Βιβλίο Η βιβλιοθήκη των κρυφών ονείρων 
Τίτλος πρωτοτύπου Osagashimono wa toshoshitsu made (お探し物は図書室まで)
Συγγραφέας Michiko Aoyama
Μεταφραστής Αγγελική Τσέλιου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πατάκης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Michiko Aoyama έγραψε ένα τρυφερό και συναρπαστικό μυθιστόρημα με επίκεντρο μια βιβλιοθηκονόμο, τη Σαγιούρι Κοματσί, που δημιουργεί όμορφα αντικείμενα από μαλλί με τη μέθοδο φελτ και που καταφέρνει μέσα σε λίγα λεπτά να νιώσει τι πραγματικά χρειάζεται ο συνομιλητής της. Αγάπησα πολύ το μυθιστόρημα γιατί δείχνει πόσο σημαντική είναι η δουλειά ενός βιβλιοθηκονόμου, πόσο απαραίτητα είναι τα βιβλία στη ζωή μας αλλά κι επειδή κατάφερε μέσα σε λίγες σχετικά σελίδες να μου δείξει όχι μόνο την ιαπωνική κουλτούρα και ταυτότητα αλλά και διαχρονικές πανανθρώπινες παρατηρήσεις μέσα από ιστορίες πυκνογραμμένες και γεμάτες επιμέρους δράση, παράλληλη με την κύρια πλοκή. Η συγγραφέας καταγράφει σκληρές συνθήκες εργασίας σε διάφορους τομείς, την κοινωνική απομόνωση που νιώθουν λόγω ευθιξίας όσοι μένουν άνεργοι ή βγαίνουν στη σύνταξη ή γίνονται μητέρες και ποικίλες ανθρώπινες σχέσεις. Βρήκα πολύ ενδιαφέροντα τα υποδόρια μηνύματα που περνάνε οι βιβλιοπροτάσεις της Σαγιούρι, τα οποία αποκωδικοποιούνται σταδιακά για να ανακαλύψουμε το πραγματικό τους νόημα και τη θέση τους στη ζωή των ηρώων του μυθιστορήματος, καθώς και τον τρόπο που εξηγήθηκε ο συμβολισμός των δώρων που κάνει στους συνομιλητές της μαζί με τις προτάσεις της.

Η βιβλιοθηκονόμος βρίσκεται πάντα στην ίδια θέση, στη βιβλιοθήκη του Κέντρου Κοινότητας, κατασκευάζει μετά μανίας διάφορα πράγματα με τη μέθοδο φελτ, αφήνει τις βελόνες της στο κουτί από αγαπημένα μπισκότα πολλών Ιαπώνων, είναι ευμεγέθης και διορατική: «Είχα την αίσθηση ότι κάποιος σφιχταγκάλιαζε όλο μου το κορμί. Ήταν μια φωνή αλλόκοτη, χωρίς διακυμάνσεις, ούτε γλυκιά ούτε χαρούμενη. Ωστόσο, τα λόγια της απέπνεαν τόση γενναιοδωρία που σου ερχόταν να της εμπιστευτείς όλο σου το είναι» (σελ. 122). Μου άρεσε πολύ που την περιέγραφαν και οι πέντε ήρωες του βιβλίου με εντελώς διαφορετικό τρόπο, όσο εκείνη έβγαζε τα ανείπωτα λόγια, τα σχέδια και τις προσδοκίες τους χωρίς κόπο κι έτσι τους γνωρίζουμε καλύτερα και καταλαβαίνουμε περισσότερο σε τι θα χρησίμευε η εκάστοτε αναγνωστική πρόταση. Αγαπημένη φράση που έχει ακόμη πιο βαρύνουσα σημασία στη βιβλιοθηκονομική κατάσταση της χώρας μας: «Αφού υπήρχε βιβλιοθηκάριος, ήταν μια πραγματική βιβλιοθήκη, παρά το μικρό της μέγεθος» (σελ. 69)! Η προσωπική της ιστορία ξεδιπλώνεται κι αυτή από κεφάλαιο σε κεφάλαιο ενώ σταδιακά η βιβλιοθήκη και το κέντρο που τη στεγάζει αποκτά όλο και πιο οργανικό ρόλο στις ζωές των χαρακτήρων! Η κάθε ιστορία είναι αρκετά πυκνογραμμένη και καθόλου γραμμική, μιας και ο κάθε πρωταγωνιστής έχει έναν κύκλο συγγενών, συναδέλφων, φίλων, μέσω των οποίων γνωρίζομε διάφορες και διαφορετικές νοοτροπίες και αντιλήψεις όχι αποκλειστικά της ιαπωνικής κοινωνίας αλλά ευρύτερα ενώ οι σχέσεις επίσης ποικίλουν. Πόσο όμορφο είναι να βρίσκεις φράσεις όπως αυτή: «Η αξία ενός βιβλίου βρίσκεται περισσότερο στη δική σου ερμηνεία παρά στη δύναμη των λέξεών του» (σελ. 147). Ή και: «Ένα βιβλίο ανήκει σε αυτούς που το φτιάχνουν, σε αυτούς που το πουλούν και σε αυτούς που το διαβάζουν. Αυτό πάει να πει κοινωνία» (σελ. 252).

Η Τομόκα Φουτζίκι εργάζεται σε εμπορικό κέντρο στο Τόκιο, πραγματοποιώντας το όνειρό της να ξεφύγει από την επαρχία πάση θυσία. Δεν έχει ούτε όνειρα ούτε φιλοδοξίες, αφήνεται στη ρουτίνα της κάθε μέρας, έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση αλλά τελικά, με την προτροπή του Κιριγιάμα, υπαλλήλου σε κατάστημα οπτικών, με τον οποίο συζητούν συχνά και αρκετά, αρχίζει μαθήματα υπολογιστών. Αναζητώντας ένα βιβλίο για το μάθημά της πηγαίνει στην τοπική βιβλιοθήκη, όπου συναντά τη βιβλιοθηκονόμο Σαγιούρι Κοματσί και μέσα από τις προτάσεις της διαπιστώνει πόσο έχει παραμελήσει τον εαυτό της, δε σέβεται την τροφή που καταναλώνει και το περιβάλλον της κι έτσι αλλάζει άρδην στάση, συνήθειες και συμπεριφορά. Παράλληλα, ο Ριό Ουράζε, που στην εφηβεία του κρυβόταν από τις υποχρεώσεις του σχολείου και από τους διαπληκτισμούς με τη μητέρα του στα ράφια ενός παλαιοπωλείου όπου έβρισκε πανέμορφα κομμάτια, έχει ως όνειρο να ανοίξει κι αυτός ένα τέτοιο μαγαζί, να παραιτηθεί από λογιστής σε μια εταιρεία επίπλων όπου δουλεύει και να το πραγματοποιήσει. Τι σχέση έχει λοιπόν το όνειρο ενός παλαιοπωλείου με το βιβλίο ανθοκομικής που του προτείνεται και με ένα άρθρο για ένα διάσημο γατο-βιβλιοπωλείο; Πώς μπορούμε να κάνουμε το «κάποια μέρα» «αύριο κιόλας»;

