Βιβλίο Το ημερολόγιο ενός δειλού
Συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Συχνά ακούω ότι τα παιδιά είναι σκληρά, άπονα, ωμά κλπ. Θα συμφωνήσω, όμως όλα έχουν και το μέτρο τους. Ο σχολικός εκφοβισμός υπερβαίνει κατά πολύ την απλή κοροϊδία μεταξύ συμμαθητών και τα ειρωνικά σχόλια για την εμφάνιση, το χρώμα επιδερμίδας ή τις σχολικές επιδόσεις κάποιου. Είναι ένα φαινόμενο που, αν παρατηρηθεί, πρέπει να εξαλειφθεί άμεσα και όχι οι καθηγητές να εθελοτυφλούν ή να αδιαφορούν. Ομολογώ ότι κι εγώ υπήρξα θύμα σχολικού εκφοβισμού αλλά σαφώς δεν ήταν τόσο έντονο, επίμονο και τρομακτικό όσο στην εποχή μας, που το θύμα κινδυνεύει από παντού: να γράψουν το κινητό του στις τουαλέτες, να το φωτογραφίσουν στο μπάνιο και να το γελοιοποιήσουν σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης κλπ. Ανεξάρτητα από τον λόγο που γίνεται είναι επικίνδυνο για την ψυχική και σωματική υγεία του θύματος και καλό είναι να ενημερωθεί ο σχολικός και οικογενειακός περίγυρος. Δεν έχει να κάνει με «κάρφωμα», «ρουφιανιά» ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Το παιδί πρέπει να σωθεί από αυτό το αγκάθι που του καταστρέφει την ψυχολογία, την αντίληψη, τη νοοτροπία και τις επιδόσεις στο σχολείο.

Αυτά τα συναισθήματα μου προκάλεσε το νέο, εξαιρετικό βιβλίο του συγγραφέα Βασίλη Παπαθεοδώρου που ασχολείται με αυτό το φαινόμενο. Δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο καλογραμμένο είναι, πόσο αληθινό, τρισδιάστατο, προσεγμένο, ειλικρινές! Η συγγραφική του δεξιότητα φτάνει στο αποκορύφωμά της και η εμπειρία που έχει συγκεντρώσει γράφοντας τόσο καιρό για εφήβους αλλά και για παιδιά τον έχουν γεμίσει με ουσιαστικά εφόδια και πλέον είναι δεξιοτέχνης και στην εκφορά του λόγου, και στο στήσιμο της πλοκής και στον αξεπέραστο χειρισμό του θέματός του.

Ο Θοδωρής είναι ένα ευτραφές παιδί και πολύ καλός μαθητής γυμνασίου σε ιδιωτικό σχολείο των νοτίων προαστίων. Αυτό τραβά την προσοχή μιας παρέας παιδιών, τα οποία, με αρχηγό τον Νίκο, του κάνουν τον βίο αβίωτο. Τον σπρώχνουν, τον κλωτσάνε, του σκίζουν τα βιβλία, τον εκβιάζουν, τον φωτογραφίζουν στις τουαλέτες, εκμηδενίζουν τη σεξουαλικότητά του, τον χλευάζουν στο facebook. Ο Θοδωρής δεν μπορεί να αντιδράσει, γεμίζει ενοχές, ρίχνει το φταίξιμο στον εαυτό του, οι βαθμοί του πάνε από το κακό στο χειρότερο, δε βρίσκει ευχαρίστηση πουθενά, από φόβο μην ξεπεταχτούν από κάπου ο Νίκος και η παρέα του και του χαλάσουν τη μέρα.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε δύο περιόδους: στο χτες και στο σήμερα, στο ιδιωτικό σχολείο του τότε και στην Πάτρα του παρόντος, οπότε και οι δυο αντίπαλοι θα βρεθούν ξανά ενώπιος ενωπίω, αρκετά χρόνια μετά. Διαφορετικοί, κατασταλαγμένοι, πιο ώριμοι. Τι θα συμβεί; Σε τι βαθμό έχει επηρεάσει η πορεία της ζωής τους τα συναισθήματά τους; Τι πραγματικά συμβαίνει στην ψυχή του Νίκου και ξεκίνησε όλη αυτήν την ταλαιπωρία για τον Θοδωρή;

Είμαι στο τσακ να γράψω πολλά περισσότερα όμως υπάρχει μια τέτοια ανατροπή στο βιβλίο που σας αφήνω να την ανακαλύψετε μόνοι σας. Ο συγγραφέας δε χαρίζει μόνο αφειδώς εικόνες και στιγμές σχολικού εκφοβισμού που λες ότι συμβαίνουν ολοζώντανοι μπροστά σου, δεν εναλλάσσει μόνο τους αφηγητές (από τον Νίκο στον Θοδωρή και το ανάποδο), δεν υιοθετεί διαφορετικό λεξιλόγιο και τρόπο ορθογραφίας για κάθε συμπρωταγωνιστή του βιβλίου αλλά δίνει και μια τόσο τρανταχτή ανατροπή που ο τίτλος, η ιστορία, ολόκληρο το βιβλίο μπαίνουν σε νέα διάσταση!

