Αθανάσιος Ζάβαλος – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com Βιβλιοκριτικές Mon, 01 Feb 2021 21:03:51 +0000 en hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.4.3 https://www.vivliokritikes.com/wp-content/uploads/2019/12/cropped-black-white-computer-icons-book-png-book-icon-32x32.jpg Αθανάσιος Ζάβαλος – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com 32 32 «Το μεγάλο σιδηροδρομικό παζάρι», του Paul Theroux, εκδ. Κέδρος https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%bf-%cf%83%ce%b9%ce%b4%ce%b7%cf%81%ce%bf%ce%b4%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%80%ce%b1%ce%b6%ce%ac%cf%81%ce%b9-theroux/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25bc%25ce%25b5%25ce%25b3%25ce%25ac%25ce%25bb%25ce%25bf-%25cf%2583%25ce%25b9%25ce%25b4%25ce%25b7%25cf%2581%25ce%25bf%25ce%25b4%25cf%2581%25ce%25bf%25ce%25bc%25ce%25b9%25ce%25ba%25cf%258c-%25cf%2580%25ce%25b1%25ce%25b6%25ce%25ac%25cf%2581%25ce%25b9-theroux https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%bf-%cf%83%ce%b9%ce%b4%ce%b7%cf%81%ce%bf%ce%b4%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%80%ce%b1%ce%b6%ce%ac%cf%81%ce%b9-theroux/#respond Fri, 22 Jan 2021 22:03:24 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=10854 Και ναι, είναι αλήθεια! Μετά από πέντε (5) χρόνια η στοίβα μου κατέβηκε και βρήκα αυτό το βιβλίο!!!!!! Το οποίο σε γενικές γραμμές μου άρεσε. Δεν έχω ξαναδιαβάσει ταξιδιωτική λογοτεχνία ή ταξιδιωτικές εντυπώσεις, έχοντας στο μυαλό μου ή περιπέτειες περασμένων εποχών και πιο χαζών ή πιο τυχερών ανθρώπων από μένα (ως προς το τι αντιμετωπίζουν στα ταξίδια και τι τους τυχαίνει αντίστοιχα) ή ανούσια παράθεση χρονολογιών, γεωγραφικών συντεταγμένων τόπων που δεν ξανάκουσα ποτέ και ούτε και θα πάω και δεν μπορώ να πω ότι θα κυνηγούσα να διαβάσω τέτοια βιβλία. Το συγκεκριμένο όμως με τράβηξε και με κράτησε! Είτε γιατί οι παρατηρήσεις του συγγραφέα είναι αντικειμενικές, ανθρωπολογικές, γενικές και πουθενά δε γίνεται γκρινιάρης ή ρατσιστής (αντιθέτως, υπάρχουν σημεία που, παρά την κόπωση που νιώθει από ταλαιπωρία, έλλειψη ανέσεων, πείνα κλπ. τα αντιμετωπίζει όλα με σαρδόνιο, διακριτικό χιούμορ, ακόμη και αυτοσαρκασμό) είτε γιατί γράφει ωραία, καλά, στρωτά (πάντως θα πω την κακία μου εδώ, σε παρένθεση, για να αγνοηθεί: υπάρχουν αρκετά μεταφραστικά λαθάκια στο κείμενο, ασήμαντα σε έκταση ή συχνότητα). Επίσης να ξεκαθαρίσω ότι η Ασία (η μέσα, η ουσιαστική Ασία, όχι τα μικρασιατικά παράλια) είναι ένας από τους τελευταίους προορισμούς που θέλω να πάω (μόνο Κίνα και Ιαπωνία επιθυμώ). Τι έχουμε επομένως μέχρι τώρα; Δύο αρνητικές προδιαθέσεις: ταξιδιωτικό βιβλίο και μάλιστα για την Ασία. Κι όμως και με κράτησε και μου άρεσε.