Με τον ίδιο τρόπο γνωρίζουμε τη Νατσουμί Σακιτάνι, η οποία εργάζεται στο τμήμα αρχείων μιας εκδοτικής εταιρείας, σε υποβαθμισμένη θέση μετά το παιδί που απέκτησε («Γιατί το βάρος να πέφτει πάντα στις γυναίκες;» σελ. 135). Η καθημερινότητά της λυγίζει κάτω από το βάρος διαφόρων υποχρεώσεων, ο άντρας της, Σούτζι, λείπει συχνά σε υπερωρίες και επαγγελματικά ταξίδια, δεν έχει ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό της, επομένως πώς θα τη βοηθήσει ένα βιβλίο για τη Σελήνη και τον ρόλο της στην αστρολογία και στο διάστημα; Εξίσου κουρασμένος ψυχολογικά είναι ο άνεργος Χιρόγια Σουντά, που μεγάλωσε διαβάζοντας πολλά μάνγκα κι αυτό τον βοήθησε να εξασκηθεί στο σχέδιο και στη ζωγραφική αλλά δεν μπόρεσε να το κάνει επάγγελμα. Πώς θα τον βοηθήσει λοιπόν ένα διαφορετικά γραμμένο βιβλίο για την εξέλιξη της ζωής; Τι μας κινητοποιεί για να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας; Πώς αποφεύγουμε την εργαλειοποίηση της απογοήτευσής μας; «Ο καθένας έχει τη δική του σωστή στιγμή» (σελ. 183) και, γιατί όχι, ίσως δεν είμαστε αποτυχημένοι αλλά διαλέγουμε τα λάθος επαγγέλματα! Τέλος, ο συνταξιούχος Μασάο Γκοννό δεν έχει χόμπι. Αν και μόλις έξι μήνες στη σύνταξη, ήδη νιώθει αποκλεισμένος από το κοινωνικό σύνολο, οπότε η γυναίκα του, Γιορίκο, τον στέλνει στο Κέντρο Κοινότητας να μάθει να παίζει γκο. Επομένως, σε τι θα τον βοηθήσει ένα βιβλίο ποίησης που του προτείνει η βιβλιοθηκονόμος;

Οι ήρωες του βιβλίου συναντιούνται με απρόσμενο τρόπο μεταξύ τους σε αναπάντεχους ρόλους μες στην ιστορία, δημιουργώντας ένα μυθιστόρημα-αλυσίδα, όπου ο κάθε κρίκος δένεται απρόσμενα και άκρως ρεαλιστικά με έναν άλλον κι όλο αυτό συμβάλλει στην εξέλιξή τους, στην ψυχική και επαγγελματική τους πρόοδο! Αλλάζουν οι χαρακτήρες και μαζί τους αλλάζει και ο αναγνώστης, όταν διαπιστώνει τα βήματα που χρειάζονται για βελτίωση και προσωπική ή επαγγελματική ανέλιξη. «Σε αυτόν τον κόσμο όπου δε γνωρίζουμε τι μας ξημερώνει, εγώ, τη δεδομένη στιγμή, κάνω αυτό που μπορώ» (σελ. 41), τονίζει ένας από τους ήρωες του βιβλίου. «Αγνοούσα ακόμη ποια ήταν τα δυνατά μου σημεία και ποιες οι επιθυμίες μου. Δε χρειαζόταν όμως να βιαστώ ούτε να ξεπεράσω τα όριά μου με κάθε τίμημα…θα ξεκινούσα να χτίζω την εμπειρία μου με αυτά που μπορούσα να καταφέρω» (σελ. 53), υποστηρίζει ένας άλλος. Με αυτόν τον τρόπο και μέσα από ενδιαφέρουσες ιστορίες, διεισδυτικά ψυχογραφήματα και με τη βοήθεια μιας βιβλιοθηκονόμου-σύμβολο ξεδιπλώνεται ένα feel-good μυθιστόρημα που με διασκέδασε, με προβλημάτισε και με συγκίνησε, βοηθώντας με να ξεδιπλώσω και τα δικά μου κρυφά όνειρα και να σχεδιάσω τον καλύτερο δυνατό τρόπο πραγματοποίησής τους.

Βιβλίο Μπελ Γκριν 
Τίτλος πρωτοτύπου Belle Greene
Συγγραφέας Alexandra Lapierre
Μεταφραστής Ροζαλί Σινοπούλου
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Gema
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Μπελ ντα Κόστα Γκριν (1879-1950) ήταν η βιβλιοθηκονόμος της συλλογής του τραπεζικού και μιας από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες της αμερικανικής οικονομίας Τζ. Π. Μόργκαν. Προερχόταν από Αφροαμερικανούς γονείς, με τον πατέρα της να είναι ο πρώτος έγχρωμος απόφοιτος του Χάρβαρντ (τάξη 1870). Μετά τον χωρισμό των γονιών της άλλαξε το επίθετό της σε Γκριν και προσέθεσε το ντα Κόστα ώστε να προσδώσει πορτογαλικό υπόβαθρο στο όνομά της. Αρχικά εργάστηκε στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Πρίνστον όπου απέκτησε γνώσεις κι εμπειρίες γύρω από την καταλογογράφηση και τα σπάνια βιβλία, κάτι που εκμεταλλεύτηκε όταν εργάστηκε για τον Μόργκαν, προβαίνοντας σε αγοραπωλησίες και άλλες ενέργειες ώστε να εμπλουτίσει τη συλλογή του. Είμαστε σε μια εποχή όπου οι διακρίσεις και οι διώξεις κατά των εγχρώμων αυξάνονται και μαίνονται πιο βίαια από ποτέ, με αποτέλεσμα οι μιγάδες που μπορούν να περάσουν για λευκοί δε διστάζουν να συρθούν στην παρανομία και να κάνουν το «Passing» (=το να περνά κανείς για λευκός ενώ νομικά είναι έγχρωμος). Η Μπελ χωρίς δεύτερη σκέψη παρανομεί ώστε να ζήσει με τ’ αδέλφια της ένα καλύτερο και πιο δίκαιο μέλλον.

Η Alexandra Lapierre έγραψε μια συγκλονιστική ιστορία θάρρους, τόλμης, επιμονής και δύναμης και κατάφερε να συνδυάσει αρμονικά τη βιογραφία με το μυθιστόρημα, εξισορροπώντας και στα δύο είδη. Το κείμενο είναι αληθινό από αρχής μέχρι τέλους και κάθε σκηνή, κάθε περιστατικό, βασίζονται σε προσωπική έρευνα σε αρχεία και άλλα τεκμήρια. Χωρίζεται σε τρία βιβλία (όπου αναπτύσσεται κυρίως η περίοδος 1898-1924), πρελούδιο και επίλογο, με επίμετρο για το τι απέγιναν οι ήρωες του βιβλίου, βιβλιογραφία, γλωσσάρι με επεξήγηση των βιβλιολογικών όρων που συναντάμε στην καριέρα της Μπελ κλπ. Είναι ένα χορταστικό βιβλίο που από τη μια στηλιτεύει τον ρατσισμό και το μίσος για τη διαφορετικότητα κι από την άλλη μας μυεί στα μυστικά και στο περιεχόμενο της πιο σημαντικής βιβλιοθήκης των Ηνωμένων Πολιτειών που πλέον έχει εξελιχθεί σε μεγάλο και πολύτιμο πολιτιστικό φορέα ενώ ταυτόχρονα καταγράφει με διεισδυτικότητα και ακρίβεια τη ζωή μιας γυναίκας που απαρνήθηκε την καταγωγή της για να προοδεύσει και να ξεφύγει από τη φτώχεια («πράξη προδοσίας για τη μάνα, μάχη απελπισίας για την κόρη») αλλά στην πορεία παρασύρεται από την αίγλη, τον συλλεκτισμό, ακόμη κι από τον έρωτα και μεταμορφώνεται σε έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα.

