Βιβλίο Νυχτερινό Σχολείο για Γιαγιάδες
Συγγραφέας Ελένη Ανδρεάδη
Εικονογράφος Ντανιέλα Σταματιάδη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης Πάνος Τουρλής

Η Ελένη Ανδρεάδη έγραψε ένα από τα καλύτερα παραμύθια για τις γιαγιάδες, έναν φόρο τιμής σε εκείνες που μεγαλώνουν με αγάπη και με τον δικό τους τρόπο τα εγγόνια τους, παρακούοντας τους γονείς και κάνοντας σκανταλιές μαζί με τα παιδιά. Ένα άκρως διασκεδαστικό κείμενο, ευφάνταστο, με ποιητική μορφή γραφής μας συστήνει ένα διαφορετικό σχολείο, ένα συναρπαστικό μέρος όπου καταφεύγουν το βράδυ οι αγαπημένες μας γιαγιάδες. Η φαντασία της συγγραφέως δεν έχει όρια! Εκτός από τις χιλιάδες ιδέες που κατέγραψε ως προς τα μαθήματα που διδάσκονται εκεί, προχώρησε την ιστορία της στην οικεία καθημερινότητα του κάθε παιδιού που έχει την τύχη να μεγαλώνει με γιαγιά. Περιγράφει λοιπόν τη στοργή, τον κόπο, τις θυσίες, το ενδιαφέρον, την ατέλειωτη αγάπη προς το εγγόνι της και ταυτόχρονα προτείνει με γλυκό τρόπο πώς και τα παιδιά με τη σειρά τους να ευχαριστήσουν αυτές τις γλυκές γυναίκες που τα μεγαλώνουν διαφορετικά από τους αυστηρούς γονείς τους.

Στο Νυχτερινό Σχολείο για Γιαγιάδες λοιπόν διδάσκονται η χρήση του ναι, διαφορετικά μαθηματικά («τι μισή ώρα τηλεόραση, τι μία»), γυμναστική και ακροβατικά («θέλει εξάσκηση πολλή, κάποιες στην προσπάθεια έχουν τραυματιστεί»), Ιστορία-Παραμύθι και πώς να συνδυαστούν με προσωπικά βιώματα και μπόλικο συναίσθημα, αγκαλιές και πολλά άλλα. Φυσικά οι μαθήτριες στα διαλείμματα ανταλλάσσουν τις έγνοιες τους, τα προβλήματά τους, συζητούν για τα μαθήματα που τις δυσκολεύουν αλλά πάνω απ’ όλα «καθήκον είναι ιερό, κανένα χατήρι να μη μένει υποθετικό». Το σχολείο αυτό όμως πρέπει να μείνει μυστικό γιατί οι γονείς θα το κλείσουν αν μαθευτεί παραέξω, εξ ου και λειτουργεί μόνο τα βράδια. Για τον ίδιο λόγο μυστικότητας μπορούν, εκτός από τις γιαγιάδες, να φοιτήσουν μόνο διαλεχτά πρόσωπα.

Πάντως, μπορεί να υπάρχει σχολείο για γιαγιάδες αλλά κάτι βασικό δεν το μαθαίνει κανείς πουθενά: «…το να είσαι γιαγιά καταπληκτική, θέλει νυχτερινή εκπαίδευση, προσπάθεια κι αφοσίωση πολλή! Πάνω απ’ όλα όμως θέλει αγάπη για το εγγόνι αληθινή. Η αγάπη μόνο μέσα στην καρδιά της γιαγιάς ανθίζει και από την πρώτη στιγμή που σε είδε την πλημμυρίζει». Μια γυναίκα που μαγειρεύει, συγυρίζει, νανουρίζει, ταχταρίζει, παίζει, δίνει χαρτζιλίκι, φτιάχνει γλυκά, όλα τα κάνει χωρίς υστεροβουλία, μόνο από καθαρή αγάπη για τα εγγόνια της. Επομένως και τα παιδιά με τη σειρά τους μπορούν να την ανταμείψουν με «Μια σφικτή αγκαλιά κι ένα γλυκό ευχαριστώ είναι γι’ αυτήν αρκετό. Έτσι θα ξέρει ότι πήρε πραγματικά, τον πιο σημαντικό, τρυφερό, τον καλύτερο βαθμό»!

Η εικονογράφηση της Ντανιέλας Σταματιάδη αποτυπώνει το κέφι και τη φαντασία του κειμένου με τον καλύτερο τρόπο. Εκπληκτικές και γεμάτες χρώματα και μεγάλες φιγούρες ολοσέλιδες εικόνες, γλυκά εκφραστικά χαρακτηριστικά, πρωτότυπες οπτικές γωνίες, ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες στο φόντο που ζωντανεύουν με τον καλύτερο τρόπο τα δωμάτια ενός σπιτιού και φυσικά το Νυχτερινό Σχολείο, κρυφά βλέμματα που λένε πολλά, μια σχολική αίθουσα που δεν έχει να ζηλέψει σε αντικείμενα και «αταξία» μια αίθουσα παιδιών, ωραίες φωτοσκιάσεις και πολλά άλλα ζωντανεύουν ευφάνταστα την ιστορία και πυροδοτούν τη φαντασία των παιδιών.

Το «Νυχτερινό Σχολείο για Γιαγιάδες» είναι ένα διασκεδαστικό, ευφάνταστο παραμύθι που δείχνει στους μικρούς αναγνώστες πόσο «σκληρά» ζει και δουλεύει για τα εγγόνια της η γιαγιά, πόσο όμορφα και τρυφερά νιώθει γι’ αυτά παρά την κούρασή της και πόσο δύσκολα είναι κάποια από τα μαθήματα που παίρνει κρυφά από τους γονείς των παιδιών ώστε να τα βοηθήσει να μεγαλώσουν χαρούμενα και ξέγνοιαστα. Στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου υπάρχουν τα καθήκοντα του Νυχτερινού Σχολείου που δε θα βαθμολογηθούν χωρίς παιδικά γέλια, QR Code για περισσότερες δημιουργικές δραστηριότητες και σημείωμα της Αλεξίας Βερνίκου για γονείς και φροντιστές σχετικά με τον ρόλο της γιαγιάς στη ζωή ενός παιδιού και γενικότερα μιας οικογένειας.

The post «Νυχτερινό Σχολείο για Γιαγιάδες», της Ελένης Ανδρεάδη, εκδ. Διόπτρα appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Αφού δεν φταίω
Συγγραφέας-Εικονογράφος Μαρίνα Γιώτη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Μαρίνα Γιώτη έγραψε ένα συναρπαστικό παραμύθι με έναν αξιαγάπητο ήρωα που τα παιδιά θα λατρέψουν. Ο γαϊδαράκος Λούφας έχει μια πρωτοφανή έπαρση και περνάει την αδιαφορία και την αποφυγή των άλλων ως ζήλια για το άτομό του αφού ξέρει πως «είναι ο καλύτερος απ’ όλους, ο πιο τέλειος, ο πιο φανταστικός»! Πάντως, πολλές φορές αναρωτιέται γιατί, αφού έχει όνομα, ο κόσμος γάιδαρο τον ανεβάζει, γάιδαρο τον κατεβάζει. Δεν έχει φίλους, βασικά τον αποφεύγουν όλοι αλλά δεν ξέρει γιατί. Δεν τον πολυνοιάζει κιόλας όμως: «Μια χαρά είμαι και μόνος μου. Έτσι, δεν χρειάζεται να κουράζομαι και να προσπαθώ». Μια μέρα όμως τον πλησιάζει ένα όμορφο και παράξενο κορίτσι με φουσκωτά μαλλιά και τεράστια μάτια. Το παιδί τον επισκέπτεται κάθε μέρα και του μιλάει κι ας την αποφεύγει ο Λούφας. Όταν όμως κάποτε τον καλεί σπίτι της ο γαϊδαράκος κάνει ζημιές αλλά: «Δεν φταίω εγώ!», λέει συνέχεια. Σπάει πράγματα, καταστρέφει αντικείμενα αλλά ρίχνει αλλού τις ευθύνες!