Το βιβλίο είναι εξαιρετικό από κάθε άποψη και χαίρομαι που δε δίνει σαφή λύση ως προς το τι να κάνει ένα παιδί. Ο συγγραφέας επιλέγει να παρουσιάσει όλες τις πιθανές λύσεις και τις συνέπειές τους ώστε ο αναγνώστης να έχει μια πληρέστερη εικόνα και να πάρει στα χέρια του τη ζωή του. Ολοκληρωμένο, μεστό, αληθέστατο, ανατριχιαστικά γλαφυρό, το νέο βιβλίο του Βασίλη Παπαθεοδώρου καταπιάνεται με ένα σοβαρό πρόβλημα και χαρίζει την έμπειρη ματιά του ως καθηγητής και συγγραφέας για να βοηθήσει όσο γίνεται τα παιδιά που υφίστανται σχολικό εκφοβισμό.

Παιδιά, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με το Χαμόγελο του Παιδιού αν ντρέπεστε ή φοβάστε να μιλήσετε στην οικογένεια και τους φίλους σας. Εδώ θα βρείτε όλα τα προγράμματα και τις δράσεις που σχεδιάζει αυτός ο οργανισμός για να σας βοηθήσει. Πάντως, ό,τι κι αν συμβαίνει στη ζωή σας υπάρχει λύση και πρέπει να το χειριστείτε σωστά!

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Το Σάββατο είναι η καλύτερή μου μέρα…Καταφέρνω να ηρεμήσω από όλη τη βδομάδα και δε με πιάνει το άγχος της Κυριακής, πως τη Δευτέρα θ’ αρχίσει ξανά το μαρτύριο. Το Σάββατο είμαι αισιόδοξος…δίνω υποσχέσεις στον εαυτό μου: πως θα χειριστώ διαφορετικά τα πράγματα…Υποσχέσεις που συνήθως ξεθωριάζουν από το μεσημέρι της Κυριακής, τότε με πιάνει ένα πλάκωμα στο στήθος που φεύγει συνήθως το πρωί της Δευτέρας, όταν μπαίνω στην τάξη και προσπαθώ να είμαι έτοιμος ν’ αντιμετωπίσω ό,τι είναι ν’ αντιμετωπίσω» (σελ. 60).

Εκπληκτικό απόσπασμα για το πώς διασκεδάζουν κάποια παιδιά στα πάρτι:

«Δεν υπάρχουν και πολλά να πω για το πάρτι. Μια μεγάλη παρέα από βλαμμένα που έχουν χωριστεί σε δυο ομάδες, μία να τη βρίσκει με το Game of thrones και η άλλη με το Walking dead…Δηλαδή πόσο πίσω μπορεί να μένει κανείς; Τρεις συμμαθήτριές μου να βγάζουν σαν τις τρελές selfies και να τις ποστάρουν αμέσως στο Facebook κάνοντας check in στη Βουλιαγμένη, μη και δε μάθει ο Ζούκεμπεργκ πού βρίσκονται. Και οι τρεις με duckface, να κάνουν πως παίζουν με τα μαλλιά τους γεμάτες νάζι, ξεράστε ελεύθερα κατάσταση. …το μόνο που ήθελα ήταν να τους κοπανήσω ένα τηγάνι στη μούρη, να τους μείνει το duckface μόνιμο» (σελ. 89).

«Καλά, έχει φοβερή πλάκα. Είναι μια παρέα από κάτι χαζοβιόλες που ποστάρουν συνέχεια, στίχους, τριαντάφυλλα με κάτι ατάκες του κ… που, και καλά, τις έχουν πει διάσημοι, μετά κάτι γατάκια και κάτι ηλιοβασιλέματα, κάνουν σαν τις παλαβές like η μία στην άλλη με κάτι σχόλια όπως Εξαιρετικό, Μάνια μου, !!!!!!!! Ψυχούλα μου εσύ ευαίσθητη και άλλα τέτοια, που χρειάζεσαι δεξαμενή για να ξεράσεις, γιατί ο κουβάς δε φτάνει» (σελ. 95-96).

