισμό και προσοχή τη βύθιση της χώρας στην Κατοχή, την πείνα, τον αγώνα του απλού κόσμου για επιβίωση, όσο υψηλά ιστάμενα πρόσωπα συνέχιζαν να κάνουν τη ζωή τους, με τη σκοτεινή πλευρά της κοινωνίας να ευημερεί σε βάρος των πολλών και να διακινεί ματωμένο χρήμα. Κι όταν τελειώνει ο πόλεμος, έρχονται νέες δοκιμασίες με τη διχοτόμηση του Βερολίνου και με τον αγώνα κατά του κομμουνισμού.

Το «Δαμάζοντας τις ερινύες» είναι ένα καλογραμμένο, ανατρεπτικό και γεμάτο από μικρά και μεγάλα περιστατικά μυθιστόρημα. Διαφορετικοί και ποικίλοι χαρακτήρες, ενδιαφέρουσα πλοκή που κορυφώνεται σταδιακά, προσεγμένα πραγματολογικά στοιχεία που αναδύονται κυρίως μέσα από τις εξελίξεις και μια έξυπνη σύνδεση του παρελθόντος με το παρόν είναι μερικά μόνο από τα θετικά γνωρίσματα του βιβλίου.  Λιτοί διάλογοι, αφήγηση που ρέει και ωραίες παρομοιώσεις («Ο πόνος στο κεφάλι του ξαναγύρισε έντονος, σφυριά που σμιλεύει μάρμαρο, ρυθμικά και έντονα», σελ. 18 και «…μπορούσαν την ημέρα να κάθονται έξω και να απολαμβάνουν τις ακτίνες του ήλιου που έπαιζαν κρυφτό με τα σύννεφα της ώριμης άνοιξης», σελ. 71) στήνουν σωστά μια ιστορία που καταγράφει με αντικειμενικότητα και σεβασμό τα γεγονότα του Μεσοπολέμου και του Β΄ Παγκοσμίου. Ταυτόχρονα, τονίζονται οι αρετές της συγχώρησης και της αγάπης, μιας και η Ιωάννα θα προσπαθήσει με τη βοήθεια του Άγγελου να ξαναβγεί στο φως, να αποκτήσει εμπιστοσύνη και να δαμάσει τις ερινύες που γιγαντώθηκαν μέσα της. Θα τα καταφέρει; Θα ηρεμήσει από το απαιτητικό χτες; Πόσο πολύ θα τη βοηθήσει ο Άγγελος; Τι απέγιναν οι άνθρωποι που αγάπησε; Αυτά και άλλα ερωτήματα απαντώνται στο μυθιστόρημα με συγκινητικό και συναρπαστικό τρόπο.

Βιβλίο Ολέθρια μυστικά 
Συγγραφέας Γερακίνα Μππουρίκα 
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κάκτος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Γερακίνα Μπουρίκα έγραψε ένα δυνατό, ανατρεπτικό και καλογραμμένο μυθιστόρημα που μπλέκει αριστοτεχνικά δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους και μας συστήνει με υποδειγματικό χειρισμό της πλοκής πόσο και πώς άλλαξαν τα πρόσωπα της ιστορίας μέσα στον χρόνο. Με διαρκή πρωθύστερα, που κόβουν την εκάστοτε αφήγηση σε καίριο σημείο, ταξιδεύουμε από τη δεκαετία του 1980 πίσω σε αυτήν του 1950 και προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συνέβη ανάμεσα στις οικογένειες που ζουν στο ίδιο στενό δρομάκι και έχουν ενώσει τα όνειρα και τις ελπίδες τους σε μια κοινή «αυλή». Το μυθιστόρημα ξεκινάει το 1981 με τα αδέλφια Αλέκο και Μιχάλη και τους φίλους τους Κωστή και Νάσια να ανακαλύπτουν μια κρυμμένη σπηλιά, την οποία αποφασίζουν να εξερευνήσουν. Στο βάθος της λοιπόν βρίσκουν έναν σκελετό μ’ ένα πανέμορφο κόσμημα στο πόδι κι αυτό τα αναστατώνει. Τα παιδιά μεγάλωσαν μαζί σ’ ένα στενάκι με μονώροφα σπίτια, με τους γονείς τους να είναι επίσης φίλοι καρδιακοί και γείτονες. Στην παρέα τους προστέθηκε η ορφανή Σμαραγδή όταν μετακόμισε στο σπίτι του θείου της, του Μίλτου, ένα κορίτσι που μεγάλωσε με το βάρος της εγκατάλειψης από τη μητέρα της και που ωρίμασε απότομα με τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα της. Ο Κωστής τρέφει αισθήματα για τη Σμαραγδή και πληγώνεται όταν διαπιστώνει πως συν τω χρόνω την καρδιά της κέρδισε ο Μιχάλης, θα αφήσει όμως τα αισθήματά του να μπουν εμπόδιο στη φιλία τους;

Βρισκόμαστε στην περίοδο της Μεγάλης Εβδομάδας και η κατανυκτική ατμόσφαιρα ξυπνάει και πάλι τους εφιάλτες κάποιων, τους φέρνει αντιμέτωπους με τα λάθη τους, με το παρελθόν τους, με τις αποφάσεις τους, άλλοι μετανιώνουν, άλλοι ατσαλωμένοι πεισμώνουν στο σωστό που τάχα έκαναν, όλοι τους όμως ξαναθυμούνται ή καταπίνουν δάκρυα και προδοσίες. Γιατί η Μυρσίνη, η μητέρα του Αλέκου και του Μιχάλη, βυθίζεται σε μελαγχολία κάθε Μεγάλη Παρασκευή; Τι έχει συμβεί στο παρελθόν της που το έχει κρύψει από όλους; Γιατί είναι έτοιμη ακόμη και τώρα να κάνει μια μεγάλη επανάσταση και να τινάξει τα πάντα γύρω της, προδίδοντας τον άντρα της, τον Τάσο, που μόνο αγάπη και σεβασμό της έχει χαρίσει τόσα χρόνια; Από την άλλη, ποιο είναι το παρελθόν του Μίλτου; Αγάπησε ποτέ κάποια γυναίκα; Γιατί δεν παντρεύτηκε; Ποια είναι η Μάγια και γιατί τη μισεί ακόμη; Τι συνέβη ανάμεσά τους και τι απέγινε αυτή η γυναίκα; Τις στιγμές που βλέπει την αδύναμη πλευρά του θείου της, η Σμαραγδή τον αγαπάει ακόμη πιο πολύ παρά τις διαφωνίες και τις εντάσεις τους, θα καταφέρει όμως να τρυπώσει στην καρδιά του και να ανακαλύψει τι του έχει συμβεί;

Παράλληλα, πίσω στο 1955, έναν μήνα μετά τα Σεπτεμβριανά, η οικογένεια Ξενάκη καταφεύγει στην παραθαλάσσια κωμόπολη της ιστορίας μας κουβαλώντας ψυχικά και σωματικά τραύματα από εκείνη τη νύχτα στην Κωνσταντινούπολη, με την περιουσία της κατεστραμμένη. Η Αμαλία και ο Σπύρος, με την κόρη τους, Μάγια, ζούσαν στα πλούτη και στις ανέσεις και τώρα δεν έχουν τίποτα δικό τους. Η οικογένεια Πετρίδη που αναλαμβάνει να τους φιλοξενήσει έχει τα δικά της προβλήματα, μιας και ο γιος τους, Στέλιος, έφυγε από το σπίτι για να σπουδάσει, αδιαφορώντας για το επάγγελμα του ψαρά που πήγαινε από πάππου προς πάππου στην οικογένεια και μάλιστα ειπώθηκαν λόγια βαριά μεταξύ γιου και πατέρα. Από τότε τα ίχνη του χάθηκαν και η Σμαρώ ρίχνει όλη της την αγάπη στον μικρότερο γιο, τον Μίλτο, που ερωτεύεται την ψηλομύτα Μάγια. Αυτό θα γεννήσει άφθαστη ζήλια σε μια πληγωμένη καρδιά που θα κάνει τα πάντα για να βγει αυτό το κορίτσι από τη μέση. Στο ίδιο στενό ζει και η κουτσομπόλα γειτόνισσα, Νότα, με τον ναυτικό άντρα της, Σώτο, και τα παιδιά τους, μια οικογένεια που σηκώνει τον δικό της σταυρό του μαρτυρίου, αν και κάποια σκηνικά της Νότας, που δεν αφήνει τίποτα να της ξεφύγει από τις ζωές των γειτόνων, ελαφραίνουν την πλοκή.