Στο πιο κρίσιμο σημείο λοιπόν καλούμαστε να γυρίσουμε το βιβλίο ανάποδα και να πάρουμε την ιστορία από την αρχή, αλλάζοντας το «Δεν» με το «Αφού». Έτσι, χάρη σε αυτό το παιχνίδισμα, το αδιάφορο, αμέριμνο, ζημιάρικο, ανεύθυνο γαϊδουράκι αναλαμβάνει τις ευθύνες του, κατανοεί το μερίδιό τους που του αναλογεί, σκέφτεται πώς θα μπορούσε να αποφύγει ή να διορθώσει τη ζημιά κλπ. Η εικονογράφηση της ίδιας της συγγραφέως είναι απολαυστική, υπέροχη και πολύ χαριτωμένη. Μεγάλες και χορταστικές εικόνες με ελάχιστες λεπτομέρειες στο φόντο, κοντινά πλάνα και ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες, απαλοί τόνοι μπεζ, γκρι και ροζ δημιουργούν μια ονειρική ατμόσφαιρα και βοηθάνε τα παιδιά να αφοσιωθούν στο κείμενο. Οι εκφράσεις του Λούφα είναι εξαίρετες από κάθε άποψη και δημιουργούν γέλιο και συμπάθεια, παρά τις ζημιές του.

Το «Αφού δεν φταίω» είναι ένα υπέροχο, απολαυστικό παραμύθι που μαθαίνει στα παιδιά με τον καλύτερο τρόπο να αναλαμβάνουν τις ευθύνες για τα λάθη τους και να τα διορθώνουν, τα βοηθάει να κατανοήσουν τι σημαίνει σεβασμός και τους υποδεικνύει με έξυπνο τρόπο και μέσα από μια συναρπαστική ιστορία πώς μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερα. Η συγγραφέας δεν πατρονάρει τα παιδιά, αντίθετα, αφήνει την ιστορία να δείξει από μόνη της τις συνέπειες των λαθών και των ζημιών κι έτσι οι μικροί αναγνώστες θα εντοπίσουν καλύτερα και πιο γρήγορα το πρόβλημα ώστε να βελτιώσουν συμπεριφορά και τρόπο σκέψης. Το βιβλίο συνοδεύουν παιχνίδια διαχείρισης και αποδοχής της κριτικής, συμβουλές αυτοεκτίμησης, επεξήγηση της προσωπικής ευθύνης και γιατί είναι σημαντικό να αποδεχόμαστε τα λάθη μας, καθώς και πόση δύναμη έχουν οι επιλογές. Δεν είναι κακό να κάνουμε λάθη και ζημιές, αρκεί να τα αναγνωρίζουμε και να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν. Ένα καλογραμμένο κείμενο που θα κάνει τα παιδιά καλύτερους ανθρώπους με τον πιο διασκεδαστικό και συναρπαστικό τρόπο. Μια ιστορία που φέρνει τα πάνω κάτω και δείχνει μέσα από το παιχνίδι πώς αλλάζουν τα πάντα προς το καλύτερο όταν αντικαθιστάς το «Δεν» με το «Αφού». Κι ας μην ξεχνάμε: «Αν τα θαλασσώσω, την αλήθεια δηλώνω, έτσι σιγά σιγά ωριμάζω και μεγαλώνω».

The post «Αφού δεν φταίω», της Μαρίνας Γιώτη, εκδ. Διόπτρα appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Θανασάρας και Βωβίτο: Αποστολή στο φεγγάρι 
Συγγραφέας Μαριλένα Παππά
Εικονογράφος Κατερίνα Παπαστεφανάτου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Αγγελάκη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Μαριλένα Παππά έγραψε ένα γλυκό, χαριτωμένο και τρυφερό παραμύθι που μας ταξιδεύει στον κόσμο του εντομοσχολείου και μας συστήνει δύο αγαπημένους φίλους που θα βάλουν τα δυνατά τους για να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους: να φτάσουν μέχρι το φεγγάρι. Με απλές και μικρές προτάσεις ζωντανεύει την καθημερινότητα δύο μικρών πυγολαμπίδων, μας συστήνει τις οικογένειές τους (οι μητέρες τους ήταν φίλες πολύ πριν γεννηθούν τα παιδιά τους, ήταν «αρχαίες» φίλες όπως τις αποκαλούν ο Θανασάρας και ο Βωβίτο) και καταγράφει τι συμβαίνει στο σχολείο αλλά και πώς προσπαθούν να κάνουν οι πυγολαμπιδίτσες πραγματικότητα το όνειρό τους. Γέλασα πολύ με τις άκαρπες προσπάθειες της δασκάλας τους, της κυρίας Τζιτζιφρίδα, μιας τζιτζικίνας με γυαλιά και κομψό ντύσιμο, η οποία προσπαθεί μάταια να βάλει μια τάξη στα παιδιά που διδάσκει: οι μέλισσες κουβαλάνε τετράδια από γύρη, οι ακρίδες κάνουν γυμναστική πάνω στα θρανία, οι πυγολαμπίδες μας με το φως τους αποπροσανατολίζουν τις κουκουβάγιες και νομίζουν πως ξημέρωσε, χαμός! Κάποια μέρα λοιπόν οι δύο φίλοι, κρυφά από τους γονείς τους, αρχίζουν να ψάχνουν τρόπους να πλησιάσουν στο φεγγάρι: πηδάνε ανεπιτυχώς από μια μουριά, φτιάχνουν λάσο με σκοινί κλπ. Μόλις απογοητεύονται όμως ανακαλύπτουν κάτι που αναπτερώνει τις ελπίδες τους.

Η εικονογράφηση της Κατερίνας Παπαστεφανάτου είναι πολύ όμορφη, γεμάτη ζωηρά και εξίσου γλυκά με το κείμενο χρώματα. Τα προσωπάκια των εντόμων είναι χαριτωμένα, οι εκφράσεις τους ρεαλιστικές ενώ χρησιμοποιούνται ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες και προοπτικές. Το εντομοσχολείο είναι πάνω σ’ ένα κλαδί, η αποτύπωση της τάξης είναι χαριτωμένη και θυμίζει κινηματογραφικό πλάνο, οι νυχτερινές αποτυπώσεις έχουν σχεδιαστεί και χρωματιστεί προσεκτικά ώστε να δίνουν φως στις εικόνες και σε πολλές περιπτώσεις αναμιγνύονται ιδανικά ο ρεαλισμός με το υπερβατικό. Μια υπέροχη δουλειά που συνοδεύει σωστά και υποδειγματικά το κείμενο.

Το παραμύθι της Μαριλένας Παππά «Θανασάρας και Βωβίτο: Αποστολή στο φεγγάρι» δείχνει μέσα από μια ανατρεπτική και τρυφερή ιστορία πόσο σημαντική είναι η φαντασία για ένα παιδί και πώς αυτή αποτελεί το καλύτερο όχημα για να πάνε οι μικροί αναγνώστες όπου θέλουν: στη ζούγκλα, στο σύμπαν, στην μπισκοτούπολη. Η μόνη προϋπόθεση είναι να αφήνονται ελεύθερα να σχεδιάζουν το κάθε ταξίδι τους όπως αυτά θέλουν. Ένα υπέροχο και ευφάνταστο παραμύθι που, μέσα από μικρές προτάσεις και όμορφη εικονογράφηση, καλωσορίζει τα παιδιά στον κόσμο των φίλων πυγολαμπίδων που προσπαθούν να κατανοήσουν τον κόσμο γύρω τους και να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Το βιβλίο συμπληρώνουν ασκήσεις δημιουργικότητας, παρατηρητικότητας, ελεύθερης έκφρασης καθώς και παιχνίδια που ετοίμασε η Μαρία Μπακάρα. Βήμα προς βήμα, σελίδα τη σελίδα οι μικροί αναγνώστες καλούνται να συνεχίσουν την ιστορία, να μπουν σε λαβύρινθους, να αποφασίσουν πώς θέλουν να ταξιδέψουν στο φεγγάρι και ποιον να πάρουν μαζί τους, πώς θα ήθελαν να είναι το δικό τους εντομοσχολείο αλλά και να μάθουν να γράφουν στη γλώσσα των πυγολαμπίδων! Έτσι η ανάγνωση γίνεται παιχνίδι, ενισχύει τη φαντασία των παιδιών και τους προσφέρει ένα πλήρες «πακέτο» συμμετοχής στην ιστορία από κάθε άποψη!