Βιβλίο Το μεγάλο σιδηροδρομικό παζάρι
Τίτλος πρωτοτύπου The great railway bazaar
Συγγραφέας Paul Theroux
Μεταφραστής Αθανάσιος Ζάβαλος
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

«Τα τρένα είναι ακαταμάχητα παζάρια που ταξιδεύουν φιδογυρίζοντας από τόπο σε τόπο…Το τρένο σε κάνει να νιώθεις ήρεμος όπου κι αν βρίσκεσαι, σε αντίθεση με τον ανήσυχο ιδρώτα που σε λούζει στο αεροπλάνο στη σκέψη ότι κάτι μπορεί να πάει στραβά (σε νιώθω, συγγραφέα!!!!), με τη ναυτία και τη ζάλη από το καυσαέριο αν ταξιδεύεις με πούλμαν και τη σωματική αγκύλωση που παθαίνεις αν ταξιδεύεις με το δικό σου αυτοκίνητο» (σελ. 9).Ομολογώ ότι δεν κατάλαβα γιατί ο συγγραφέας προτίμησε να κάνει αυτόν τον γύρο του κόσμου με αυτόν τον τρόπο. Προσοχή, το βιβλίο γράφτηκε το 1975 και κυκλοφόρησε η ελληνική μετάφρασή του το 2005, επομένως σε καμία περίπτωση δε μιλάμε για ένα σύγχρονο βιβλίο. Δε θα βρείτε ούτε ταξιδιωτικές οδηγίες, ούτε περιττά ιστορικά, γεωγραφικά, δεν ξέρω τι άλλο, στοιχεία. Θα βρείτε περιπέτειες, απρόοπτα, καθυστερήσεις, ταλαιπωρίες, τύφο και χολέρα, αγωνία, ξενύχτια, κακούς και καλούς ανθρώπους, απόρους, ζητιάνους, αγνώμονες, βλαχαδερά, κυρίους περιωπής, μια μεγάλη περιπέτεια δηλαδή, ένα μεγάλο σιδηροδρομικό παζάρι. Οι σταθμοί του ταξιδιού: Λονδίνο-Κωνσταντινούπολη με το Όριεν Εξπρές (το οποίο καταθάβει, σβήνοντας οριστικά τον μύθο της αίγλης και της άνεσης, άλλωστε νομίζω ότι πια έχει καταργηθεί ως γραμμή στις μέρες μας) κι από κει η Ασία τον καλωσορίζει: Τουρκία, Ιράν (Τεχεράνη), Μεσέντ, Κιμπέρ, Ινδία, Βιρμανία, Βιετνάμ, Μαλαισία (Κουάλα Λουμπούρ), Ιαπωνία, Ρωσία με τον Υπερσιβηρικό και από Πετρούπολη πίσω στην πατρίδα.

Εθνολογικές παρατηρήσεις, κουλτούρα διαφορετικών λαών, ακόμη και διαφορετικών ανθρώπων στην ίδια χώρα, διατροφικές συνήθειες, ασυνεννοησίες, παρεξηγήσεις, το άγνωστο, το μυστηριώδες, από τους αφημένους στη μοίρα και στο Θεό Ινδούς στους βουδιστές, από κει στους Ιάπωνες που είναι λες και τους προγραμμάτισαν ηλεκτρονικοί υπολογιστές (πολύ γέλιο στο σημείο που ο συγγραφέας ανακαλύπτει ότι η στάση στους σταθμούς της Ιαπωνίας διαρκούν ελάχιστα δευτερόλεπτα κι όποιος κατέβηκε, κατέβηκε!!!), και στους Ρώσους (που πίνουν για να ξεχνάνε). Εξαιρετικά αποσπάσματα, κάθε σελίδα και μια έκπληξη, μια ανατροπή, ένα εμπόδιο. Κι όμως ο συγγραφέας δεν τα παρατά, ολοκληρώνει το ταξίδι του, αν και στην πορεία της γραφής του καταλαβαίνεις ότι «το αστείο παρατράβηξε», ο άνθρωπος έζησε τέσσερις μήνες μέσα στα τρένα, στην άλλη άκρη της γης κι όσο κι αν του άρεσε κάπου κουράστηκε, η σωματική κόπωση και η ταλαιπωρία νίκησαν. Ποτέ δεν το μετάνιωσε, ποτέ δεν άλλαξε τη γραφή του, πουθενά δεν πλατειάζει, ούτε βαριέται να παρατηρήσει, να σχολιάσει και να γράψει αλλά κάπου φθίνει η σπιρτάδα του, ως ένδειξη της κόπωσης που έγραψα πιο πριν. Στη σελ. 505 γράφει: «Στο τέλος του τετράμηνου εκείνου ταξιδιού ένιωθα ένα πτώμα, σαν να είχα επιβάλει στον εαυτό μου να αρρωστήσει με σκοπό να ξεπεράσω εκείνη την αρρώστια. Τώρα όμως ένιωθα σαν να είχα θεραπευτεί και το μόνο που ήθελα ήταν να γυρίσω σπίτι…Τελικά όλες οι μεγάλες περιοδείες είναι ένας τρόπος για να γυρίσει κανείς ξανά στο σπίτι του».