Σε αρκετά σημεία παρατίθενται περισσότερες απ’ όσες είναι απαραίτητες λεπτομέρειες γύρω από τους βασικούς άξονες της ιστορίας, όπως το οικογενειακό παρελθόν της Μπελ, η ζωή του Τζ. Π. Μόργκαν («Ένας συλλέκτης με ακόρεστη περιέργεια που παθιαζόταν με όλες τις μορφές τέχνης», «…ένας ψυχαναγκαστικός και αδηφάγος ερασιτέχνης που δε γνώριζε όρια…με μια απαράμιλλη αίσθηση του γούστου», σελ. 110-111) και στη συνέχεια του γιου του, τα αισθήματα που γεννιούνται στην ηρωίδα του βιβλίου από τους άντρες της ζωής της, πώς ξεκίνησε τη νέα της ζωή, πώς αποφάσισε να παρεισφρήσει στο Πρίνστον με τους περισσότερους ρατσιστές, στο Πανεπιστήμιό του, στην κοινωνική του ζωή, στην εύπορη και ταυτόχρονα συντηρητική κοινότητα και πολλά άλλα. Παρατίθενται αφειδώς αναλυτικές περιγραφές τόπων, χώρων, οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών και πολιτιστικών γεγονότων που φυσικά εμπλουτίζουν το κείμενο αλλά το βαραίνουν και καθυστερούν τις εξελίξεις. Οι διάλογοι είναι λιτοί, οι εξελίξεις απανωτές, τα σκαλιά που ανεβαίνει η Μπελ διαδέχονται το ένα το άλλο όσο στο φόντο ζούμε οικονομικές κρίσεις, κλιμάκωση της ρατσιστικής βίας, τις συνέπειες του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, ακόμη και το ναυάγιο του «Τιτανικού».

«Τα βιβλία άξιζαν όσο όλοι οι σύζυγοι του κόσμου», με αυτό το μότο ξεκινάει η Μπελ να εργάζεται στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Πρίνστον και στη συνέχεια για λογαριασμό του Μόργκαν. Έτσι ξεκινάει ένα συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο των παλαίτυπων, των σπάνιων εκδόσεων, της βιβλιοδεσίας, των δημοπρασιών, του συλλεκτισμού, με έννοιες, όρους και περιγραφές που ίσως κουράσουν, όπως ανέφερα και πριν, όσους δε λατρεύουν τον χώρο του βιβλίου. Ο Γουτεμβέργιος με τις Βίβλους του και ο Γουίλιαμ Κάξτον με τα αρχέτυπά του που σταθεροποίησαν την αγγλική γλώσσα και άλλαξαν τα πάντα είναι μόνο η αρχή για την καριέρα της Μπελ. Ανατρίχιασα με τον πλούτο των βιβλίων, την τεχνοτροπία τους, το περιεχόμενό τους, την εικονογράφησή τους, που τόσο παραστατικά ζωντανεύουν στις σελίδες του μυθιστορήματος η θέση τους στην παγκόσμια φιλολογική κοινότητα αλλά και στην αγορά! Γι’ αυτό και ως φυσική συνέχεια για την Μπελ έρχονται η μανία, η λαχτάρα, η ανικανοποίητη δίψα για νέα αποκτήματα. Πού σταματά το όραμα του Μόργκαν και πού αρχίζει η προσωπική φιλοδοξία της ντα Κόστα; Πότε η κοπέλα αρχίζει να γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της συλλογής και να αφοσιώνεται σε αυτήν; Πού είναι το όριο και ποιος θα τραβήξει τη γραμμή; Η συγγραφέας αποτυπώνει σωστά και την ατμόσφαιρα και τα παρασκήνια των δημοπρασιών: «Όλοι τους γνωρίζονταν μεταξύ τους, μισούσαν ο ένας τον άλλον και χαιρετούσαν ο ένας τον άλλον εγκάρδια» (σελ. 193). Προσοχή: «…η επιτυχία στις δημοπρασίες στηριζόταν σε τρεις αρετές: στην επιμονή, στην πονηριά και στον αυτοέλεγχο» (σελ. 197). Πόσο δάκρυσα με τον πόνο του λόρδου Άμχερστ να αποχωριστεί την πολύτιμη βιβλιοθήκη του, αν και περισσότερο ράγισα με τη συλλογή 14.500 περίπου τόμων αμύθητης καλλιτεχνικής, βιβλιοδετικής και τυπογραφικής ιστορίας με σπάνια δείγματα τυπογραφίας και βιβλιοδεσίας του Ρόμπερτ Χόου! Κι όλα αυτά σε μια εποχή που, από το 1910 και εξής, 1910, υπήρξε σημαντική στροφή των εκατομμυριούχων στην απόκτηση χειρογράφων, αρχέτυπων και σπάνιων εκδόσεων, που πλέον θεωρούνταν σημάδι πλούτου. Η αντίληψη που επικρατούσε τότε τόνιζε ότι τα βιβλία μπορούν να γίνουν επενδύσεις με γόητρο εφάμιλλο με ενός πίνακα, η βιβλιοφιλία πεδίο άγρας για τους μεγιστάνες!

Η μυθιστορηματική βιογραφία «Μπελ Γκριν» της Alexandra Lapierre είναι μια λεπτομερής και συναρπαστική παράθεση της ζωής μιας από τις πιο σημαντικές γυναίκες στον χώρο των συλλογών και της βιβλιοφιλίας στην Αμερική των αρχών του 20ού αιώνα. Είναι η ζωή, η νοοτροπία, οι αντιλήψεις, οι ικανότητες μιας γυναίκας έγχρωμης καταγωγής που κατάφερε να ξεγελάσει τους πάντες και να ζήσει και να διαπρέψει ως λευκή. Ο έρωτας που θα ανατρέψει κάθε αρχή στη ζωή της όμως θα τη φέρει αντιμέτωπη με όρκους που θα καταπατήσει ενώ ταυτόχρονα ο φόβος για την αποκάλυψη του μυστικού της δεν παύει ποτέ να την κυνηγάει. Ωραίες και παραστατικές περιγραφές κτηρίων και πόλεων, καθώς και της κοινωνικής και οικονομικής ατμόσφαιρας που επικρατούσε τότε, διεισδυτικά ψυχογραφήματα, ανατροπές, παραστατικές περιγραφές από τον κόσμο του βιβλίου και των βιβλιοθηκών δημιουργούν μια αξέχαστη και άκρως ρεαλιστική ατμόσφαιρα. Το μέγεθος της ελληνικής έκδοσης και το βάρος του χαρτιού της την κάνουν αρκετά δύσχρηστη για την ανάγνωση αλλά το κείμενο με ταξίδεψε σ’ έναν συναρπαστικό κόσμο και μου σύστησε μια αποφασιστική γυναίκα που άφησε το στίγμα της στις ζωές πολλών ανθρώπων και στον χώρο των βιβλιοθηκών και των συλλογών.