Μου άρεσε πολύ ο τρόπος με τον οποίο μπλέχτηκαν αυτές οι φαινομενικά διαφορετικές ιστορίες μεταξύ τους. Από κεφάλαιο σε κεφάλαιο γνωρίζουμε όλο και περισσότερο τους ήρωες του βιβλίου, ανακαλύπτουμε τι έκαναν τότε και πώς ζουν τώρα, με τα παιδιά τους να προχωράνε την ιστορία με τον δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα χωρίς να ξεφεύγει κανείς τους από «του κύκλου τα γυρίσματα», αφού «…η ζωή τις κακές εκπλήξεις της δεν τις μαρτυράει» (σελ. 318). Το ερωτικό τρίγωνο του τότε ξεδιπλώνεται με μαεστρία και συγγραφική πρωτοτυπία και τα απόνερά του συνεχίζουν να επηρεάζουν τους ήρωες του σήμερα, κάποιους με επίγνωση και κάποιους αθώους απ’ όλα αυτά. Ρεαλισμός, ωραίοι διάλογοι, μετρημένα καλολογικά στοιχεία, πλούσιο λεξιλόγιο, παραστατικές περιγραφές πλουτίζουν το κείμενο. Η συγγραφέας παρατηρεί τα πάντα και παραθέτει επιλεγμένα και προσεγμένα στιγμιότυπα που δεν κουράζουν, δεν καθυστερούν την πλοκή, δεν είναι περιττά. Οι ιστορίες μικρών και μεγάλων μπλέκονται ωραία μεταξύ τους χωρίς υπερβολές και ακρότητες, δίνοντάς μας αφορμή να γνωρίσουμε χαρακτήρες που σίγουρα έχουμε συναντήσει κάποια στιγμή και στη δική μας ζωή. Κι όσο ξεδιπλώνονται τα γεγονότα τόσο αναρωτιόμαστε τι θέση έχει το πτώμα της σπηλιάς στην ιστορία, σε ποιον ανήκει, τι αναστάτωση θα φέρει αν αποκαλυφθεί το μυστικό των παιδιών για την εύρεσή του ενώ ταυτόχρονα ψάχνουμε να βρούμε πώς, πότε και υπό ποιες συνθήκες άλλαξαν οι χαρακτήρες του 1950 που πλέον μεγάλωσαν, τι γεγονότα έλαβαν χώρα, ποιες αποφάσεις πάρθηκαν και υπό ποιες συνθήκες, τι λάθη έγιναν και πώς φτάσαμε περίπου τριάντα χρόνια μετά να έχει στηθεί ένα τέλειο οικοδόμημα ψεύδους, έτοιμο να γκρεμιστεί με την πρώτη ραγισματιά.

Στα «Ολέθρια μυστικά» μια γυναίκα έδωσε περισσότερη αξία από τον άντρα που τη λάτρευε σ’ έναν άντρα που δεν την είχε εκτιμήσει και δεν την είχε αγαπήσει ποτέ, είναι αποφασισμένη λοιπόν να φτάσει ως το τέλος όταν η ζωή που διάλεξε κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα. Ένα ψέμα, μια πληγωμένη καρδιά, τύψεις και ενοχές θα αποτελέσουν τη γέφυρα ανάμεσα σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους και θα ξεδιπλώσουν μια ιστορία επιφανειακά ανέμελη, χαρούμενη και γεμάτη αισιοδοξία μόνο και μόνο για να γκρεμιστεί συθέμελα με αργό και βασανιστικό για τους εμπλεκόμενους τρόπο. Η γραφή και ο πανέξυπνος χειρισμός της πλοκής βοηθάνε το μυθιστόρημα να ξεφύγει από τη στείρα ρομαντική εξιστόρηση και να μην εξελιχθεί η ιστορία του με κλισέ και αναμενόμενες εξελίξεις. Οι παραστατικές σκηνές και οι καλοσχεδιασμένες εξελίξεις δε με άφησαν σε ησυχία, με αποτέλεσμα να διαβάζω τις τελευταίες σελίδες σχεδόν όρθιος μέχρι να αποκαλυφθεί και το τελευταίο ψέμα, να βρεθεί η ταυτότητα του θύματος στη σπηλιά και να μάθω ποιες θα είναι οι συνέπειες για τους εμπλεκόμενους. Με εξίσου θετικές εντυπώσεις με άφησε και η επιλογή της συγγραφέως να στήσει με τέτοιο τρόπο την ιστορία της που με έκανε να πιστέψω ότι βρήκα σε ποιον ανήκει το πτώμα φωτίζοντας τεχνηέντως τις συνθήκες και τον ένοχο, μόνο και μόνο για να ανατινάξει τα πάντα με αληθοφάνεια. Όταν φτάνει η ώρα της φριχτής αλήθειας, τα πάντα ανατρέπονται, ισορροπίες τινάζονται στον αέρα, ο ένοχος βγαίνει από τα σκοτάδια, η ταυτότητα του πτώματος μας ταξιδεύει σε κάτι που ξεχάστηκε εν τη ρύμη της ανάγνωσης και όλα τα κομμάτια της δυνατής αυτής ιστορίας μπαίνουν στη θέση τους. Η πλοκή είναι αληθοφανής και λογική, χωρίς υπερβολές, οι πράξεις και οι αντιδράσεις δεν είναι τραβηγμένες από τα μαλλιά, τα κομμάτια του χτες ενώνονται σωστά με του σήμερα, οι επιμέρους ιστορίες δένονται απρόσμενα και όλα αυτά χτίζουν ψηφίδα προς ψηφίδα μια δυνατή, συγκινητική ιστορία αγάπης, εκδίκησης, απογοήτευσης και μίσους, μακριά από αφηγηματικά κλισέ και στερεότυπα!

Βιβλίο Εγχειρίδιο μυθικών πλασμάτων 
Συγγραφέας Κωνσταντίνος Λουκόπουλος
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Κάκτος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, ο αγαπημένος μας Mythologist, έγραψε ένα συναρπαστικό βιβλίο αφιερωμένο αποκλειστικά στα μυθικά πλάσματα, στα «τέρατα» της ελληνικής μυθολογίας, που η μορφή τους και η θέση τους στο μυθολογικό πάνθεον ακόμη και σήμερα εξάπτουν τη φαντασία, προβληματίζουν και εμπνέουν. Όλα τους είναι προϊόντα της αρχαίας σκέψης και συγκεντρώνουν τις πιο επικίνδυνες και σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης ενώ η εμφάνισή τους είναι η διηνεκής απόδειξη του ανθρώπου να συνδέσει τα φυσικά φαινόμενα με το μεταφυσικό. Κάποια από αυτά όμως δεν προξενούν κακό ούτε τρόμο αλλά δίνουν υπόσταση και απαντήσεις σε ερωτήματα που εκείνη την εποχή ήταν δύσκολο να ερμηνευτούν ορθολογικά ή σύμφωνα με τα σημερινά μέσα έρευνας και μελέτης. Με απλά λόγια και χωρίς να κουράζει, ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος μας παρουσιάζει τριάντα ένα πλάσματα της πιο άγριας φαντασίας μας, τα παραθέτει αλφαβητικά σε μικρά αυτοτελή κεφάλαια και τα παρουσιάζει όσο γίνεται πιο εμπεριστατωμένα. Αυτό που ξεχωρίζει το βιβλίο από άλλα της ίδιας κατηγορίας είναι η διαχρονική και αντικειμενική ματιά του συγγραφέα, ο οποίος καταφέρνει να ταιριάξει τα πλάσματα αυτά με τη σημερινή μας εποχή και να αποδείξει πως ακόμη και στον 21^ο αιώνα έχουν να μας διδάξουν και να μας δείξουν κάτι για τον εαυτό μας και για τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Παραθέτει τα μυθολογικά περιστατικά στα οποία εμπλέκονται τα τέρατα, τα αναλύει εν συντομία και σε ξεχωριστό σημείο των κεφαλαίων («Γιατί να τα αναζητήσετε;») κάνει μια ενδιαφέρουσα σύνοψη πληροφοριών και παρακινεί τον αναγνώστη να ψάξει περισσότερο για όποιο από αυτά του έχει κάνει περισσότερη εντύπωση.

