Βιβλίο Ο Βοτανολόγος 
Τίτλος πρωτοτύπου The Botanist
Συγγραφέας M. W. Craven
Μεταφραστής Χριστίνα Ριζοπούλου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο αρχιφύλακας Ουάσινγκτον Πόου, ντετέκτιβ του SCAS (Τομέα Ανάλυσης Σοβαρών Εγκλημάτων, που υπάγεται στην NCA, την Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος), ζει μόνιμα στην Κάμπρια, στο απομονωμένο Χέρντγουικ Κροφτ, το καταφύγιό του. Ο Τομέας είναι πραγματικά ενδιαφέρων, μιας και ο ρόλος του είναι να αναγνωρίζει κατά συρροή βιαστές και δολοφόνους και να παρέχει αναλυτική υποστήριξη σε κάθε αστυνομική υπηρεσία που είχε να ερευνήσει περίπλοκους φόνους δίχως φανερό κίνητρο. Στο πλάι του είναι η Τίλι Μπράντσο, με προβληματικές κοινωνικές δεξιότητες, που έχει μεγαλώσει αποκομμένη από τον κόσμο αλλά με πτυχίο από την Οξφόρδη στα 16 της, που «παίρνει τα πάντα τοις μετρητοίς και πιστεύει όλα όσα της λένε», που έπεφτε θύμα συναδελφικού bullying, αλλά είναι τρομερή στον προγραμματισμό των υπολογιστών και στις τεχνολογίες, μια «κοινωνική χειροβομβίδα με υπέροχη αθωότητα»! Αγαπημένη μου κακή της συνήθεια είναι το γεγονός πως λέει πάντα αυτό που σκέφτεται, χωρίς να έχει συναίσθηση πως έτσι ίσως προσβάλλει ή σοκάρει τον συνομιλητή της (κάποια περιστατικά όμως με έκαναν να γελάσω ηχηρά). Θα μπορούσε να την πει κανείς και αυτιστική, μόνο που πολλές αντιδράσεις της δεν ανήκουν σ’ έναν τέτοιο χαρακτηρισμό.

Αυτοί οι δύο εντελώς αντίθετοι χαρακτήρες έχουν πλέον βρει τα πατήματά τους κι έχουν δέσει πολύ καλά ως συνεργάτες, με αποτέλεσμα αξέχαστες και ξεκαρδιστικές ατάκες αλλά και σκληρή δουλειά. Η συναναστροφή της αθώας κι απονήρευτης Μπράντσο με τον Πόου σταδιακά την έχει αλλάξει εσωτερικά και εξωτερικά, της έχει δώσει περισσότερο θάρρος και αυτοπεποίθηση, αρχίζει πλέον να νιώθει φιλικά απέναντί του και γενικότερα να συνειδητοποιεί πώς είναι να έχεις κάποιον να σε νοιάζεται και να σε βοηθάει. Τώρα μάλιστα που έχει υπό την επίβλεψή της ένα ολόκληρο σώμα αναλυτών, τους «Τυφλοπόντικες», η δράση της απογειώνεται. Η κοπέλα μαλακώνει την αψύτητα του Πόου κι εκείνος τη βοηθάει να προσαρμοστεί στον έξω κόσμο, οπότε συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον χωρίς τη χιλιοειπωμένη ερωτική αίσθηση της χημείας που έχω δει σε χιλιάδες άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα με πρωταγωνιστές άντρα και γυναίκα ντετέκτιβ. Στο πλάι τους και πάλι η Στέφανι Φλιν, επιθεωρήτρια και διευθύντρια του SCAS, μητέρα ενός μικρού παιδιού, η οποία επέστρεψε στη δράση, η αρχιεπιθεωρήτρια Τάι-γιανγκ Λι που ερευνά τη δολοφονία του Έλσιντ Ντόιλ, η αστυνόμος Μέιδερς, ο Τζέφερσον Μπλακ από το «Μαύρο καλοκαίρι», ο οποίος πλέον έχει μετατραπεί από κορυφαίο σεφ σε αφεντικό του οργανωμένου εγκλήματος (χάρη σε αυτόν έχουν συμμαζευτεί το εμπόριο ναρκωτικών και η πορνεία στην Κάμπρια) και ο ρόλος του στις εξελίξεις είναι μια έκπληξη, ο αλκοολικός και ξεπεσμένος δημοσιογράφος Χένινγκ Σταλ, μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα που μπαίνει στο στόχαστρο του Βοτανολόγου αλλά, αν καταφέρει να παραμείνει ζωντανός, ίσως και να κάνει μια νέα αρχή και πολλοί άλλοι.

Στο μυθιστόρημα, ο Ουάσιγκτον Πόου και η Τίλι Μπράντσο αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα δύο σκοτεινές υποθέσεις που κάποια στιγμή συνδέονται με αναπάντεχο τρόπο κι ο δυο τους αποδύονται σε ανελέητο κυνήγι με τον χρόνο για τον εντοπισμό του κατά συρροή δολοφόνου και την ίδια στιγμή για την επίλυση της υπόθεσης της Ντόιλ. Η επιστήμονας αυτή, μια γυναίκα με περιθωριακή εμφάνιση αλλά άφθαστες γνώσεις εγκληματολογίας και ιατροδικαστικής, με απαξιωτική συμπεριφορά στους αστυνόμους και κοφτερή γλώσσα, είδαμε στα προηγούμενα βιβλία της σειράς ότι συνεργάζεται άψογα με τον Πόου με τον οποίο φλερτάρει ξεδιάντροπα, εκείνος όμως τη θεωρεί μια πολύ καλή του φίλη κι έχει αποδειχθεί πως όντως είναι πραγματικά εκεί που τη χρειάζεται όταν τη χρειάζεται. Εδώ η Εστέλ συλλαμβάνεται για τον φόνο του πατέρα της στο Νιούκασλ και την υπόθεσή της αναλαμβάνει η αστυνομία της Νορθάμπρια, οπότε η θέση του Πόου στη διερεύνηση της υπόθεσης είναι πολύ λεπτή. Τι στοιχεία υπάρχου εναντίον της; Μέσα, κίνητρο και ευκαιρία την υποδεικνύουν, έλλειψη άλλων ιχνών την καταδικάζουν. Σταδιακά γνωρίζουμε τη σχέση της με τον πατέρα της, τα σκαμπανεβάσματά τους, τις δυσκολίες τους και μας αποκαλύπτεται ένα παρελθόν πολύ διαφορετικό απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς. Αυτή η περιπέτεια θα οδηγήσει Πόου και Ντόιλ να πάρουν δύσκολες μα οριστικές αποφάσεις για το μέλλον τους κι αυτό πυροδοτεί τις εξελίξεις.

