Βιβλίο Η καρέκλα του ελέους 
Τίτλος πρωτοτύπου The mercy chair
Συγγραφέας M. W. Craven
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα είναι από τα πιο σκοτεινά της σειράς με ήρωες τον Ουάσιγκτον Πόου και την Τίλι Μπράντσο, σε σημείο που πολλές φορές σταματούσα την ανάγνωση είτε λόγω των αιματηρών εικόνων που περιγράφονταν είτε λόγω του ψυχολογικού βάρους που προέκυπτε ως συνέπεια των εξελίξεων. Σκοτάδι και φως παλεύουν αδιάσπαστα και σε κάθε σελίδα βυθιζόμουν όλο και περισσότερο σ’ έναν δρόμο χωρίς γυρισμό. Όπως πάντα, ξεκινάμε σχετικά χαλαρά, όταν το πτώμα ενός άντρα ανακαλύπτεται κάτω από το φέρετρο μιας γυναίκας χάρη σε μια ομάδα ασβών που σκάβουν το έδαφος. Στη συνέχεια, η Στέφανι Φλιν, επιθεωρήτρια και διευθύντρια του SCAS, αναθέτει στον Πόου να βοηθήσει και πάλι την υπαστυνόμο Τζο Νάιτινγκεϊλ σε μια υπόθεση στην Κάμπρια, αυτήν τη φορά με τη βοήθεια και του Λάινους Γιόργκενσεν από το Εθνικό Γραφείο Ελέγχου. Ο Τομέας Ανάλυσης Σοβαρών Εγκλημάτων θεωρείται μια από τις λίγες μονάδες της Εθνικής Υπηρεσίας Δίωξης Εγκλήματος που δε συμβάλλει και πολύ στην ατζέντα κατά της τρομοκρατίας, επειδή όμως κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί, κανείς δεν ξέρει τον πραγματικό λόγο που τους «κόλλησαν» τον Λάινους. Ο Πόου τον αντιπαθεί από την αρχή και όντως στην πορεία αποδεικνύεται πως άλλος είναι ο ρόλος του στην ιστορία.

Ταυτόχρονα, με διαρκή πρωθύστερα, παρακολουθούμε τις συνεδρίες του αρχιφύλακα με την Κλάρα Λανγκ, ψυχολόγο ειδικευμένη στη θεραπεία ψυχικού τραύματος, κατόπιν εντολής των ανωτέρω του πρώτου, συνεπεία των γεγονότων της τελευταίας του περιπέτειας που θα ανακαλύψουμε σε αυτό το βιβλίο. Έτσι η πλοκή ξετυλίγεται πότε μέσα από τις συζητήσεις τους και πότε με τα καθαυτά γεγονότα. Οι συνεδρίες αποτελούν μικρά διαλείμματα για ανακεφαλαίωση και ηρεμία πριν συνεχίσουμε την καταβύθιση στον σκοτεινό κόσμο του βιβλίου και χάρη σε αυτές κοιτάμε την υπόθεση από διαφορετικές σκοπιές όσο ψυχαναλύεται ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά του Πόου. Επιτέλους, ο αρχιφύλακας, χάρη στις συνεδρίες με την ψυχολόγο, δείχνει την ευαίσθητη και ευάλωτη πλευρά του, με μια συναισθηματική και άκρως ανθρώπινη αντίδραση σε αυτά που βιώνει, που δεν είναι και λίγα! Επιπλέον, η Εστέλ Ντόιλ, μια γυναίκα με περιθωριακή εμφάνιση αλλά άφθαστες γνώσεις εγκληματολογίας και ιατροδικαστικής, με απαξιωτική συμπεριφορά στους αστυνόμους και κοφτερή γλώσσα, έκανε πρόταση γάμου στον άντρα που αγαπάει, τον Πόου, κι εκείνος δέχτηκε! Πώς είναι άραγε η νέα τους καθημερινότητα; Θα καταφέρει η υπόθεση του βιβλίου να τους κρατήσει ενωμένους με τα όσα διαδραματίζονται;

Ο αρχιφύλακας Ουάσινγκτον Πόου, ντετέκτιβ του SCAS (Τομέα Ανάλυσης Σοβαρών Εγκλημάτων, που υπάγεται στην NCA, την Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος), ζει μόνιμα στην Κάμπρια, στο απομονωμένο Χέρντγουικ Κροφτ, το καταφύγιό του. Ο Τομέας είναι πραγματικά ενδιαφέρων, μιας και ο ρόλος του είναι να αναγνωρίζει κατά συρροή βιαστές και δολοφόνους και να παρέχει αναλυτική υποστήριξη σε κάθε αστυνομική υπηρεσία που είχε να ερευνήσει περίπλοκους φόνους δίχως φανερό κίνητρο. Στο πλάι του είναι η Τίλι Μπράντσο, με προβληματικές κοινωνικές δεξιότητες, που έχει μεγαλώσει αποκομμένη από τον κόσμο αλλά με πτυχίο από την Οξφόρδη στα 16 της, που «παίρνει τα πάντα τοις μετρητοίς και πιστεύει όλα όσα της λένε», που έπεφτε θύμα συναδελφικού bullying, αλλά είναι τρομερή στον προγραμματισμό των υπολογιστών και στις τεχνολογίες, μια «κοινωνική χειροβομβίδα με υπέροχη αθωότητα»! Αγαπημένη μου κακή της συνήθεια είναι το γεγονός πως λέει πάντα αυτό που σκέφτεται, χωρίς να έχει συναίσθηση πως έτσι ίσως προσβάλλει ή σοκάρει τον συνομιλητή της (κάποια περιστατικά όμως με έκαναν να γελάσω ηχηρά). Θα μπορούσε να την πει κανείς και αυτιστική, μόνο που πολλές αντιδράσεις της δεν ανήκουν σ’ έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Αυτοί οι δύο εντελώς αντίθετοι χαρακτήρες έχουν πλέον βρει τα πατήματά τους κι έχουν δέσει πολύ καλά ως συνεργάτες, με αποτέλεσμα αξέχαστες και ξεκαρδιστικές ατάκες αλλά και σκληρή δουλειά. Η συναναστροφή της αθώας κι απονήρευτης Μπράντσο με τον Πόου σταδιακά την έχει αλλάξει εσωτερικά και εξωτερικά, της έχει δώσει περισσότερο θάρρος και αυτοπεποίθηση, αρχίζει πλέον να νιώθει φιλικά απέναντί του και γενικότερα να συνειδητοποιεί πώς είναι να έχεις κάποιον να σε νοιάζεται και να σε βοηθάει. Η κοπέλα μαλακώνει την αψύτητα του Πόου κι εκείνος τη βοηθάει να προσαρμοστεί στον έξω κόσμο, οπότε συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον χωρίς τη χιλιοειπωμένη ερωτική αίσθηση της χημείας που έχω δει σε χιλιάδες άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα με πρωταγωνιστές άντρα και γυναίκα ντετέκτιβ. Στο τέλος του βιβλίου η φιλία και η πίστη της Τίλι στον Πόου θα φέρει πιο γρήγορα τη μεγάλη ανατροπή που θα διαλύσει τα πάντα στον αέρα.