«Καλά, ευτυχώς το έχω καταλάβει το κόλπο, ποστάρω τον εαυτό μου μωρό, ή ανεβάζω φωτό από γατάκια και σκυλάκια και λυσσάνε αυτές αντί για τα ζώα. Εννοείται πως σιχαίνομαι και τα ζώα και τα μωρά, τα πρώτα είναι για τις φόλες και τα δεύτερα για σφαλιάρες αλλά έτσι βγάζεις γκόμενα σήμερα, ευαίσθητος και καλά» (σελ. 112).

Και κλείνω με ένα inside joke, όπου ο αγαπημένος μας συγγραφέας εμφανίζεται ανωνύμως στο ίδιο του το βιβλίο:

«Καλά, έχουμε ξαναδεί συγγραφέα στο σχολείο, δηλαδή κάθε χρόνο μας κουβαλάνε κι από έναν, ειδικά στο δημοτικό μας τα ‘χαν πρήξει μ’ αυτούς. Μας βάζουν ν’ αγοράζουμε τα βιβλία τους, πολύ ενδιαφέρον, με κάτι πάπιες, κάτι φλαμίνγκο, κάτι τσιπούρες, κάτι σκυλιά και γατιά, κάτι δεν ξέρω κι εγώ τι, που στο τέλος όλοι τ’ αγαπάνε γιατί είναι ιδιαίτερα. Αντί να κάνουν, βέβαια, ό,τι θα έκανε κάθε νορμάλ άνθρωπος, δηλαδή να βάλει τα πουλερικά στο φούρνο με πατάτες, να κάνει τα ψάρια σούσι και να ρίξει φόλες στα υπόλοιπα…Υποτίθεται πως συζητάμε μαζί τους, με τους συγγραφείς, για τα προβλήματά μας και μας καταλαβαίνουν -ο νεότερος έχει είκοσι οχτώ φορές πάνω τα χρόνια μας και μας νιώθει. Ρε, άντε από δω…» (σελ. 171).

Βιβλίο Στη διαπασών
Συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένα παιδί που ερωτεύεται μια κοπέλα που σκαλίζει κάτω από την επιφάνειά του και του βγάζει απίστευτα συναισθήματα. Που ανακαλύπτει μια αλήθεια για την πραγματική ταυτότητα του πατέρα του που τον σοκάρει. Που παίρνει τη ζωή της μάνας του στα χέρια του αλλά δεν βγάζει σε καλό. Ένα παιδί που νομίζεις ότι δεν έχει τίποτα να προσφέρει στην κοινωνία κι αναρωτιέσαι πότε θα πάει φυλακή. Κι όμως, ο συγγραφέας διάλεξε να μας πει την ιστορία ενός παιδιού με αισθήματα, χαρακτήρα, ντομπροσύνη και ανδρισμό. Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν τα αναγνωρίζει σε πρώτη φάση, τα γεγονότα της ζωής όμως τον φέρνουν αντιμέτωπο με τον πραγματικό εαυτό του, αυτόν που θέλει να κρύψει πίσω από τη βιτρίνα και τον δηθενισμό.

Η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, άμεση, διάφανη και ωμή. Ένα παιδί που βλέπει τον κόσμο του να ανατρέπεται και δεν ξέρει πού να στηριχτεί. Συγκινητικό και ειλικρινές. Ο συγγραφέας μάς μεταφέρει βαθιά στην ψυχολογία του εφήβου με τις πλάκες του, το νταηλίκι του, τις καταλήψεις του σχολείου (περιγράφει τα γεγονότα και τα αίτια των καταλήψεων επακριβώς, με υποδόριο χιούμορ, όπου το σηκώνει η περίσταση βέβαια). Δύο πολύ συγκινητικές σκηνές που με σόκαραν ήταν ο ξυλοδαρμός ενός ανάπηρου παιδιού και ο θάνατος μιας μητέρας. Και μετά;

Πάω να ακούσω τα τραγούδια που μας προτείνει ο συγγραφέας γιατί οι στίχοι είναι τόσο ωμοί και ειλικρινείς και έμπλεοι συναισθημάτων που θα ξανακούσω όσα ξέρω με καινούργιο αφτί και όσα δεν ξέρω με ανυπομονησία. Το βιβλίο είναι ένα έντυπο cd που θα θέλετε να ξαναδιαβάσετε, πότε με χαμηλή ένταση, πότε στη διαπασών.