Από αυτό το βιβλίο, μεταξύ άλλων, θα μου μείνει η λέξη «νταφιλιάζομαι» (εδώ συγχαίρω το μεταφραστή) που σημαίνει ότι χάνω το τρένο και μένω καρφωμένος σε ξένη πόλη, εκ του Ντάφιλ, συνεπιβάτη του συγγραφέα, που την πάτησε στα σύνορα της Ιταλίας!!!! Επίσης ακόμη γελάω όταν θυμάμαι το εξής σημείο: «μια νεαρή Ινδή χωρική, φορτωμένη νερό σε κανάτι στους τρυφερούς της ώμους μετέφερε τη δυσεντερία στο χωριό της» (απόδοση δική μου), δηλαδή το νερό ήταν μολυσμένο, το ήξερε και το ξέρουν κι όλοι οι Ινδοί αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να πιουν!!!! Μη σας τρομάξει το μέγεθος του βιβλίου, είναι ένας πολύ καλός σύντροφος σε μεγάλα ταξίδια που πιθανόν να κάνετε. «…η διαφορά ανάμεσα στο ταξιδιωτικό βιβλίο και στο μυθιστόρημα είναι η διαφορά ανάμεσα στο να καταγράφεις αυτό που βλέπει το μάτι και στο να ανακαλύπτεις αυτό που γνωρίζει η φαντασία. Το μυθιστόρημα είναι σκέτη χαρά, τι κρίμα που δεν μπορούσα να αφηγηθώ όλο το ταξίδι σαν να ήταν ένα μυθιστόρημα» (σελ. 505).

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%bf-%cf%83%ce%b9%ce%b4%ce%b7%cf%81%ce%bf%ce%b4%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%80%ce%b1%ce%b6%ce%ac%cf%81%ce%b9-theroux/feed/ 0 «Ένας επικίνδυνος δρόμος», της Kris Nellscot, εκδ. Κέδρος (Smokey Dalton #1) https://www.vivliokritikes.com/%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%af%ce%bd%ce%b4%cf%85%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%82-kris-nellscot/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25ad%25ce%25bd%25ce%25b1%25cf%2582-%25ce%25b5%25cf%2580%25ce%25b9%25ce%25ba%25ce%25af%25ce%25bd%25ce%25b4%25cf%2585%25ce%25bd%25ce%25bf%25cf%2582-%25ce%25b4%25cf%2581%25cf%258c%25ce%25bc%25ce%25bf%25cf%2582-kris-nellscot https://www.vivliokritikes.com/%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%af%ce%bd%ce%b4%cf%85%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%82-kris-nellscot/#respond Fri, 08 May 2020 17:20:12 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=4710 Μέμφις, 1968. Ο έγχρωμος Σμόκι Ντάλτον εργάζεται ως ιδιωτικός ντετέκτιβ σε μια πόλη και σε μια εποχή που οι έγχρωμοι δεν είναι καλοδεχούμενοι. Ο Σμόκι ήταν συμμαθητής και καλός φίλος με τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τον οποίο οι περιστάσεις καλούν στο Μέμφις για να εμπνεύσει τον κόσμο και να ηγηθεί μιας πορείας διαμαρτυρίας. Το μυθιστόρημα της Kris Nescott ξεκινάει σχεδόν ταυτόχρονα με τον θάνατο δύο έγχρωμων εργατών του Δήμου από ατύχημα, όταν ένα σκουπιδιάρικο τους συνέθλιψε. Αυτό το γεγονός οδήγησε τους εργάτες της καθαριότητας σε απεργία και σε επεισόδια κατά τη διάρκεια της πορείας που ακολούθησε.

Βιβλίο Ένας επικίνδυνος δρόμος
Τίτλος πρωτοτύπου A dangerous road
Συγγραφέας Kris Nelscott
Μεταφραστής Αθανάσιος Ζάβαλος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Σμόκι είναι ξεκάθαρα υπέρ της κατάργησης του φυλετικού διαχωρισμού αν και ποτέ δεν ανακατεύεται σε πολιτικά ζητήματα, τα οποία διαφοροποιεί από τις επιθυμίες και τη θέληση του απλού λαού, μιας και οι πολιτικοί μπορεί κάλλιστα να καπηλευτούν το κοινό αίσθημα για δική τους ωφέλεια. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο ίδιος: «Έτσι έβλεπα τον εαυτό μου: σαν έναν άνθρωπο που δεν ήταν πρόθυμος να εμπλακεί προσωπικά σε κρίσεις αλλά ο οποίος καθάριζε, έναντι αμοιβής, όσα άφηναν οι άλλοι πίσω τους» (σελ. 25).