Ο Κορνίλιους Γκριν, που βρέθηκε δεμένος στο Δέντρο του Κεραυνού στο Καρλάιλ, λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου. Ήταν χαρισματικός, η παρουσία του επισκίαζε τους άλλους και ταυτόχρονα είχε το ένστικτο να ανακαλύπτει τους φόβους, τις ελπίδες και τις προκαταλήψεις των ανθρώπων και να τα εκμεταλλεύεται! Εξ ου και ίδρυσε και ταυτόχρονα διηύθυνε ένα θρησκευτικό ησυχαστήριο, τα Παιδιά του Ιώβ, μια θρησκευτική οργάνωση που όμως δεν έχει καταφέρει να αναγνωριστεί από τους αρμόδιους φορείς. Τα μέλη της υπακούνε πιστά στον Νόμο του Θεού αλλά δεν κάνουν προσηλυτισμό και αποφεύγουν να τραβήξουν την προσοχή ή να κατηγορηθούν για υποκίνηση μίσους και βίας. Στο Ινστιτούτο Τσάπελ Γουντ, όπου είναι η έδρα τους, ακολουθείται ένα αυστηρό πρόγραμμα για παιδιά και εφήβους με συμπεριφορά που έρχεται σε αντίθεση με τη Βίβλο, στην πραγματικότητα όμως δίνονται ακραίες θρησκευτικές οδηγίες, με σκοπό τη διόρθωση ανεπιθύμητων στοιχείων του χαρακτήρα, όπως η ομοφυλοφιλία που πλήττει την έννοια του γάμου ενώ ταυτόχρονα είναι ξεκάθαρα εναντίον της θεωρίας της εξέλιξης που αντιβαίνει στον Λόγο του Θεού και των εκτρώσεων. Πρόκειται τελικά για θρησκευτική ομάδα ή για σέχτα; Είναι όμως υπεύθυνη και για τον θάνατο του ιδρυτή της; Τι είναι η καρέκλα του ελέους και η θεραπεία αποστροφής; Η ιατροδικαστής Εστέλ Ντόιλ ανακαλύπτει ανάμεσα στα χιλιάδες τατουάζ του πτώματος έξι αλφαριθμητικές αλληλουχίες. Τι σημαίνουν αυτοί οι κωδικοί και σε τι αντιστοιχούν;

Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι μια εξαφανισμένη γυναίκα, η Μπέθανι Μπόουμαν, μια άτακτη και επιθετική έφηβη που το έσκασε από το σπίτι της και γύρισε πέντε χρόνια μετά για να σφάξει την οικογένειά της, όπως δείχνουν τα στοιχεία. Μήπως δεν το έκανε αυτή τελικά; Αν όχι, τότε ποιος; Και πού βρίσκεται η κοπέλα τώρα, τόσα χρόνια μετά; Πώς ήταν οι σχέσεις της με τους γονείς της; Πώς συνδέεται με τη δολοφονία του Κορνίλιους Γκριν και με τα Παιδιά του Ιώβ; Πώς είναι να σε κακοποιούν συναισθηματικά; Ανατρίχιασα με τον τρόπο που ανατράφηκε, χωρίς βιβλία, χωρίς δικά της ρούχα, χωρίς παιχνίδια, με ελάχιστο φαγητό, ίσα για να κρατιέται στη ζωή, γιατί όμως της φέρονταν έτσι οι γονείς της ενώ ξεχώριζαν τ’ αδέλφια της, Ιβ και Άαρον; Πόσο αρρωστημένο μυαλό είχαν και γιατί μισούσαν τόσο πολύ το παιδί τους; Τι συνέβη και η Μπέθανι εξαφανίστηκε οριστικά, απότομα και αμετάκλητα από τις ζωές όλων τους πριν γυρίσει να τους σφάξει; Γιατί εκείνη τη φορά δεν κατέφυγε στη φίλη της, Άλις; Η Άλις Σίμοντς διασταυρώνεται με τον Πόου και την Μπράντσο και τους αποκαλύπτει στοιχεία που ίσως βοηθήσουν στις έρευνες, είναι αλήθεια όμως τα όσα λέει ή έχει κίνητρα για μεγαλύτερη ενοχοποίηση της φίλης της;

Γροθιά στο στομάχι η συμπεριφορά των Μπόουμαν στο παιδί τους («…όσοι κακοποιούν την οικογένειά τους γίνονται εξαιρετικά καλοί στο να το καλύπτουν. Δεν ελέγχουν απλά το θύμα, ελέγχουν το αφήγημα», σελ. 173), ένα κορίτσι που τελικά μεγαλώνει με πολλά σύνδρομα, όπως αυτό του απορριφθέντος παιδιού, που το αναπτύσσουν όσα δεν εισπράττουν αγάπη από τους ανθρώπους που πρέπει να τα αγαπούν και να τα φροντίζουν. Αν μάλιστα η απόρριψη συνεχιστεί ως την εφηβεία, το παιδί δε θα νιώθει την ασφάλεια και τη σταθερότητα που είναι θεμελιώδη για τη συναισθηματική ανάπτυξη, οπότε θα είναι πολύ τυχερό αν ενηλικιωθεί χωρίς να έχει πάρει ατυχείς αποφάσεις. Η αρρωστημένη κατάσταση στο σπιτικό της δεν είναι τίποτα μπροστά στα όσα διαδραματίζονται στα Παιδιά του Ιώβ από τέρατα που νιώθουν θεοί και, με πρόσχημα τις θεραπείες αποστροφής, αναγκάζουν αθώους να έρθουν αντιμέτωποι με τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού τους. Κι όλα αυτά στην Κάμπρια, «…ουσιαστικά μια μικρή χώρα ανάμεσα στη Σκωτία και την Αγγλία», όπου «η γη μύριζε πρόβατα, άγριο ρείκι και εκατοντάδες άλλα πράγματα». Οι λεπτοδουλεμένες βελονιές στα ψυχογραφήματα των ηρώων συνοδεύονται από παραστατικές περιγραφές τόπων, τοπίων και ατμόσφαιρας και όσο πλησιάζουμε στο τέλος η μια ανατροπή ακολουθεί την άλλη, με αποτέλεσμα να μην ξέρω τι θα μάθω στην επόμενη σελίδα, στο επόμενο κεφάλαιο και να μένω ξάγρυπνος ως το τέλος. Ταυτόχρονα, ο συγγραφέας παραθέτει ενδιαφέροντα πραγματολογικά στοιχεία, όπως ο Νόμος του Μπένφορντ και η τελετουργική δολοφονία / αυτοκτονία 909 μελών του Ναού του Λαού το 1978 που είχε ιδρύσει ο Τζιμ Τζόουνς, καθώς και αρκετούς προβληματισμούς γύρω από τα θέματα που αναπτύσσει στο βιβλίο. Τονίζει πως η Βίβλος δεν πρέπει να ερμηνεύεται κυριολεκτικά, μιας και δεν είναι αλάνθαστη. Μας λέει απλά ποιοι είμαστε, από πού προερχόμαστε και πού πηγαίνουμε, είναι μετα-αφηγητική, ένας οδηγός για μια καλή ζωή και όχι πανάκεια. Επίσης, «Η μεγαλύτερη απειλή για τη φυτική δημοκρατία αυτή τη στιγμή δεν είναι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός, είναι η άκρα δεξιά» (σελ. 90).