Και σε αυτό το βιβλίο η πορεία της επίλυσης επήλθε από μικρές, σχετικά τυχαίες λεπτομέρειες, που έδωσαν το έναυσμα στον συγγραφέα να ξεδιπλώσει ολοζώντανα τα στάδια της έρευνας καθαυτά, γεμίζοντάς με αγωνία για το αποτέλεσμα της αναζήτησης και όλων των ιχνών που έβρισκαν οι πρωταγωνιστές όσο σκάλιζαν την υπόθεση. Η επίλυση του μυστηρίου σχηματίζεται κυρίως μέσα από τα ευρήματα κι ένιωσα σα να ήμουν παρών στις εναλλακτικές οπτικές γωνίες που χρησιμοποιούσαν η Μπράντσο και ο Πόου για να βρουν την αλήθεια. Από τη στιγμή μάλιστα που δημιουργούνται μικρές ανάπαυλες από τη μία υπόθεση που τους δίνει την ευκαιρία ή την αφορμή να ψάξουν την άλλη, δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω. Μικρές απροσδιόριστες και αναπάντεχες λεπτομέρειες αποκαλύπτουν αίτια θανάτου και κίνητρα, ανατρέπουν θεωρίες, εμπλουτίζουν την ιστορία, οδηγούν σε κορύφωση της αγωνίας. Αυτήν τη φορά η υπόθεση μας ρίχνει στον σκληρό κόσμο των ναρκισσιστών, των ανθρώπων χωρίς ενσυναίσθηση, τους οποίους ο Βοτανολόγος αποφασίζει να τιμωρήσει σα δικαστής, ένορκος και εκτελεστής τους. Ένας φανατικός μισογύνης, ένας χρεοκοπημένος ηθικά πολιτικός, μια ρατσίστρια youtuber και κάποιοι άλλοι μπαίνουν στο στόχαστρο και ο χρόνος τελειώνει αδυσώπητα γρήγορα! Πώς καταφέρνει όμως ο ένοχος να πραγματοποιεί τα σχέδιά του παρά τις προειδοποιήσεις του που δίνουν χρόνο στην αστυνομία και στο πρωταγωνιστικό ντουέτο; Πώς σκοτώνει τα θύματά του; Πώς συνδέονται τα άτεχνα ποιήματά του με τον θάνατό τους;

«Ο Βοτανολόγος» του M. W. Craven είναι ένας φόρος τιμής στον John Dickson Carr (1906-1977), Αμερικανό συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων, από τους καλύτερους στο είδος των μυστηρίων κλειδωμένου δωματίου, μιας και στο βιβλίο από τη μια έχουμε έναν δολοφόνο που προειδοποιεί τα θύματά του αλλά καταφέρνει να τα σκοτώσει κι από την άλλη κάποιος παγίδεψε την Εστέλ Ντόιλ φεύγοντας από τον τόπο του εγκλήματος χωρίς να αφήσει ίχνη ούτε μέσα ούτε γύρω από το σπίτι του θύματος! Έμαθα πολλά πράγματα για τη φαρμακευτική, καθώς και για τα φυτά και τα δηλητήριά τους, στοιχεία και πληροφορίες που έβαζαν το λιθαράκι τους στην επίλυση του μυστηρίου και με γέμιζαν αγωνία και ένταση ως το τέλος. Ο τρόπος θανάτου μού φάνηκε αρκετά υπερβολικός και κάποιες ανατριχιαστικές εγχειρητικές λεπτομέρειες καλό θα ήταν να απουσιάζουν, πάντως έμεινα ικανοποιημένος και πάλι από τον συγγραφέα, γιατί το κουβάρι ξεμπλέκεται αριστοτεχνικά, με κορυφώσεις, εκπλήξεις και αληθοφανείς ανατροπές. Σύντομα κεφάλαια, τεκμηριωμένες επιστημονικές απόψεις και μια βεντάλια χαρακτήρων που διευκολύνουν ή δυσκολεύουν τις έρευνες είναι και πάλι τα καλά συστατικά μιας νέας περιπέτειας με το αγαπημένο μου ζευγάρι ερευνητών, η οποία ολοκληρώνεται κλιμακωτά, στρωτά και με μεγάλη προσοχή και αληθοφάνεια.

Βιβλίο (Δεν) υπάρχουν χαζές ερωτήσεις στην επιστήμη
Τίτλος πρωτοτύπου There Are (No) Stupid Questions … in Science
Συγγραφέας Leah Elson
Μεταφραστής Ευθαλία Σιαντούφη
Κατηγορία Non fiction / Βιβλία γνώσεων
Εκδότης Παπαδόπουλος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η συγγραφέας σπούδασε Προϊατρική, Βιοτεχνολογία και Επιδημιολογία και ξεκίνησε να πειραματίζεται για το κοινό που την παρακολουθούσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με διάφορες περιπτώσεις, προσπαθώντας να δείξει και να εξηγήσει περίπλοκες έννοιες και απόψεις. Το ένα έφερε το άλλο και τελικά η αυξανόμενη θέαση, επισκεψιμότητα και ακολουθία την οδήγησε σε αυτό το βιβλίο που είναι χωρισμένο σε ενότητες (Βιολογία, Χημεία, Φυσική, Φυσιολογία του ανθρώπου και Διάστημα) και μου χάρισε χιλιάδες πληροφορίες και επεξηγήσεις για έννοιες, καταστάσεις και αντικείμενα που ποτέ δεν ήξερα ότι θα βρω συγκεντρωμένα σε ένα βιβλίο μα πάνω απ’ όλα θα κατανοήσω. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα σε κάποια θέματα, ακόμη και με την απλότητα με την οποία παρατίθενται τα σχετικά κεφάλαια, τα περισσότερα όμως τα απόλαυσα και πιστεύω πως κέρδισα πολλά διαβάζοντας αυτό το βιβλίο. Άλλωστε είναι έτσι δομημένο που ο καθένας θα διαβάσει αυτό που τον ιντριγκάρει περισσότερο και είναι πιο κοντά στα δικά του γνωστικά ενδιαφέροντα.