Ο συγγραφέας παραθέτει τις διαφωνίες των πηγών που έχουν φτάσει στα χέρια μας (από τις αρχαίες τραγωδίες μας περνάει στα βιβλία του Ψευδο-Απολλόδωρου και του Κόιντου Σμυρναίου κι από κει στα κείμενα του Πλάτωνα και του Ησίοδου) με τρόπο που δείχνει εύρος και βάθος μελέτης και ακόμη μεγαλύτερη ποικιλία απόψεων και οπτικών γωνιών. Επίσης, ερμηνεύει ετυμολογικά τις λέξεις, παρουσιάζει το κάθε πλάσμα απ’ όλες τις πλευρές του διεξοδικά και κάνει σημαντικές κοινωνιολογικές και ανθρωπολογικές παρατηρήσεις, όπως για παράδειγμα όταν αναφέρεται στις πρώιμες στιγμές της ελληνικής μυθολογίας που χαρακτηρίζονται από τη διαδοχή, με τον Κρόνο να εκθρονίζει τον Ουρανό, τον Δία να εκθρονίζει τον Κρόνο κλπ. Αυτές οι αλλαγές θυμίζουν τη ρευστότητα της ζωής και των πραγμάτων και οι αρχέγονοι, απρόβλεπτοι και πανίσχυροι πρωταγωνιστές αυτών των ιστοριών ενσαρκώνουν τους απρόβλεπτους παράγοντες που αλλάζουν την τάξη των πραγμάτων. Άρπυιες, Γίγαντες, Γοργόνες, Δράκοντες, Κένταυροι, Κέρκωπες, η Λάμια, ο Μινώταυρος, η Έμπουσα και η Έχιδνα, ο Πήγασος και πολλά άλλα πλάσματα είναι όλα συγκεντρωμένα σε αυτό το καλογραμμένο βιβλίο και μας συντροφεύουν σε ένα συναρπαστικό ταξίδι στην ανεξάντλητη ελληνική και παγκόσμια μυθολογία.

Βιβλίο Τουμουνιούν 1
Συγγραφέας Γιώργος Σιδέρης
Κατηγορία Χιούμορ / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κάκτος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δεν μπορώ να βρω περίληψη που να ταιριάζει με το βιβλίο, δεν μπορώ να βρω λόγια που να καταφέρουν να αποδώσουν το πιο ξεκαρδιστικό συνονθύλευμα ρωσικής λογοτεχνίας και ιστορίας με αναφορές σε ελληνική ποπ και όχι μόνο κουλτούρα, κάνοντας αυτό το μυθιστόρημα ( ; ), χρονικό ( ; ), δεν ξέρω τι ( ; ) (όχι, εδώ δεν πάει ερωτηματικό) είδος λογοτεχνίας ευφάνταστο, ανατρεπτικό και εντελώς απρόσμενο ως προς τις εξελίξεις. Ξεκινάμε με τις ταραχές που ξέσπασαν τον Φεβρουάριο του 1917 στο Πέτρογκραντ λόγω έλλειψης βότκας και παρακολουθούμε τις ζωές δύο αταίριαστων εμφανισιακά και συμπεριφορικά φιλενάδων, της Μαρίας Κουρνίκοβα (δεν μπορώ να γράψω το προσωνύμιό της, μη με πιέζετε) και της Λιντότσκα Σαράποβα, οι οποίες συναντιούνται τυχαία και προέρχονται από εντελώς διαφορετικές καταβολές. Από κει και πέρα, το χάος. Εκεί που διαβάζεις για τους τσάρους μαθαίνεις για το «Κίνημα της Μανικιουρίστας», εκεί που πας να κλάψεις με την κακοποίηση της Κουρνίκοβα που την ανάγκασε να το σκάσει από το σπίτι της πετιέται μια παρομοίωση για την Ελένη Τσαλιγοπούλου ή ανακαλύπτεις πως οι ηρωίδες κεντάνε με κλωστές ντεμισέ, εκεί που αναρωτιέσαι αν όντως υπήρξε το εργοστάσιο πολεμικού εξοπλισμού Πουστίλοφ ή η φαντασία σου οργιάζει (και καλά κάνει με το βιβλίο που έμπλεξες), να η Βίκυ Σταυροπούλου ως Λυσιστράτη που πολύ τη θυμίζει η Μαρία Κουρνίκοβα όταν της στερούν τη βότκα!

Από το ένα πρόσωπο στο άλλο, από τα χαμόσπιτα του Πέτρογκραντ στα πανέμορφα παλάτια, από δω, από κει, παραπέρα, παραπίσω, διάφορες μικρές ιστορίες που συγκροτούν ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα που δεν έχει νόημα να το παρακολουθείς στενά, απλώς αφήνεσαι στη ροή του λόγου και σε όλα τα άλλα προτερήματα του κειμένου, μιας και κάποιοι απ’ όσους γνωρίσαμε σε ένα σημείο του βιβλίου σίγουρα θα εμφανιστούν απρόσμενα σε άλλο για να προχωρήσουν τη δράση παραπέρα κι ο καθένας θα έχει το δικό του τραγικωμικό υπόβαθρο. Δε γίνεται να μη συμπαθήσεις τον καημένο τον τσάρο Αλέξανδρο Γ΄ που βγαίνοντας από την εξώπορτα του Ερμιτάζ για να επιθεωρήσει ένα ασήμαντο τάγμα κουτρουβαλιάστηκε «σαν τη Μαρία Αλιφέρη στην Κραυγή των λύκων» και πέθανε ακαριαίως! Και ποιος δε διάβαζε το περιοδικό «Σούπερ Γεκατερίνα» που μεσουρανούσε στην τσαρική Ρωσία αλλά οι μπολσεβίκοι θεώρησαν το περιεχόμενό του σεξιστικό, ρατσιστικό, ιμπεριαλιστικό, πλουτοκρατικό και απαγόρευσαν την κυκλοφορία του μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Λένιν; Αλήθεια, τι είναι προτιμότερο, «Δημοκρατία που δεν εκβιάζεται ή μοναρχία που δεν έχει αδιέξοδα»; Οι ατάκες έρχονται σωρηόν η μία πίσω από την άλλη: «Γίνηκε ο γάμος. 29 Μαΐου 1890. Η οπλαρχηγός Όλγα δεν ήξερε τι να πρωτοκλάψει. Την άλωση της Πόλεως ή της Κόρεως;» (σελ. 105). Να όμως και οι ομοιότητες με τη σημερινή μας εποχή, να οι νύξεις για την κοινωνία μας: «…είναι ταγμένος να κάνει οικογένεια αλλά πως δεν είχε βρει ακόμα τη γυναίκα που να είναι αυτό που λέμε κατάλληλη για σπίτι, εννοώντας φυσικά πως δεν έχει βρει ακόμα τη γυναίκα που θα αντικαταστήσει στη ζωή του τη μητέρα του» (σελ. 40).

Ανακαλύψτε ένα διαφορετικό, πρωτοποριακό, ανατρεπτικό κωμικό μυθιστόρημα και γελάστε ελεύθερα!

Βιβλίο Η πτώση 
Τίτλος πρωτοτύπου Falling
Συγγραφέας T. J. Newman
Μεταφραστής Ιλάειρα Διονυσοπούλου
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Κάκτος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η πρώην αεροσυνοδός T. J. Newman κάνει το ντεμπούτο της στον χώρο του περιπετειώδους μυθιστορήματος με μια συναρπαστική περιπέτεια που μας ξεναγεί σε ένα Airbus Α320 της αεροπορικής εταιρείας Κόσταλ και στα μυστικά που πρέπει να ξέρει κανείς για την ασφάλεια κατά τη διάρκεια της πτήσης. 149 ψυχές, επιβάτες και πενταμελές πλήρωμα, βρίσκονται στα χέρια των δύο κυβερνητών ή μάλλον του απαγωγέα της οικογένειας Χόφμαν και η ιστορία ξεδιπλώνεται με συναρπαστικό τρόπο και πειστική αληθοφάνεια. Ο Μπιλ Χόφμαν, κυβερνήτης, με στολή που αποπνέει σεβασμό κι εμπιστοσύνη, εργάζεται στην εταιρεία με είκοσι πέντε χρόνια πορείας. Είναι παντρεμένος με την Κάρι και απέκτησαν δυο παιδιά, δεν παύει όμως να έχει σε προτεραιότητα τη δουλειά του, κάτι που προκαλεί κάποια προβλήματα στον γάμο του. Όσο ξετυλίγεται η συναρπαστική περιπέτεια, κάπου κάπου επιστρέφουμε στο παρελθόν του για να γνωρίσουμε τον χαρακτήρα του, για να μάθουμε την εμπειρία του σε πτήσεις, τα όνειρά του και τις φιλοδοξίες του να μεταβεί από τα μονοκινητήρια που ξεκίνησε την εκπαίδευσή του σε μεγαλύτερα αεροσκάφη. Τελικά, ο Χόφμαν διαπιστώνει πως δεν υπάρχει πρωτόκολλο να ακολουθήσει ούτε μέρα ασφαλείας να τον βοηθήσουν γιατί όλη του η εκπαίδευση χτίστηκε σε πιθανότητες πραγματικής επίθεσης μέσα στο αεροπλάνο κι όχι αυτό που βιώνει τώρα. Από την άλλη, η γυναίκα του είναι διορατική και περιποιητική, με την έμφυτη ικανότητα να βλέπει κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων και να εντοπίζει το αληθινό πρόβλημα κι όχι μόνο την αφορμή της εκάστοτε αναστάτωσης, πλεονεκτήματα που θα της φανούν χρήσιμα κατά την απαγωγή.