Βιβλίο Το δικό μου βασίλειο
Συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου
Εικονογράφος Λίλα Καλογερή
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου έγραψε ένα δυνατό και ανατρεπτικό παιδικό μυθιστόρημα που δεν έχει καμία σχέση με τον ροζ κόσμο που ίσως ονειρεύεται κάποιος που διαβάζει την περίληψη του βιβλίου. Ναι, η Έμιλι θέλει να ζει σ’ ένα ψεύτικο βασίλειο όχι για να διατάζει υπηκόους αλλά για να τους βοηθάει ουσιαστικά και όπως μπορεί αλλά, μόλις ο πατέρας της κάνει κάτι αναπάντεχο, τα πάντα αλλάζουν στη ζωή της και δυστυχώς προς το χειρότερο, με την πλοκή να αγριεύει όλο και περισσότερο σε κάθε σελίδα, με τις καταστάσεις να ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο και να φτάνουμε σε ανθρωποκυνηγητό και εμφύλιες διαμάχες. Όχι, δεν έχουμε να κάνουμε με θρίλερ και τρόμο αλλά με εξελίξεις που κόβουν την ανάσα και πράξεις που αντικαθρεφτίζουν την αληθινή ανθρώπινη ψυχή αν αφεθεί χωρίς όρια. Το κείμενο είναι δυνατό και δεν προϊδεάζει για τη συνέχεια των εξελίξεων ενώ ταυτόχρονα ξεπηδούν από τις σελίδες του σημαντικά κοινωνικά και διαχρονικά μηνύματα που πρέπει να ενστερνιστούν τα νέα παιδιά για να φτιάξουν μια καλύτερη και ποιοτικότερη ζωή. Χωρίς ίχνος διδακτισμού και με ενδιαφέροντα ψυχογραφήματα ο συγγραφέας καταγράφει χωρίς να ωραιοποιεί τίποτα τι μπορεί να συμβεί όταν ο άνθρωπος αφήσει την απληστία, τον εγωισμό και το μίσος να πάρουν το πάνω χέρι.

Η Έμιλι Φούλερ είναι ένα χαμογελαστό και χαρούμενο κορίτσι που χαιρετάει τους πάντες αλλά κανείς δεν της δίνει σημασία ενώ τα μεγαλύτερα αδέρφια της, δείχνουν να ντρέπονται για κείνη. Η δασκάλα της Έμιλι ενημερώνει τον πατέρα της πως το παιδί είναι πια στην πέμπτη τάξη του δημοτικού κι εξακολουθεί να νομίζει πως είναι πριγκίπισσα, κάτι που φέρνει γέλια στους συμμαθητές της και πειράζουν συχνά το ξεχωριστό αυτό κορίτσι. Είναι ευτυχισμένη όπως ένα παιδί πέντε χρονών αλλά είναι δέκα κι αυτό είναι ανησυχητικό. Η αγάπη του πατέρα για τη μοναχοκόρη του και η απελπισία του να ξαναφτιάξει τον ψυχικό της κόσμο τον οδηγούν να κάνει μια καλή πράξη, η οποία τελικά θα αποδειχθεί καταστροφική. Πώς συνδέονται όλα αυτά με μια πρώην βαλτώδη περιοχή κοντά στα σύνορα της πόλης, η οποία δεν ανήκει σε κανέναν, ούτε ιδιώτη ούτε δημόσιο φορέα αλλά κατοικείται από επιγόνους ανθρώπων ανεπιθύμητων και στα δύο κράτη ανά τους αιώνες; Μέσα σε μόλις 140 περίπου σελίδες ο Βασίλης Παπαθεοδώρου καταφέρνει να αναπτύξει μια πολυεπίπεδη ιστορία που ξεκινάει ως αγάπη του πατέρα για ένα αθώο παιδί που προτιμά να ονειροβατεί παρά να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο και εξελίσσεται σ’ έναν μικρό εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των κατοίκων της πόλης μόλις αρχίζουν να αλλάζουν προς το καλύτερο κάποια πράγματα για μερικούς από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας. Ζήλια, φθόνος, δολοπλοκίες, προπαγάνδα παίρνουν την πρώτη θέση κι αρχίζουν να καταστρέφουν ένα όνειρο που είναι πολύτιμο για την ψυχική υγεία της Έμιλι. Τονίζεται έντονα η αλαζονεία και οι αιματηρές της συνέπειες, παρουσιάζεται με σκληρό τρόπο η αδιαφορία απέναντι στο φυσικό περιβάλλον και την αρμονία των ντόπιων πληθυσμών όταν μπαίνει στη μέση το χρήμα και η απληστία («…οι πάντες είχαν σχέδια για τον τόπο. Τα δικά τους σχέδια. Που διέφεραν από τα σχέδια των άλλων», σελ. 88) και δε διαλύεται μόνο το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο αλλά και η ίδια η οικογένεια της Έμιλι, η οποία προσπαθεί να καταλάβει τι έχει συμβεί, τι έχει μπει ανάμεσά τους και κάνει ό,τι μπορεί για να ενωθεί ξανά με τον πατέρα και τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια της.