Για παράδειγμα, δε θα σκεφτόμουν ποτέ πως η θεραπεία του κρυολογήματος μέσω της κοτόσουπας θα γινόταν αντικείμενο κλινικής έρευνας με σωστά και έγκυρα αποτελέσματα! Στη συνέχεια, ξετρελάθηκα όταν διαπίστωσα πως το DNA λειτουργεί σαν μια καλά οργανωμένη, πλούσια και μεγάλη σε έκταση και περιεχόμενο βιβλιοθήκη! Επιτέλους κατάλαβα τη διαφορά μεταξύ μπέικιν πάουντερ και σόδας! Δε θα φανταζόμουν ποτέ πως το γουργούρισμα της γάτας προέρχεται από δόνηση του αέρα στον λάρυγγα και στο διάφραγμα. Με αφορμή τον τρόπο δράσης των εμβολίων έμαθα, κατανόησα και ανακάλυψα πώς λειτουργεί το ανοσοποιητικό σύστημα (ενδογενές και επίκτητο) και αναπαρέστησα τον πόλεμο των κυττάρων του ανοσοποιητικού με τους ιούς και τα βακτήρια ως κανονικό πόλεμο αλλά σε μικρογραφία! Εξίσου ευφάνταστος είναι ο παραλληλισμός της αναμονής των σπερματοζωαρίων για γονιμοποίηση με ένα λυπητερό ρωσικό μυθιστόρημα (όταν διαβάσετε το σχετικό κεφάλαιο θα καταλάβετε τι εννοώ και θα γελάσετε όσο κι εγώ).

Χάρη στη δουλειά της Leah Elson κατανόησα τι είναι τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα και πόσο επικίνδυνα είναι καθώς και γιατί σπάνε τα κρύα ποτήρια αν τους βάλουμε καυτό νερό! Επίσης, δεν ήξερα ότι οι ιοί δεν είναι ζωντανοί οργανισμοί! Έπαθα σοκ με τις φυσικές συνέπειες στη γη και στους κατοίκους της αν ο πλανήτης σταματούσε μια μέρα να περιστρέφεται! Στα κείμενα υπάρχει και χιούμορ: «Με ανακούφιση θα ακούσεις, αγαπητέ μου αναγνώστη, ότι το μέλι δεν είναι τα κακά των μελισσών. Είναι πιο πολύ σαν τον εμετό τους. Είδες; Δεν σου ‘φυγε ένα βάρος;» (σελ. 59). Πολύ ενδιαφέρουσα βρήκα την ανάλυση για τον ρόλο και τον σκοπό της κλωνοποίησης, τις συνθήκες υπό τις οποίες πραγματοποιείται και τους λόγους για τους οποίους προτείνεται. Και πόση «επιστημονική μαγεία» υπάρχει στο κατακόκκινο αίμα, αφού ο σίδηρος κάνει τα μαγικά του, όπως και με τη σκουριά! Επίσης με συγκίνησε ο απλουστευμένος ορισμός του καρκίνου: «…ένα κύτταρο που ξεχάστηκε στο βιολογικό φωτοτυπικό μηχάνημα και γεμίζει το σώμα σου με αντίγραφα του βλαμμένου εαυτού σου» (σελ. 187).

Η επιστήμη εξελίσσεται συνεχώς, προχωράει, εμπλουτίζεται με διαρκείς γνώσεις, μελέτες και έρευνες και το «(Δεν) Υπάρχουν χαζές ερωτήσεις στην επιστήμη» συμβάλλει τα μέγιστα σε αυτόν τον αγώνα με τις χιλιάδες κατανοητές πληροφορίες που περιέχει για πολλά θέματα που γενικότερα και κατά μεγάλο ποσοστό απωθούν το ευρύτερο αναγνωστικό κοινό, εδώ όμως γίνονται κτήμα του με υποδειγματικό τρόπο. Έξυπνοι παραλληλισμοί, απλή και όχι απλοϊκή γλώσσα, άφθονα παραδείγματα, ποικιλία θεμάτων και αντικειμένων μελέτης, ζητήματα βιοηθικής και δυνατές, συγκλονιστικές απόψεις: «Αλλά μόνο και μόνο επειδή μπορούμε να το κάνουμε, αυτό σημαίνει και ότι πρέπει; Είμαστε βρέφη του σύμπαντος, τυφλωμένα από τον ενθουσιασμό για αυτό που ονομάζουμε μεγαλείο μας. Πόσα ακόμα έχουμε να μάθουμε και πόσο μικρό είναι το αποτύπωμά μας στ’ αστέρια!» (σελ. 71). Γέλασα, έμαθα, έψαξα, το ευχαριστήθηκα!

Βιβλίο SoftEarth
Συγγραφέας Σωτήρης Κατσιμίχας 
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πηγή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα του Σωτήρη Κατσιμίχα με γέμισε ποικίλα συναισθήματα από την αρχή ως το τέλος, μου έθεσε διλήμματα, με δίδαξε φιλοσοφία και ηθική, μου σύστησε έναν κόσμο ψεύτικο και ταυτόχρονα τόσο όμορφο ενώ την ίδια στιγμή ξεδιπλωνόταν μια πλοκή γεμάτη ανατροπές και συγκινητικές στιγμές. Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ο Εύπολις Στεφανόπουλος, 34 ετών, μια διάνοια που σπούδαζε σε μεγαλύτερες τάξεις από την ηλικία του και τελικά ακολούθησε σπουδαία ακαδημαϊκή καριέρα. Τώρα εργάζεται στην Kaenobios, μια πολυεθνική φαρμακευτική και βιοτεχνολογική εταιρεία, καινοτόμα στην ανάπτυξη εμβολίων και φαρμάκων για όλες τις πανδημίες που εμφανίζονται πλέον κάθε τρία με πέντε χρόνια. Βασικό του αντικείμενο είναι η παραγωγή μιας in vitro πρώιμης μορφής τεχνητών εγκεφαλικών κυττάρων. ζωή του αλλάζει για πάντα όταν τον ζητάει ο CEO και συνιδρυτής της εταιρείας Εμάνουελ Πέρεζ, ο οποίος του δείχνει και μια άλλη πλευρά του φορέα για τον οποίο εργάζεται. Τι ετοιμάζεται πίσω από τις κλειστές πόρτες και τι συνέπειες θα έχει στην ανθρωπότητα; Τι είναι το πρόγραμμα SoftEarth; Μια ευχάριστη νότα στη ζωή του είναι η φίλη του, Δανάη, που κάνει μεταπτυχιακό στη Βιοτεχνολογία. Ο Πόλης είναι τσιμπημένος με την κοπέλα και απασχολεί τον εαυτό του με όλα αυτά τα ηθικά προβλήματα που εμποδίζουν κάποιον να εκφράσει τα αισθήματά του για να μη χαθεί κάτι πολύτιμο. Μόνος εν ζωή συγγενής μετά τον διαδοχικό θάνατο των γονιών του Εύπολη είναι ο θείος Ζήνων Παλαιοδήμος, αδελφός της μητέρας του, με σπουδές στην ελληνική φιλοσοφία, εξ ου και κάνει διαρκώς τέτοιες συζητήσεις με τον ανιψιό του.