Το μυθιστόρημα μου έμαθε πολλά μυστικά για το ίδιο το αεροσκάφος αλλά μου έδωσε και πληροφορίες γύρω από την ψυχολογία και την εμπειρία των πληρωμάτων. Κατάλαβα πως σε μια πτήση ακόμη και το πιο ασήμαντο κομμάτι από τον εξοπλισμό έκτακτης ανάγκης παίζει τον ρόλο του. Η συγγραφέας μάλιστα τονίζει πως η δουλειά της αεροσυνοδού δεν είναι να προσφέρει φαγητό και χαμόγελα, αυτό απλώς παρέχεται, η πραγματική δουλειά είναι όλα τα άλλα, όσα βιώνουν σε αναρίθμητες ασκήσεις: μαθήματα πρώτων βοηθειών και αυτοάμυνας, εκκένωση από φλεγόμενο αεροσκάφος ή προσθαλάσσωση, αεροπειρατείες, κανονισμοί, αναταράξεις, τρομοκράτες κλπ. Το βιβλίο καταγράφει μέτρα ασφαλείας, τεχνικές προδιαγραφές πριν από κάθε πτήση αλλά και κατά τη διάρκειά της, πώς είναι η ατμόσφαιρα μέσα και έξω από το αεροσκάφος πριν και κατά τη διάρκεια της πτήσης, ποια τα συναισθήματα ενός κυβερνήτη, ποιες οι συμπεριφορές των επιβατών στον αέρα και πόσο άλλαξε ο αεροπορικός κόσμος μετά την 11^η Σεπτεμβρίου, όχι μόνο από άποψη ασφάλειας αλλά και σκοπού: «Κάποτε είχαμε κάτι στα χέρια μας. Οι κακοί είχαν τη λογική τους, ο κόσμος είχε τη λογική του. Υπήρχαν κίνητρα και απαιτήσεις. Όμως τώρα…» (σελ. 175). Όλα αυτά χάρη στον συγκυβερνήτη Μπεν Μάιρο, την υπεύθυνη πτήσης Τζο Γουάτκινς και τον αεροσυνοδό Μάικλ Ρόντενμπεργκ. Δε μένουμε όμως μόνο εκεί, μιας και, μέσω του Τζορτζ Πάτερσον, διευθυντή επιχειρήσεων του ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας στο αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης, η συγγραφέας στρέφει τη ματιά της και στον πύργο ελέγχου, στις συνθήκες εργασίας εκεί, στο τι κάνουν και πώς φέρονται σε φυσιολογικές ή έκτακτες καταστάσεις, τι βλέπουν, πώς το χειρίζονται, πώς οδηγούν τα αεροπλάνα, πώς επηρεάζουν τις πορείες πτήσεων τα δελτία καιρού, τα πρωτόκολλα έκτακτων περιστατικών, ο καιρός, διάφορα μηχανολογικά προβλήματα, η ίδια η φυσική, προβλήματα που αντιμετωπίζουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν σύμβολα, κώδικες και ακρωνύμια ακατανόητα στον περισσότερο κόσμο: «Όλη του η δουλειά ήταν να διατηρεί την ισορροπία σε ένα περιβάλλον γεμάτο αστάθμητους παράγοντες» (σελ. 200).

Ρεαλιστική κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, τα μικρά μυστικά που ανέφερα πιο πάνω, η σωστή επιλογή χαρακτήρων, οι εναλλαγές σκηνών πότε στο σπίτι του κυβερνήτη και πότε πίσω στο αεροπλάνο, κλιμακωτή αγωνία, ανατροπές και εκπλήξεις που πολλές φορές μου έκοψαν την ανάσα γιατί ένιωθα να είμαι κι εγώ μες στο αεροπλάνο, τα έξυπνα cliffhangers στο τέλος κάθε κεφαλαίου που με έκαναν να θέλω να διαβάσω το επόμενο και το επόμενο είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός μυθιστορήματος που διαβάζεται απνευστί. Μάλιστα, αν ξαναμπώ σε αεροπλάνο μετά από τέτοιες φράσεις να με δείρετε: «Όταν οι επιβάτες επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο, άφησαν τις ζωές τους στα χέρια του Μπιλ. Άπαξ και το αεροπλάνο απογειώθηκε, μετατράπηκε σε μια επιλογή που δεν μπορούσαν να την πάρουν πίσω» (σελ. 137). Φυσικά έχουμε και τον πράκτορα του FBI Θίο Μπάλντγουιν, που είχε μπει σε διαθεσιμότητα μετά από μια αποτυχημένη υπόθεση ναρκωτικών και τον έχουν αφήσει σε μια διεκπεραιωτική ρουτίνα και που περιμένει πώς και πώς μια σημαντική υπόθεση για να ξεχαστεί το λάθος του, έχουμε την υποδιευθύντρια Μισέλ Λίου που τον έχει από κοντά, έχουμε τη διαρκή πάλη ανάμεσα στη διαίσθηση και στον αυθορμητισμό με τον ρεαλισμό και την υπακοή σε οδηγίες, κάτι χρονοβόρο που ίσως κοστίσει σε ζωές, έχουμε αγωνία, χρόνο που τελειώνει κι όλα αυτά δε μου άφησαν τρίχα στη θέση της από την αγωνία.

«Η πτώση» είναι μια συναρπαστική περιπέτεια με όλα τα αναμενόμενα κλισέ του είδους και με προσεγμένο ρεαλισμό που με έκανε να αγωνιώ για τη συνέχεια, είχε απανωτές εκπλήξεις, είχε συγκίνηση και στιγμές ηρωισμού, μα πάνω απ’ όλα είχε κι ένα βαθιά ανθρωπιστικό μήνυμα. Δε θα αναφερθώ φυσικά στα αίτια και στα κίνητρα του ενόχου (ή των ενόχων) για να μη χαλάσω την αναγνωστική έκπληξη, θεωρώ όμως υποχρέωσή μου να σημειώσω πως η συγγραφέας το βιβλίο αυτό το έγραψε για να αφυπνίσει τους αναγνώστες γύρω από την πρόσφατη ιστορία της Αμερικής, για τις συνέπειες σε αμάχους και όχι μόνο από την εξωτερική της πολιτική σε ξένα εδάφη μα πάνω απ’ όλα πως αυτά ο κόσμος πρέπει να τα μελετάει καλά, να τα παρακολουθεί, να εμπλουτίζει τις γνώσεις του και όχι να ακούει / βλέπει / μαθαίνει για απώλειες αμάχων, καταστροφές πόλεων κλπ. αδιάφορος, τρώγοντας το βραδινό του γεύμα ή πίνοντας τον καφέ του όσο περιμένει ένα κατά τα φαινόμενα πιο σημαντικό τηλεφώνημα κι αυτό το εκτίμησα πολύ: «Θα συνεχίσουμε να μαθαίνουμε, θα συνεχίσουμε ν’ ακούμε, κι όταν θεωρήσουμε πως μάθαμε αρκετά -πράγμα ακατόρθωτο- θα αναζητήσουμε ανθρώπους που θα ξέρουν πώς να το διορθώσουν. Και θα τους βοηθήσουμε με όποιον τρόπο μπορούμε» (σελ. 354).