«Η καρέκλα του ελέους» είναι μια σκληρή και τραγική ιστορία, γεμάτη αλήθειες που δεν πρέπει να βγουν στο φως, φριχτά μυστικά και σχεδόν απάνθρωπη πλοκή. Η υπόθεση περιπλέκεται όλο και περισσότερο, οι κλιμακούμενες εξελίξεις μπλέκουν ολοένα και πιο πολύ την κατάσταση, οι ανώτεροι αξιωματικοί αποκτούν χοντρούς μπελάδες για τους οποίους πρέπει να λογοδοτήσουν και ο Πόου μας αφήνει για αρκετές σελίδες με την αγωνία για το τι, πότε, γιατί και πώς πήγε στραβά και κατέληξε στην ψυχολόγο. Για άλλη μια φορά, μικρές απροσδιόριστες και αναπάντεχες λεπτομέρειες αποκαλύπτουν αίτια θανάτου και κίνητρα, ανατρέπουν θεωρίες, εμπλουτίζουν την ιστορία, οδηγούν σε κορύφωση της αγωνίας. Το κουβάρι ξεμπλέκεται αριστοτεχνικά, με σύντομα κεφάλαια ενώ μια βεντάλια χαρακτήρων διευκολύνουν ή δυσκολεύουν τις έρευνες. Η «Καρέκλα του ελέους» είναι ένα μυθιστόρημα στο οποίο τρυπώνουν η ατμόσφαιρα και το κλίμα των έργων του Chris Carter και το οποίο απολαμβάνει η V. C. Andrews. Στο τέλος παρατίθεται και συνέντευξη του συγγραφέα, όπου, δε μας φτάνει που το βιβλίο τινάζει στον αέρα τα όσα ξέραμε ως τώρα για την ιστορία των κεντρικών χαρακτήρων, τώρα μαθαίνουμε πως το επόμενο μυθιστόρημα είναι μεταβατικό ώστε το μεθεπόμενο να δώσει νέο αέρα και να οδηγήσει αλλού τους ήρωες και την ιδέα των βιβλίων! Ουφ….

Βιβλίο Ο Βοτανολόγος 
Τίτλος πρωτοτύπου The Botanist
Συγγραφέας M. W. Craven
Μεταφραστής Χριστίνα Ριζοπούλου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο αρχιφύλακας Ουάσινγκτον Πόου, ντετέκτιβ του SCAS (Τομέα Ανάλυσης Σοβαρών Εγκλημάτων, που υπάγεται στην NCA, την Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος), ζει μόνιμα στην Κάμπρια, στο απομονωμένο Χέρντγουικ Κροφτ, το καταφύγιό του. Ο Τομέας είναι πραγματικά ενδιαφέρων, μιας και ο ρόλος του είναι να αναγνωρίζει κατά συρροή βιαστές και δολοφόνους και να παρέχει αναλυτική υποστήριξη σε κάθε αστυνομική υπηρεσία που είχε να ερευνήσει περίπλοκους φόνους δίχως φανερό κίνητρο. Στο πλάι του είναι η Τίλι Μπράντσο, με προβληματικές κοινωνικές δεξιότητες, που έχει μεγαλώσει αποκομμένη από τον κόσμο αλλά με πτυχίο από την Οξφόρδη στα 16 της, που «παίρνει τα πάντα τοις μετρητοίς και πιστεύει όλα όσα της λένε», που έπεφτε θύμα συναδελφικού bullying, αλλά είναι τρομερή στον προγραμματισμό των υπολογιστών και στις τεχνολογίες, μια «κοινωνική χειροβομβίδα με υπέροχη αθωότητα»! Αγαπημένη μου κακή της συνήθεια είναι το γεγονός πως λέει πάντα αυτό που σκέφτεται, χωρίς να έχει συναίσθηση πως έτσι ίσως προσβάλλει ή σοκάρει τον συνομιλητή της (κάποια περιστατικά όμως με έκαναν να γελάσω ηχηρά). Θα μπορούσε να την πει κανείς και αυτιστική, μόνο που πολλές αντιδράσεις της δεν ανήκουν σ’ έναν τέτοιο χαρακτηρισμό.

Αυτοί οι δύο εντελώς αντίθετοι χαρακτήρες έχουν πλέον βρει τα πατήματά τους κι έχουν δέσει πολύ καλά ως συνεργάτες, με αποτέλεσμα αξέχαστες και ξεκαρδιστικές ατάκες αλλά και σκληρή δουλειά. Η συναναστροφή της αθώας κι απονήρευτης Μπράντσο με τον Πόου σταδιακά την έχει αλλάξει εσωτερικά και εξωτερικά, της έχει δώσει περισσότερο θάρρος και αυτοπεποίθηση, αρχίζει πλέον να νιώθει φιλικά απέναντί του και γενικότερα να συνειδητοποιεί πώς είναι να έχεις κάποιον να σε νοιάζεται και να σε βοηθάει. Τώρα μάλιστα που έχει υπό την επίβλεψή της ένα ολόκληρο σώμα αναλυτών, τους «Τυφλοπόντικες», η δράση της απογειώνεται. Η κοπέλα μαλακώνει την αψύτητα του Πόου κι εκείνος τη βοηθάει να προσαρμοστεί στον έξω κόσμο, οπότε συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον χωρίς τη χιλιοειπωμένη ερωτική αίσθηση της χημείας που έχω δει σε χιλιάδες άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα με πρωταγωνιστές άντρα και γυναίκα ντετέκτιβ. Στο πλάι τους και πάλι η Στέφανι Φλιν, επιθεωρήτρια και διευθύντρια του SCAS, μητέρα ενός μικρού παιδιού, η οποία επέστρεψε στη δράση, η αρχιεπιθεωρήτρια Τάι-γιανγκ Λι που ερευνά τη δολοφονία του Έλσιντ Ντόιλ, η αστυνόμος Μέιδερς, ο Τζέφερσον Μπλακ από το «Μαύρο καλοκαίρι», ο οποίος πλέον έχει μετατραπεί από κορυφαίο σεφ σε αφεντικό του οργανωμένου εγκλήματος (χάρη σε αυτόν έχουν συμμαζευτεί το εμπόριο ναρκωτικών και η πορνεία στην Κάμπρια) και ο ρόλος του στις εξελίξεις είναι μια έκπληξη, ο αλκοολικός και ξεπεσμένος δημοσιογράφος Χένινγκ Σταλ, μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα που μπαίνει στο στόχαστρο του Βοτανολόγου αλλά, αν καταφέρει να παραμείνει ζωντανός, ίσως και να κάνει μια νέα αρχή και πολλοί άλλοι.

Στο μυθιστόρημα, ο Ουάσιγκτον Πόου και η Τίλι Μπράντσο αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα δύο σκοτεινές υποθέσεις που κάποια στιγμή συνδέονται με αναπάντεχο τρόπο κι ο δυο τους αποδύονται σε ανελέητο κυνήγι με τον χρόνο για τον εντοπισμό του κατά συρροή δολοφόνου και την ίδια στιγμή για την επίλυση της υπόθεσης της Ντόιλ. Η επιστήμονας αυτή, μια γυναίκα με περιθωριακή εμφάνιση αλλά άφθαστες γνώσεις εγκληματολογίας και ιατροδικαστικής, με απαξιωτική συμπεριφορά στους αστυνόμους και κοφτερή γλώσσα, είδαμε στα προηγούμενα βιβλία της σειράς ότι συνεργάζεται άψογα με τον Πόου με τον οποίο φλερτάρει ξεδιάντροπα, εκείνος όμως τη θεωρεί μια πολύ καλή του φίλη κι έχει αποδειχθεί πως όντως είναι πραγματικά εκεί που τη χρειάζεται όταν τη χρειάζεται. Εδώ η Εστέλ συλλαμβάνεται για τον φόνο του πατέρα της στο Νιούκασλ και την υπόθεσή της αναλαμβάνει η αστυνομία της Νορθάμπρια, οπότε η θέση του Πόου στη διερεύνηση της υπόθεσης είναι πολύ λεπτή. Τι στοιχεία υπάρχου εναντίον της; Μέσα, κίνητρο και ευκαιρία την υποδεικνύουν, έλλειψη άλλων ιχνών την καταδικάζουν. Σταδιακά γνωρίζουμε τη σχέση της με τον πατέρα της, τα σκαμπανεβάσματά τους, τις δυσκολίες τους και μας αποκαλύπτεται ένα παρελθόν πολύ διαφορετικό απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς. Αυτή η περιπέτεια θα οδηγήσει Πόου και Ντόιλ να πάρουν δύσκολες μα οριστικές αποφάσεις για το μέλλον τους κι αυτό πυροδοτεί τις εξελίξεις.