Όλα αυτά διαδραματίζονται στο 2071, όπου τα δεδομένα και οι ισορροπίες έχουν αλλάξει δραματικά, με τις τρομοκρατικές επιθέσεις να αποτελούν συχνό φαινόμενο, με την κλιματική αλλαγή να χειροτερεύει, με τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας να είναι συχνές λόγω αυτών των τρομοκρατικών χτυπημάτων και των πανδημιών κι αυτό οδηγεί σε διά νόμου απόφαση οι άνθρωποι, αν το επιθυμούν, να σταματήσουν να έχουν φυσική παρουσία οπουδήποτε λόγω των αυξανόμενων κινδύνων. Είναι ξεκάθαρο πως οι φανατικοί κρατούν τον πλανήτη πίσω. Ταυτόχρονα, η τεχνολογία έχει προχωρήσει σε δυσθεώρητα ύψη, αλλάζοντας ριζικά τους ηθικούς κανόνες της ανθρωπότητας, φτάνοντας ίσως στο σημείο η προσομοίωση της πραγματικότητας να βάλει ταφόπλακα στην έννοια της ψυχής και του Θεού. Πάντως, όταν ένας ισχυρός υπολογιστής τρέχει μια πολύ πιστή προσομοίωση της πραγματικότητας, μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα ζουν κάποια εικονικά άτομα κι αυτά είτε δεν έχουν κάτι το ξεχωριστό από την υπόλοιπη προσομοίωση είτε αποκτούν τόσο πολύπλοκη σκέψη που τελικά αναπτύσσουν ένα είδος συνείδησης. Θα γίνει ποτέ αυτό; Κι αν ναι, υπό ποιες συνθήκες; Πώς θα αλλάξει ριζικά η έρευνα για το πώς λειτουργεί η συνείδηση; Τι θα μπορούσε να είναι παράνομο σε μια προσομοίωση; Πώς μπορεί ο άνθρωπος να γίνει κομμάτι της και τι συμπεράσματα μπορεί να βγουν από αυτό; Τι είναι παράνομο σε όλη αυτήν τη δραστηριότητα; Ποιος θέλει να ζήσει σε μια εικονική πραγματικότητα κι επομένως ποια είναι τα πλεονεκτήματα και ποια τα μειονεκτήματα μιας τέτοιας επιλογής; Μέσα σε όλο αυτόν τον κυκεώνα γεγονότων, φαντασίας και σκέψεων, χωράει και ο έρωτας; Ω ναι και μάλιστα οδηγεί, όπως κάθε φορά, σε απονενοημένες και βιαστικές πράξεις, οπότε τι γίνεται στη συνέχεια; Τι θα συμβεί όταν η απόφαση είναι ειλημμένη και δεν υπάρχει επιστροφή; Τα αισθήματα, η αγάπη, μια νέα πραγματικότητα, θα είναι τα ίδια και μετά; Κι αν αλλάξει κάτι;

Ο συγγραφέας έστησε ένα ενδιαφέρον και συναρπαστικό σύμπαν που διέπεται από σημαντικά ηθικά και πρακτικά διλήμματα, το ενέταξε σε ένα δυστοπικό μελλοντικό περιβάλλον κι έστησε μια έξυπνη πλοκή γύρω από έναν κεντρικό αντι-ήρωα. Ο σχεδιασμός της SoftEarth είναι άρτια δομημένος απ’ όλες τις απόψεις και ο λόγος ύπαρξής της ικανοποιητικά τεκμηριωμένος. Οι ανατροπές που συνάντησα κατά την ανάγνωση είναι πάρα πολλές ενώ σταδιακά μπαίνουν τα πράγματα στη σωστή τους θέση, οπότε διαπιστώνουμε πως ο συγγραφέας έχει στήσει έναν παραμορφωτικό καθρέφτη, τον οποίο σπάει την κατάλληλη στιγμή και δείχνει την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τα γεγονότα για να ακολουθήσει μια σειρά από αντιδράσεις που δείχνουν την ανθρωπιά και την τρυφερότητα που μπορεί να κρύβεται πίσω από ένα τέτοιο μηχανοκίνητο, άψυχο, κατευθυνόμενο, επίπλαστο περιβάλλον. Ο Εύπολης βλέπει τη ζωή του να ανατρέπεται, μαθαίνει πράγματα για το παρελθόν του που δεν ήξερε και πρέπει να αντιδράσει. Θα εκδικηθεί ή θα συγχωρέσει; Θα τιμωρήσει ή θα προχωρήσει παραπέρα;

Σε δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης οι συζητήσεις μεταξύ θείου και ανιψιού με έμαθαν πολλά πράγματα για την ιστορία και την εξέλιξη της φιλοσοφίας ειδικότερα και του ανθρώπινου είδους μέσα από αυτήν γενικότερα. Εύληπτα και απλά δοσμένες πληροφορίες, συμπυκνωμένες και όχι μακροσκελείς, διασκορπισμένες σε όλο το βιβλίο, δε βαραίνουν το κείμενο και δεν καθυστερούν την ανάγνωση. Τι είναι φιλοσοφία, πότε και πού και υπό ποιες συνθήκες γεννήθηκε, γιατί τα μαθηματικά δε θεωρούνται μέρος αυτής και πολλές άλλες ερωτήσεις στήνουν γερές βάσεις αυτογνωσίας και αντίληψης του γύρω μας κόσμου. Πλατωνιστές και Αριστοτελικοί, εξέλιξη και Θεός, νόμος και ηθική, Κρίτων και Σωκράτης, φανατικοί και μετριοπαθείς, Πολιτεία και πολιτεία, χρόνος και στιγμή, ευτυχία και μιζέρια, γνώση και ευφυία είναι μερικά μόνο από τα δίπολα που απασχόλησαν την ανθρώπινη διανόηση και τη βοήθησαν να προχωράει κάθε φορά και άλλο ένα βήμα. Ναι, μπορεί κάποιος να προσπεράσει τα χωρία αυτά και να βυθιστεί στην καθαυτή ιστορία, τα θεωρώ όμως απαραίτητα και καθόλου περιττά για έναν και μόνο λόγο: γιατί ο άνθρωπος γεννιέται πάντα με φιλομαθή διάθεση, την οποία προσπαθεί να καλύψει με τη σκέψη και τον λογισμό, γνωρίσματα που τον βοήθησαν να υλοποιήσει μεγάλα επιτεύγματα, επομένως πρέπει να ξέρουμε καλά το πριν, δηλαδή το χτες, ώστε να κατανοήσουμε γιατί φτάσαμε ως το σήμερα, στο παρόν, μέσα στο οποίο εντάσσεται η πλοκή του μυθιστορήματος αλλά ακόμη και η δική μας ζωή. Όλα τα διλήμματα, οι ηθικές απόψεις, τα επιστημονικά επιτεύγματα είναι απότοκα της μακράς πορείας της φιλοσοφίας και ενδεικτικά των ανθρώπινων δυνατοτήτων, οπότε πιστεύω πως έχουν θέση μέσα στο μυθιστόρημα.