Βιβλίο Πορφυρά ποτάμια 
Τίτλος πρωτοτύπου Les rivières pourpres
Συγγραφέας Jean-Christophe Grangé
Μεταφραστής Τίνα Πλυτά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καλέντης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στην πρώτη του περιπέτεια ο αστυνόμος Πιερ Νιεμάν, μετά την ωμότητα που επέδειξε σε μια υπόθεση στο Παρίσι, βρίσκεται μπλεγμένος σ’ έναν κλειστό κύκλο προνομιούχων μιας πανεπιστημιακής κοινότητας απομονωμένης στα βουνά της Γαλλίας, σ’ έναν τόπο ξεχασμένο από πολλούς. Ο Νιεμάν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη δράση ενός αστυνομικού κυνηγού δολοφόνων και εμπόρων ναρκωτικών για μια καλοπληρωμένη και αξιοσέβαστη δουλειά γραφείου, μια θέση που για άλλους θεωρούνταν προαγωγή αλλά εκείνος πιστεύει πως απλά μπήκε στο περιθώριο κι αυτό νέκρωσε τα αρχέγονα ένστικτά του. Είναι επίμονος, βίαιος, με πείσμα, απότοκο της ζωής του σ’ έναν κόσμο βίας, σ’ ένα σύμπαν διαφθοράς, στα όρια της ωμότητας και της κτηνωδίας, όπου μεγάλωσε και ατσαλώθηκε χωρίς να νοιάζεται για την απειλή του κινδύνου. Η βία όμως έχει φτάσει να τον κυριεύει, να τον πολιορκεί εκ βαθέων κι έτσι η υπόθεση του Γκερνόν είναι η ιδανική για να ξεφύγει από την πίεση. Ο αστυνομικός διευθυντής Αντουάν Ρεμ, επικεφαλής του Κεντρικού Γραφείου Καταστολής Σωματεμπορίας, ανώτερη βαθμίδα του Τμήματος Ηθών, αναθέτει στον Νιεμάν την εξιχνίαση της δολοφονίας ενός βιβλιοθηκάριου που βρέθηκε στο Γκερνόν, κωμόπολη της Ιζέρ, με ίχνη βασανιστηρίων και ίχνη στραγγαλισμού, ο οποίος εργαζόταν στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου της πόλης. Ο ανακριτής Μπερνάν Τερπάντ έχει πελαγώσει και θέλει κάποιον έμπειρο να λύσει την υπόθεση πριν την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς κι έτσι ο Νιεμάν είναι η ιδανική επιλογή. Στο πλάι του εργάζεται με προσήλωση ο επιθεωρητής της Δικαστικής Αστυνομίας της Γκρενόμπλ Ερίκ Ζουανώ, που ψάχνει με πρωτόγνωρο ενθουσιασμό τα στοιχεία της υπόθεσης.

Ο συγγραφέας έστησε άλλη μια πανέξυπνη, ανατρεπτική και φριχτή στην αλήθεια της ιστορία που με κράτησε σε αγωνία ως την τελευταία σελίδα! Είναι μια υπόθεση που αρχίζει να ξετυλίγεται από τον μικρόκοσμο ενός πανεπιστημίου, με τους φοιτητές του, το προσωπικό του, τους οικότροφους, όπου δημιουργούνται κλίκες και αριστεία και συνδέεται απρόσμενα με την υπόθεση στο Σαρζάκ. Μοναχικός και απόμακρος ο Ρεμύ Καγιουά, αν και παντρεμένος, γιατί βασανίστηκε τόσο φριχτά; Μήπως έμαθε ή ήξερε ή ανακάλυψε κάτι, μήπως ο θάνατός του έχει σχέση το παρελθόν του ή γνώρισε κάποιον; Τι ρόλο παίζει η διατριβή που ετοίμαζε για τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαίας Ελλάδας; Σύντομα όμως τα θύματα αυξάνονται με ανατριχιαστικές ομοιότητες μεταξύ τους και με κοινό τρόπο δολοφονίας και βασανισμού!

Ταυτόχρονα, ο Αλγερινός υπομοίραρχος της αστυνομίας Καρίμ Αμπντούφ, που όνειρό του είναι να ασχοληθεί με τη γενετική έρευνα και τη χρήση του γενετικού κώδικα σε υποθέσεις βιασμού και δολοφονίας, έχει παγιδευτεί σε μια μικρή επαρχιακή πόλη γεμάτη ανία, σε μια φυλακή δίχως τοίχους. Ορφανός, μεγάλωσε σε ίδρυμα, έζησε την άστατη και επιθετική εφηβεία του στη Ναντέρ, μπλέχτηκε με τον υπόκοσμο, και τελικά έγινε αστυνομικός ώστε να συνεχίσει τις δουλειές του προφυλαγμένος από τους νόμους, μόνο που μια σειρά από γεγονότα τον ανάγκασαν να αποχωριστεί την πόλη και το παρελθόν του. Η στάση του δεν ήταν αρεστή στους ανωτέρους του κι έτσι μετατέθηκε σ’ ένα ξεχασμένο μέρος, το Σαρζάκ. Ζούσε μόνος, κοιμόταν μόνος, δούλευε μόνος και διάβαζε πολύ ώστε να μην ξεχνάει το επάγγελμά του. Να όμως που άγνωστοι θα συλήσουν τον τάφο ενός δεκάχρονου παιδιού και θα εξαφανίσουν τα στοιχεία του από τα σχολικά αρχεία. Ποιο ήταν αυτό το παιδί, ποια η οικογένειά του, γιατί ανοίχτηκε το μνήμα του, γιατί λείπει η φωτογραφία του; Ποιος ήξερε τόσο καλά το σχολείο του ώστε να εξαφανίσει όλα τα σχετικά έγγραφα από κάθε πιθανή θέση;

Το μυθιστόρημα περιέχει άψογες σκιαγραφήσεις, κινηματογραφική δράση, ανατροπές, δένει σε καίριο σημείο τις φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους υποθέσεις κι οι εξελίξεις απογειώνουν την πλοκή. Η δεξιότητα και η μαεστρία του συγγραφέα είναι εξαίρετες, μας παρουσιάζει μια σειρά από υπόπτους, ρίχνει διάφορα ίχνη στο αναγνωστικό διάβα, προχωράει από σελίδα σε σελίδα όλο και πιο βαθιά στην ανθρώπινη παράνοια κι αρχίζει αργά αλλά σταθερά να φέρνει τις απαραίτητες αλήθειες στο φως, συγκροτώντας τελικά έναν κύκλο αίματος και εκδίκησης. Λίμνες, δάση και παγετώνες, μικρές πόλεις, κλειστή κοινωνία, μυστικά και λάθη, όλα περιγράφονται με ενάργεια και λεπτομέρειες που χαρίζουν άφθαστο ρεαλισμό και μας βάζουν για τα καλά στην ιστορία. Πόσο συναρπαστικό να διαπιστώνεις πως ο πάγος στα βουνά και ακόμη περισσότερο σε αρκτικές περιοχές είναι μια μηχανή που σε γυρίζει πίσω στον χρόνο, μιας και μέσα του παγιδεύονται δείγματα νερού και φυσαλίδες οξυγόνου αιώνων! Μαθαίνουμε επίσης για την όξινη βροχή και τις ζημιές στο περιβάλλον από τα εργοστάσια λιγνίτη, μπαίνουμε στις τάξεις των σκίνχεντ για να δούμε την ιεραρχία και την ψυχολογία τους, μαθαίνουμε πολλές πληροφορίες για το ανθρώπινο DNA και για τα γονίδια κι όλα αυτά όσο προσπαθούμε να καταλάβουμε ποια απ’ όλα αυτά έχουν σημασία και ζωτικό ρόλο για την εξιχνίαση της υπόθεσης.