The post «Θανασάρας και Βωβίτο: Αποστολή στο φεγγάρι», της Μαριλένας Παππά, εκδ. Αγγελάκη appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Ο Σβούρας λέει την αλήθεια 
Συγγραφέας Αλίνα Ιωάννου
Εικονογράφος Emma Louise Clarke
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Αλίνα Ιωάννου έγραψε μια νέα συναρπαστική περιπέτεια με ήρωα τον Σβούρα, τον μικρό σκίουρο, ο οποίος αυτήν τη φορά θα μάθει για τα προτερήματα της αλήθειας και για τα προβλήματα που φέρνει το ψέμα. Η μαμά του σκίουρου ζητάει υλικά για το σκιουρο-γλυκό της και ο Σβούρας πηγαίνει με χαρά να τα μαζέψει, ανυπομονώντας επ’ ευκαιρία να παίξει με τους φίλους του. Στην πορεία όμως χαλάει λίγο από το φράγμα που είχαν δημιουργήσει τα ζωάκια για να προστατευτούν οι φωλιές τους από κάποια φυσική καταστροφή. Φοβισμένος, ο Σβούρας κατηγορεί στους φίλους τους τον σκαντζόχοιρο Ακίδα ως υπαίτιο! Μια νέα εξέλιξη όμως θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Θα αποκαλύψει τελικά την αλήθεια ο Σβούρας ή θα επιμείνει στο ψέμα του, ακόμη κι όταν τα πάντα είναι έτοιμα να καταστραφούν;

Η Αλίνα Ιωάννου έγραψε ένα γλυκό και τρυφερό παραμύθι για το ψέμα και τις άσχημες συνέπειές του, καθώς και για πόσο εύκολα μπορεί να ακολουθήσουν κι άλλα, δυσχεραίνοντας τη θέση του «ψεύτη». Η οικογένεια του Σβούρα πάντως είναι υποστηρικτικοί και τονίζουν: «-Ό,τι κι αν έγινε, η αλήθεια είναι το πιο δυνατό σου όπλο…Με την αλήθεια όλα φτιάχνονται και θα μπορούμε να σε βοηθήσουμε». Λόγια καρδιάς και αγάπης που θα εμπνεύσουν τους μικρούς αναγνώστες να προτιμάνε πάντα την αλήθεια για να κερδίζουν την εμπιστοσύνη των ανθρώπων που αγαπούν. Συγκινήθηκα με την τελική απόφαση του Σβούρα και με τον τρόπο που τον αντιμετώπισαν οι φίλοι του όσο προσπαθούσαν με αυταπάρνηση να ξαναφτιάξουν το φράγμα που έβαζε σε κίνδυνο τις φωλιές. Χάρη στους φίλους και στους γονείς του σκιουράκου οι μικροί αναγνώστες κατανοούν πως «Το ψέμα μοιάζει να σε προστατεύει για λίγο…αλλά τελικά σε κάνει να νιώθεις μόνος και με ένα βάρος μέσα σου. Η αλήθεια, όσο κι αν μας τρομάζει, πάντα μας ελευθερώνει». Φυσικά ο Σβούρας κάνει την ερώτηση που φοβούνται όλα τα παιδιά: «Δηλαδή, αν λέω την αλήθεια -όσο κακό κι αν είναι αυτό που έχει συμβεί- δεν θα με αγαπάτε λιγότερο»; Και η απάντηση είναι ρητή: «-Όχι, βέβαια!… Η αγάπη μας δεν μεγαλώνει με ψέματα, μεγαλώνει με την αλήθεια, όσο δύσκολο κι αν είναι να την πούμε».

Η εικονογράφηση της Emma Louise Clarke είναι υπέροχη, φωτεινή, γεμάτη πολλά και ζωηρά χρώματα. Οι φυσιογνωμίες των ζώων της ιστορίας είναι γλυκύτατες και χαριτωμένες ενώ το δάσος ζωντανεύει με ρεαλισμό μπροστά στα μάτια των μικρών αναγνωστών. Το φόντο σε κάποιες σελίδες είναι λεπτομερές και σε άλλες όχι, αφήνοντας έτσι το κείμενο να αναπνεύσει και το μάτι να ξεκουραστεί. Κοντινά, μακρινά και γενικά πλάνα δίνουν κινηματογραφική οπτική και συνοδεύουν ιδανικά το συναρπαστικό κείμενο.

«Ο Σβούρας λέει την αλήθεια» και κερδίζει την αγάπη και τον σεβασμό των φίλων του και των γονιών του. Μια όμορφη, τρυφερή περιπέτεια που διδάσκει στα παιδιά σημαντικές διαχρονικές αξίες χάρη στην παρέα του πιο γλυκού σκίουρου στο δάσος. Στο βιβλίο υπάρχει και QR Code για όσα παιδιά θέλουν ν’ ακούσουν τα τραγούδια του Σβούρα.

The post «Ο Σβούρας λέει την αλήθεια», της Αλίνας Ιωάννου, εκδ. Διόπτρα (Σβούρας #3) appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Το πιο καταπληκτικό πράγμα
Τίτλος πρωτοτύπου The most amazing thing
Συγγραφέας Ian Heyward Robinson
Εικονογράφος Matt Shanks
Μεταφραστής Μάρω Ταυρή
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μια μητέρα ζητά από το παιδί της να ζωγραφίσει το πιο καταπληκτικό πράγμα που υπάρχει και ο Χένρι αρχίζει αμέσως δουλειά. Μόνο που δεν μπορεί να σκεφτεί κάτι κι αρχίζει να ρωτάει τ’ αδέλφια του ποιο θα μπορούσε να είναι αυτό». Η Γκρέτα υποστηρίζει πως είναι η ζωή, γιατί «είναι παλλόμενη και συναρπαστική» σύμφωνα με το μικροσκόπιό της. Ο Σάιμον επιλέγει το μυαλό, γιατί «αναρωτιέται, φαντάζεται και επινοεί». Ο μπαμπάς από την άλλη μιλάει για το σύμπαν, γιατί «γεννήθηκε από μια μικροσκοπική κουκίδα και εξερράγη σε δισεκατομμύρια γαλαξίες, που ο καθένας αποτελείται από αμέτρητα αστέρια και πλανήτες και φεγγάρια». Τελικά η λύση είναι πολύ απλή και περιλαμβάνει όλα αυτά και πολλά άλλα. Μια έξυπνη ιστορία για τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου, για την προσωπική γοητεία και αξία του χαρακτήρα καθενός από μας και για τη μαγεία της ίδιας της ζωής.