Επί τη ευκαιρία να σημειώσω εδώ ένα απόλυτα αληθινό απόσπασμα που μου γέννησε μια από τις πολλές σκέψεις που με συντρόφεψαν κατά την ανάγνωση: «-…πότε, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ξεκίνησαν οι πολίτες των δυτικών χωρών να παίρνουν ηλίθιες αποφάσεις; -Νομίζω ήταν τη δεκαετία του 2010, με τον Τραμπ και το Brexit. -Και γιατί ξεκίνησαν τότε οι άνθρωποι να ψηφίζουν ηλίθια; -Για εθνικιστικούς λόγους, βασικά. -Έχεις καμία εξήγηση, Πόλη, γιατί ο εθνικισμός κορυφώθηκε εβδομήντα χρόνια μετά τον πόλεμο;… Ήταν τότε η μέση διάρκεια ζωής του ανθρώπου. Όσο ζούσαν οι άνθρωποι που έζησαν ή άκουσαν από πρώτο χέρι τη φρίκη του πολέμου, η πλειοψηφία στα δυτικά κράτη ψήφιζε με κάποια σχετική σύνεση. Όταν οι άνθρωποι που ήξεραν τι σημαίνει πόλεμος εξέλειψαν, τότε οι εκλογικές αποφάσεις ξαναέγιναν παράλογες… πάρθηκαν από ανθρώπους που πίστευαν ότι δεν έγινε και τίποτα αν διακινδυνεύσουμε και έναν μικρό πόλεμο» (σελ. 122). Ο συγγραφέας προοικονομεί: «Οι άνθρωποι, για να διατηρήσουν την ελευθερία στη ζωή, έπρεπε να περιορίσουν την ελευθερία στην έκφραση» (σελ. 77). Ακόμη και η ελάχιστη λογοτεχνικότητα που διακρίνει το στυλ γραφής προκαλεί ανατριχίλα από τις εικόνες που γεννιούνται μέσα από τις περιγραφές: «Η μονάδα με τον εγκέφαλο έφτασε μπροστά από τον γυάλινο κύβο. Ένα ρομπότ τη σήκωσε και την απόθεσε αργά σε μια εσοχή, όπως η μάνα βάζει απαλά το βρέφος το λίκνο» (σελ. 103).

Η σοφία, η λογική και η ανθρωπότητα βιάζονται κατ’ εξακολούθηση από την τεχνολογία κι αυτό είναι μια πραγματικότητα που καταγράφεται στο μυθιστόρημα του Σωτήρη Κατσιμίχα «SoftEarth» με έξυπνη πλοκή και βαθιά αγάπη για τον άνθρωπο. Πρόκειται για ένα δυστοπικό μυθιστόρημα με ήρωα έναν άντρα που δε θεωρεί τον εαυτό του όμορφο κι αυτό θα τον οδηγήσει να κάνει απονενοημένα διαβήματα και να ακολουθήσει μια πορεία ζωής χωρίς επιστροφή. Διαχρονικές αλήθειες, καταγεγραμμένες με σκληρό τρόπο, ανατρεπτικές εξελίξεις, ένα ψηφιακό και τεχνητό σύμπαν που μοιάζει με παράδεισο αλλά κάτω από το έδαφός του σιγοβράζει μια πρωτόγνωρη κόλαση και σημαντικές πληροφορίες για τις εξελίξεις της φιλοσοφίας και της ανθρώπινης νόησης είναι μερικά μόνο από τα θετικά γνωρίσματα ενός πρωτότυπου, καλογραμμένου βιβλίου που με έβαλε σε σκέψεις και με γέμισε αγωνία ως την τελευταία σελίδα.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«-Η ιστορία έχει πολλούς παράγοντες, Μόιρα. Δεν μπορείς να πεις ότι μόνο ένας είναι ο αποφασιστικός. Είναι σαν να λες ότι ένας αγώνας μπάσκετ κρίθηκε από το τελευταίο σουτ, ενώ όλα τα προηγούμενα σουτ έδιναν επίσης πόντους» (σελ. 156).

«Δυστυχώς, αν δεν συμβεί το κακό, ο άνθρωπος δεν παίρνει μέτρα. Αλλά όταν συμβεί το κακό, τις περισσότερες φορές είναι αργά» (σελ. 156).

«-Ναι αλλά ένας διαταραγμένος αρκεί για να τα καταστρέψει όλα. -Δεν αρκεί, Πόλη, αν οι υπόλοιποι δεν του δώσουν τη δυνατότητα. Και στην περίπτωση του Χίτλερ, ήταν κάποια εκατομμύρια ψηφοφόρων που του έδωσαν την ισχύ» (σελ. 157).

Βιβλίο Το μυστήριο των σιαμαίων αδελφών
Τίτλος πρωτοτύπου The siamese twin mystery
Συγγραφέας Ellery Queen
Μεταφραστής Τασσώ Καββαδία
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Το Βήμα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Άλλο ένα ωραίο whodunit, πιο κλειστοφοβικό αυτήν τη φορά. Πατέρας και γιος, εξαιτίας πυρκαγιάς, απομονώνονται σε μια έπαυλη γεμάτη μυστικά. Δύο θύματα, ένας δολοφόνος. Είναι η σύζυγος, είναι ο αδερφός, είναι η πελάτισσα; Ανατριχιαστική η περίπτωση των σιαμαίων αδελφών και των πειραμάτων που έκανε ο νεκρός πια γιατρός για να πετύχει τη χειρουργική αφαίρεση. Αλλά ποιο το κίνητρο; Και όλα αυτά ενώ η φωτιά πλησιάζει το σπίτι!!!