Βιβλίο Η φλόγα, η φωτιά και η στάχτη
Συγγραφέας Γιώργος Τζιτζικάκης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κάκτος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Γιώργος Τζιτζικάκης επιστρέφει μ’ ένα δυνατό και συναρπαστικό μυθιστόρημα αφιερωμένο στις γυναίκες από έναν άντρα που τις γνώρισε και τις σεβάστηκε, τις αγάπησε και τις συγχώρεσε και τώρα ασχολήθηκε με σεβασμό και με προσοχή με την ψυχοσύνθεσή τους και με την ολότητά τους, με τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά τους. Είναι η ιστορία τριών γυναικών που γνωρίζονται από παιδιά και έφτασαν μαζί τα τριάντα χρόνια φιλίας, μόνο που πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Η Μανωλία είναι κυνική, απόλυτη, πικρόχολη, ανυποχώρητη, ζητά την επιβεβαίωση, δρα και συμπεριφέρεται σαν μπεμπέκα. Η Εριέττα είναι υπέρβαρη, ρομαντική, με χαμηλή αυτοεκτίμηση και έρμαιο των αντρών, βυθισμένη στα βιβλία που διαβάζει. Η Θέτιδα είναι ομοφυλόφιλη, ευαίσθητη πάνω στο θέμα της ταυτότητάς της αλλά όχι και στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων («Όλα αυτά, περισσότερο σε ξεχώριζαν παρά σε προσάρμοζαν στην κοινωνία», σελ. 24), έχει μαγαζί με είδη φαρμακευτικής κάνναβης, είναι συνειδητοποιημένη και τσαμπουκαλεμένη. Η μεταξύ τους σχέση κάποτε ήταν σημαντική, τώρα όμως ένας είναι ο συνδετικός κρίκος, μιας και οι άλλες δύο δεν τα πάνε πλέον καλά μεταξύ τους. Έχουν πάρει από καιρό χωριστούς δρόμους και διατηρούν τη φιλία θαρρείς από υποχρέωση, τι θα πετύχουν λοιπόν με τις κοινές διακοπές;

Το μυθιστόρημα αρχικά φαίνεται μίσανδρο, μιας και τουλάχιστον η Μανωλία έχει πια καταλήξει πως οι άντρες είναι μαλάκες και δεν ξέρουν να φλερτάρουν, η Εριέττα έχει δεχτεί πως ως σώμα και ως γυναίκα δεν μετράει σε μια παρέα αντρών, η Θέτιδα, παρά τις επιλογές της, προσπαθεί μέσα από τις ιστορίες των φιλενάδων της να δει τους άντρες όσο γίνεται πιο αποστασιοποιημένα, σταδιακά όμως το κείμενο αρχίζει να δείχνει και την άλλη πλευρά των πραγμάτων, όχι όμως υποστηρίζοντας πως το δίκιο είναι των αντρών που κάνουν τις γνωστές τους επιλογές ούτε όμως και των γυναικών. «Η πραγματικότητα είναι πως εκεί έξω όλες οι σχέσεις περνάνε κρίση και γίνεται μακελειό. Η πραγματικότητα είναι πως ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος για ρομάντζα και πως ο καθένας κοιτάει την πάρτη του, καταπώς τον συμφέρει» (σελ. 42). Τα λάθη, οι επιπολαιότητες και οι βλακείες γίνονται και από τα δύο φύλα λόγω της γνωστής ανασφάλειας, του φόβου και του εγωισμού. Αυτή η ισορροπία και ταυτόχρονα το συναρπαστικό στυλ αφήγησης με κράτησαν ως το τέλος, γιατί πραγματικά ήθελα να δω τι θα απογίνουν αυτές οι τρεις γυναίκες ως προσωπικότητες αλλά και ως φίλες. Τι άλλαξε από τα απλά πράγματα στην εφηβεία που μας έκαναν όλους ευτυχισμένους και φτάσαμε στις δυσκολίες που φέρνουν όλες οι σχέσεις;

Με πρωτοπρόσωπη αφήγηση εναλλάξ μεταξύ των τριών γυναικών βλέπουμε όλες τις οπτικές γωνίες, διεισδύουμε σε τρεις εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες και βιώνουμε μια ποικιλία γεγονότων και συναισθημάτων που τις οδήγησαν σε αυτό που είναι, που σκέφτονται και που αισθάνονται σήμερα. Πρόκειται για τρεις διαφορετικές προσωπικότητες, που η κάθε μια παίρνει τη σειρά της για να σχολιάσει τις άλλες δύο κι έτσι δημιουργείται από τις μικρές αυτές ψηφίδες ένα ποικιλόμορφο παζλ που τονίζει τις διαφορές τους και τα κοινά τους στοιχεία. Κάθε μια τους είναι γυναίκα σημερινή, κάπου την έχουμε συναντήσει. Στο μυθιστόρημα προσπαθούν να λειάνουν τις γωνίες τους η κάθε μία, να βρουν τον εαυτό τους και τα σωστά πατήματα της μεταξύ τους σχέσης, να καταλάβουν σοβαρά τις πταίει για τις ως τώρα αποτυχίες τους, κυρίως στον συναισθηματικό τομέα. Προβλήματα μεταξύ τους, προβλήματα με τις ζωές τους, προβλήματα με τον εαυτό τους, όλα αυτά τις πιέζουν και γι’ αυτό ξεσπάνε, μαλώνουν και τα ξαναβρίσκουν, ψάχνουν και αναρωτιούνται. «Σε απασχολεί μονάχα το ότι είσαι γυναίκα και για μια γυναίκα τα πράγματα είναι πάντα πιο ζόρικα» (σελ. 24).

Το κείμενο αφθονεί σε σκέψεις και σχόλια, ο λόγος όμως ρέει αβίαστα και ο συγγραφέας ξέρει πώς να κρατήσει την προσοχή του αναγνώστη. Μου έχει τύχει παρόμοιας θεματολογίας μυθιστορήματα είτε να προσπερνώ σελίδες τους είτε να σταματώ την ανάγνωση γιατί δεν κατάφερα να μπω στον κύκλο των ηρωίδων τους, εδώ όμως όσο διάβαζα έφτιαχνα εικόνες, μου προκαλούνταν συναισθήματα και αγωνία για τη συνέχεια. Άλλωστε στη Σκιάθο συμβαίνουν και ανατρεπτικά γεγονότα που ενισχύουν ή αλλάζουν τους χαρακτήρες των ηρωίδων κι έτσι ήθελα να μάθω τι θα συμβεί μετά, θα φτιάξουν οι σχέσεις τους, θα καταλάβουν κάποια πράγματα, θα αλλάξουν ή θα μείνουν ίδιες; Κι όσο πλησιάζουμε στο τέλος τόσο οι τρεις κοπέλες καλούνται να πάρουν αποφάσεις σε καταστάσεις που έρχονται ακάλεστες να φορτωθούν στον ήδη βεβαρυμένο ψυχισμό τους και να αποφασίσουν αν ταιριάζουν για να παραμείνουν φίλες μετά από όλα αυτά ή πρέπει επιτέλους να το διαλύσουν. «Η φλόγα, η φωτιά και η στάχτη» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα που ζωντανεύει αληθινές γυναίκες της σημερινής μας εποχής και τις ρίχνει σ’ έναν κυκεώνα προβλημάτων και διλημμάτων, για να δείξει τις δυσκολίες των σχέσεων, τη σημασία της ειλικρίνειας απέναντι στους άλλους μα κυρίως στον εαυτό μας και να απεικονίσει προβληματισμούς που όλους μάς έχουν απασχολήσει. Λύσεις υπάρχουν αλλά οι αντιδράσεις ποικίλλουν κι όλα αυτά δημιουργούν ένα τρυφερό κείμενο χωρίς υπερβολές και περιττές παραγράφους. «Στη ζωή δεν εισπράττεις εκείνο που σου αξίζει αλλά εκείνο που διεκδικείς με τσαμπουκά…» (σελ. 90). Και στο κάτω κάτω: «Αυτή η ζωή μάς δόθηκε και αυτή θα περπατήσουμε όπως μπορούμε (σελ. 220).