Ο Σμόκι προσέχει ένα δεκάχρονο παιδί, τον Τζίμι, αδελφό του Τζο, και γιο μιας πόρνης που «έχει χάσει τον εαυτό της» τελευταία, σε σημείο να εγκαταλείψει τα παιδιά της ζώντας σε άλλη πολιτεία. Ο Τζο παρασύρει τον αδελφό του σε άσχημα μονοπάτια, όπου μυστηριώδη πακέτα αλλάζουν χέρια, κάτι που κινητοποιεί τον Σμόκι για να προσφέρει ένα καλύτερο περιβάλλον στο παιδί. Η ιστορία αυτού του μικρού ήρωα είναι συγκινητική και απόλυτα ρεαλιστική, μιας και με αφορμή την αγάπη του για τον Τζο ο Τζίμι θα παραστεί μάρτυρας μιας συγκλονιστικής σκηνής που θα αλλάξει την πορεία της ζωής του για πάντα.

Και σα να μη φτάνανε όλα αυτά, στο γραφείο του Σμόκι εμφανίζεται μια γοητευτική λευκή γυναίκα, η Λόρα, που του αποκαλύπτει πως η μητέρα της, που απεβίωσε πρόσφατα στο Σικάγο, του αφήνει ένα σημαντικό χρηματικό ποσόν ως κληρονομιά, κάτι που την ξάφνιασε, μιας και δεν τον έχει ξαναδεί στη ζωή της. Το ίδιο έκπληκτος όμως είναι και ο ντετέκτιβ, αφού δεν ξέρει κανέναν από τους γονείς της. Σταδιακά όμως αυτή η υπόθεση θα πάει πολύ πίσω, πολύ βαθιά και θα φέρει αντιμέτωπους και τους δύο με ένα μυστικό που έπρεπε να μείνει καλά φυλαγμένο.

Η γραφή είναι πρωτοπρόσωπη, γρήγορη, με κινηματογραφική σχεδόν ροή και περιγράφει μια συναρπαστική ιστορία με μια σωρεία ανατροπών που δε με άφησαν να πάρω ανάσα. Φυσικά και αναπτύσσεται αίσθημα μεταξύ του Σμόκι και της Λόρα, ο τρόπος όμως που διαλέγει η συγγραφέας να το χειριστεί είναι σκληρός, σχεδόν κυνικός, γιατί το τοποθετεί σε ένα κοινωνικό πλαίσιο που φέρνει αντιμέτωπες τις επιθυμίες με την αυστηρή πραγματικότητα. Με ελάχιστες ερωτικές σκηνές και ταυτόχρονα εξαιρετική ένταση μεταξύ των πρωταγωνιστών, με πολύ καλά καλλιεργημένη εξέλιξη της γνωριμίας και της σχέσης αυτής, ξεδιπλώνεται ένας έρωτας καταδικασμένος, πνιγμένος στις παράπλευρες απώλειες της εποχής και του τόπου, όχι όμως λόγω του κοινωνικού ταμπού (λευκή με μαύρο; Ποτέ!) αλλά λόγω της κρυμμένης ιστορίας που δεσμεύει τον Σμόκι και τη Λόρα.

Βήμα το βήμα, μέρα τη μέρα, η Λόρα αρχίζει να νιώθει πως το στέρεο οικοδόμημα της ζωής της αποσυντίθεται και καταρρέει. Ποιοι ήταν στην πραγματικότητα οι γονείς της και γιατί της έκρυβαν πράγματα; Τι τους συνδέει με τον Σμόκι Ντάλτον; Τι συνέβη εκείνο το βράδυ του 1939 στην Ατλάντα, όπου παρευρέθησαν οι πρωταγωνιστές της ταινίας «Όσα παίρνει ο άνεμος» στην επίσημη προβολή της; Ποιοι και γιατί λιντσάρανε τους γονείς του Σμόκι, αναγκάζοντας τις αρχές της πόλης να τον φυγαδεύσουν σε ανάδοχη οικογένεια;