«Μεγαλώνουμε σ΄ έναν κόσμο ωμό, ασυνάρτητο, κλειστό. Έναν κόσμο επικίνδυνο, με καλά προσδιορισμένα όρια. Στέκεσαι απ’ έξω και δεν μπορείς να τον καταλάβεις. Βρίσκεσαι μέσα και χάνεις κάθε αίσθηση αντικειμενικότητας. Αυτό είν’ ο κόσμος των μπάτσων» (σελ. 226). Δύο διαφορετικοί μεταξύ τους πρωταγωνιστές, δύο αντισυμβατικοί αστυνομικοί, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να φέρουν στο φως μια σκοτεινή συνωμοσία όσο τα θύματα αυξάνονται και στο τέλος κινδυνεύουν και οι ίδιοι! Ανατροπές, εκπλήξεις, σφιχτοδεμένη πλοκή, όλα τα γνωρίσματα της αγαπημένης γραφής του Jean-Christophe Grangé είναι εδώ, σε άλλο ένα δυνατό μυθιστόρημα!

Βιβλίο Συλλέκτες βιβλίων στην Νταράγια
Τίτλος πρωτοτύπου Les Passeurs de livres de Daraya
Συγγραφέας Delphine Minoui
Μεταφραστής Έφη Κορομηλά
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Delphine Minoui, Γαλλίδα δημοσιογράφος με επίκεντρο των ερευνών της το Ιράν και το Ιράκ, απ’ όπου και έκανε ανταποκρίσεις για την εφημερίδα Le Figaro από το 2002, έχει ταξιδέψει σε όλο τον αραβομουσουλμανικό κόσμο και σήμερα ζει στην Κωνσταντινούπολη, απ’ όπου εξακολουθεί να παρακολουθεί τη συριακή επικαιρότητα. Τον Μάρτιο του 2011 ξέσπασε εμφύλια διαμάχη στη Συρία ανάμεσα στις δυνάμεις του στρατού και στις αντάρτικες ομάδες που συγκροτήθηκαν εναντίον του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ, η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, με πολλές χιλιάδες θύματα. Η Νταράγια απέχει 7 χιλιόμετρα από τη Δαμασκό και αποτέλεσε από την αρχή θέατρο σφοδρών συγκρούσεων, μιας και ήταν κέντρο αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Μέσα σε αυτόν τον χαλασμό μια ομάδα νέων ανθρώπων δημιούργησε μια υπόγεια βιβλιοθήκη όπου ο κόσμος κατέφευγε για να διαβάζει. Συγκεντρώθηκαν 15.000 τόμοι βιβλίων που βρέθηκαν στα ερείπια και τα καταχώρησαν με το όνομα του ιδιοκτήτη ώστε να του επιστραφούν μετά το τέλος του πολέμου. Στα τέλη του 2016 ο κυβερνητικός στρατός κατέλαβε την πόλη κι ανάγκασε τον κόσμο να απομακρυνθεί από τα σπίτια του, με αποτέλεσμα η βιβλιοθήκη να κλείσει.

Η δημοσιογράφος συγκινήθηκε από αυτήν την κίνηση και ήρθε, με χίλιες δυσκολίες, σε επαφή με τους δημιουργούς της βιβλιοθήκης, παρακολουθώντας σχεδόν από την αρχή τον τρόπο περισυλλογής, καταλογογράφησης και λειτουργίας αυτής της υπόγειας βιβλιοθήκης κι έτσι το βιβλίο είναι το αποτέλεσμα των ερευνών και των συνομιλιών τους. Η επικοινωνία είναι αμφίρροπη, διακοπτόμενη, με αυτοσχέδια σύνδεση μέσω μικρών δορυφόρων που συγκέντρωσαν στις αρχές της επανάστασης. Η υπόγεια βιβλιοθήκη της Νταράγια είναι μια ειρηνική εικόνα που αντιβαίνει στον πόλεμο, στα ερείπια και στον αποκλεισμό της πόλης. Γκρεμισμένα σπίτια, φωτιά, σκόνη αλλά μες στον χαλασμό κάποιοι σώζουν βιβλία από τα ερείπια και τα συγκεντρώνουν σ’ ένα σημείο ανοιχτό για τον κόσμο. «Τα βιβλία, τα όπλα τους για μαζική μόρφωση» (σελ. 13). Γιατί «Οι βιβλιοθήκες έχουν κάτι το ανατρεπτικό και καταπραϋντικό συνάμα» (σελ. 35) ενώ «Τα βιβλία, αυτά τα όπλα μαζικής μόρφωσης που κάνουν τους τυράννους να τρέμουν» (σελ. 79). Ποτέ δεν είχα σκεφτεί πόσο σημαντικό ρόλο μπορεί να παίξει μια βιβλιοθήκη στην ψυχολογία των κατοίκων μιας πόλης εν μέσω πολέμου: «Εμείς χτίζουμε όταν τα πάντα γύρω μας γκρεμίζονται… Το διάβασμα ως καταφύγιο. Μια σελίδα ανοιχτή προς τον κόσμο την ώρα που όλες οι πόρτες είναι αμπαρωμένες». Οι επισκέπτες, παρά τις δυσχέρειες, τα εμπόδια, τα προβλήματα, τον θάνατο που χτυπάει κάθε στιγμή, διαβάζουν για να εξερευνήσουν, για να μορφωθούν, για να αποδράσουν από τη σκληρή πραγματικότητα, για να γλυτώσουν από την παράνοια. «…μια απλή πράξη ανθρωπιάς που τους δένει με την τρελή ελπίδα της επιστροφής στην ειρήνη» (σελ. 34).

Η συγγραφέας καταγράφει το χρονικό των δραστηριοτήτων της βιβλιοθήκης, τις συνομιλίες με τους πρωτεργάτες Άχμαντ Μουντζαχέντ και Αμπού ελ-Εζ αλλά και με τους αναγνώστες, πίσω ή μπροστά από την κάμερα. Πάντα βέβαια υπάρχει ο φόβος να πέσεις στην παγίδα της παραπληροφόρησης ή να παρασυρθείς από τη μονοδιάστατη παράθεση των γεγονότων, η Delphine Minoui όμως προσπαθεί με προσωπική έρευνα, διασταυρώσεις στοιχείων, ακόμη και με συνεντεύξεις όσων κατάφεραν να φτάσουν στην Τουρκία να κατανοήσει και να αναδείξει τον αμοραλισμό και την αγνή ιδεολογία των ανθρώπων που στελεχώνουν τη βιβλιοθήκη. Ταυτόχρονα ξεδιπλώνεται και το χρονικό της πολιορκίας που στενεύει μέρα με τη μέρα, με τον λιμό να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια των αιχμάλωτων κατοίκων μαζί με τα ελικόπτερα που τους βομβαρδίζουν και οι σελίδες γεμίζουν από εικόνες ανέχειας, εξαθλίωσης, φόβου. Ταυτόχρονα ξεδιπλώνεται και η ιστορία της επανάστασης στη Συρία, της εμφύλιας διαμάχης που την αιματοκύλισε, πώς ήταν τα πράγματα πριν και μετά, πώς λειτουργούσε το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ, γιατί κατέφυγε στην «αστυκτονία», στην καταστροφή δηλαδή της πόλης με όλα τα μέσα: «Η διαγραφή διά της βίας, κλασική μέθοδος των τυράννων αυτού του κόσμου» (σελ. 39).