Βιβλίο Αυτή η νύχτα μένει 
Συγγραφέας Θάνος Αλεξανδρής
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Κάκτος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό κείμενο του Θανάση Αλεξάνδρή γεμάτο ωμότητες, αλήθειες, χιούμορ και αυτογνωσία. Ένας ρομαντικός καλλιτέχνης θέλει να βγάλει χρήματα χωρίς να ξέρει πού πάει να μπλέξει και σκάει μύτη σε σκυλάδικο της Τρίπολης με τρεις κοπέλες, συστημένος από ατζέντη, μόνο και μόνο για να διαπιστώσει πόσο απέχει η πραγματικότητα του μαγαζιού από τις φιλοδοξίες του. Ατσαλώνεται, πεισμώνει, φτιάχνει ένα πρόγραμμα που προκαλεί πάταγο και για δέκα χρόνια ζει το δικό του παραμύθι, γεμάτο όμως από δράκους και μάγισσες κι ελάχιστες πριγκίπισσες. Πύργος, Σπάρτη, Καλαμάτα, Πάτρα, Μυτιλήνη, Καστοριά, Βέροια, Αλεξανδρούπολη, Δράμα, Κατερίνη, Λαμία, ακόμη και Γερμανία και Κύπρος, μα πάνω απ’ όλα η Λάρισα, την οποία ο συγγραφέας δεν παύει να εξυμνεί, είναι τα μέρη όπου θ’ αφήσει το αποτύπωμά του. Θα γνωρίσει κόσμο και υπόκοσμο, θα κινδυνέψει, θα ξενυχτήσει αλλά θα το αγαπήσει. Μάγδα, Δέσποινα, Έλλη, Ρίτσα, Σούλα, Ρούλα, είναι πραγματικές φίλες για τον συγγραφέα και ξεχωρίζουν απ’ αυτές που τον πρόδιδαν κατά καιρούς ακολουθώντας έρωτες και ψεύτικα λόγια. Ατζέντηδες, πελάτες, γκαρσόνια, ιδιοκτήτες, αρτίστες, το βιβλίο καταγράφει όλους τους χαρακτήρες και συστήνει στον αναγνώστη τους πάντες και τα πάντα με ρυθμό γρήγορο, στακάτο, με κοφτές προτάσεις, λόγο σχεδόν προφορικό, έτσι που είχα την αίσθηση πως όλα διαδραματίζονταν μπροστά στα μάτια μου.

Ο Θάνος Αλεξανδρής καταγράφει κωμικοτραγικά περιστατικά με την αμεσότητα που χαρίζει η πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Ωμότητα, ρεαλισμός και αλήθειες, απείρου κάλλους σκηνικά, άνθρωποι και φιγούρες που δε θα δεις τη μέρα αλλά ούτε και θα συναντήσεις εκτός σκυλάδικων. Τρελά αφεντικά, αλλοπρόσαλλα μπαλέτα και ξεσαλωμένες τραγουδίστριες, ατζέντηδες και καλλιτεχνικά πρακτορεία, όλα τα έζησε ο συγγραφέας και όλα τα καταγράφει. Χρυσοί κανόνες της κονσομασιόν, πώς κλείνουν οι συνεργασίες, τι λαμογιές γίνονται, πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η φωνή στην όλη φάση (δεν παίζει), πώς παγιδεύεται ο πελάτης για να κάνει χοντρό λογαριασμό, ορολογία, κόλπα, συμβουλές, όλα εδώ. Και πόσες αλήθειες που σε πρώτη ανάγνωση φαντάζουν αστείες και κωμικές κρύβουν από πίσω πείρα χρόνων και τραυματισμένες ψυχές: «Οι τραγουδίστριες, ανάλογα με την περίοδο της συγκομιδής, επιλέγουν τις πόλεις που θα πάνε για δουλειά. Έτσι, στη Βέροια πηγαίνουν όταν πουληθούν τα ροδάκινα, στο Ναύπλιο τα πορτοκάλια, στη Λάρισα τα ζαχαρότευτλα και στην Ιεράπετρα τ’ αγγούρια» (σελ. 145). Και γιατί όλα αυτά; «Στα σκυλάδικα, στους γεμάτους από καπνό χώρους, που μυρίζουν αμαρτία και αλκοόλ, οι άνθρωποι απελευθερώνουν τα ένστικτά τους. Βγάζουν προς τα έξω όλες τις παράνομες επιθυμίες…Εκεί οι άνθρωποι λυτρώνονται» (σελ. 134).

Επομένως, ήταν μια ωραία δουλειά, που επέφερε χρήμα πολύ αν μπορούσες να κουλαντρίσεις σωστά τους ξελιγωμένους «έχοντες»; Σαφέστατα και όχι, ήθελε γερό στομάχι, πείρα, εμπειρία, προσοχή, τσαγανό και κοφτερό μυαλό. Ο συγγραφέας είναι καταιγιστικός: περιζήτητες ήταν μόνο όσες είχαν καταστρέψει οικογένειες, είχαν αναγκάσει τους πελάτες να πουλήσουν σπίτια και χωράφια, άφωνες και με κλειστό μικρόφωνο μεν, όμορφες και ικανές δε. Και πάντα η ίδια απορία: με τόσο υψηλά νυχτοκάματα και εξτραδάκια, πώς και καμία δεν κατάφερε να κάνει κομπόδεμα; Αυτή είναι η μαγεία και η πρόκληση της νύχτας: Βγάζεις; Βάζεις! Ο συγγραφέας, μαθαίνει, βλέπει, παρατηρεί, καταγράφει τα πάντα με τέτοιο τρόπο που παρασύρθηκα στην αφήγηση, χάθηκα μες στη νύχτα και αγωνιούσα για τη συνέχεια. Μα τι άλλο έζησε ο κύριος Αλεξανδρής; Τι άλλο έπαθε; Η απάντηση είναι μία: πολλά! Και δε γίνεται να μη συμφωνήσεις όταν σημειώνει: «Οι καλλιτέχνες ζουν με όνειρα απατηλά… Όλοι παρασύρονται στη δίνη της επιτυχίας που θα έρθει οπωσδήποτε και ξεπουλάνε ψυχή και σώμα» (σελ. 250). Δεν αποστασιοποιήθηκε, αντίθετα, ήταν μέσα μέχρι εκεί που δεν έπαιρνε. Η νύχτα είναι γκέτο που αποκλείει τους άσχετους κι αυτό το κατάλαβε από την αρχή. «Ένα παιδί σαν και μένα, που μέχρι τότε ντρεπόταν τα έντονα πάθη, έζησε καταστάσεις καταραμένων της λογοτεχνίας και σιγά-σιγά άρχισαν να του γίνονται όλα αυτά υπέροχα και οικεία» (σελ. 17).

Το »Αυτή η νύχτα μένει» είναι ένα οδοιπορικό στα σκυλάδικα της χώρας από Σπάρτη και Καλαμάτα μέχρι Ορεστιάδα, στους υπόγειους ναούς όπου κυριαρχεί το λούστρο και ζωντανεύουν οι κρυφές επιθυμίες. Στο κείμενο ζωντανεύουν γυναίκες που ζουν στα δυτικά προάστια, σε ξεχασμένα αυθαίρετα, κουρασμένες, εγκαταλειμμένες, από διαλυμένες οικογένειες, πονεμένα πλάσματα που φωτίστηκαν απρόσμενα κι επιτέλους πραγματοποίησαν τα όνειρά τους θυσιάζοντας αξιοπρέπεια και ψυχή. Η περιοδεία του συγγραφέα με τα κορίτσια του μπαλέτου του ήταν αληθινός θρίαμβος στα σκυλάδικα της επαρχίας, παρ’ όλες τις δυσκολίες και τους κινδύνους. «Γλέντησα, μέθυσα, ερωτεύτηκα, ταξίδεψα, πήρα χρήματα, έζησα ίσαμε δέκα ζωές. Άλλες μες στο όνειρο κι άλλες σαν εφιάλτη… Έντονοι έρωτες με κρεσέντο τη νύχτα και το πρωί δεν υπήρχαν» (σελ. 314). Σύμφωνα με τη Μαλβίνα Κάραλη πρόκειται για τη «μόνη εμπεριστατωμένη κοινωνιολογική μαρτυρία για τον ευρύ χώρο που λέγεται σκυλάδικο». Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1994 από τις εκδόσεις Οδός Πανός και το ακολούθησε η δυνατή ερμηνευτικά και σεναριακά ταινία το 2000 με πρωταγωνιστές τον Νίκο Κουρή και την Αθηνά Μαξίμου και η επανέκδοσή του από τον Περίπλου την ίδια χρονιά. Τώρα, επ’ ευκαιρία της διασκευής του σε σειρά από τον ALPHA, επανακυκλοφορεί από τον Κάκτο με εισαγωγή του συγγραφέα που κάνει μια σύντομη ανασκόπηση στο τότε και στο σήμερα, όπου πλέον το σκυλάδικο έχει εξαφανιστεί κι έχει περάσει στη σφαίρα του μύθου, στίχους τραγουδιών που δε θα ακούσεις σε πρωινό ραδιόφωνο της πόλης και φωτογραφίες.