«Το δικό μου βασίλειο» είναι μια έξυπνη ιστορία γύρω από τη διαφορετικότητα και καταγράφει τις περιπέτειες ενός μικρού κοριτσιού που αρνείται να μεγαλώσει ψυχοσυναισθηματικά. Η ιστορία δεν ξέρεις πού θα σε οδηγήσει, μικρές ανατροπές και εκπλήξεις αλλάζουν τα δεδομένα, κάποιες μυστηριώδεις σκιές που εμφανίζονται στις ζωές των χαρακτήρων δημιουργούν σασπένς και αγωνία και η εικονογράφηση της Λίλας Καλογερή ζωντανεύει με παραστατικό και ανατριχιαστικά ρεαλιστικό τρόπο τις εξελίξεις. Εικόνες πολέμου κατακτούν γρήγορα την πρωτοκαθεδρία, γεννιέται ένα πρωτοφανές χάος κι όλα δείχνουν ανεξέλεγκτα ώσπου… Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα για παιδιά από 9 ετών και πάνω με μια πρωτότυπη ιστορία και μια ποικιλία μηνυμάτων και συναισθημάτων.

Βιβλίο Με ταχύτητα, με δύναμη, με πάθος 
Συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο συγγραφέας, όπως γράφει και στον πρόλογο του βιβλίου, συνειδητοποίησε πως ο ηρωισμός και ο θρίαμβος μπορούν να πάρουν κι άλλες μορφές, δε χρειάζεται δηλαδή να σχετίζονται κατ’ ανάγκη με τη νίκη. «Οι Αγώνες δεν είναι μόνο νίκες και θρίαμβοι αλλά κυρίως προσπάθεια και υπέρβαση… είναι γεμάτοι από μικρές ανθρώπινες ιστορίες». Έτσι το βιβλίο αποτελείται από ιστορίες ανθρώπων «που κατάφεραν να υπερνικήσουν τον ίδιο τους τον εαυτό, την κούρασή τους, την αρρώστια τους, τις διακρίσεις εναντίον τους, που πάλεψαν ενάντια στην ίδια τους τη μοίρα πολλές φορές… Σημασία είχε ο ίδιος ο αγώνας, που ήταν ένα μετάλλιο από μόνος του». Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου δεν έκανε καμία ταξινόμηση ούτε κράτησε χρονολογική σειρά, γιατί σημασία έχει «το διαχρονικό και πανανθρώπινο μήνυμα της υπέρβασης, της πίεσης, του αγώνα, της συμφιλίωσης». Οι ιστορίες αυτές παρουσιάζονται εμπλουτισμένες με στοιχεία μυθοπλασίας και είναι προϊόντα μεγάλης έρευνας σε πρωτογενείς πηγές.

Συγκινήθηκα με τη βοήθεια που έδωσε ο Λουτζ Λονγκ στον αντίπαλό του, έγχρωμο Τζέσε Όουενς στο Βερολίνο του 1936, ξαφνιάστηκα με την κίνηση του Εμίλ Ζάτοπεκ στη Μελβούρνη του 1956, χειροκρότησα τον Έρικ Μουσαμπάνι στο Σίδνεϊ του 2000, θαύμασα το μεγαλείο ψυχής και τη ζωή που έζησε ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας μετά τη Στοκχόλμη του 1912 αλλά και τη χειρονομία του Πίτερ Νόρμαν στο Μεξικό του 1968 για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δάκρυσα με το γεγονός που βίωσε ο Κάσιους Κλέι μετά τη νίκη του στη Ρώμη του 1960, έπαθα σοκ με τα γεγονότα στο πόλο στη Μελβούρνη του 1956, κατάλαβα γιατί η Φάνι Μπλάνκερς-Κοέν ονομάστηκε «Ιπτάμενη νοικοκυρά» στο Λονδίνο του 1948. Ποικιλία συναισθημάτων, γεγονότων και χαρακτήρων συγκροτούν την ιδανική πηγή πρώτων γνώσεων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες για παιδιά από 10 ετών και πάνω.