Η εικονογράφηση του Matt Shanks είναι πολύ όμορφη και έχει ενδιαφέρουσες εναλλαγές. Από την αρχή, πριν τη σελίδα τίτλου, μας εισάγει σ’ ένα γκρίζο και βροχερό απόγευμα όπου ο Χένρι βαριέται κι αυτό θα είναι η αφορμή να ξετυλιχτεί το πολύ ενδιαφέρον παραμύθι. Η διατομή του οικογενειακού σπιτιού είναι ενδιαφέρουσα και ρεαλιστική ενώ στη συνέχεια αποτυπώνονται με σουρεαλιστικό τρόπο οι σκέψεις του παιδιού γύρω από το θέμα που του έβαλε η μαμά και οι απαντήσεις των δικών του ανθρώπων. Μεγάλες και χορταστικές εικόνες, συναρπαστικές λεπτομέρειες, έντονα και ζωηρά χρώματα, εγκάρσια απεικόνιση σε κάποιες σελίδες δημιουργούν ένα συμπληρωματικό συναρπαστικό ταξίδι στο ανθρώπινο σώμα, στον πλανήτη και στο σύμπαν. Οι απαντήσεις των μελών της οικογένειας συνοδεύονται από ολοσέλιδες εικόνες που βρίθουν από ζωή, κίνηση και χιλιάδες λεπτομέρειες. Τέλος, γέλασα πολύ με το αυτοκόλλητο στην τελευταία σελίδα, όπου ο Χένρι τρολάρει αντίστοιχο αυτοκόλλητο της μαμάς του.

Βιβλίο Το Μεγάλο Πράσινο Νησί
Τίτλος πρωτοτύπου The Great Green Island
Συγγραφέας-Εικονογράφος Becky Colvin
Μεταφραστής Μάρω Ταυρή
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Άλι ζει σ’ ένα ψαροχώρι στον λόφο ενός μεγάλου καταπράσινου νησιού μαζί με τον μπαμπά της. Για τους ντόπιους, το νησί είναι το σπίτι τους, για την Άλι όμως είναι ένα μέρος θαυμαστό. Κάθε μέρα βγαίνει για εξερεύνηση και πάντα έχει συναρπαστικές ιστορίες ν’ αφηγηθεί. Αναζητά παρέα αλλά όλοι βρίσκουν δικαιολογίες, λένε συνέχεια «άλλη φορά» κι αυτή η φορά δεν έρχεται ποτέ. Αυτό θυμώνει την Άλι, όχι γιατί δε βρίσκει παρέα αλλά γιατί ο τόπος τους είναι πανέμορφος και κανείς δεν τον βλέπει, γιατί απασχολούνται συνέχεια με τις μικροδουλειές τους. Μια μέρα όμως θα εξαφανιστούν τα ψάρια κι οι κάτοικοι θα γυρίσουν όλο το νησί για να τα βρουν. Έπαιξε η Άλι ρόλο σε αυτό; Πόσο σημαντικό είναι να μη χάνουμε στιγμές από τη ζωή μας, βουτηγμένοι στη ρουτίνα μας; Η Becky Colvin έγραψε και εικονογράφησε μια συναρπαστική ιστορία γεμάτη εκπλήξεις, απρόοπτα και ένα τρυφερό επιμύθιο που με συγκίνησε. Ένα παιδί προσπαθεί να δείξει στον κόσμο γύρω της πως δεν πρέπει να χάνουν στιγμές της ζωής τους, αγωνίζεται να τους δείξει τις ομορφιές του τόπου τους και τότε συμβαίνει κάτι που θα τη βοηθήσει στην αποστολή της.

Η εικονογράφηση που είναι της ίδιας της συγγραφέως είναι υποδειγματική, πανέμορφη, με εκπληκτικές λεπτομέρειες και χιλιάδες ζωηρά χρώματα. Το χωριό της Άλι ζωντανεύει με τον καλύτερο τρόπο ενώ στις τελευταίες σελίδες, που αποκαλύπτεται και πού πραγματικά βρίσκεται αυτό το χωριό, έμεινα άφωνος από την τέχνη και την απόδοση του τόπου. Οι έρευνες της Άλι και του πατέρα της, παράλληλα με αυτές των χωρικών, τους οδηγούν σε μια σπηλιά, η οποία αποτυπώνεται με σκούρα και σκοτεινά χρώματα αλλά τμηματικά οδηγούμαστε σε μια μεγάλη αποκάλυψη γεμάτη εξαίσιες λεπτομέρειες και φοβερή αληθοφάνεια. Το αγαπημένο κατοικίδιο της Άλι είναι μια κότα, η οποία κοιμάται νωχελικά έξω από το δεντρόσπιτο-ανάποδη βάρκα (τι έξυπνη ιδέα και τι τρομερή αποτύπωση!) πάνω σε μια αιώρα. Υποδειγματικές προοπτικές, μικρές ιστορίες που γεννιούνται μέσα από την εικονογράφηση, ολοσέλιδες εικόνες αλλά και καρέ που προσομοιάζουν με κόμικς είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά του χρωστήρα της συγγραφέως. Επίσης, βρήκα έξυπνη την ιδέα συγκερασμού του κόσμου πάνω και κάτω από την επιφάνεια, όπου κρύβονται χιλιάδες θησαυροί και παρασύρουν τους μικρούς αναγνώστες σε νέες περιπέτειες, μιας και πυροδοτούν τη φαντασία τους και γεννάνε νέες ιστορίες.

The post «Το πιο καταπληκτικό πράγμα», του Ian Heyward Robinson & «Το Μεγάλο Πράσινο Νησί;», της Becky Colvin, εκδ. Μεταίχμιο appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Το δέντρο και ο δράκος 
Τίτλος πρωτοτύπου L’ albero e il drago
Συγγραφέας Pierdomenico Baccalario
Εικονογράφος Chris Riddell
Μεταφραστής Μάρω Ταυρή
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένας δράκος κι ένα δέντρο δένονται με τρυφερή φιλία κι όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο πολλά μαθαίνει ο ήρωας της ιστορίας μας από τη σοφή βελανιδιά. Όντας νεογέννητο δρακάκι, διαπιστώνει πως έχει να εξερευνήσει έναν πολύ μεγάλο και παράξενο κόσμο. Μαθαίνει για τον άνεμο που «του αρέσει να τραβάει την προσοχή», για τη βροχή και τον ήλιο, μαθαίνει να πετάει, να κυνηγάει. Μπορεί να βιώνει ποικίλα συναισθήματα και να νιώθει ασφάλεια και σιγουριά, διαπιστώνει όμως πως τα πιο επικίνδυνα ζώα γύρω τους είναι οι άνθρωποι που κόβουν ξύλα για να χτίσουν σπίτια και για να ζεσταθούν. Μέσα από μια τρυφερή και γλυκιά ιστορία, ξεδιπλώνεται η ζωή ενός πλάσματος που μεγαλώνει, ενηλικιώνεται και μαθαίνει πολλά χάρη στο γέρικο δέντρο. Έρχεται όμως και η μέρα που ο δράκος πρέπει να πετάξει πολύ πιο μακριά και ν’ ανοίξει τα δικά του φτερά, σ’ ένα νέο συναρπαστικό ταξίδι. Μαθαίνει λοιπόν να εμπιστεύεται, να υπερασπίζεται και να επιτίθεται, κάνει φίλους και εχθρούς, γνωρίζει τη συντροφικότητα και τη μοναξιά, πολεμά με συμπόνια, αγαπά με εντιμότητα. Κι όταν επιστρέφει, τα πάντα έχουν αλλάξει.