Και σε αυτό το βιβλίο η πορεία της επίλυσης επήλθε από μικρές, σχετικά τυχαίες λεπτομέρειες, που έδωσαν το έναυσμα στον συγγραφέα να ξεδιπλώσει ολοζώντανα τα στάδια της έρευνας καθαυτά, γεμίζοντάς με αγωνία για το αποτέλεσμα της αναζήτησης και όλων των ιχνών που έβρισκαν οι πρωταγωνιστές όσο σκάλιζαν την υπόθεση. Η επίλυση του μυστηρίου σχηματίζεται κυρίως μέσα από τα ευρήματα κι ένιωσα σα να ήμουν παρών στις εναλλακτικές οπτικές γωνίες που χρησιμοποιούσαν η Μπράντσο και ο Πόου για να βρουν την αλήθεια. Από τη στιγμή μάλιστα που δημιουργούνται μικρές ανάπαυλες από τη μία υπόθεση που τους δίνει την ευκαιρία ή την αφορμή να ψάξουν την άλλη, δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω. Μικρές απροσδιόριστες και αναπάντεχες λεπτομέρειες αποκαλύπτουν αίτια θανάτου και κίνητρα, ανατρέπουν θεωρίες, εμπλουτίζουν την ιστορία, οδηγούν σε κορύφωση της αγωνίας. Αυτήν τη φορά η υπόθεση μας ρίχνει στον σκληρό κόσμο των ναρκισσιστών, των ανθρώπων χωρίς ενσυναίσθηση, τους οποίους ο Βοτανολόγος αποφασίζει να τιμωρήσει σα δικαστής, ένορκος και εκτελεστής τους. Ένας φανατικός μισογύνης, ένας χρεοκοπημένος ηθικά πολιτικός, μια ρατσίστρια youtuber και κάποιοι άλλοι μπαίνουν στο στόχαστρο και ο χρόνος τελειώνει αδυσώπητα γρήγορα! Πώς καταφέρνει όμως ο ένοχος να πραγματοποιεί τα σχέδιά του παρά τις προειδοποιήσεις του που δίνουν χρόνο στην αστυνομία και στο πρωταγωνιστικό ντουέτο; Πώς σκοτώνει τα θύματά του; Πώς συνδέονται τα άτεχνα ποιήματά του με τον θάνατό τους;

«Ο Βοτανολόγος» του M. W. Craven είναι ένας φόρος τιμής στον John Dickson Carr (1906-1977), Αμερικανό συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων, από τους καλύτερους στο είδος των μυστηρίων κλειδωμένου δωματίου, μιας και στο βιβλίο από τη μια έχουμε έναν δολοφόνο που προειδοποιεί τα θύματά του αλλά καταφέρνει να τα σκοτώσει κι από την άλλη κάποιος παγίδεψε την Εστέλ Ντόιλ φεύγοντας από τον τόπο του εγκλήματος χωρίς να αφήσει ίχνη ούτε μέσα ούτε γύρω από το σπίτι του θύματος! Έμαθα πολλά πράγματα για τη φαρμακευτική, καθώς και για τα φυτά και τα δηλητήριά τους, στοιχεία και πληροφορίες που έβαζαν το λιθαράκι τους στην επίλυση του μυστηρίου και με γέμιζαν αγωνία και ένταση ως το τέλος. Ο τρόπος θανάτου μού φάνηκε αρκετά υπερβολικός και κάποιες ανατριχιαστικές εγχειρητικές λεπτομέρειες καλό θα ήταν να απουσιάζουν, πάντως έμεινα ικανοποιημένος και πάλι από τον συγγραφέα, γιατί το κουβάρι ξεμπλέκεται αριστοτεχνικά, με κορυφώσεις, εκπλήξεις και αληθοφανείς ανατροπές. Σύντομα κεφάλαια, τεκμηριωμένες επιστημονικές απόψεις και μια βεντάλια χαρακτήρων που διευκολύνουν ή δυσκολεύουν τις έρευνες είναι και πάλι τα καλά συστατικά μιας νέας περιπέτειας με το αγαπημένο μου ζευγάρι ερευνητών, η οποία ολοκληρώνεται κλιμακωτά, στρωτά και με μεγάλη προσοχή και αληθοφάνεια.

Βιβλίο Τυφλό σημείο 
Τίτλος πρωτοτύπου Dead ground
Συγγραφέας M. W. Craven
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο αρχιφύλακας Ουάσινγκτον Πόου, ντετέκτιβ του SCAS (Τομέα Ανάλυσης Σοβαρών Εγκλημάτων, που υπάγεται στην NCA, την Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος), ζει μόνιμα στην Κάμπρια και η άδεια που έδωσε ο Έντουαρντ βαν Ζάιλ για να ξεκουραστούν όσοι ασχολήθηκαν με την υπόθεση του Φροντιστή είναι η καλύτερη περίοδος για να βάλει το μυαλό του σε μια τάξη. Ο Τομέας είναι πραγματικά ενδιαφέρων, μιας και ο ρόλος του είναι να αναγνωρίζει κατά συρροή βιαστές και δολοφόνους και να παρέχει αναλυτική υποστήριξη σε κάθε αστυνομική υπηρεσία που είχε να ερευνήσει περίπλοκους φόνους δίχως φανερό κίνητρο. Στο πλάι του είναι η Τίλι Μπράντσο, με προβληματικές κοινωνικές δεξιότητες, που έχει μεγαλώσει αποκομμένη από τον κόσμο αλλά με πτυχίο από την Οξφόρδη στα 16 της, που «παίρνει τα πάντα τοις μετρητοίς και πιστεύει όλα όσα της λένε», που πέφτει θύμα συναδελφικού bullying, αλλά είναι τρομερή στον προγραμματισμό των υπολογιστών και στις τεχνολογίες. Αγαπημένη μου κακή της συνήθεια είναι το γεγονός πως λέει πάντα αυτό που σκέφτεται, χωρίς να έχει συναίσθηση πως έτσι ίσως προσβάλλει ή σοκάρει τον συνομιλητή της (κάποια περιστατικά όμως με έκαναν να γελάσω ηχηρά). Θα μπορούσε να την πει κανείς και αυτιστική, μόνο που πολλές αντιδράσεις της δεν ανήκουν σ’ έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Η συναναστροφή της αθώας κι απονήρευτης Μπράντσο με τον Πόου σταδιακά την έχει αλλάξει εσωτερικά και εξωτερικά, της έχει δώσει περισσότερο θάρρος και αυτοπεποίθηση, πλέον αρχίζει να νιώθει φιλικά απέναντί του και γενικότερα να συνειδητοποιεί πώς είναι να έχεις κάποιον να σε νοιάζεται και να σε βοηθάει. Τώρα μάλιστα που έχει υπό την επίβλεψή της ένα ολόκληρο σώμα αναλυτών, τους «Τυφλοπόντικες», η δράση της απογειώνεται. Η κοπέλα μαλακώνει την αψύτητα του Πόου κι εκείνος τη βοηθάει να προσανατολιστεί στον έξω κόσμο, οπότε συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον χωρίς τη χιλιοειπωμένη ερωτική αίσθηση της χημείας που έχω δει σε χιλιάδες άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα με πρωταγωνιστές άντρα και γυναίκα ντετέκτιβ.