Το βιβλίο συμπληρώνουν εισαγωγικά κείμενα του Γιώργου Μαυρωτά, Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού και πρώην αρχηγού Εθνικής Ομάδας Υδατοσφαίρισης και του Περικλή Ιακωβάκη, πρωταθλητή Κόσμου και Ευρώπης στα 400 μέτρα με εμπόδια ενώ πριν από κάθε ιστορία έχουμε σύντομο και περιεκτικό χρονολόγιο σε Ελλάδα και κόσμο.

Βιβλία Λούλου, η ανήσυχη γουρουνίτσα & Μάτζικ, το πόνι που γιατρεύει
Συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου
Εικονογράφος Λίλα Καλογερή
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής 

Στον πρώτο τίτλο, η Έλινορ είναι μια γυναίκα που έχει για συντροφιά ένα γουρούνι, τη Λούλου, ο κόσμος όμως το θεωρεί άσχημο και βρώμικο και το αποφεύγουν. Η αφεντικίνα της γίνεται αντικείμενο χλευασμού, τα πράγματα θ’ αλλάξουν όμως όταν η Έλινορ χρειαστεί τη βοήθεια της Λούλου. Με αυτόν τον τρόπο ο συγγραφέας περνάει ένα ενδιαφέρον μήνυμα για τη διαφορετικότητα και την ξενοφοβία ενώ ταυτόχρονα μας δίνει χρήσιμες πληροφορίες για τα γουρουνάκια! Στον δεύτερο τίτλο, ο παππούς της Μόλυ ζει σ’ έναν οίκο ευγηρίας τρία χρόνια, χωρίς να μιλάει, χωρίς να δείχνει κανένα συναίσθημα, παρ’ όλες τις προσπάθειες της εγγονής του. Όταν η Μόλυ συναντά ένα κάτασπρο πόνι, τη Μάτζικ, έχει μια ιδέα! Σε αυτό το βιβλίο μαθαίνουμε για τη θεραπευτική αγωγή που στηρίζεται στα μικρόσωμα αυτά άλογα χάρη στην αληθινή Μάτζικ που έχει κάνει καλό σε πολλούς ασθενείς και πώς είναι ο χαρακτήρας και οι συνήθεεις των πόνι.

Οι ιστορίες είναι γραμμένες απλά αλλά ένιωσα σχεδόν από την αρχή την ένταση των συναισθημάτων που με κατέκλυσαν. Ο συγγραφέας απέδωσε με τρυφερό στον πρώτο τίτλο και με ευαισθησία στον δεύτερο τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και των ζώων που πρωταγωνιστούν στις ιστορίες. Κατάλαβα πόσο λάθος είναι να διώχνουμε κάτι λόγω της εμφάνισης ή της συμπεριφοράς του χωρίς να το γνωρίζουμε καλύτερα και στη συνέχεια διαπίστωσα πως τα ζώα, εκτός από συντροφιά, έχουν και θεραπευτικό ρόλο στη ζωή, ο οποίος σε μερικές περιπτώσεις κάνει πραγματικά θαύματα! Η εικονογράφηση της κυρίας Λίλας Καλογερή είναι ζωηρή και βοηθάει πολύ τη φαντασία των μικρών αναγνωστών κατά την ανάγνωση Μια ανήσυχη γουρουνίτσα κι ένα πόνι που γιατρεύει θα πετάξουν τη φαντασία των παιδιών ψηλά!

Βιβλίο Μια αστεία επιδημία
Συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου
Εικονογράφος Πέτρος Μπουλούμπασης
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Σουρλανδία πλήττεται από κύματα γέλωτος και χάχανων. Η θέση του αυτοκράτορα κινδυνεύει. Μα γιατί όλοι γελάνε;  Και γιατί σύντομα η Σουρλανδία μετατρέπεται σε Σουργελανδία; Ένα αστείο μυθιστόρημα με σοβαρές απαιτήσεις που απευθύνεται σε σοβαροφανές κοινό. Διαβάστε το και θα καταλάβετε γιατί ακόμη γελάω!!