Η εικονογράφηση του Chris Riddell είναι εκπληκτική: χρώματα, διαστάσεις, οπτικές γωνίες, λεπτομέρειες, όλα πανέμορφα και παραστατικά. Από το εξώφυλλο με τη βελανιδιά και το πλούσιο φύλλωμα, με τον δράκο να παραμένει ακοίμητος φρουρός της, και τις εσωτερικές σελίδες με τις απέραντες πεδιάδες που διασχίζει ο δράκος ως την καθαυτή εικονογράφηση που σύντομα μετατρέπεται σε κόμικ με μικρά αλλά πλούσια σε λεπτομέρειες καρέ τα λόγια είναι περιττά. Λένε ότι το αυγό το έσπασε κάποιο παιδί από το χωριό, εξ ου και η πρώτη εικόνα αποτυπώνει το δρακάκι να γεννιέται μέσα από το αυγό του με μια σφεντόνα στο πλάι που υπονοεί ακριβώς αυτές τις φήμες. Ο ανθρωπομορφισμός του δέντρου και του ανέμου, οι απολαυστικές γωνίες αποτύπωσης, οι εξαίσιες ιστορίες χωρίς λόγια που βιώνει ο δράκος στο ταξίδι ενηλικίωσης, η απίστευτη σοφία στο βλέμμα του όταν διαπιστώνει πως ήρθε η ώρα να γυρίσει, το συγκινητικό τέλος είναι δείγματα ενός εξαίσιου ταλέντου που ζωντανεύει κι εμπλουτίζει το παραμύθι με τον καλύτερο τρόπο.

Μια πανέμορφη ιστορία για το ταξίδι της ζωής, την ενηλικίωση και την ωριμότητα, για το δέσιμο γονιού και παιδιού και για τη δύσκολη μα και συναρπαστική στιγμή που η πατρική φωλιά θ’ αδειάσει ώστε το παιδί να γνωρίσει νέες καταστάσεις, να σταθεί στα δικά του πόδια, να κάνει τη δική του ζωή. Ένα εξαίσιο και συγκινητικό βιβλίο.

Βιβλίο Χρειάζεται η αγάπη;
Συγγραφέας Κωνσταντίνα Αρμενιάκου 
Εικονογράφος Μαριάννα Φραγκούλη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Άλμα αναρωτιέται γιατί να αγαπάει τους γονείς της που δεν την αφήνουν να παίζει στο τάμπλετ όσο θέλει, τον αδελφό της που την πειράζει, τη δασκάλα της που τη μαλώνει κι αποφασίζει να ρίξει όλη της την αγάπη στη θάλασσα και να ζήσει χωρίς αυτήν. Σύντομα όμως διαπιστώνει πω τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Η Κωνσταντίνα Αρμενιάκου έγραψε ένα τρυφερό παραμύθι για την αγάπη, τη δύναμή της και τις συνέπειες από την απουσία της. Τελικά χρειάζεται η αγάπη «όταν σε στενοχωρούν, όταν σε θυμώνουν, όταν σε απογοητεύουν, όταν σε αφήνουν μόνο, όταν δε σ’ αγαπούν όσο αγαπάς εσύ»; Με υπέροχες και παραστατικές σκηνές η συγγραφέας ξεδιπλώνει τα μπερδεμένα συναισθήματα του παιδιού που δε θέλει ν’ αγαπάει κανέναν, το ταξίδι της ως τη θάλασσα («η αγάπη δεν έχει βάρος κι έτσι δεν την κουράζει, δε διαμαρτύρεται κλεισμένη στο σκοτάδι, μπορεί να γίνει αόρατη και κανείς δεν αναρωτιέται πού πηγαίνει ένα μικρό κορίτσι με αυτό το τεράστιο τσουβάλι») και κυρίως τις συνέπειες από αυτήν την πράξη. Γιατί λοιπόν όλα είναι αλλιώς όταν δεν αγαπάς, όταν δε σ’ αγαπούν, όταν λείπει η αγάπη; Γιατί γεμίζει ο κόσμος ρωγμές, γιατί κατσουφιάζει, γιατί στενοχωριέται;

Η εικονογράφηση της Μαριάννας Φραγκούλη είναι υπέροχη και αναμιγνύει ιδανικά τον σουρεαλισμό με την πραγματικότητα. Μεγάλες και χορταστικές εικόνες, βασικές λεπτομέρειες, πολλά και ζωηρά χρώματα δημιουργούν ένα υπέροχο σύνολο που θα βοηθήσει τα παιδιά να αγαπήσουν την ιστορία ακόμη περισσότερο. Οι υπέροχες κόκκινες κορδέλες του κοριτσιού παίζουν πρωτότυπο ρόλο, οι καρδούλες βρίσκονται διάσπαρτες παντού στις σελίδες, η πόλη αποτυπώνεται με τον καλύτερο τρόπο πριν και μετά την πράξη της Άλμας και οι ήρωες του παραμυθιού αποτυπώνονται σε ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες.

The post «Το δέντρο και ο δράκος», του Pierdomenico Baccalario & «Χρειάζεται η αγάπη;», της Κωνσταντίνας Αρμενιάκου, εκδ. Μεταίχμιο appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Θυμός; Παιχνιδάκι! 
Τίτλος πρωτοτύπου I love not!
Συγγραφέας-Εικονογράφος Zalina Kishova
Μεταφραστής Ξένια Καλαϊτζίδου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Παπαδόπουλος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένα αλεπουδάκι δυσκολεύει τη μαμά του με τη συμπεριφορά του. Ο θυμός του είναι άσχημος και έντονος, «Ίσως μου αρέσει να θυμώνω», παραδέχεται το αλεπουδάκι. Τότε η μαμά του προσπαθεί να το καλοπιάσει και να του εξηγήσει με απλά λόγια πόσο άσχημο είναι αυτό το συναίσθημα για όλους. «…είναι πολύ κουραστικό να θυμώνεις…Βράζεις σαν κατσαρολάκι κι άντε να κρυώσεις μετά…». Με πολύ έξυπνες ιδέες η μαμά στρέφει το παιδί σε αγαπημένες του ασχολίες, του θυμίζει όμορφες στιγμές από το παρελθόν και του δημιουργεί θετικές εικόνες που το κάνουν να ξεχαστεί. «Όταν είμαστε μαζί, κάνουμε τα πιο ωραία όνειρα»! του αποκαλύπτει. Ποικίλες και διαφορετικές στιγμές, από πλάκες με φίλους μέχρι πικνίκ στην εξοχή κάνουν το αλεπουδάκι να μετανιώσει και να παραδεχτεί το λάθος του. Η συγχώρεση θα έρθει με τον πιο γλυκό τρόπο.

Η εικονογράφηση της ίδιας της συγγραφέως είναι υπέροχη και απολαυστική, συνοδεύει σωστά το κείμενο και απογειώνει τη φαντασία των παιδιών αποτυπώνοντας όλες τις όμορφες ιδέες της μαμάς. Απλές γραμμές, ολοσέλιδες ή και μικρότερες εικόνες, με μακρινά και υπερβολικά κοντινά πλάνα, χρωματικός πλούτος, χιλιάδες λεπτομέρειες που τραβούν το μάτι και ερεθίζουν τη φαντασία, το λεξιλόγιο και την επικοινωνία είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά μιας δουλειάς που βάζει για τα καλά τα παιδιά στη ζωή της μαμάς αλεπούς με το παιδάκι της. Τελικά, ο θυμός είναι παιχνιδάκι!

Βιβλίο Πώς να πάτε το χταπόδι σας στο σχολείο
Τίτλος πρωτοτύπου How to get your octopus to school
Συγγραφέας Becky Scharnhorst
Εικονογράφος Jaclyn Sinquett
Μεταφραστής Αιμιλία Γιασεμή
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Παπαδόπουλος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Έφτασε η ώρα λοιπόν να πας το χταπόδι σου στο σχολείο. Δε θα είναι εύκολο όμως! Θα προτιμούσε να μείνει σπίτι και να παίξετε. Επιπλέον, κρύβεται πολύ καλά και πρέπει να το βρεις. Σίγουρα θα περάσει πολύ ωραία στο σχολείο αλλά δε θα θέλει να σε αφήσει με τίποτα. Βάλτο να δοκιμάσει όμορφα ρούχα για να ντυθεί όπως θέλει. Προσοχή όμως προσοχή στο λεξιλόγιο και στις προτάσεις, γιατί αν αναστατωθεί το χταπόδι…θα αμολήσει μελάνι και θα έχουμε ατυχήματα. Θα φάτε μαζί το πρωινό εκείνης της μέρας, θα το κυνηγάς, θα το ψάχνεις, θα το πείθεις και θ’ αλλάζει γνώμη την αμέσως επόμενη στιγμή. Κι αφού επιτέλους αχνοφαίνεται η πολυπόθητη πόρτα του σχολείου μετά από όλα αυτά, εσύ θα είσαι εξαντλημένη και το χταπόδι σου ενθουσιασμένο. Συγκινήθηκα πολύ με τη διαχρονική παραδοχή του τέλους: «Κι όταν το χταπόδι σου τρέξει έξω από την αίθουσα για μια τελευταία αγκαλίτσα εσύ θα είσαι αυτή που δε θα μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου».