Γιατί αγωνίζεται το καθεστώς να εξαλείψει την Νταράγια; Τι την ξεχωρίζει από τις άλλες πόλεις; Πώς ήταν αυτή η πόλη, τι το ιδιαίτερο είχαν οι κάτοικοί της, πώς ξεκίνησαν οι αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις; Πώς ξεκίνησε η ιδέα της βιβλιοθήκης, πώς εμπνεύστηκαν οι δημιουργοί της, πόσο δύσκολη και τακτική ήταν η επικοινωνία μαζί τους; Αυτά και άλλα ερωτήματα απαντώνται με ρεαλισμό, τεκμηρίωση και συναισθηματισμό στο συγκλονιστικό αυτό χρονικό. Η συγγραφέας, η ζωή της οποίας επηρεάζεται δυο φορές (τον Νοέμβριο του 2015 στο Παρίσι όπου ζουν οι δικοί της άνθρωποι και τον Μάρτιο του 2016 στην Κωνσταντινούπολη, όπου ζει η ίδια με την κόρη της, γίνονται τρομοκρατικές επιθέσεις) και σαν από παιχνίδι της μοίρας βιώνει κι αυτή την αγωνία και τον φόβο των ανθρώπων που έχουν μετατρέψει την υπόγεια βιβλιοθήκη της Νταράγια σε πολιτιστική κυψέλη, διασταυρώνει, ρωτάει, ερευνά και η γραφή της είναι καταιγιστική, αντικειμενική, μεστή, γρήγορη, εύληπτη. Ένα βιβλίο που δύσκολα θα ξεχάσω.

Βιβλίο Σκότωσε σαν τον Στίβεν Κινγκ
Συγγραφέας Δημήτρης Μαμαλούκας
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Δημήτρης Μαμαλούκας έγραψε ένα συναρπαστικό, δυνατό και ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα που αποτελεί φόρο τιμής στον Stephen King, μιας και είναι γεμάτο από αναφορές στο συγγραφικό και στο κινηματογραφικό του σύμπαν. Το ίδιο το βιβλίο είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο που θυμίζει το οδοιπορικό του «Μαύρου Πύργου» ενώ τα κεφάλαια έχουν τίτλους μυθιστορημάτων και διηγημάτων του King, απόλυτα ταιριαστά όμως με το περιεχόμενό τους και είναι αριθμημένα αντίστροφα με τέτοιο τρόπο που θυμίζει το μηχανικό οδόμετρο της «Κριστίν», με τα μίλια του κοντέρ να εκμηδενίζονται όσο φτάνουμε στο τέλος. Δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε φανατικούς αναγνώστες του συγγραφέα, μιας και η ιστορία είναι άψογη, γρήγορη και ανατρεπτική, απλώς οι φανατικοί του Βασιλιά θα το ευχαριστηθούν διπλά με τα διάσπαρτα «easter eggs» στο κείμενο και με τη χρήση ονομάτων, τόπων, ηρώων και άλλων στοιχείων από το σύμπαν του Stephen King στην ευρηματική πλοκή του βιβλίου. Εξ ου και εντυπωσιάστηκα από την παράθεση των τίτλων των διηγημάτων και των μυθιστορημάτων του Stephen King με τέτοιο τρόπο που συγκροτούν σε λίγες παραγράφους μια ιστορία (σελ. 244-245)! Από τη Νέα Υόρκη ταξιδεύουμε στο Πίτσμπουργκ της Πενσιλβάνια και στο Νιου Τζέρσι κι όταν τα ίχνη μάς οδηγούν ως το Λονδίνο αλλά και τη Σκωτία φτάνουμε σ’ ένα υποβλητικό και ατμοσφαιρικό περιβάλλον που θυμίζει αρκετά τη Γαλαάδ.

Μια γυναίκα ονόματι Κριστίν (πάντα η Κριστίν, αχχχ…) θα δείξει στον Ρέι Στέμπινς μια φωτογραφία με τον Stephen King και δύο φίλους του κι ένα κολοβό αντίτυπο μιας έκδοσης που θεωρείται όχι απλώς δυσεύρετη αλλά έχει εκτιναχθεί στη σφαίρα του μύθου, να όμως που υπάρχει πραγματικά! Ένα βιβλίο τυπωμένο κρυφά με μια ιστορία που είχε γράψει ο Βασιλιάς αλλά εκλάπη στην πορεία! Ποιοι είναι οι δύο άντρες με τους οποίους φωτογραφήθηκε ο Stephen King το 1966 και πώς συνδέονται μαζί του; Ποιος είναι ο Τζον Σούτερ και τι είναι τα αντίτυπα Σούτερ; Μέσα από απανωτές εξελίξεις, αναπάντεχα γεγονότα και πάρα πολλές πληροφορίες γύρω αλλά και από τα βιβλία του Stephen King συγκροτείται μια ιστορία που με κράτησε με κομμένη ανάσα ως την τελευταία κυριολεκτικά σελίδα. Πρωταγωνιστούν τέσσερις άντρες, τέσσερις συλλέκτες που, παρά το αντικείμενο του πόθου τους, έχουν καταφέρει να κρατήσουν τη φιλία τους και να μη διαλυθούν…Χμμμ… Εντάξει, στην πορεία θα γίνουν πολλά!

Ο Ρέι Στέμπινς, αθλητής του βάδην, ζει στη Νέα Υόρκη και «κόλλησε» με τον Stephen King όταν διάβασε τη «Μακριά πορεία», με ήρωα έναν αθλητή σαν κι αυτόν που έπρεπε να συμμετάσχει σ’ έναν αγώνα όπου οι χαμένοι εκτελούνταν! Μόνο που ο Ρέι από φανατικός αναγνώστης σύντομα έγινε φανατικός συλλέκτης βιβλίων King και κυνηγάει ό,τι έχει να κάνει με τα περιορισμένου αριθμού αντίτυπα, με αντικείμενα και με φωτογραφίες του Βασιλιά. Η πρωτοπρόσωπη αφήγησή του εναλλάσσεται με τριτοπρόσωπη κι έτσι μαθαίνουμε πολλά για τον χαρακτήρα του, για τον τρόπο σκέψης του, για τις αντιλήψεις του και άλλα. Στο πλάι του, ο Ίαν Κόνορ ή Νταρνέλ (δευτερεύων χαρακτήρας στο «Κριστίν»), φανατικός του σύμπαντος του King αλλά με έμφαση στις Plymouth τύπου «Κριστίν», την οποία λάτρεψε και στα αντικείμενα που αναφέρονται στα βιβλία (γραφομηχανές, ηλεκτρική καρέκλα κλπ.), ο Μπράιαν Ρασκ (χαρακτήρας στα «Χρήσιμα Αντικείμενα»), οδηγός λιμουζίνας και μαμούνι των παλαιοβιβλιοπωλείων, που αγάπησε το «Αυτό» και συλλέγει κάθε φθηνή, χαρτόδετη έκδοση, με ιδιαίτερη αγάπη στις ιδιωτικές βιβλιοδεσίες και ο Τζέικ, ιδιοκτήτης του παλαιοβιβλιοπωλείου «Χρήσιμα Αντικείμενα», φυσικά με σπανιότητες Stephen King να αποτελούν το μεγαλύτερο εμπόρευμα. Οι τέσσερις φίλοι κινούνται στον ίδιο συλλεκτικό κύκλο απλά με διαφορετική ένταση: ο Ρέι δεν υποκύπτει στις τρελές τιμές, ο Μπράιαν έχει περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες και κλαίει σαν κουτάβι όταν βρίσκει ευκαιρίες, ο Τζέικ πετυχαίνει καλά κομμάτια λόγω της θέσης του αλλά διχογνωμεί ανάμεσα στο να τα πουλήσει ή να τα κρατήσει ενώ ο Νταρνέλ είναι πλούσιος και εκκεντρικός. Έχουμε όμως και τον Λέο Καρέλι ή Λέμκε (χαρακτήρας του «Αδύνατου»), εργολάβο κηδειών και φανατικό συλλέκτη ιδιαίτερης ποικιλίας βιβλίων, αυτών με τις ιδιόχειρες αφιερώσεις του συγγραφέα, ο οποίος κάθε χρόνο καλεί την παρέα του Ρέι στη βίλα του και τους δείχνει τη συλλογή του, στην πορεία όμως θα παίξει κι αυτός τον δικό του ρόλο.