Βιβλίο Μετά
Τίτλος πρωτοτύπου Next
Συγγραφέας Michael Crichton
Μεταφραστής Γιώργος Μπαρουξής
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Συναρπαστικό αλλά τελειώνει γρήγορα. Από την άλλη μου προκαλεί γέλια ότι υπάρχουν πίθηκοι που μιλάνε με ανθρώπινη φωνή αν διασταυρωθούν τα κατάλληλα γονίδια. Που και πάλι έχουν μικρή διάρκεια ζωής, όπως λέει ο συγγραφέας στο τέλος. Επιτρέψατέ μου να πω ότι είναι αρκετά πρόχειρο βιβλίο. Κάτι που κατάλαβα με το κοφτό τέλος και με τις απόψεις του συγγραφέα που παρατίθενται στο τέλος γύρω από τα γονίδια και τη βιολογία και το μέλλον των ζωών στον πλανήτη. Από νομική και ηθική άποψη. Ναι, κάπου κάπου σε παρασέρνει. Ναι, έχει πολλά πρόσωπα που υφαίνουν ένα ωραίο στόρι, με εναλλαγές και συναισθήματα. Ναι, μπερδεύεσαι με τόσους όρους γενετικής και βιολογίας. Αλλά το απόλυτο ξενέρωμα είναι το τέλος. Ο Crichton ήθελε να πάρει θεση στον πόλεμο γύρω από τα γονίδια και το μέλλον του ανθρώπου στον πλανήτη με αρκετά άχαρο και άκομψο τρόπο. Πολύ καλή ανάλυση της θεωρίας του DNA και των κριτικών στους Αμερικανούς (ενώ όλοι οι λαοί ψηλώνουν κατά 2 εκατοστά οι Αμερικανοί λόγω της διατροφής και του τρόπου ζωής έχουν παραμείνει στάσιμοι εδώ και καιρό!!!).

Βιβλίο Η συνωμοσία του Δαρβίνου
Τίτλος πρωτοτύπου The Darwin conspiracy
Συγγραφέας John Darnton
Μεταφραστής Κρίστυ Κουνινιώτη
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το βιβλίο αυτό λοιπόν μας αφηγείται την ιστορία των ανακαλύψεων και των παρατηρήσεων του Δαρβίνου με ωραίο, στρωτό και απλό τρόπο. Δεν αναλύει διεξοδικά τις θεωρίες ώστε να κουραστεί ο αναγνώστης και χρησιμοποιεί διαφορετικές τεχνικές αφήγησης: η εποχή του Δαρβίνου ξεδιπλώνεται μέσα από την αυτοβιογραφία του και τις επιστολές της κόρης του, Ελίζαμπεθ, ενώ στο σήμερα έχουμε έναν αγώνα δρόμου σπουδαστών βιολογίας να ανακαλύψουν γιατί ο Δαρβίνος καθυστέρησε να δημοσιεύσει τα αποτελέσματα των ερευνών του.

Ομολογώ ότι η κεντρική ιδέα που αποτελεί και το «μυστήριο» του βιβλίου είναι πολύ αδύναμη: η θεωρία της φυσικής επιλογής δε διατυπώθηκε από τον Δαρβίνο, ούτε είχε αυτός την έμπνευση. Η ανατροπή της πραγματικής ταυτότητας της μελέτης που άλλαξε για πάντα την επιστημονική κοινότητα ανήκει σε κάποιον που δεν πηγαίνει το μυαλό σας. Τώρα, αλήθεια ή ψέμα δεν ξέρω, δεν το έχω μελετήσει τόσο διεξοδικά, όμως το βρήκα πολύ αδύναμο. Επιπλέον δεν είναι δυνατόν το ημερολόγιο της Ελίζαμπεθ να είναι γραμμένο απλά στο πίσω μέρος ενός λογιστικού τετραδίου το οποίο έχουν σίγουρα εξερευνήσει διεξοδικά οι αρχειονόμοι και το βρήκε ο πρωταγωνιστής απλά ξεφυλλίζοντάς το.

Το βιβλίο το συνιστώ για να προσεγγίσετε έστω σε πρώτο στάδιο τον δαρβινισμό και τη θεωρία της εξέλιξης, για το ωραίο γράψιμο και τη σωστή ανάπλαση της εποχής, για τους ωραίους χαρακτήρες και για τη διεξοδική μελέτη που έχει κάνει ο συγγραφέας. Και μόνο.

Βιβλίο Ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια;
Συγγραφέας Ελευθερία Μεταξά
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα είναι άλλο ένα συναρπαστικό θρίλερ από την πάντα αγαπημένη κυρία Ελευθερία Μεταξά, η οποία ξέρει να διαλέγει θέματα που ξεφεύγουν από την πεπατημένη, να τα συνταιριάζει αρμονικά με μια ερωτική ιστορία και κυρίως να αφήνει τον αναγνώστη της γεμάτο από ιδέες, νοήματα και ηθικά διλήμματα. Η κεντρική ιδέα έχει να κάνει με την εκμετάλλευση άστεγων ανθρώπων σε πειράματα σχετικά με τον καρκίνο και ο τρόπος που ξετυλίγεται το κουβάρι είναι βαθμηδωτός, γεμάτος σασπένς και αναπάντεχες αποκαλύψεις. Η συγγραφέας χειρίζεται πολύ καλά την ιστορία της: με βύθισε σε έναν κόσμο γεμάτο συνωμοσίες και μυστικά, μου ξεσκέπασε έναν προς έναν τους πρωταγωνιστές των ειδεχθών αυτών εγκλημάτων, όμως σχεδόν σαδιστικά δε με άφηνε να πάρω ανάσα με τον τρόπο που μου έδειχνε και ταυτόχρονα μου έκρυβε τον πραγματικό ρόλο κάποιων σημαντικών χαρακτήρων του μυθιστορήματος. Η Κλαίρη Αυγέρη μπλέκεται σε μια συνωμοσία, στην οποία δεν πρέπει να δείξει εμπιστοσύνη σε κανένα πρόσωπο, όσο αγαπητό κι αν της είναι, αν θέλει να επιβιώσει. Και φυσικά δεν είναι έτοιμη για τη μητέρα όλων των αποκαλύψεων, κάπου εκεί προς το τέλος, ένα γεγονός που θα τη φέρει αντιμέτωπη με τον αληθινό της εαυτό και ο χειρισμός αυτών των νέων αισθημάτων θα τη βοηθήσει να συνειδητοποιήσει μόνη της τον βαθμό ωριμότητάς της και ετοιμότητάς της.