Το βιβλίο ξεκινάει με τη δίκη του ντετέκτιβ αρχιφύλακα Ουάσιγκτον Πόου για τις αλλαγές και τις μεταβολές που έκανε στο υποστατικό όπου μένει, το Χέρντγουικ Κροφτ, ώστε να το μετατρέψει σε σύγχρονη και άνετη οικία, μέσα στην έκταση που αγόρασε μεν νόμιμα από τον νεκρό πλέον Τόμας Χιουμ αλλά η περιοχή περιήλθε στη δικαιοδοσία του Εθνικού Δρυμού του Λέικ Ντίστρικτ, αφού ο Πόου δεν ολοκλήρωσε ποτέ τους συνηθισμένους νομικούς ελέγχους για να είναι εντάξει. Έτσι, κατηγορείται για τις μεταβολές αυτές, αφού το κτήριο θεωρείται πολιτιστική κληρονομιά κι επομένως απαγορεύεται η παραμικρή αλλαγή πάνω του. Στο πλάι του βρίσκεται η Βικτόρια Χιουμ, κόρη του νεκρού πωλητή που τον στηρίζει στην περιπέτεια που τον έριξε με την καταγγελία του ο πρώην αρχιεπιθεωρητής Τζάρεντ Γουόρντλ που είχε συγκρουστεί με τον Πόου στην υπόθεση του Φροντιστή αλλά τα λάθη του του κόστισαν την καριέρα του και τώρα ασχολείται με την τοπική πολιτική σκηνή. Είμαστε έναν μήνα μετά την επίλυση αυτής της πολύκροτης υπόθεσης, για την οποία μαθαίνουμε κάποια βασικά πράγματα χωρίς όμως να χαλάει η έκπληξη για όσους δεν τη διάβασαν, μιας και ο συγγραφέας κρατάει όσα είναι σημαντικά για τις εξελίξεις στο παρόν βιβλίο χωρίς να παραθέτει λεπτομέρειες που θα αποκαλύψουν την πορεία και την ταυτότητα εκείνων των ερευνών.  Παραδόξως, ο Πόου πρότεινε στην Τίλι τη νομική του εκπροσώπηση κι εκείνη δέχτηκε να μελετήσει την πολεοδομική νομοθεσία και να ετοιμαστεί σωστά, μόνο που η δίκη διακόπτεται από δύο άντρες που σχεδόν τους απάγουν και τους μεταφέρουν ενώπιον του Άλαστορ Λοκ, που εργάζεται για τη Βρετανική Μυστική Υπηρεσία, τη ΜΙ5.

Το πτώμα του Κρίστοφερ Μπίρμαν, Βρετανού υπηκόου που ζει στην Αμερική, βρέθηκε σ’ ένα πορνείο μιας υποβαθμισμένης περιοχής του Καρλάιλ, όπου κάποια σημεία καλό είναι να αποφεύγονται: «Αν το Μπότσεργκεϊτ [όπου βρέθηκε το πτώμα] ήταν ο πολιτισμικός υπόνομος του Καρλάιλ, το Dog ήταν το πράγμα που επέπλεε σ’ αυτόν, ήταν η χειρότερη παμπ στη χειρότερη συνοικία της πόλης» (σελ. 125). Οι αδαείς περί τα εγκληματολογικά Μυστικές Υπηρεσίες ζητούν την επίσημη μεν συνεργασία της Κάμπρια, ουσιαστικά όμως του Τζόναθαν Πόου και της Τίλι Μπράντσο. Είμαστε σε μια περίοδο που η Κάμπρια θα φιλοξενήσει τη σύνοδο κορυφής μεταξύ σημαντικών ηγετών του εμπορίου και ο Μπέρμαν είχε την εταιρεία που αναλαμβάνει τις μεταφορές των ανώτερων στελεχών από και προς το αεροδρόμιο. Μιας και ο Αμερικανός Υπουργός Εμπορίου θα παίξει σημαντικό ρόλο στις χρηματοδοτήσεις, εμφανίζεται και η ειδική πράκτορας του FBI Μέλοντι Λι που εργάζεται για να βεβαιωθεί για την ασφάλεια της παρουσίας του στη σύνοδο. Εκείνη είχε προειδοποιήσει τον Πόου για τον Φροντιστή και με χαρά συνεργάζονται ξανά. Άλλωστε, το FBI θέλει κάποιον έμπιστο και ικανό αλλά ταυτόχρονα αδιάφορο για τις πολιτικές ισορροπίες ώστε να πιάσει τον ένοχο πάση θυσία. Επομένως ποιος σκότωσε τον Μπέρμαν και γιατί; Ήξερε κάτι ως προς την ασφάλεια των προσώπων στη σύνοδο  κορυφής, είχε να κάνει με τον πληρωμένο έρωτα ή με ναρκωτικά; Τι δεν κολλάει στην υπόθεση και προβληματίζει τον Πόου; Τι σχέση έχουν οι φιγούρες από ένα πολωνικό παραμύθι στο γείσο του τζακιού όπου βρέθηκε το πτώμα;

Και σε αυτό το βιβλίο η πορεία της επίλυσης επήλθε από μικρές, σχετικά τυχαίες λεπτομέρειες, που έδωσαν το έναυσμα στον συγγραφέα να ξεδιπλώσει ολοζώντανα τα στάδια της έρευνας καθαυτά, γεμίζοντάς με αγωνία για το αποτέλεσμα της αναζήτησης και όλων των ιχνών που έβρισκαν όσο σκάλιζαν την υπόθεση. Η επίλυση του μυστηρίου σχηματίζεται κυρίως μέσα από τα ευρήματα κι ένιωσα σα να ήμουν παρών στις εναλλακτικές οπτικές γωνίες που χρησιμοποιούσαν η Μπράντσο και ο Πόου για να βρουν την αλήθεια. Αυτήν τη φορά η υπόθεση μας ρίχνει στον σκληρό κόσμο της αρχαιοκαπηλίας και στα άδυτα του βρετανικού στρατού, γεμίζοντάς με θαυμασμό για τις γνώσεις του συγγραφέα πάνω στα θέματα αυτά ενώ οι εξελίξεις τρέχουν ως την τελευταία σελίδα, με κάθε κεφάλαιο να αποτελεί κι ένα βήμα προς την επίλυση του γρίφου. Αληθοφανείς ανατροπές, ένα καλά μπερδεμένο κουβάρι που ξετυλίγεται χωρίς να κουράζει και μια βεντάλια χαρακτήρων που διευκολύνουν ή δυσκολεύουν τις έρευνες είναι και πάλι τα καλά συστατικά μιας νέας περιπέτειας με το αγαπημένο μου ζευγάρι ερευνητών. Πλην του Άλαστορ Λοκ, γνωρίζουμε τη Μέρι Χόουπ της ΜΙ5, επικεφαλής της υπόθεσης και τη Χάνα Φιντς, τον σύνδεσμο μεταξύ των δύο υπηρεσιών, η οποία κάνει όμως απανωτά λάθη. Επίσης βρήκα ενδιαφέρον το παιχνίδι μεταξύ της παθολογοανατόμου Εστέλ Ντόιλ, με την περιθωριακή εμφάνιση αλλά με άφθαστες γνώσεις εγκληματολογίας και ιατροδικαστικής και του Πόου, συναρπαστική και προσεγμένη την εμφάνιση της τραυματισμένης ψυχικά επιθεωρήτριας και διευθύντριας του SCAS Στέφανι Φλιν, η οποία βρίσκεται σε άδεια λοχείας και παρατεταμένη αναρρωτική άδεια, στην προσπάθειά της να επουλώσει τα τραύματά της και να ξεχάσει όσα βίωσε με την υπόθεση του Φροντιστή όσο ο αυστηρός και δεσποτικός κέρβερος που λέγεται Ζόι προσπαθεί με κάθε τρόπο να καθυστερήσει την επιστροφή της σε μια δουλειά που ουσιαστικά την άφησε ψυχολογικό ράκος. Συναντάμε ξανά την ντετέκτιβ υπαστυνόμο Τζο Νάιτινγκεϊλ, την ανώτερη στην αστυνομία της Κάμπρια, την οποία όμως οι μυστικές υπηρεσίες παρακάμπτουν γιατί η υπόθεση απαιτεί διακριτικότητα και επιδέξιους χειρισμούς ταυτόχρονα, οπότε ο Πόου προσπαθεί να την εντάξει όσο γίνεται περισσότερο στις έρευνες για να την εξευμενίσει, καθώς και τον αστυφύλακα πλέον Άντριου Ριγκ που είχε βάλει σε κίνδυνο την καριέρα του στην υπόθεση του Φροντιστή για χάρη του Πόου ενώ στις σελίδες διαχέεται ένας διακριτικός φόρος τιμής στις ταινίες του Τζέιμς Μποντ και στο σύμπαν του.