Δεν είναι εύκολο να εξηγήσεις σε κάποιον γιατί και πόσο σου αρέσουν τα βιβλία του Βασιλιά, άλλωστε αυτή είναι η μαγεία του, μην πω η μανία μ’ αυτόν. «Είναι τα θέματά του, η γραφή του, ο τρόπος που ζωντανεύει τους εφιάλτες ή τα όνειρα του καθενός, η μοναδική του μαεστρία να μιλάει στην καρδιά του κάθε ανθρώπου στη γη ξεχωριστά… οι αναρίθμητες καθηλωτικές σκηνές των βιβλίων του. Οι σκηνές τρόμου που σου παγώνουν το αίμα, οι αριστοτεχνικοί διάλογοι και μονόλογοι…» (σελ. 21), γράφει χαρακτηριστικά ο Δημήτρης Μαμαλούκας. Κάθε φανατικό συλλέκτη τον έχει σημαδέψει συγκεκριμένο βιβλίο κι αυτός είναι ένας από τους εκατοντάδες λόγους που υπάρχουν αναρίθμητοι αναγνώστες σ’ ολόκληρο τον κόσμο: «…ο καθένας μας ήταν ένα βιβλίο του Κινγκ». Είναι όμως το μυθιστόρημα αυτό αποκλειστικά αφιερωμένο στον Stephen King σε τέτοιο βαθμό που οι μη φανατικοί ή οι περιστασιακοί του αναγνώστες να βαρεθούν το βιβλίο; Ξεκάθαρα όχι, γιατί ο βιβλιόφιλος συγγραφέας καταφέρνει να περάσει πολλά διαχρονικά μηνύματα γύρω από τον συλλεκτισμό και τη μανία που αυτός γεννάει (μπορείς άραγε να πεις κάποτε ότι πλέον τα έχεις όλα; Ξεκάθαρα όχι!), για τη ματαιότητα αλλά και την ομορφιά μιας τέτοιας (οποιασδήποτε) συλλογής και για την ανθρώπινη ψυχολογία που δοκιμάζεται μπροστά σε σπάνιες, μοναδικές ευκαιρίες. Μπορεί οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος να αγκαλιάζουν, να φιλάνε, να επιδεικνύουν, να κυνηγούν βιβλία του Βασιλιά, αν σβήσεις όμως το όνομα θα δεις χαρακτηριστικά γνωρίσματα οικεία σε κάθε βιβλιοσυλλέκτη! Κι ειδικά με την άψογη βιβλιοθήκη στον «Μαύρο Πύργο» γύρισα στις περιγραφές της «Χαμένης βιβλιοθήκης του Δημητρίου Μόστρα», όπου και πάλι ο Δημήτρης Μαμαλούκας ασχολείται με βιβλιοθήκες και βιβλία με τον συναρπαστικό και ψαγμένο του τρόπο γραφής. Τα όρια μιας συλλογής, το κόστος, το πάθος για κάτι σπάνιο, μοναδικό, δυσεύρετο και πώς επηρεάζει αυτός ο αγώνας την οικονομική και ψυχολογική σου κατάσταση, η απόλαυση της οπτικής επαφής, η αγορά δύο αντιτύπων ώστε να διαβάζεις το ένα και το άλλο να μη χάνει την αξία του, τα αριθμημένα αντίτυπα, οι υπογεγραμμένες κόπιες, οι ελάχιστες διαφορές που κάνουν το κάθε βιβλίο μοναδικό, τα κακέκτυπα, όλα αυτά δημιουργούν ένα συναρπαστικό σύμπαν που θα λατρέψουν όλοι οι αναγνώστες.

Υπάρχει λοιπόν φιλία ανάμεσα σε π. χ. δύο συλλέκτες, από τη στιγμή που ελλοχεύει ο κίνδυνος να βρεθεί κάτι που το θέλουν με λαχτάρα και οι δυο ταυτόχρονα; Πάνω σε αυτό το αξίωμα βασίζεται η πλοκή του βιβλίου, στην οποία αποδομείται η φιλία χρόνων μεταξύ των ηρώων του βιβλίου, αφού πισώπλατα μαχαιρώματα, εξαπάτηση, εκβιασμοί και πολλά άλλα διαλύουν μια παρέα που μάλλον δεν ήταν και τόσο δεμένη όσο πίστευαν τα μέλη της. Ένα χαμένο χειρόγραφο, το ιερό Γκράαλ μεταξύ των συλλεκτών, και τα, όπως πίστευε ο συλλεκτικός κύκλος ανύπαρκτα, αντίτυπα Σούτερ αποτελούν το έναυσμα για ένα ιδιότυπο κυνήγι θησαυρού γεμάτο εκπλήξεις, ανατροπές και διαχρονικές, καίριες αλήθειες. Πρόκειται για ένα προσεγμένο πάντρεμα καταιγιστικής δράσης, αστυνομικής πλοκής και φόρου τιμής σ’ έναν συγγραφέα που έχει αλλάξει για πάντα τα δεδομένα της γραφής, όχι μόνο στον χώρο του τρόμου αλλά και στο αστυνομικό και στο κοινωνικό μυθιστόρημα. Προσεγμένες εξελίξεις, δυνατή ιστορία που σέβεται την πορεία του Stephen King, καταιγιστική δράση, κλιμακούμενη πλοκή κι ένα λυτρωτικό τέλος είναι μερικά μόνο από τα θετικά γνωρίσματα ενός αστυνομικού μυθιστορήματος που στήνει ένα αξέχαστο σύμπαν γεμάτο σεβασμό στον Βασιλιά.

Βιβλίο Βιβλιοθήκες γεμάτες φαντάσματα
Τίτλος πρωτοτύπου Des bibliothèques pleines de fantômes
Συγγραφέας Jacques Bonnet
Μεταφραστής Βάνα Χατζάκη
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Άγρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δε μου πολυκέντρισε το ενδιαφέρον. Έχει έξυπνα θεματάκια αλλά η πληθώρα των βιβλιογραφικών στοιχείων ξένων εκδόσεων (μιας και το βιβλίο είναι μετάφραση) για να τεκμηριώσει τις απόψεις του και γενικότερα η νοοτροπία του συγγραφέα δε με κέρδισε. Τα άφθονα αποσπάσματα από συγγραφείς είναι διασκεδαστικά και τεκμηριώνουν με άμεσο τρόπο τις γενικές αντιλήψεις που επικρατούν ως προς την τακτοποίηση των βιβλίων, τον τρόπο ανάγνωσής τους, τη συλλογή τους κλπ. Κάπου κάπου το κείμενο μακρηγορούσε και ξέφευγε από το θέμα του.