Μια αστεία και τρυφερή αλληγορική ιστορία για την πρώτη μέρα στο σχολείο που με έκανε να γελάσω και όχι μόνο. Η συγγραφέας, με το έξυπνο τέχνασμα ενός χαριτωμένου χταποδιού, βοηθάει από τη μια τα παιδιά να κατανοήσουν πώς θα είναι η πρώτη τους μέρα στο σχολείο και από την άλλη τους γονείς να νιώσουν όλα τα ποικίλα αισθήματα του παιδιού τους από κάτι τόσο πρωτόγνωρο γι’ αυτά: ντροπή, φόβο, δειλία, δισταγμό. Πρωταγωνιστεί ένα χταποδάκι, οι αντιδράσεις του όμως, η συμπεριφορά του, οι πράξεις του, τα αισθήματά του ταυτίζονται με αυτά των παιδιών που βρίσκονται στη θέση του κι αυτό κάνει πιο εύληπτη τη δυσκολία της μέρας και πιο οικείο τον χώρο του σχολείου. Γέλασα πολύ με τη συμπεριφορά του χταποδιού και θαύμασα την υπομονή της «μαμάς». Ψυχολογική και σωματική προετοιμασία, προσοχή στο λεξιλόγιο και στις κουβέντες, μεταφορά σε ένα νέο περιβάλλον γεμάτο παιχνίδια και γνώση, όλα δοσμένα με αγάπη και τρυφερότητα.

Η εικονογράφηση της Jaclyn Sinquett είναι εξαίρετη, υποδειγματική και πολύ αστεία. Ζωηρά χρώματα, ρεαλισμός, φωτοσκιάσεις, ποικίλες οπτικές γωνίες, πάρα πολλές λεπτομέρειες και φυσικά στις περισσότερες σελίδες έχουμε ένα καλά κρυμμένο χταπόδι που με δυσκόλεψε κι εμένα να το βρω! Λουλούδια, κήποι, δωμάτια, μπάνιο, σχολείο, όλα είναι γεμάτα από διάσπαρτα ή τακτοποιημένα αντικείμενα και… κρυμμένα χταπόδια! Η «μαμά» του χταποδιού και το χαριτωμένο μαλάκιο έχουν απολαυστικές εκφράσεις, τόσο αληθινές που θύμιζαν φωτογραφίες! Παιχνίδια, αντικείμενα, ρούχα γεμίζουν τις σελίδες με πληθώρα χρωμάτων και σχεδίων πυροδοτώντας τη φαντασία των παιδιών. Τελικά, πόσο δύσκολο είναι να προετοιμαστείς για να πας σχολείο; Γέλιο και χαρά σε ένα κείμενο!

The post «Θυμός; Παιχνιδάκι!», της Zalina Kishova & «Πώς να πάτε το χταπόδι σας στο σχολείο», της Becky Scharnhorst, εκδ. Παπαδόπουλος appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Απλώς ένα χρώμα
Τίτλος πρωτοτύπου Un color
Συγγραφέας-Εικονογράφος Ana Sanfelippo
Μεταφραστής Κλεοπάτρα Ελαιοτριβιάρη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Παπαδόπουλος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Ραμόν βάζει τη ροζ μπλούζα της αδελφής του και αρχίζει με την καλύτερή του φίλη να ψάχνουν το ροζ παντού γύρω τους: στα γουρούνια, στα φλαμίνγκο, στη φύση, οπότε και διαπιστώνουν ότι αυτό το χρώμα είναι το αγαπημένο της, στο λεξιλόγιό τους («τα βλέπω όλα ρόδινα»), στο ηλιοβασίλεμα και πώς βάφει τα πάντα γύρω με αυτό το χρώμα, παντού. Μια όμορφη ιστορία με λίγες και σύντομες προτάσεις που ακυρώνει το στερεότυπο «το ροζ είναι κοριτσίστικο χρώμα» και με μια μόνο φράση αποτυπώνει την αλήθεια: «Άραγε ανήκουν σε κάποιον τα χρώματα;».

Η εικονογράφηση είναι φυσικά γεμάτη ροζ και αποτυπώνει την ανεμελιά, την ευδιαθεσία και τη χαρά κάθε παιδιού στον κόσμο που ανακαλύπτει το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει. Μεγάλα και χορταστικά σχέδια, χιλιάδες μικρές εικόνες μέσα σε μεγαλύτερες που δημιουργούν απίθανες ιστορίες στο μυαλό των μικρών αναγνωστών, εκπληκτικές μα απλές λεπτομέρειες από το πάρκο, τη θάλασσα, τη φάρμα, το σπίτι ζωντανεύουν με τον καλύτερο ρεαλιστικό και ταυτόχρονα σουρεαλιστικό τρόπο την ιστορία. Υπέροχα τα δισέλιδα με τα χιλιάδες παιδιά και τις ποικίλες δραστηριότητές τους, με τα χιλιάδες παγωτά (πολλά σχέδια, σχήματα, μεγέθη κλπ.) και ο πίνακας με το ροζ ηλιοβασίλεμα. Μικρές εκπλήξεις, έξυπνες επιλογές αντικειμένων και πολλά άλλα θετικά γνωρίσματα αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο το κείμενο.

Βιβλίο Το Ρολόι της Αγάπης
Συγγραφέας Ελένη Βασιλειάδη
Εικονογράφος Ρένια Μεταλληνού
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Παπαδόπουλος

Μια συγκινητική ιστορία αγάπης και τρυφερότητας που φέρνει κοντά τους διαμετρικά αντίθετους κόσμους γονεϊκότητας και παιδιών: από τη μια ο μπαμπάς της ιστορίας με το ρολόι στο χέρι πιέζει το παιδί του να κάνει τα πράγματα που πρέπει (π. χ. μπάνιο) την ώρα που πρέπει κι από την άλλη η Σοφία έχει στήσει έναν ολόκληρο μικρόκοσμο γύρω από το νέο της μαγαζάκι, το «Πεϊνιρλάκι», στο οποίο βρίσκει τρόπο να βάλει τον μπαμπά της. Μέσα από αυτό απολαυστικό παραμύθι, το παιδί εξηγεί και ο γονιός καταλαβαίνει πως ο μικρόκοσμός του είναι μια προετοιμασία για το αύριο, είναι ένα μέρος όπου αποθέτει τα όνειρά του, ψάχνει τις δυνάμεις του για το δικό του μέλλον κι έτσι «δεν μπορώ να σταματάω έτσι ξαφνικά όταν με φωνάζεις». Μπορεί να τρέχει ασταμάτητα το ρολόι αλλά πάντα υπάρχει χρόνος για παιχνίδι. Επιπλέον, όταν παιδί και μπαμπάς είναι μαζί, παίζουν, γελάνε, περνάνε χρόνο, τότε αρχίζει να δουλεύει το Ρολόι της Αγάπης τους, ένα ρολόι που αντί για νούμερα έχει καρδούλες.