Εκτός από το συναρπαστικό μυστήριο, έχουμε στέρεη αναπαράσταση της ατμόσφαιρας που επικρατούσε στην Αμερική την εποχή του Πολέμου στο Βιετνάμ και της τρομοκρατίας των Μαύρων Πανθήρων, ρεαλιστική απεικόνιση των συγκρούσεων, των πορειών και των καταστροφών στο Μέμφις το 1968 και μια καλοσκηνοθετημένη σεκάνς με τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Τα γεγονότα περιγράφονται όπως έγιναν, ένιωσα τον καπνό από τα λεηλατημένα καταστήματα, φοβήθηκα για την τύχη του όχλου όταν ξεκίνησαν επεισόδια στις πορείες, συμπαραστάθηκα στον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και τρόμαξα με το γεγονός πως η δολοφονία του ίσως ήταν οργανωμένη για να μην προβεί σε διεκδίκηση της προεδρίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Το συγγραφικό εύρημα να υπάρχει αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας, κάτι που θα εκτινάξει την αγωνία στα ύψη και θα δημιουργήσει το δεύτερο βιβλίο με ήρωα τον Σμόκι, ήταν αναπάντεχο.

Το μυθιστόρημα «Ένας επικίνδυνος δρόμος» είναι το πρώτο μιας σειράς περιπετειών με τον Σμόκι Ντάλτον, καλογραμμένο, τεκμηριωμένο, ρεαλιστικό, με ένα προσεκτικά μελετημένο ιστορικό φόντο, αληθινούς χαρακτήρες που με παρέσυραν, με συγκίνησαν, με απογοήτευσαν, με εξέπληξαν και μια ιστορία αγάπης που θέλω κάποια στιγμή να δικαιωθεί. Κοινωνικό και αστυνομικό, με περιστατικά και εξελίξεις που ξεφεύγουν από την πεπατημένη και μια γραφή που ρέει ασταμάτητη ως την τελευταία σελίδα, είναι ένα βιβλίο που με προβλημάτισε και άφησε να εννοηθούν πολλές ομοιότητες του τότε με το σήμερα ως προς το φυλετικό και γενικότερα κοινωνικό κομμάτι της αφήγησης.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%af%ce%bd%ce%b4%cf%85%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%82-kris-nellscot/feed/ 0 «Δωμάτια γεμάτα καπνό», της Kris Nellscot, εκδ. Κέδρος (Smokey Dalton #2) https://www.vivliokritikes.com/%ce%b4%cf%89%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%b5%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%80%ce%bd%cf%8c-kris-nellscot/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b4%25cf%2589%25ce%25bc%25ce%25ac%25cf%2584%25ce%25b9%25ce%25b1-%25ce%25b3%25ce%25b5%25ce%25bc%25ce%25ac%25cf%2584%25ce%25b1-%25ce%25ba%25ce%25b1%25cf%2580%25ce%25bd%25cf%258c-kris-nellscot https://www.vivliokritikes.com/%ce%b4%cf%89%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%b5%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%80%ce%bd%cf%8c-kris-nellscot/#respond Fri, 08 May 2020 17:13:45 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=4705 Τα «Δωμάτια γεμάτα καπνό» είναι η συναρπαστική συνέχεια του βιβλίου «Ένας επικίνδυνος δρόμος», όπου ο έγχρωμος ντετέκτιβ Σμόκι Ντάλτον, μετά την τραγική και συνταρακτική αποκάλυψη για το παρελθόν της Λόρα, της γυναίκας που αγάπησε, και το δικό του, έχει βουτήξει τον κηδεμονευόμενό του, Τζίμι, που υπήρξε μάρτυρας της δολοφονίας του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, και το έχουν σκάσει από το Μέμφις. Το παιδί κινδυνεύει γιατί το βιβλίο αφήνει σαφέστατες υπόνοιες πως η δολοφονία ήταν εντολή άνωθεν, επομένως δεν πρέπει να υπάρξει κανένας μάρτυρας ζωντανός. Ο Σμόκι καταφεύγει στο Σικάγο, όπου κρύβεται στο σπίτι ενός φίλου του ενώ το παιδί το εμπιστεύεται στη Λόρα. Η κατάσταση όμως στο Σικάγο το φθινόπωρο του 1968 είναι δύσκολη γιατί τελειώνει το «καλοκαίρι των δολοφονιών» (μετά τον Λούθερ ακολούθησε ο Ρόμπερτ Κένεντι) ενώ ταυτόχρονα, εν όψει των εκλογών, το Κόμμα των Δημοκρατικών θα οργανώσει ένα συνέδριο στο οποίο θα εκλέξει τον υποψήφιό του. Αυστηρά μέτρα ασφαλείας, αγώνας επιβίωσης να μην εντοπιστεί ο Σμόκι και το παιδί και μια σειρά δολοφονιών έγχρωμων μικρών παιδιών είναι ελάχιστα από τα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει ο ντετέκτιβ.