Διαδοχικά βήματα ερευνών για τον εντοπισμό του δολοφόνου, ανακρίσεις, αναζήτηση στον τοπικό υπόκοσμο, όπου δρα πλέον μια συμμορία ναρκωτικών με πειθαρχία και οργάνωση, κάτι πρωτοφανές για τον τρόπο διακίνησης και δράσης, στοιχεία που δεν κολλάνε, ανύπαρκτες ταυτότητες σε βάσεις δεδομένων, μυστικά και ψέματα, δυσκολεύουν όλο και περισσότερο την επίλυση του γρίφου. Και για να κατανοήσουν τον φόνο, η Τίλι, ο Πόου και η Λι αρχίζουν να αναλύουν τη μυστηριώδη ληστεία με την οποία ξεκινάει το βιβλίο, τους εμπλεκόμενους, τα κίνητρα, τους λόγους της δολοφονίας, στην προσπάθειά τους να ενώσουν τα κομμάτια ενός πραγματικά δύσκολου παζλ. Η πέμπτη υπόθεση του Ουάσιγκτον Πόου διαφέρει αρκετά από το μοτίβο των προηγούμενων και ακολουθεί μια κάπως στατική πορεία ερευνών, γεμάτη όμως αποκαλύψεις και ένοχα μυστικά. Δεν είναι κακό ένας συγγραφέας να πειραματίζεται και να βελτιώνεται, οπότε πιστεύω πως το «Τυφλό σημείο» είναι μια καλή δοκιμή βασισμένη στα στερεότυπα του αστυνομικού μυθιστορήματος αφού και πάλι ο M. W. Craven  αφήνει το δικό του σημάδι στο κείμενο, με τον έξυπνο χειρισμό και το άρτιο δέσιμο της πλοκής, καθώς και με τις γνώσεις που προσφέρει γύρω από τους θεματικούς άξονες της ιστορίας του.

Βιβλίο Ο Φροντιστής 
Τίτλος πρωτοτύπου The Curator
Συγγραφέας M. W. Craven
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δύο κομμένα δάχτυλα μέσα σε κούπα που έχει αποτυπωμένους τους χαρακτήρες #ΠΜΚ6 είναι το χριστουγεννιάτικο δώρο μιας υπαλλήλου στην ετήσια γιορτή του γραφείου της, ένα ζευγάρι ακόμη περιμένει ανάμεσα σε μαγειρεμένα κρέατα ενός καταστήματος τροφίμων στο Γουαϊτχέιβεν και άλλα δύο ανακαλύπτει ένας νεωκόρος στην εκκλησία του Αγίου Λουκά στα περίχωρα του Μπάροου-ιν-Φέρνες. Αυτή η υπόθεση είναι αρκετά δύσκολη να επιλυθεί και θα ρίξει τον Ουάσινγκτον Πόου με την καλύτερή του φίλη, Τίλι Μπράντσο, και πάλι στα αχαρτογράφητα νερά της ανθρώπινης ψυχής αλλά και στον σκοτεινό, αφανή κόσμο του διαδικτύου. Η ιστορία εκτυλίσσεται έξι μήνες μετά το προηγούμενο βιβλίο της σειράς «Μαύρο καλοκαίρι» και διαδραματίζεται αρχικά στην Κάμπρια και στη συνέχεια στα σχετικά απομονωμένα νησιά του Φέρνες. Η πλοκή είναι πιο στατική συγκριτικά με τα προηγούμενα δύο, ειδικά όταν τα ίχνη οδηγούν τους δύο πρωταγωνιστές στα νησιά, κατάλαβα σχεδόν αμέσως όμως πως αυτό είναι ένα ήρεμο μεσοδιάστημα ανάμεσα σε δύο κορυφώσεις: τη διάπραξη των φόνων στην αρχή, όπου ένιωσα τα πρώτα κύματα αδρεναλίνης, και τη μεγάλη ανατροπή όσο πλησιάζαμε στο τέλος. Χάρη στις γλαφυρές περιγραφές ταξίδεψα και έμαθα σχεδόν εκ των έσω πώς είναι να ζεις στα νησιά του Φέρνες, μια συστάδα που επισήμως είναι η πιο ανεμοδαρμένη στη Βρετανία και η οποία, με το Κανάλι του Γουόλνι, του μεγαλύτερου από αυτά, προστατεύεται από τη φουρτουνιασμένη Θάλασσα της Ιρλανδίας. Όταν έχει άμπωτη τα περισσότερα είναι προσβάσιμα με τα πόδια, πότε το νησί Πίελ έγινε αγαπημένος και δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Χάζεψα λοιπόν τους γλάρους, ένιωσα το θαλασσινό νερό στα χέρια και στο πρόσωπο, απόλαυσα τη σχετική ηρεμία, κι αμέσως, χωρίς προειδοποίηση, έρχεται μια συγγραφική πλημμυρίδα που με παρέσυρε σε μια δίνη γεγονότων ως τη φριχτή αλήθεια και το πραγματικό κίνητρο των φόνων!

Ο αρχιφύλακας Ουάσινγκτον Πόου, ντετέκτιβ του SCAS (Τομέα Ανάλυσης Σοβαρών Εγκλημάτων, που υπάγεται στην NCA, την Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος), έχει αποσυρθεί και μένει μόνιμα στην Κάμπρια, ζητώντας από την υπηρεσία του να δουλεύει από το σπίτι αν δεν είναι απαραίτητος σε κάποια υπόθεση. Ο Τομέας είναι πραγματικά ενδιαφέρων, μιας και ο ρόλος του είναι να αναγνωρίζει κατά συρροή βιαστές και δολοφόνους και να παρέχει αναλυτική υποστήριξη σε κάθε αστυνομική υπηρεσία που είχε να ερευνήσει περίπλοκους φόνους δίχως φανερό κίνητρο. Τα πάντα πλέον έχουν αλλάξει στην προσωπική ζωή του Πόου: έχει μάθει την αλήθεια για τη γέννησή του και τώρα ψάχνει γεμάτος αγωνία τον βιολογικό του πατέρα. Στο πλάι του είναι η Τίλι Μπράντσο, με προβληματικές κοινωνικές δεξιότητες, που έχει μεγαλώσει αποκομμένη από τον κόσμο αλλά με πτυχίο από την Οξφόρδη στα 16 της, που «παίρνει τα πάντα τοις μετρητοίς και πιστεύει όλα όσα της λένε», που πέφτει θύμα συναδελφικού bullying, αλλά είναι τρομερή στον προγραμματισμό των υπολογιστών και στις τεχνολογίες. Αγαπημένη μου κακή της συνήθεια είναι το γεγονός πως λέει πάντα αυτό που σκέφτεται, χωρίς να έχει συναίσθηση πως έτσι ίσως προσβάλλει ή σοκάρει τον συνομιλητή της (κάποια περιστατικά όμως με έκαναν να γελάσω ηχηρά). Θα μπορούσε να την πει κανείς και αυτιστική, μόνο που πολλές αντιδράσεις της δεν ανήκουν σ’ έναν τέτοιο χαρακτηρισμό.