Η Ελένη Βασιλειάδη κατάφερε με πιστότητα και ρεαλισμό να αποτυπώσει σωστά όλες τις εκφάνσεις του μικρόκοσμου που ονειρεύεται ένα παιδί και ζωντανεύει με ενάργεια το «Πεϊνιρλάκι» όπως το ζει η Σοφία: τα παιχνίδια της τη βοηθάνε στις ετοιμασίες, οι πελάτες που έρχονται είναι ποικίλης συμπεριφοράς, οι πρώτες ύλες δίνουν ένα άρτιο αποτέλεσμα και τα πράγματα βελτιώνονται όταν έρχεται ο μπαμπάς. Το παραμύθι είναι το τρίτο βιβλίο της σειράς που έγραψε η Ελένη Βασιλειάδη με την κόρη της, Σοφία και απευθύνεται σε όσους θέλουν να αγαπήσουν, να γνωρίσουν και να κατανοήσουν τα παιδιά τους. Η εικονογράφηση της Ρένιας Μεταλληνού στήνει με φωτεινά, ποικίλα και ζωηρά χρώματα τον μικρόκοσμο της Σοφίας και η τέχνη της μου φέρνει στη μύτη μυρωδιές από καλοψημένο πεϊνιρλί. Τα παιχνίδια στην κουζίνα και στη σάλα απασχολούνται με τις ετοιμασίες (τυριά, σαλάτες, ζύμες από αλεύρι κ. ά.), κουβαλήματα, στρώσιμο και μέσα σε όλο αυτό ακούγεται η φωνή του μπαμπά. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που μπλέχτηκε το όνειρο του μαγαζιού με το πραγματικό δωμάτιο όταν εισβάλλει ο μπαμπάς (χιλιάδες αντικείμενα δημιουργούν μια αίσθηση ευχάριστης αναστάτωσης) και οι σκηνές που ακολουθούν ξεχειλίζουν από τρυφερότητα. Στην πιο γλυκιά καληνύχτα που έχω διαβάσει, τα πάντα σκοτεινιάζουν και μέχρι και τα παιχνίδια ξαπλώνουν για ύπνο!

The post «Απλώς ένα χρώμα», της Ana Sanfelippo & «Το Ρολόι της Αγάπης», της Ελένης Βασιλειάδη, εκδ. Παπαδόπουλος appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Τα κραγιόνια επιστρέφουν στο σχολείο
Τίτλος πρωτοτύπου The crayons go back to school
Συγγραφέας Drew Daywalt 
Εικονογράφος Oliver Jeffers
Μεταφραστής Φίλιππος Μανδηλαράς
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Παπαδόπουλος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πέρασε το καλοκαίρι και τα κραγιόνια ετοιμάζονται να επιστρέψουν στο σχολείο. Αποχαιρετούν την παραλία και τη νύχτα πριν την πρώτη μέρα στην τάξη ψάχνουν να βρουν τι θα φορέσουν για την επομένη. Θα συναντήσουν τους παλιούς τους φίλους, θα γνωρίσουν νέους, θα ανταλλάξουν γνώμες και νέα, τι όμορφα που είναι να γυρίζεις στο σχολείο! Σταδιακά γνωρίζουμε τα όμορφα κραγιόνια, το λευκό, το μπλε, το μαύρο που έχουν διαφορετικά ενδιαφέροντα αλλά και κάποια κοινά σημεία μεταξύ τους: στο ένα κραγιόνι αρέσουν τα μαθηματικά, στο άλλο να ζωγραφίζει, σε άλλο να διαβάζει, σε άλλο οι επιστήμες, όλα όμως περιμένουν κάτι πολύ σημαντικό! Ελάτε να το ανακαλύψουμε σε αυτήν τη διασκεδαστική ιστορία που ζωντανεύει μια σχολική καθημερινότητα… αλλιώς!

Η εικονογράφηση του Oliver Jeffers είναι χαριτωμένη και γεμάτη χρώματα. Χιλιάδες κραγιόνια, μικρά, μεγάλα, γεματούτσικα και καλοξυσμένα, μοναχικά και γελαστά, με ποικίλες αποχρώσεις αποκτούν ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά κι έτσι οι ποικίλες εκφράσεις τους για όσα συμβαίνουν στην ιστορία φέρνουν πολλά γέλια. Συγκινητική η εικόνα του αποχαιρετισμού στην παραλία, ξεκαρδιστική η επιλογή του ντυσίματος ανάμεσα σε φράκο, ποδιά μάγειρα και στολή Άη-Βασίλη, ενδιαφέρουσα η αναγνωστική πρόταση του κραγιονιού που του αρέσει να διαβάζει («Ο αόρατος άνθρωπος», του Ουέλς). Αυτά και άλλα στιγμιότυπα ζωντανεύουν με χαριτωμένο και ρεαλιστικό τρόπο, χωρίς φόντο και λεπτομέρειες, κάτι που μας βοηθάει να εστιάσουμε στην καθαυτή δράση σε πρώτο πλάνο.

Βιβλίο Το μικρό ευχαριστώ
Συγγραφέας Δανάη Δάσκα
Εικονογράφος Έλενα Τσαπρούνη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Παπαδόπουλος

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα μικρό Ευχαριστώ στο στόμα του Άλεξ μαζί με το μεγάλο Όχι, το τεράστιο Θέλω, το θεόρατο Μπορώ και το αόρατο Γιατί. Το Θέλω βρίσκει την τροφή του στην παιδική χαρά, στη βιτρίνα με τα γλυκά και μεγαλώνει πάρα πολύ. Το Όχι ψηλώνει εξίσου απότομα και γίνεται μακρύ. Το Μπορώ συντρόφευε πάντα το παιδί και μεγάλωνε σταδιακά χάρη στα «μπράβο» που άκουγε για κάθε του προσπάθεια αλλά τώρα κάτι άλλαξε. Το αόρατο Γιατί τρέφεται από τις ασταμάτητες ερωτήσεις του Άλεξ. Το Ευχαριστώ όμως παραμένει μικρό, μιας και ο Άλεξ δεν το βγάζει από το στόμα του. Μια ιδέα που έχει ο πατέρας του παιδιού θα το βοηθήσει να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει αυτή η λέξη στη ζωή του και τότε θα έρθουν μεγάλες ανατροπές. Η Δανάη Δάσκα έγραψε μια πολύ γλυκιά και τρυφερή ιστορία για τις σημαντικές πρώτες λέξεις της παιδικής ηλικίας, τον ρόλο τους στην καθημερινότητα, τις συνέπειες από την υπερβολική ή μέτρια χρήση τους κ. π. ά. Το παραμύθι δείχνει με έξυπνο τρόπο και ενδιαφέρουσες ισορροπίες μεταξύ των αισθημάτων πόσο απαραίτητα ή όχι είναι στη ζωή μας. Μικρές και απλές προτάσεις θα βοηθήσουν τα παιδιά να κατανοήσουν τον ψυχισμό του Άλεξ και να δουν πότε, πόσο και πώς επιτρέπεται η χρήση τους.

Η εικονογράφηση της Έλενας Τσαπρούνη είναι σουρεαλιστική, χωρίς ρεαλισμό και με βασικές αδρές γραμμές, χαρακτηριστικά που βοηθάνε τη μαγική ατμόσφαιρα του παραμυθιού και μας ταξιδεύουν μακριά από την οπτική πραγματικότητα. Μέσα σε αυτό το όμορφο, πολύχρωμο παραμυθένιο σύμπαν ξεδιπλώνεται η διδακτική ιστορία και ζωντανεύουν με γλυκύτητα ο Άλεξ και τα συναισθήματά του.