Βιβλίο Σχολική παράσταση
Συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Γιώργος πάει στη Β΄ Γυμνασίου σ’ ένα γερμανικό σχολείο. Οι γονείς του εργάτες. Ο ίδιος νιώθει πελαγωμένος με το νέο σχολείο, τους νέους συμμαθητές, τους νέους καθηγητές. Στην τάξη έχουμε μια μικρο-κοινωνία: τους νταήδες, τους ναζιστές, τα «φυτά», τους σωματικά ανάπηρους που γίνονται στόχος κακών σχολίων κλπ. Ο Γιώργος δημιουργεί φιλίες και έχθρες, γνωρίζει τον εαυτό του και τη χώρα που τον φιλοξενεί με τη βοήθεια των συμμαθητών του. Του αρέσει να ξεφεύγει από τη ρουτίνα του διαβάσματος με καλή παρέα στο κοντινό δάσος, όπου ζει ένας ηλικιωμένος, κουρασμένος από τη μοντέρνα ζωή. Όλα ανατρέπονται όταν το σχολείο ετοιμάζεται να ανεβάσει θεατρική παράσταση για τη ζωή του Ιησού και τον ρόλο του Χριστού τον αναθέτουν στον Γιώργο! Εκεί πλέον το μίσος και η ταξική αντιπαλότητα υπερβαίνουν τα εσκαμμένα, το παιδί έρχεται αντιμέτωπο με τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού κι αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια του. Μια έκπληξη και μια ανατροπή θα φέρουν τα πάνω κάτω.

Στο βιβλίο αυτό διακρίνουμε πολλά γνώριμα χαρακτηριστικά του συγγραφέα και τις πολύ σοβαρές προσπάθειές του να επικοινωνήσει με τους έφηβους αναγνώστες. Εδώ έχουμε να απολαύσουμε τη γλώσσα, τη γραφή, την πλοκή, όλα πολύ απλά δοσμένα αλλά καίρια, υπολογισμένα σωστά και διαχρονικά. Όσοι αγαπήσατε το έργο του συγγραφέα, διαβάστε το πρώτο του κείμενο και όσοι δεν τον γνωρίσατε ξεκινήστε από αυτό το βιβλίο! Ένα μεγάλο μειονέκτημα είναι η σωρεία τυπογραφικών και ορθογραφικών λαθών που υπάρχουν στο βιβλίο, κάτι που δείχνει έλλειψη επιμέλειας και φροντίδας από τον Καστανιώτη, έναν σοβαρό και έγκυρο κατά τα άλλα εκδοτικό οίκο, που ειλικρινά έχω μείνει άφωνος με το αποτέλεσμα (σημ. το κείμενο αφορά την πρώτη έκδοση, του 2013).

Βιβλίο Ποιος απήγαγε τον Άι-Βασίλη;
Συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου
Εικονογράφος Χρήστος Δήμος
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μια πρωτότυπη παιδική ιστορία. Επιστήμονες απάγουν τον Αη-Βασίλη και τον πιέζουν να αποκαλύψει πώς καταφέρνει μέσα σε μία και μόνη νύχτα να διασχίσει όλη τη γη, να αφήσει δώρα σε κάθε σπίτι (που όλα μαζί ζυγίζουν έναν τόνο) και μάλιστα με ελάφια, καταστρατηγώντας κάθε έννοια της φυσικής και του χωροχρόνου. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν τα ξωτικά που βοηθούν τον Αη-Βασίλη ανακαλύπτουν την απαγωγή και ειδοποιούν τα παιδιά του κόσμου. Η λύση στο μυστήριο είναι μία: πίστη και αθωότητα. Ο Αη-Βασίλης τα καταφέρνει όλα αυτά γιατί τα παιδιά τον πιστεύουν, πιστεύουν στον ίδιο αλλά και στη χαρά και στο χαμόγελό του, στην έκπληξη και στην αγωνία για το δώρο. Καλογραμμένο και έξυπνο, διαβάστε το στα παιδιά σας το βράδυ της Πρωτοχρονιάς και αφήστε στο τζάκι ένα πιάτο κουλουράκια κι ένα ποτήρι γάλα, ποτέ δεν ξέρεις, ίσως το πρωί η κάλτσα είναι γεμάτη και το πιάτο και το ποτήρι άδεια!!!