Στο «Ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια», οι σκέψεις και τα νοήματα ξεπηδούν το ένα πίσω από το άλλο. Πάνω απ’ όλα, κυριαρχεί η ιατρική ηθική και το κατά πόσο κάποιος μπορεί να κάνει πράγματα που αντιβαίνουν στην επιστήμη και κυρίως στην ηθική. Είναι σωστό να υπάρξει πρόοδος στην επιστήμη με ανθρώπινες θυσίες; Είναι βατό να παίζει κάποιος με τις ελπίδες ενός μελλοθάνατου, να τον μπολιάζει φάρμακα χωρίς αποδείξεις ίασης και θεραπείας και αισιοδοξία για κάτι που δεν έχει ερευνηθεί σωστά και αντικειμενικά; Τι είναι προτιμότερο, να παλέψεις και να αγωνιστείς, χωρίς να χάσεις την ελπίδα και κυρίως την ψυχή σου ή να επαναπαυθείς σε μια σειρά πειραμάτων που αφαιρούν ανθρώπινες ζωές για να σώσεις τη δική σου; Πέρα από το ιατρικό κομμάτι, πώς μπορεί το μίσος να δηλητηριάζει έναν άνθρωπο και πόσο εύκολο είναι κάποιος να κατανοήσει τα προτερήματα μιας συγχώρεσης; Πόσο εύκολο και πόσο δύσκολο είναι να συγχωρέσεις κάποιον, ειδικά όταν τον αγαπάς πολύ ή τον μισείς τόσο που πιστεύεις πως δεν έχει γίνει άλλος άνθρωπος; Πόσο πολύ ανακουφίζεται μια ψυχή όταν πει «σε συγχωρώ;». Δεν έχουν δικαίωμα οι βιολογικά ανίκανες να τεκνοποιήσουν γυναίκες να ζήσουν τον έρωτα, την ευτυχία, ακόμη και την ολοκλήρωση, με χιλιάδες εναλλακτικές που προσφέρει στον 21^ο αιώνα η ιατρική; Αυτά είναι λίγα μόνο από τα σημεία που θέλησα να σταθώ σε αυτό το καλογραμμένο μυθιστόρημα, όπου, σε συνδυασμό με τη γρήγορη δράση, τις ανατροπές και την αναμενόμενη ερωτική ιστορία που πηγάζει μέσα από τις σελίδες, ταξίδεψα, ξεχάστηκα, προβληματίστηκα, έμεινα άφωνος, δάκρυσα, συγκινήθηκα, πείστηκα.

Βιβλίο Το αίμα της γοργόνας
Τίτλος πρωτοτύπου Le sang des sirenes
Συγγραφέας Thierry Serfaty
Μεταφραστής Γιώργος Καλαμαντής
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Σύγχρονοι Ορίζοντες
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Έξυπνο και ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Ένας επιστήμονας που πειραματίζεται επιτυχώς στην καταπολέμηση του ιού του AIDS σκοτώνεται σε τροχαίο, θύμα μιας επιστημονικής συνομωσίας. Η Ζωή όμως του δίνει το δικαίωμα να ξαναζήσει τα γεγονότα, να καταλάβει γιατί δολοφονήθηκε και κυρίως να μαντέψει ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός αλλά και ο εκτελεστής! Μπορεί να ακούγεται παρατραβηγμένο, επιστημονικής φαντασίας ή και χαζό αλλά δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά. Όλα εξηγούνται, όλα αναλύονται. Ο Χέλεμπεργκ και η εταιρεία που χρηματοδοτεί την έρευνά του πρέπει να προλάβουν την αντίπαλο εταιρεία που στέλνει συνέχεια κατασκόπους για να κλέψουν τα μυστικά τους και να αντιγράψουν τα βήματά τους προς τη σημαντικότερη ανακάλυψη της ιολογίας: την καταπολέμηση του AIDS. Χωρίς να στέκεται πολύ στην ιστορία και στην τυπολογία του ιού του AIDS, το μυθιστόρημα μας δείχνει όλα τα πρόσωπα της ζωής του επιστήμονα στις πραγματικές τους διαστάσεις. Κατασκοπεία, το παιχνίδι της γάτας και του ποντικού, ποιος είναι ο κατάσκοπος, ποιος κινεί τα νήματα και γιατί, κι όλα αυτά για να διαπιστώσουμε ότι ο πραγματικός ένοχος είναι πολύ κοντά στον επιστήμονα, πιο κοντά από ό,τι πιστεύει κι αυτός κι εμείς! Φυσικά δε σταματάμε εκεί. ΟΚ μαθαίνουμε τον πραγματικό δολοφόνο. Τι μένει τώρα; Να αποκαλύψουμε την πραγματική ταυτότητα του αφηγητή! Πρέπει να διαβαστεί από όσους αγαπούν την αστυνομική λογοτεχνία γιατί είναι γρήγορο, έξυπνο, ανατρεπτικό και σε συνεπαίρνει, ειδικά εκεί που λες ότι τελειώσανε όλα! Twist and turn στην κυριολεξία!

Βιβλίο Φόνοι στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας
Τίτλος πρωτοτύπου Muséum
Συγγραφέας Veronique Roy
Μεταφραστής Ανδρέας Μιχαηλίδης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πόλις
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αλήθεια δεν ήξερα ότι το βιβλίο του Δαρβίνου στην πρώτη του έκδοση δεν αναφερόταν καν στον Θεό αλλά αναγκάστηκε σχεδόν αμέσως να το αποσύρει, προχωρώντας σε δεύτερη έκδοση, όπου γράφει και μια παράγραφο συμπάθειας προς τη θεϊκή δημιουργία. Καλογραμμένο και ευκολοδιάβαστο το μυθιστόρημα, ομολογώ ότι δεν το άφηνα από τα χέρια μου αλλά όχι από αγωνία, από απορία πού θα το πάει και πώς θα παρουσιάσει τον δολοφόνο και θα εξηγήσει τις δολοφονίες. Κάθε μέρα κι ένας φόνος, κάθε θύμα παρουσιάζεται μπροστά στους αστυνομικούς και τους ήρωες του βιβλίου δολοφονημένο και με έναν διαφορετικό τρόπο. Οι τρόποι λοιπόν δολοφονίας και οι προσωπικότητές τους παίζουν μεγάλο ρόλο στην αιτία θανάτου τους. Σε γενικές γραμμές καλά δομημένο και ζωντανό. Πάμε στην γκρίνια τώρα;