The post «Τα κραγιόνια επιστρέφουν στο σχολείο», της Drew Daywalt & «Το μικρό ευχαριστώ», της Δανάης Δάσκα, εκδ. Παπαδόπουλος appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Είμαι εδώ
Συγγραφέας Μυρτώ Κάζη
Εικονογράφος Ασπασία Ξυδέα
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Διόπτρα

Ήταν κάποτε μια καρδιά που χτυπούσε δυνατά κι όταν αγάπησε μια άλλη καρδιά μέσα της μεγάλωσε για εννιά μήνες ακόμη  μία. «Μαζί, αχώριστα χτυπήματα, ενωμένα κάτω από ένα πέπλο μαγικό». Και να που η μικρή καρδιά βγήκε στον έξω κόσμο κι η μεγάλη, δακρυσμένη, αναρωτιόταν πώς θα μπορούσε να την προστατεύει αφού θα είναι μακριά της; Κι όμως, ήταν ενωμένες με ένα αόρατο ουράνιο τόξο από πολύχρωμες κορδέλες! Η μεγάλη στηρίζει, θαυμάζει και αγαπά τη μικρή. Κι όταν η ζωή συνεχίζεται και οι καρδιές αυξάνονται, η πρώτη, η μεγάλη, αρχίζει να χτυπά πιο αδύναμα. Οι άλλες καρδιές στενοχωριούνται: «είχαν μάθει να πονάνε, να γελάνε, να αγωνιούν, να υποφέρουν, να ξεκαρδίζονται μαζί». Και τώρα;

Η Μυρτώ Κάζη έγραψε ένα γλυκό και τρυφερό παραμύθι που μέσα από απλές και βασικές έννοιες και μορφές βοηθάει τα παιδιά να κατανοήσουν τον δεσμό που τα ενώνει με τους γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους και τι συμβαίνει όταν κοπεί αυτός. Το κείμενο τα βοηθάει να κατανοήσουν τους δεσμούς αγάπης, τη σειρά στην ιεραρχία της ζωής και πάνω απ’ όλα τι θα συμβεί αν χαθεί ένας από τους μεγάλους. Ουράνια τόξα, αστέρια, καρδιές είναι όλα εκεί για να βοηθήσουν μικρούς και μεγάλους να αποδεχθούν την απώλεια, να αντιληφθούν πως, ακόμη κι αν συμβεί κάτι άσχημο, ο άνθρωπος που αγαπάνε θα βρει τον τρόπο να είναι πάντα πλάι τους.

Η εικονογράφηση της Ασπασίας Ξυδέα είναι γεμάτη παλ χρώματα, λιτή, απαλή. Οι καρδιές και το περιβάλλον τους ζωντανεύουν πολύ όμορφα, με ποικίλες διαβαθμίσεις χρωματισμού και ωραίες οπτικές γωνίες. Χωρίς λεπτομέρειες, χωρίς φόντο, βοηθάει την ιστορία να ξεδιπλωθεί απλά και τρυφερά. Φυσικά στην κρίσιμη στιγμή της ιστορίας τα πάντα σκουραίνουν και σκοτεινιάζουν, υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που δίνει φως και άρα ελπίδα για κάτι καλό, για κάτι πιο όμορφο από τη δύσκολη στιγμή της απώλειας. Όπως τονίζει και η ψυχολόγος Ζωή Στραβοπόδη στον πρόλογο: «Το πένθος δεν αφορά την εξαφάνιση του δεσμού αλλά τον μετασχηματισμό του… Γίνεται μια σταθερή, εσωτερική παρουσία που συνεχίζει να προσφέρει ασφάλεια και νόημα». Μια γλυκόπικρη ιστορία που δίνει δύναμη και απαλύνει τις δυσκολίες.

Βιβλίο Ένας γίγαντας στο σχολείο
Συγγραφέας Ιωάννης Γλωσσόπουλος
Εικονογράφος Γιάννης Σκουλούδης
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Διόπτρα

Ο Τούφας, ένα ψηλό και δυνατό αγόρι, έρχεται για πρώτη φορά στο σχολείο του Ορφέα και του Ζακ. Αρχίζει αμέσως να παρενοχλεί και να φοβίζει τον Ορφέα και το παιδί, το βράδυ πριν κοιμηθεί, εύχεται να μάθει πώς να μη φοβάται τον Τούφα. Έτσι μπαίνει στη ζωή του ένας γίγαντας που κουβαλάει ένα μεγάλο μυστικό.

Ο Ιωάννης Γλωσσόπουλος έγραψε μια έξυπνη και ανατρεπτική ιστορία για τον σχολικό εκφοβισμό, διανθίζοντάς την με απλές φράσεις και προτάσεις πάνω στον τρόπο αντιμετώπισης του bullying. «Μερικές φορές, τα παιδιά που είναι πολύ δυνατά χρησιμοποιούν τη δύναμή τους με λάθος τρόπο για να κερδίσουν την προσοχή ή να δείξουν ότι είναι οι αρχηγοί. Μπορεί να πιστεύουν ότι αν γίνουν τρομακτικοί είναι ο μόνος τρόπος για να μην τους αφήσει κανείς μόνους». Η καλοσύνη, η βοήθεια, η αποδοχή και η διόρθωση του λάθους είναι μερικά μόνο από τα μυστικά που θα βοηθήσουν τους μικρούς αναγνώστες να κατανοήσουν τι πραγματικά συμβαίνει στην ψυχή αυτού που τους φέρεται βάναυσα και άσχημα. Με υπομονή και κατανόηση, με σεβασμό στα αισθήματα των άλλων, μπορούν να λειάνουν τη «σκληρότητα» του συμμαθητή τους και να τον κερδίσουν, άλλωστε: «Η αγάπη φέρνει περισσότερους φίλους από τον φόβο». Ο σχολικός εκφοβισμός είναι πλέον ένα σύνηθες φαινόμενο και το παραμύθι του Ιωάννη Γλωσσόπουλου δείχνει στα παιδιά τον καλύτερο τρόπο για να πλησιάσουν αυτόν που τους κάνει κακό. Φυσικά και πρέπει να αναφερθεί το περιστατικό στους δασκάλους, άλλωστε συνεκδοχικά ο γίγαντας της ιστορίας αυτούς εκπροσωπεί κι επιπλέον υπάρχει μια σκηνή στο βιβλίο όπου ο Ορφέας το συζητάει με τους γονείς του. Ο σκοπός του βιβλίου είναι απλώς να ανοίξει ένας διάλογος για την ενσυναίσθηση, τη φιλία και τον σεβασμό, πριν καν εμφανιστεί το πρόβλημα. Αλλιώς, χρειάζεται άμεση δράση, μιας και είναι μια τραυματική εμπειρία που απαιτεί στοχευμένη παρέμβαση.

Η εικονογράφηση του Γιάννη Σκουλούδη είναι όμορφη, με ποικίλες οπτικές γωνίες και λίγες λεπτομέρειες που ζωντανεύουν ρεαλιστικά το σχολείο και το σπίτι του Ορφέα. Πληθώρα παιδιών στην τάξη και στην αυλή, μικρές αλλά και ολοσέλιδες εικόνες, σουρεαλιστικές κάποιες φορές αποτυπώσεις δίνουν το κατάλληλο πλαίσιο για να ζωντανέψει η ιστορία και για να την απολαύσουν οι μικροί αναγνώστες. Στο βιβλίο υπάρχουν επίσης σύντομη εισαγωγή του συγγραφέα για γονείς και εκπαιδευτικούς, καθώς και συμβουλές για όσους θέλουν να συνεχίσουν τη συζήτηση και μετά το παραμύθι. Προτάσεις για όσους μεγαλώνουν παιδιά σαν τον Ορφέα και τον Τούφα αλλά και τους ανθρώπους που βρίσκονται στην τάξη και διδάσκουν στα παιδιά σημαντικές έννοιες μαζί με την ύλη του σχολείου δημιουργούν ευκαιρίες για κουβέντα και γεννούν ιδέες πρόληψης και αντιμετώπισης.

The post «Είμαι εδώ», της Μυρτώς Κάζη & «Ένας γίγαντας στο σχολείο», του Ιωάννη Γλωσσόπουλου, εκδ. Διόπτρα appeared first on Πανος Τουρλης.