Βιβλίο Ο Αγησίλαος στη δημοτική βιβλιοθήκη
Συγγραφέας Γιάννης Διακομανώλης
Εικονογράφος Χρήστος Δήμος
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το κείμενο είναι κατάλληλο για παιδιά από 6 ετών και πάνω, πολυεπίπεδο και με διαλεγμένο λεξιλόγιο που θα λατρέψουν οι μικροί αναγνώστες. Είναι ένα από τα λίγα βιβλία που κυκλοφορούν για να εξοικειωθούν τα παιδιά με τον χώρο μιας βιβλιοθήκης, οπότε για μένα, τον βιβλιοθηκονόμο, αυτό είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Ο κύριος Γιάννης Διακομανώλης, χάρη σε μια παρέα παιδιών, δείχνει τον σωστό τρόπο για να ρουφάει κανείς τη γνώση μέσα από τα βιβλία και όχι ακρίτως όπως ο Αγησίλαος κι επιπλέον συστήνει τον καλύτερο τρόπο για να ωφελήσει κάποιος την κοινωνία ως σύνολο και πόσο σωστό είναι αυτό για να γίνει βίωμα στα παιδιά ότι στη ζωή τους πρέπει και να δίνουν και να παίρνουν.

Τελικά, η ζημιά στη βιβλιοθήκη είναι ανεπανόρθωτη και αν όχι, πώς θα επιστρέψουν τα γράμματα και οι εικόνες πίσω στις σελίδες; Πώς μπορεί να βοηθήσει ο Αγησίλαος την κοινωνία που τον φιλοξενεί και πώς θα τον συγχωρέσουν που έφαγε όλη τους τη γνώση; Οι παραστατικότατες, ζωηρές, λεπτομερείς ζωγραφιές του κυρίου Χρήστου Δήμου, που αναπαριστούν με χαριτωμένο και ρεαλιστικό τρόπο το εσωτερικό μιας βιβλιοθήκης αλλά και το αστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο κινούνται τα παιδιά που θα βοηθήσουν τον Αγησίλαο, ντύνουν με τον καλύτερο τρόπο τις απαντήσεις στα ανωτέρω ερωτήματα.

Βιβλίο Ο αρχιβιβλιοθηκάριος και άλλες ιστορίες
Συγγραφέας Νίκος Φαρούπος
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων / Τρόμου
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο ομότιτλο διήγημα, ο αφηγητής έχει προσληφθεί στη θέση του γενικού διευθυντή στην περίφημη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Μεγάλης Μονής των Αθώων ενώ εργάζεται να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο του όνειρο: να ολοκληρώσει την έρευνά του με τίτλο «Εξομολογήσεις συγγραφέων», στην οποία αποδομεί τα μεγάλα ονόματα της λογοτεχνίας, τεκμηριωμένα και με ακαδημαϊκό τρόπο (ο Προυστ ήταν φιλάσθενος, ο Καμί εύθικτος και φυματικός κλπ.). Ξαφνικά όμως αρχίζουν να πέφτουν βαριά βιβλία ξένων σημαντικών συγγραφέων πάνω σε εργαζόμενους της βιβλιοθήκης, σκοτώνοντάς τους. Ξεκινάνε οι έρευνες, ο διευθυντής αρχίζει ν’ ανησυχεί και κάποια στιγμή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ίδια η βιβλιοθήκη επιτίθεται στους ερευνητές και τους υπαλλήλους. Είναι αλήθεια αυτό; Και πώς συνδέεται με τους φόνους το μοναδικό αντίτυπο του Νεκρονομικού που διασώζεται στη συλλογή αυτής της βιβλιοθήκης; Πώς θα αντιμετωπίσει τα γεγονότα ο διευθυντής και τι συνέπειες θα έχουν στη ζωή του; Υπάρχει στην πραγματικότητα ο Κθούλου από το Νεκρονομικόν; Ποιο θα είναι το τέλος αυτού του παράξενου και ανατρεπτικού διηγήματος;

Στα υπόλοιπα τρία έχουμε εξαιρετικούς πειραματισμούς του συγγραφέα πάνω στο μεταφυσικό στοιχείο, από τη σφιχτοδεμένη και σύντομη ιστορία του «Ακάλεστου», την οποία αγάπησα ιδιαίτερα γιατί οι αφηγήσεις παιδικών κατορθωμάτων από «παλιοπαρέες» πάντα με είλκυαν (από το «Στάσου πλάι μου» ως την «Ψίχα εκείνου του καλοκαιριού») μέχρι την εκτεταμένη αφήγηση στην «Ελεονόρα». Λεξιλόγιο πλούσιο, δύναμη παραστατικότητας, όμορφες και αληθινές εικόνες, γραμμική και πολυεπίπεδη αφήγηση, είναι λίγα από τα θετικά της διηγηματικής συλλογής, αρκεί να αρέσει στον αναγνώστη να διαβάζει μεταφυσικές ιστορίες χωρίς αίματα.

Ένα μοναδικό έργο κοινωνικής ευαισθησίας, για την ενίσχυση ευπαθών ομάδων, ξεκίνησε την 1^η Ιουνίου 2020 με διάρκεια ενός έτους. Επωφελούμενοι: 1.795 μαθητές Ρομά, 550 μαθητές κρατούμενοι. Το έργο «Δημιουργία 17 ποιοτικών Δανειστικών Βιβλιοθηκών “για σένα” σε 11 σχολεία με μαθητές Ρομά και 6 σχολεία εντός Καταστημάτων Κράτησης», υλοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος Active citizens fund, με φορέα υλοποίησης την Eλληνική Λέσχη του Βιβλίου. Το πρόγραμμα Active citizens fund, ύψους € 12εκ, χρηματοδοτείται από την Ισλανδία, το Λιχτενστάιν και τη Νορβηγία και είναι μέρος του χρηματοδοτικού μηχανισμού του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (ΕΟΧ) περιόδου 2014 – 2021, γνωστού ως EEA Grants.

Το πρόγραμμα στοχεύει στην ενδυνάμωση και την ενίσχυση της βιωσιμότητας της κοινωνίας των πολιτών και στην ανάδειξη του ρόλου της στην προαγωγή των δημοκρατικών διαδικασιών, στην ενίσχυση της συμμετοχής των πολιτών στα κοινά και στην προάσπιση  των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τη διαχείριση της επιχορήγησης του προγράμματος Active citizens fund για την Ελλάδα έχουν αναλάβει από κοινού το Ίδρυμα Μποδοσάκη και το SolidarityNow.

Η δημιουργία Δανειστικών Βιβλιοθηκών “για σένα”, θα γίνει από την Ελληνική Λέσχη του Βιβλίου, για την ομάδα Ρομά, στα Δημοτικά σχολεία νομού Αττικής: 2o Ζεφυρίου, 2o & 9o & 5o Άνω Λιοσίων, 2o & 6o Αγίας Βαρβάρας, 7o & 6o & 11ο Ασπρόπυργου, 23ο & 16ο Αχαρνών. Για την ομάδα κρατουμένων: Δημοτικό Σχολείο καταστημάτων κράτησης ενηλίκων Κομοτηνής & Ναυπλίου, Δημοτικό Σχολείο & Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας καταστήματος κράτησης ενηλίκων Γρεβενών, Δημοτικό Σχολείο καταστήματος κράτησης ανηλίκων 15 έως 18, Κορίνθου, Δημοτικό Σχολείο & Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας καταστήματος κράτησης νέων από 18 έως 21 Αυλώνα, Δημοτικό Σχολείο & Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας καταστήματος κράτησης γυναικών Θήβας.

Επιλεγμένα βιβλία, με καλή ενέργεια, μαζί με έπιπλο βιβλιοθήκης, υλικό οργάνωσης και λειτουργίας, θα γίνουν πνευματική περιουσία και έμπνευση των μαθητών.

Καλή αρχή στο νέο όραμα και έργο! Μάθετε περισσότερα εδώ.