Χωρίς να γνωρίζω την ψυχολογία των Γάλλων αλλά έχοντας ακούσει αρκετά για την ιδιοσυγκρασία τους, βλέπω στο βιβλίο ότι δεν τα πάνε καλά με τον Αμερικανό επιστήμονα που έρχεται στο Παρίσι δεχόμενος την πρόσκληση του καθηγητή του. Μάλιστα η συγγραφέας δε χάνει στιγμή να μην καυτηριάσει τη γραφειοκρατία των Γάλλων και τον τρόπο που κινούνται και σκέφτονται, ειδικά σε περιπτώσεις άμεσες κι επείγουσες, π. χ. η ανθρωποκτονία. Αυτό ήταν λίγο μονομερές και κάπου διασκεδαστικό. Από την άλλη όμως δεν μπορώ να δεχτώ ότι ένας μεγάλος επιστήμονας όπως ο Όσμοντ δεν γνωρίζει γαλλικά και καταφεύγει συνέχεια σε φραστικά λάθη. Μήπως θέλει να τον μειώσει; Επίσης ως προς την ελληνική μετάφραση υπάρχουν αρκετά τυπογραφικά λάθη (αυτή η γενική «της αλήθειάς της» μου πέταξε τον φακό επαφής στο γειτονικό οικόπεδο κι ακόμη τον ψάχνω) (άσε που βλέπω συνέχεια μετά το ερωτηματικό να ακολουθεί τελεία, μα για όνομα, το ερωτηματικό είναι σημείο στίξης, δε χρειάζεται κάτι άλλο δίπλα του, ξέρουμε ότι η πρόταση τελειώνει με χροιά ερώτησης, thats it) και φαντάζομαι το επίθετο Γκοντοφσκί είναι έμπνευση της μεταφράστριας, μιας και στο ξένο έντυπο κείμενο δεν υπάρχουν τόνοι (εκτός κι αν γνωρίζει κάτι άλλο) (για μένα τα ξένα ονόματα πρέπει να μένουν ως έχουν και να μην αποδίδονται με τη γαλλική προφορά, άρα Γκοντόφσκι). Επίσης δε μου άρεσαν τα προσωπικά σχόλια της συγγραφέως κατά τη ροή του κειμένου (μας έλεγε πού να εστιάσουμε, εντόπιζε τα λάθη των ηρώων της κι έλεγε ότι αυτό θα αποβεί μοιραίο κλπ.). Δεν είναι σωστό, αφηγείσαι μια ιστορία, μην παρεμβαίνεις.

Τέλος έχω μια μεγάλη ένσταση (προσοχή SPOILER): για μένα είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ο δολοφόνος αρκετά νωρίς, γιατί σε ένα κεφάλαιο παροτρύνει μια κοπέλα να κάνει μια κίνηση που θα αποβεί μοιραία και θα προκαλέσει έναν θάνατο. Δεν το πρόσεξε κανείς άλλος αυτό άραγε; Από το πουθενά, έρχομαι σε μια κοπέλα και της λέω να κάνει κάτι ενώ ξέρω ότι εκεί που θα πάει δε θα ελέγξει τα στοιχειώδη, δε θα βρει το θύμα που παγίδευσα κι έτσι θα το σκοτώσει αυτή. Μα δεν είναι οφθαλμοφανές; Αυτό μου έκανε εντύπωση. Τέλος πάντων, αυτά είναι λεπτομέρειες. Το βιβλίο είναι καλογραμμένο κι ενδιαφέρον, με ανατρεπτική πλοκή (τον καημένο τον παπά, μέχρι κι εγώ τον ενοχοποίησα κι αμφέβαλλα για λίγο)!

Βιβλίο Χαμένες ψυχές
Τίτλος πρωτοτύπου Lost souls
Συγγραφέας Dean Koontz
Μεταφραστής Νικόλαος Βλαμάκης
Κατηγορία Περιπέτεια / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πλατύπους (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Προσοχή spoilers

Στην αρχή ανακεφαλαιώνονται οι τελευταίες σελίδες του τρίτου βιβλίου, για τις οποίες εξακολουθώ να έχω αντίρρηση ως προς την πλοκή. Τώρα ο κλώνος του Φρανκενστάιν είναι στο Ρέινμπόου Φολς της Μοντάνα και ετοιμάζει την εκδίκησή του. Πλέον, αντί να θέλει να κυριεύσει τον κόσμο με ρομπότ θέλει να τον γεμίσει με ρομπότ, τα οποία θα αυτοκαταστραφούν όταν ολοκληρωθεί η κυριαρχία τους στον πλανήτη κι ο ίδιος θα αυτοκτονήσει για να αφήσει τη φύση μόνη της να τα βγάλει πέρα, σίγουρος πως δεν θα τα καταφέρει χωρίς τον άνθρωπο (μιλάμε, η απόλυτη παράνοια). Καταστρώνει ένα νέο σχέδιο κι αντικαθιστά τους ανθρώπους της αστυνομίας και των νοσοκομείων πρώτα, οι οποίοι απάγουν σιγά σιγά τους κατοίκους και αφήνουν τους Κτίστες να τους σκοτώσουν και να απορροφήσουν τις δυνάμεις και τις αναμνήσεις τους. Οι Κτίστες αυτοί δημιουργούνται μέσα σε 12 το πολύ ώρες και σκοτώνουν χωρίς να αφήνουν πτώματα πίσω τους. Η Έρικα 5 ζει στην ίδια πόλη και συναντά κατά λάθος τον Βίκτωρ, οπότε και ειδοποιεί αμέσως τους ντετέκτιβ! Ένας κλέφτης και απατεώνας μαζί με έναν καθυστερημένο νοητικά νεαρό που είναι στο ίδιο κελί γίνονται μάρτυρες της μαζικής δολοφονίας συνανθρώπων τους και το σκάνε ενώ τα τέρατα τους ακολουθούν. Ταυτόχρονα στο νοσοκομείο ένας παππούς κι ένα παιδί ενώνουν τις δυνάμεις τους για να το σκάσουν από τις κλίνες τους, σίγουροι πως όλο το προσωπικό του νοσοκομείου απήχθη από εξωγήινους. Αυτές οι 2 συνεργασίες και το ανελέητο κυνηγητό είναι πολύ καλές για να κρατήσουν την αγωνία στα ύψη. Ο Δευκαλίων και οι ντετέκτιβ φτάνουν στην πόλη και ψάχνουν να ξεχωρίσουν τους κλώνους. Και το τέλος πλησιάζει! Κρίμα που δε μεταφράστηκε ποτέ στα ελληνικά το 5ο βιβλίο. Τα καλύτερα έχω να πω για τη μετάφραση και την επιμέλεια του κειμένου (επιτέλους!)