Βιβλίο Ο Ασβός
Τίτλος πρωτοτύπου Grävlingen
Συγγραφέας Fredrik P. Winter 
Μεταφραστής Δέσποινα Κανελλοπούλου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κάκτος 
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Fredrik P. Winter έγραψε ένα ανατριχιαστικό, ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα που διαφέρει αρκετά από τα αντίστοιχα αστυνομικά. Έχουμε να κάνουμε μ’ έναν κατά συρροή δολοφόνο που σκοτώνει μια φορά τον χρόνο και η ιστορία ξεκινάει με την εξαφάνιση του πρόσφατου θύματός του, οπότε όλη η δράση εκτυλίσσεται μέχρι την επόμενη επέτειο δολοφονίας, με αποτέλεσμα να υπάρχει άφθονος χρόνος για να εντρυφήσουμε καλύτερα στις κοινωνικές και οικογενειακές συνθήκες μέσα στις οποίες δρουν οι ήρωες που μας συστήνονται με τα ελαττώματα και τα πλεονεκτήματα που έχουν. Χωρίς αίματα και ακραίες περιγραφές αλλά πάντα με ένταση και υφέρπουσα αγωνία ξεδιπλώνεται ένα μυθιστόρημα με ενδιαφέροντες, καθημερινούς χαρακτήρες που προσπαθούν να βελτιώσουν τη ζωή τους, να αρπάξουν ευκαιρίες, να λύσουν την υπόθεση, ακολουθώντας όχι πάντα το σωστό μονοπάτι, κάτι που θα έχει ολέθριες συνέπειες στη συνέχεια. Ακόμη και η καθαυτή δράση του Ασβού είναι πρωτότυπη: εισβάλλει στα σπίτια μέσα από το δάπεδο χωρίς να αφήνει ούτε ένα ίχνος του και απάγει τα θύματά του, τα οποία παίρνει μαζί του πίσω στα λαγούμια που σκάβει, κάνοντάς τα να γκρεμιστούν, οπότε κανείς δεν ξέρει αν τα θύματα είναι ζωντανά ή όχι. Το κείμενο είναι τόσο κλειστοφοβικό που τα ξυσίματα στους τοίχους και τον φόβο στα σκοτεινά υπόγεια τον ένιωθα κι εγώ σε κάθε σελίδα!

Το μυθιστόρημα ρίχνει το βάρος του στην ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων και όχι στο σασπένς και την αγωνία, παρ’ όλ’ αυτά η κλιμάκωση της πλοκής και οι εξελίξεις στις ζωές των ηρώων δεν είναι καθόλου περιττά ή κουραστικά, αν και πιστεύω πως κάλλιστα θα μπορούσαν να λείπουν ή αρκετές σκηνές να είναι πιο σύντομες. Από την άλλη ο συγγραφέας δε δίνει κανένα στοιχείο για την ταυτότητα του δολοφόνου, δεν επεξηγεί αρχικά τι απέγιναν τα θύματα αφού μπήκαν στα λαγούμια κλπ., με αποτέλεσμα όλα όσα αποκαλύπτονται στο τέλος και φωτίζουν την αλήθεια να μη με ανακουφίζουν από την «κάθαρση», αφού ο Winter δε με άφησε να συμμετάσχω στο παιχνίδι του. Όπως έγραψα και πριν, πρωτότυπη πλοκή, ενδιαφέρουσες ψυχογραφίες, κέντρο βάρους στον άνθρωπο και όχι στη δράση, αλλά θα ήθελα κάπου κάπου κι ένα ψιχουλάκι για τον δολοφόνο. Κάθε κεφάλαιο έχει ως μότο αποσπάσματα από το ημερολόγιο του Ασβού, του κατ’ εξακολούθηση δολοφόνου. Διαβάζοντάς τα μόνα τους, δημιουργείται μια έγγραφη κατάθεση ψυχής ενώ αν διαβαστούν μαζί με το κυρίως μυθιστόρημα αυξάνουν την αγωνία για την ταυτότητα του Ασβού και για τα κίνητρα των δολοφονιών του. Οι εισαγωγικές αυτές γραμμές με βύθισαν στον ανατριχιαστικό κόσμο του Ασβού, που περιβάλλεται από αδελφούς και αδελφές που σκάβουν για λογαριασμό του, τον βοηθάνε, τον εξοικειώνουν με τα έγκατα της γης, τον υποστηρίζουν σε κάθε του πράξη. Είναι όμως έτσι ή πρόκειται για άλλο ένα παιχνίδι εντυπωσιασμού από μεριάς του δολφόνου;

Η Επιθεωρήτρια Σεσίλια Βρέντε, που αναλαμβάνει την υπόθεση, στην προσωπική της ζωή νιώθει συναισθηματική ανασφάλεια και τελειώνει κάθε ερωτική γνωριμία πριν γίνει σχέση, νιώθοντας ανεξήγητα οικεία με τη μοναξιά της. Το χάρισμά της είναι η επικοινωνία, ξέρει τι να λέει, πώς να απαντάει. Είναι το αντίθετο του βοηθού της, Γιόνας Αντρέν, που ξέρει να γράφει, τα κείμενά του είναι πάντα χρήσιμα για τους συναδέλφους του και για την εισαγγελία, τα συνοπτικά του συμπεράσματα είναι ανεκτίμητα. Η ιστορία αρχίζει να παίρνει διαστάσεις με τη δημοσίευση ενός μυθιστορήματος με τίτλο «Εγώ είμαι ο Ασβός», όπου στην πλοκή αποτυπώνονται λεπτομέρειες γνωστές μόνο σε όσους έχουν αναλάβει την υπόθεση οπότε δεν έχουν βγει δημόσια κι έτσι ο Κνουτ Λέργενταλ των Εσωτερικών Υποθέσεων αρχίζει έρευνα για πιθανότητες διαρροής πολύτιμων στοιχείων, βάζοντας σε κίνδυνο την καριέρα της Βρέντε. Παράλληλα, η Άνικα Γκράνλουντ, εκδότρια ενός οίκου που έχει καιρό να κάνει μεγάλη επιτυχία και το διοικητικό του συμβούλιο αρχίζει να κλείνει τη στρόφιγγα της χρηματοδότησης, είναι αγχωμένη με το μέλλον της δουλειάς της, προβληματισμένη που δεν έχει αποκτήσει ακόμη παιδιά με τον άντρα της, Μάρτιν, παρ’ όλες τις προσπάθειες, και ψάχνουν να αγοράσουν σπίτι, με τη μοναδική προϋπόθεση να μην έχει υπόγειο. Γιατί τα υπόγεια τη γεμίζουν τρόμο και της ξυπνάνε άσχημα συναισθήματα; Τι κρύβει το υποσυνείδητό της; Όλα αλλάζουν όταν μια μέρα ανακαλύπτει το ανωτέρω δακτυλογραφημένο χειρόγραφο, που όλοι διαπιστώνουν πως θα τους ξελασπώσει όμως τίθενται διάφορα ηθικά και πραγματιστικά διλήμματα: Το έγραψε ο δολοφόνος ή κάποιος άλλος; Πόσο αληθινό είναι; Αν πρόκειται για αυτοβιογραφία, γιατί το έγραψε ο δημιουργός του; Τι επιδιώκει; Ποια η σχέση του με τα αληθινά εγκλήματα που γίνονται κάθε 6 Νοεμβρίου; Γιατί αναγράφεται το όνομα ενός συγγραφέα που έχει εξαφανιστεί μυστηριωδώς εδώ και έξι χρόνια; Από κεφάλαιο σε κεφάλαιο η Άνικα γίνεται μια αδίστακτη γυναίκα που βλέπει την εταιρεία στην οποία εργάζεται να καταρρέει κι αυτό την πεισμώνει να κάνει τη μόνη κίνηση που θα δώσει το φιλί της ζωής στη δουλειά της. Είναι έτοιμη όμως για τις συνέπειες; Κι αν κάνει λάθος;

«Ο Ασβός» είναι ένα καλογραμμένο ψυχολογικό θρίλερ που θα δυσκολέψει τα βράδια όσων μένουν σε μονοκατοικίες με υπόγεια, γιατί η παραστατική γραφή σίγουρα θα τους γεμίσει με υποψίες και δυσδιάκριτους ψιθύρους αλλά και ξύσιμο νυχιών στο τσιμεντένιο δάπεδο. Χωρίς έντονη δράση αλλά με καλοδουλεμένες πρώτες ύλες, το μυθιστόρημα είναι γεμάτο ανατριχίλα και αγωνία ως το τέλος χωρίς να καταφεύγει σε ωμές περιγραφές. Φωτίζει την ψυχοσύνθεση χαρακτήρων που ολοκληρώνονται όσο φτάνουμε στο τέλος και που αλληλεπιδρούν με συνέπεια και ρεαλισμό σε πραγματικές ή μη καταστάσεις με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούσα να σταματήσω την ανάγνωση αν δεν έφτανα στο τέλος. Τελικά, να κατέβω στο υπόγειο με το πλυντήριο και το στεγνωτήριο ή να πλύνω τα ρούχα μου στο χέρι;