Η συναναστροφή της Μπράντσο με τον Πόου σταδιακά την έχει αλλάξει εσωτερικά και εξωτερικά, της έχει δώσει περισσότερο θάρρος και αυτοπεποίθηση, πλέον αρχίζει να νιώθει φιλικά απέναντί του και γενικότερα να συνειδητοποιεί πώς είναι να έχεις κάποιον να σε νοιάζεται και να σε βοηθάει. Τώρα μάλιστα που έχει υπό την επίβλεψή της ένα ολόκληρο σώμα αναλυτών, τους «Τυφλοπόντικες», η δράση της απογειώνεται. Η κοπέλα μαλακώνει την αψύτητα του Πόου κι εκείνος τη βοηθάει να προσανατολιστεί στον έξω κόσμο, οπότε συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον χωρίς τη χιλιοειπωμένη ερωτική αίσθηση της χημείας που έχω σε χιλιάδες άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα με πρωταγωνιστές άντρα και γυναίκα ντετέκτιβ. Και σε αυτό το βιβλίο η πορεία της επίλυσης επήλθε από μικρές, σχετικά τυχαίες λεπτομέρειες, που έδωσαν το έναυσμα στον συγγραφέα να ξεδιπλώσει ολοζώντανα τα στάδια της έρευνας καθαυτά, γεμίζοντάς με αγωνία για το αποτέλεσμα της αναζήτησης και όλων των ιχνών που έβρισκαν όσο σκάλιζαν την υπόθεση. Η επίλυση του μυστηρίου σχηματίζεται κυρίως μέσα από τα ευρήματα κι ένιωσα σα να ήμουν παρών στις εναλλακτικές οπτικές γωνίες που χρησιμοποιούσαν η Μπράντσο και ο Πόου για να βρουν την αλήθεια.

Γύρω τους υπάρχουν συνάδελφοι και συνεργάτες του SCAS, όπως η ντετέκτιβ επιθεωρήτρια και διευθύντρια του SCAS Στέφανι Φλιν, που πήρε τη θέση του Πόου (είναι ακριβώς εκείνη η αξιωματικός που ακροβατεί ανάμεσα στο καθήκον και το ένστικτο, όταν η κρισιμότητα μιας κατάστασης απαιτεί παράκαμψη της γραφειοκρατίας), η οποία τώρα είναι έγκυος κι έχει μεταμορφωθεί συμπεριφορικά προς το χειρότερο, με τη σύντροφό της να μην ξέρει πώς να τη χειριστεί. Η αδερφή της, Ζόι, προσπαθεί να την πείσει να εγκαταλείψει την καριέρα της γιατί πλέον έχει ανθρώπους που βασίζονται πάνω της και η δουλειά της δεν της επιτρέπει να παίρνει τις σωστές αποφάσεις. Επιπλέον, έχουμε τον διευθυντή, Έντουαρντ βαν Ζάιλ, τον ντετέκτιβ αστυφύλακα Ντέιβ Κάφλαν, την ειδική πράκτορα του FBI Μέλοντι Λι, την υπαστυνόμο Τζο Νάιτινγκεϊλ, την παθολογοανατόμο Εστέλ Ντόιλ, με περιθωριακή εμφάνιση, ντυμένη σαν αφέντρα σε σαδομαζοχιστικό κλαμπ, με γνώσεις εγκληματολογίας και ιατροδικαστικής και αγαπημένο της αυτοκόλλητο αυτό στην πόρτα του νεκροτομείου που γράφει «Όλοι ψοφάνε να έρθουν εδώ» και άλλους, οι οποίοι είτε εμποδίζουν την πορεία της έρευνας από πίστη στο γράμμα του νόμου ή από προσωπικό όφελος είτε αναγνωρίζουν το ένστικτο και την εμπειρία του Πόου και της Μπράντσο και τους στηρίζουν στον αγώνα δρόμου που έχουν μέχρι να βρουν τον ένοχο.

Δεν ξέρω γιατί αλλά λάτρεψα το επάγγελμα του Όουεν Ντεντ, στον οποίο προσφεύγει κάποια στιγμή ο Πόου: ειδικεύεται στο νομικό ναρκοπέδιο των ενταλμάτων, «ειδικά σε όσα ήταν άσχημα διατυπωμένα ή ξεκάθαρα αδικαιολόγητα, εντάλματα που έδιναν πάτημα σε μελλοντικές εφέσεις». Η αξιολόγησή τους γίνεται με την μέθοδο 5 x 5 x 5, δηλαδή ένα σύστημα με πέντε στάδια: την αξιολόγηση της πηγής (έμπιστη ή όχι), της πληροφορίας (έμμεση ή άμεση), τη διασπορά των πληροφοριών σε λοιπές αστυνομικές υπηρεσίες. Παιχνίδια με τις λέξεις, προσεκτική διατύπωση, έρευνα, τι υπέροχα! Επίσης έμαθα περισσότερα για τον τρόπο που εντοπίζουν τις κεφαλές εκτυπωτή ώστε να ανακαλύψουν από πού προέρχονται τα χαρτιά που χρησιμοποιεί ο δολοφόνος: κάθε κεφαλή έχει τις δικές της μικροσκοπικές ατέλειες που είναι μοναδικές ακριβώς σαν τα δακτυλικά αποτυπώματα! Ακόμη πιο συναρπαστική, αν και περίπλοκη, είναι η ενεργητική ταυτοποίηση εκτυπωτή ή «εντοπισμός κίτρινης κουκκίδας», επομένως, όπως προτείνει ο ίδιος ο συγγραφέας στο σημείωμά του, καλύτερα να χρησιμοποιήσετε τον εκτυπωτή κάποιου άλλου για τα απειλητικά σας μηνύματα! Πίσω απ’ όλα αυτά κρύβεται κάτι που φυσικά δεν μπορώ να αναφέρω, ο συγγραφέας όμως με βοήθησε να καταλάβω πώς επηρέασε τις ζωές κάποιων ευάλωτων ατόμων, άλλωστε πρόσφατα είχε ακουστεί και στις ειδήσεις μια τέτοια μέθοδος, απλώς τώρα κατανόησα τα διαδοχικά στάδια ένταξης, συνήθειας και προετοιμασίας που αφορούν το όλο concept. «Για ένα ευάλωτο άτομο, ειδικά για κάποιο που δε δέχεται συχνά ενθάρρυνση στη ζωή του, το κίνητρο αυτό μπορεί να αποδειχτεί πανίσχυρο και πολλές φορές εθιστικό» (σελ. 190). Η επιλογή των ατόμων είναι προσεκτική: άσχημες εμπειρίες, ακούσια απομόνωση, κατάθλιψη και διαταραχή οριακής προσωπικότητας.