Βιβλίο Δωμάτια γεμάτα καπνό
Τίτλος πρωτοτύπου Smoke-filled rooms
Συγγραφέας Kris Nelscott
Μεταφραστής Αθανάσιος Ζάβαλος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα, εν αντιθέσει με το προηγούμενό του, είναι περισσότερο κοινωνικό παρά αστυνομικό, αν εξαιρέσεις τα τελευταία κεφάλαια με τις δολοφονίες των παιδιών και τη μεγάλη ανατροπή γύρω από την ταυτότητα του ενόχου. Η συγγραφέας έχει μεγαλύτερο περιθώριο να στήσει και να περιγράψει παραστατικότατα και χωρίς κουραστικές λεπτομέρειες την πόλη του Σικάγου και την ατμόσφαιρα που επικρατούσε: ο πόλεμος στο Βιετνάμ μαίνεται, οι φυλετικές διαφορές έχουν οξυνθεί λόγω των δολοφονιών και ταυτόχρονα οι Γίπις (Youth International Party) σχεδιάζουν ένα φεστιβάλ ακριβώς τις μέρες του Συνεδρίου, κάτι που συγκεντρώνει διαδηλωτές από όλη τη χώρα και αποτελεί το έναυσμα για πορείες ειρήνης, επιθέσεις, επέμβαση της Εθνοφρουράς κλπ. Λατρεμένη η διαπίστωση του Σμόκι Ντάλτον στο τέλος του βιβλίου: «Αισθανόμουν όπως η πόλη, εξωτερικά αλώβητος αλλά εσωτερικά διαλυμένος» (σελ. 387).

Ο Σμόκι προσπαθεί να παραμείνει στην αφάνεια, τα χρήματα όμως του τελειώνουν κι αναγκάζεται να ψάξει για δουλειά, με αποτέλεσμα να είναι ανάμεσα στους φύλακες του ξενοδοχείου όπου θα γίνει το Συνέδριο. Ταυτόχρονα, η γυναίκα του φίλου που τον φιλοξενεί του ζητά να ψάξει να βρει ένα εξαφανισμένο παιδί φίλης της, το ένα φέρνει το άλλο και ο Σμόκι ξαναπιάνει τη δουλειά του ντετέκτιβ, κινούμενος όμως διακριτικά και εντελώς διαφορετικά από το αν δούλευε κανονικά. Ο αδερφός μάλιστα του εξαφανισμένοι παιδιού, ο Ντάνιελ Κέρκλαντ, ανακατεύεται με κάποιες οργανώσεις και θα μας απασχολήσει σε επόμενο βιβλίο της σειράς (η συγγραφέας έχει γράψει μέχρι στιγμής πέντε συνολικά).

Εξαιρετικά δοσμένη ατμόσφαιρα, αγωνία και ανατροπές, κυνήγι ενάντια στον χρόνο και μια σκληρή αλήθεια για όποιον κρύβεται πίσω από όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά που αγάπησα σε αυτό το βιβλίο ενώ η λύση που δίνεται για την περίπτωση του Τζίμι είναι καθησυχαστική, μιας και πιστεύω πως δε θα μπορούσαν να υπάρξουν πολλά βιβλία με τους δυο τους να τρέχουν από πόλη σε πόλη (πόσες συμπτώσεις πια;).  Περιγραφές πόλεων, σπιτιών, χαρακτήρων και στενά δεμένη αλληλουχία γεγονότων, εκπλήξεις και εμπόδια, μελετημένη και τεκμηριωμένη ιστορικά υπόθεση και ένα ήρεμο σχετικά φινάλε, τι άλλο θέλει κάποιος για να χαθεί σε δωμάτια γεμάτα καπνό;

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%b4%cf%89%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%b5%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%80%ce%bd%cf%8c-kris-nellscot/feed/ 0