ΥΓ (αφορά την 1η έκδοση που είχα διαβάσει το 2015). Δεν αντέχω, θα παρατηρήσω μια αβλεψία: στο κείμενο το δώρο που ανακαλύπτει ο καλός επιστήμονας είναι ένα κόκκινο αυτοκινητάκι, στην εικονογράφηση όμως έχουμε ένα κίτρινο αυτοκινητάκι, και μιλάμε για δύο εικόνες μες στο κείμενο, όχι μία. Παρακαλώ προσέξτε το γιατί τα παιδιά όταν διαβάζουν δίνουν πολύ μεγάλη σημασία στην εικόνα και δεν πρέπει ούτε να θυμώσουν με ένα βιβλίο που τους κοροϊδεύει ούτε να δίνουμε λάθος εικόνες στη φαντασία τους.

Βιβλίο Ο Αϊ-Βασίλης στο ραντάρ
Συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα / Συλλογή διηγημάτων
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Τέσσερα παιδικά, χριστουγεννιάτικα διηγήματα που μας δείχνουν την αξία των συναισθημάτων, του αλτρουισμού, της αγάπης, του άδηλου και αγνού ενδιαφέροντος για τον πλησίον. Μακριά από πολέμους, φτώχεια, δυστυχία, πείνα, τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή των παιδιών. Καλογραμμένα κείμενα, απλά και συνοπτικά, κρύβουν πίσω τους έναν πλούτο συναισθημάτων και ιδεών. Κυριαρχεί η οικογένεια, η φιλία, η αγάπη. Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του βιβλίου είναι σαν ν’ ακούς την Άγια Νύχτα ή έναν κοκκινοντυμένο ηλικιωμένο κύριο με άσπρη γενειάδα να σου εύχεται «καλά Χριστούγεννα» και να θλίβεσαι που δεν είσαι πια 8 χρονών να πιστεύεις ακόμη σε κάτι που κάθε χρόνο είναι όνειρο όλων των παιδιών μαζί αλλά και πραγματοποίηση των προσωπικών ονείρων κάθε παιδιού.

Βιβλίο Άλφα
Συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Από τα πρώτα εφηβικά μυθιστορήματα που έγραψε ο συγγραφέας. Καλογραμμένο, αληθινό και βαθιά συναισθηματικό. Ένας έφηβος, γεμάτος όνειρα, ελπίδες, σχέδια και αυθάδεια της ηλικίας μπαίνει στο Πολυτεχνείο με τους κολλητούς του κι ένα σωρό κόσμο. Εκεί ανακαλύπτει έναν μικρόκοσμο της κοινωνίας. Μίσος (απύθμενο), ένταση, αγωνία και για ένα ελάχιστο δευτερόλεπτο παραλληλισμός με τη 17η Νοεμβρίου 1973. Ο συγγραφέας γράφει τα πράγματα όπως είναι: οι νέοι που κατέλαβαν το Πολυτεχνείο βασικά δεν είχαν επιχειρήματα κι αυτό έγινε σύντομα γνωστό και αντιληπτό αλλά συνεχίζανε την κατάληψη, παγιδευμένοι από τον ίδιο τους τον αυθορμητισμό! Πραγματικά, για μένα τουλάχιστον δεν έχει νόημα η κατάληψη του Πολυτεχνείου σε κάθε επέτειο κι ο χαμός που γίνεται γύρω από την Πατησίων. Αναλυτικές και διεξοδικές περιγραφές του χώρου του Πολυτεχνείου, μεγάλη λύπη και στενοχώρια για τα αρχεία και τα βιβλία που καίγονταν και για τα έπιπλα που καταστρέφονταν. Μου άρεσε όμως που μπήκε και η φαντασία σε αυτόν τον ρεαλιστικό λόγο κι έτσι ο πρωταγωνιστής, ο Αλέξης, γνώρισε ένα άγαλμα, έργο μιας φοιτήτριας, και το άγαλμα τον έφερε σε επαφή με έναν διαφορετικό κόσμο, τον βοήθησε να αλλάξει την ψυχοσύνθεσή του. Σοκ και δέος τη στιγμή που κάηκε η ελληνική σημαία και τόσα άλλα χαρακτηριστικά περιστατικά, ακόμη και ποιος πραγματικά προδίδει τις κινήσεις των καταληψιών στην αστυνομία και τις πρυτανικές αρχές. Ειλικρινά, μετά την ανάγνωση αυτού του βιβλίου μπήκα στην ψυχοσύνθεση του Πολυτεχνείου ως κτήριο και πόσο αδικημένο νιώθει από τις βάνδαλες και αναίτιες επιθέσεις που του γίνονται κάθε τόσο.

(Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2009, λίγο πριν τα Δεκεμβριανά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Ο πρωταγωνιστής λέγεται Αλέξης. Κοίτα κάτι συμπτώσεις!)