Βιβλίο Ανεμόγερτος 
Συγγραφέας Γιώργος Τζιτζικάκης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κάκτος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Γιώργος Τζιτζικάκης, μετά τον «Παραθεριστή», δοκιμάζει ξανά τις δυνάμεις του σε ένα είδος που ακροβατεί ανάμεσα στην αυτοβιογραφία και το ψυχολογικό δοκίμιο. Με το γνωστό του αγαπημένο στυλ βάζει κάτω τα πράγματα και τα αντιμετωπίζει επί ίσοις όροις. Με οξυδέρκεια και ειλικρίνεια, καταγράφει τα λάθη του, τις χαρές του, τις ελπίδες και τις προσδοκίες του, τα βήματα που τον έφεραν στο χείλος της καταστροφής και τις συμπτώσεις που τον έφεραν ξανά πίσω στη ζωή. Μέσα από ένα κείμενο-φωτιά, γεμάτο σκέψεις, απόψεις, διεισδυτικότητα και εμπειρίες περνά το μήνυμα της αισιοδοξίας, της δύναμης και των προϋποθέσεων που χρειάζονται ώστε κάποιος να βγει αλώβητος από τη μάχη με τη ζωή μα κυρίως με τον ίδιο του τον εαυτό. Όσο προχωρούσα την ανάγνωση, τόσο διαπίστωνα πως αναμιγνύεται ιδανικά ο «χάρτινος» αφηγητής με τον ίδιο τον συγγραφέα, σ’ ένα αξιοπρόσεκτο πάντρεμα ρεαλισμού και φαντασίας. Ο Γιώργος Τζιτζικάκης πετάει ψηφίδες της δικής του ζωής ανάμεσα στις περιπέτειες του αφηγητή με τόση ενάργεια και παραστατικότητα ώσπου σταδιακά καταλαβαίνουμε πως όλο αυτό είναι πείραμα γραφής βιωμάτων του, χάρη στο οποίο θα βγάλει από μέσα του αρνητικά συναισθήματα και συμπλέγματα που κατοικοεδρεύουν ακάλεστα μέσα του επί χρόνια, ώστε στο τέλος να πει «Γάμα τα» σε ό,τι τον γεμίζει με αρνητική ενέργεια.

«Είχα κουραστεί να στέκομαι αντιμέτωπος με τον πόνο και την αγωνία όσο η ζωή πετούσε κουβάδες με λασπόνερα καταπάνω μου» (σελ. 16). Ήδη ταλαιπωρημένος από τη ζωή, μια σειρά από συμπτώματα οδηγούν τον αφηγητή σε μια νέα σειρά περιπετειών υγείας μέσα από τις οποίες αναθεωρεί πολλά πράγματα και με την, όσο γίνεται, αισιόδοξη ματιά του καταφέρει να μεταλαμπαδεύσει δύναμη, πείσμα και επιμονή στον αναγνώστη. Δεν πρόκειται φυσικά για βιβλίο αυτοβοήθειας, ούτε θα κερδίσει κανείς πίσω τη ζωή του αν διαβάσει το μυθιστόρημα, σίγουρα όμως, χάρη στην έγνοια του συγγραφέα για όσους ανοίξουν το βιβλίο του και πορευτούν με τα λόγια του, θα καταφέρουν να βρουν κάποιες μικρές άκρες από τις οποίες, αν κρατηθούν σφιχτά, θα μπορέσουν να ξετυλίξουν και τον δικό τους μίτο και να καταλάβουν, έστω και σε αρχικό στάδιο, τι τους προβληματίζει, τι τους απασχολεί, τι κάνει τη ζωή τους δύσκολη και την καθημερινότητά τους αβίωτη. Γιατί: «…όλα εκείνα που χωράνε μέσα σου δεν έχουν πάντα να κάνουν με το φυσικό τους μέγεθος αλλά με τον χώρο που τους παραχωρείς εσύ ώστε να σε καταλάβουν» (σελ. 27).

Ωμότητα, ειλικρίνεια, υποδόριος σαρκασμός, σχεδόν προφορικός λόγος ξεδιπλώνουν μια ενδιαφέρουσα ιστορία με ανατροπές, αναποδιές, προβλήματα, εξαπατήσεις, όσο το σταθερό σημείο αναφοράς, η σύζυγος, παραμένει στο πλάι του αφηγητή και τον στηρίζει όσο και όπως μπορεί. Υπάρχουν κι άλλοι συγγενείς και γνωστοί (φίλοι ελάχιστοι έως καθόλου), ο πατέρας, στο τυπογραφείο του οποίου εργάζεται, η γειτόνισσα η κυρία Ελένη («…έχει λαγουμιάσει στη μελαγχολική παραίτηση της τρίτης ηλικίας», σελ. 45 και «…αναμένοντας αμαχητί τον θάνατο, διατηρεί τον δικό της υπολογιστή-εγκέφαλο σε μια μόνιμη θέση αναμονής, μισοσβησμένο δηλαδή, και με τα προσωπικά της windows να παίζουν εφαρμογές βασισμένες σε όσα θα ήθελε να έχει επιλέξει να κάνει με τη ζωή της στο παρελθόν αλλά δεν τα επέλεξε», σελ. 47-48), εχθροί και απατεώνες, κι οι γιατροί, αχ, οι γιατροί…. Πόσους γνώρισε και τον απογοήτευσαν ή τον αποθάρρυναν ή τον τρομοκράτησαν, ελάχιστοι εκ των οποίων στάθηκαν ουσιαστικά δίπλα του, όχι όπως εκείνος ήθελε αλλά όπως έπρεπε να σταθούν απέναντι σε έναν τέτοιον ασθενή.

Η καθαυτή αφήγηση διέπεται από αρετές και έχει αρκετές ανατροπές και εκπλήξεις. Σε αρκετά σημεία ο συγγραφέας διακόπτει την αφήγηση περιγράφοντας συμπτώματα που δεν τον αφήνουν να συνεχίσει να γράφει ή αφήνει υπονοούμενα πως κάτι χειρότερο συνέβη αργότερα αλλά θα το αναφέρει στην ώρα του κλπ., κάτι που δημιουργεί αγωνία μέχρι να δούμε τι έχει συμβεί. Άλλο πλεονέκτημα είναι το γεγονός πως, όταν κοντεύουμε να φτάσουμε στη λύτρωση, όταν σχεδόν αγγίζουμε τη ρίζα του προβλήματος, επιστρέφουμε στο παρελθόν ώστε να δούμε πώς φτάσαμε ως εδώ και τι κράσαρε τον οργανισμό του αφηγητή. Αυτά είναι θετικά γνωρίσματα ενός συγγραφέα που ξέρει πώς να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο και που, παρά κάποιες λεπτομέρειες που ίσως κουράσουν ή θεωρηθούν περιττές, κρατάει αυστηρά το μέτρο, δεν παρασύρεται σε αναμνήσεις ή γεγονότα που δεν έχουν σχέση με την ιστορία, αντίθετα, τη στολίζουν με δευτερεύουσες πλοκές ώστε να την κάνουν πιο ολοκληρωμένη και πολυεπίπεδη.

Ο «Ανεμόγερτος» είναι ένα τρυφερό και ρεαλιστικό μυθιστόρημα που, μέσα από τις περιπέτειες και τις δυσκολίες του αφηγητή, χαρίζει αισιοδοξία και άφθονη τροφή για σκέψη γύρω από την αυτοεκτίμησή μας, τον ρόλο μας στη ζωή, τα πραγματικά μας «θέλω» και πώς μπορούμε να μειώσουμε το άγχος και την ένταση. Δεν παρέχει λύσεις αλλά τα σωστά βήματα εσωτερικής αφύπνισης που θα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους ενώ η ενδιαφέρουσα πλοκή έχει απρόοπτα και εκπλήξεις που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον ως το αναπάντεχο τέλος. Γιατί «πριν σβήσουμε το λαμπάκι εκείνης της δύσκολης μέρας» αυτό που θέλει και περιμένει ο καθένας μας ανεξαιρέτως είναι: «να καταφέρω να ξυπνήσω και να είμαι υγιής, αγκαλιάζοντας τη γυναίκα μου, που δεν θα έχει φύγει ακόμη για την εργασία της, και να νιώσω τυχερός που ζω ακόμη μια μέρα πλάι της» (σελ. 99).