«Ο Φροντιστής» είναι μια αδίστακτη προσωπικότητα που καταφέρνει να χειραγωγεί ευάλωτους χαρακτήρες και να τους οδηγεί στα άκρα με μια μέθοδο ανατριχιαστική και καλοσχεδιασμένη. Η περίπλοκη υπόθεση που απασχολεί όμως τον Ουάσινγκτον Πόου και την Τίλι Μπράντσο έχει πολλές περισσότερες παραμέτρους και αλήθειες που οδηγούν σε υψηλά επίπεδα παράνοιας. Απανωτές εκπλήξεις και ανατροπές, σταδιακές αποκαλύψεις που οδηγούν αργά και βασανιστικά στο τέλος και μια ιστορία που με έκανε να δω εντελώς διαφορετικά το διαδίκτυο και τη χρήση του είναι μερικά μόνο από τα γνωρίσματα ενός βιβλίου που με ξενύχτησε όπως και τα προηγούμενα της σειράς.

Βιβλίο Μαύρο καλοκαίρι
Τίτλος πρωτοτύπου The puppet show
Συγγραφέας M. W. Craven
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η νέα περιπέτεια του ήρωα που δημιούργησε ο M. W. Craven είναι γεμάτη ένταση και αγωνία, καλά φυλαγμένα μυστικά και ένα αέναο παιχνίδι γάτας και ποντικού ενώ ο χρόνος τελειώνει και ο Πόου κατηγορείται για δολοφονία. Ποιον σκότωσε και γιατί; Είναι αλήθεια αυτό ή συμβαίνει κάτι άλλο, κάτι πιο σκοτεινό και απάνθρωπο; Η ιστορία ξεκινάει με μια ανατρεπτική σκηνή και αμέσως γυρίζουμε 14 μέρες πίσω ώστε να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή. Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα σκέψη γιατί κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου για να μάθω τι συνέβη αυτές τις δύο εβδομάδες και πώς φτάσαμε στην πρώτη σκηνή του βιβλίου με το συναρπαστικό cliffhanger.

Το πρώτο κεφάλαιο του μυθιστορήματος μας εισάγει στην υψηλή κουζίνα, την οποία ορκίζομαι να μην τιμήσω ποτέ μου. Μας συστήνει τον ορτολάνο (emberiza hortulana) ή βλάχο στα ελληνικά, ένα γλυκό, όμορφο ωδικό πτηνό που «χρησιμοποιείται ως το βασικό συστατικό στο πιο σαδιστικό πιάτο σε ολόκληρο τον κόσμο», δηλαδή, αφού το πιάσουν με δίχτυ γιατί τα σκάγια το καταστρέφουν, το τυφλώνουν μιας και τρέφεται μόνο νύχτα ώστε σε τέσσερις μήνες να παχύνει και στη συνέχεια… το πνίγουν στο μπράντι ώστε τα πνευμόνια του να γεμίσουν από αυτό και να αποτελέσουν ένα θεσπέσιο φινίρισμα γευσιγνωσίας. Ευτυχώς, αμέσως μετά συνελήφθη ο Ουάσιγκτον Πόου ως ύποπτος για ανθρωποκτονία κι έτσι αγνόησα την ανατριχιαστική αυτή εισαγωγή του βιβλίου. Πού να ήξερα πως στο τέλος με περίμενε κάτι χειρότερο και πιο απάνθρωπο.

Το γοητευτικά αξιοπερίεργο ντουέτο ερευνητών επιστρέφει. Ο Ουάσιγκτον Πόου είχε τεθεί σε διαθεσιμότητα μετά την τραγική έκβαση μιας υπόθεσης στην οποία ήταν υπεύθυνος και τη χειρίστηκε λάθος, όταν όμως εμφανίστηκε ο Πυρπολητής στο πρώτο βιβλίο της σειράς ο διευθυντής του SCAS (Τομέα Ανάλυσης Σοβαρών Εγκλημάτων, που υπάγεται στην NCA, την Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος) βαν Ζάιλ τον ζήτησε πίσω ως υφιστάμενο της Φλιν. Ο Τομέας είναι πραγματικά ενδιαφέρων, μιας και ο ρόλος του είναι να αναγνωρίζει κατά συρροή βιαστές και δολοφόνους και να παρέχει αναλυτική υποστήριξη σε κάθε αστυνομική υπηρεσία που είχε να ερευνήσει περίπλοκους φόνους δίχως φανερό κίνητρο. Ο Πόου είναι ένας χαρακτήρας που ξεφεύγει αρκετά από τους ντετέκτιβ της σύγχρονης αστυνομικής λογοτεχνίας γιατί έχει και μια σκοτεινή πλευρά που φωτίζεται μέσα από ακραίες πράξεις. Στις «Μαριονέτες» είδαμε πως δεν είναι μόνο ο άνθρωπος που θέλει να αποδώσει δικαιοσύνη αλλά διακατέχεται και από έναν αέναο θυμό. Δεν έδειξε απλά το σήμα του σε μια παρέα από μεθύστακες που ενοχλούσαν την Τίλι αλλά τους προκάλεσε σε καβγά, δεν έκανε σύσταση σε συνάδελφο για το bullying αλλά του επιτέθηκε, επομένως τι πραγματικά ταράζει την ψυχή του;

Αυτό το μάθαμε στην πρώτη περιπέτεια, μαζί με το τι συνέβη με τη μητέρα του και γιατί βαφτίστηκε Ουάσιγκτον. Ένα μεγάλο μυστικό αποκαλύφθηκε, κλονίζοντας τον κόσμο του και δείχνοντάς του πως όλη του η ζωή στηριζόταν σ’ ένα ψέμα. «Από τότε που ανακάλυψε την αλήθεια, ο θυμός και το μίσος του είχαν μεταμορφωθεί σε μια τρομακτική οργή, μια ζωτική ανάγκη για εκδίκηση… Κάτι μέσα του είχε καταρρεύσει» (σελ. 28). Επιπλέον, άλλαξε και η στάση του απέναντι στο γυναικείο φύλο. Πριν μάθει την αλήθεια, η εγκατάλειψη από τη μητέρα του είχε καταστρέψει όλες τις σχέσεις του, γιατί επικεντρωνόταν με εμμονή σε κάθε ψεγάδι της εκάστοτε συντρόφου του μέχρι να συμβεί το αναπόφευκτο. Τώρα όμως που έμαθε πως η μητέρα του είχε θυσιάσει τα πάντα για κείνον, άρχισε και πάλι να θέλει μια γυναικεία παρουσία στη ζωή του. Ταυτόχρονα, μετά την πύρρειο νίκη του στην υπόθεση του Πυρπολητή πέρσυ, οι ρόλοι στον SCAS έχουν αλλάξει: η Στέφανι Φλιν πήρε τα ηνία κι εκείνος επέστρεψε στη θέση του αρχιφύλακα: «Είχε την κατάλληλη αναλογία ανάμεσα σε εξουσία και ευθύνη. Ούτως ή άλλως, ποτέ δεν ένιωθε άνετα στη θέση του επιθεωρητή» (σελ. 29). Με τον ίδιο τρόπο επηρεάστηκαν οι βαθμοί, η συμπεριφορά και ο χαρακτήρας πολλών συναδέλφων του Πόου μετά το πρώτο μυθιστόρημα, αν κι εδώ η ιστορία επικεντρώνεται σε ελάχιστους από αυτούς, ανάμεσά τους όπως πάντα κι ένας τυφλωμένος από εξουσία που θα τινάξει τα πάντα στον αέρα από υπερφίαλο εγωισμό και μόνο.

Από την άλλη, έχουμε την Τίλι (Ματίλντα) Μπράντσο, με τις προβληματικές κοινωνικές δεξιότητες, που έχει μεγαλώσει αποκομμένη από τον κόσμο αλλά με πτυχίο από την Οξφόρδη στα 16 της, που «παίρνει τα πάντα τοις μετρητοίς και πιστεύει όλα όσα της λένε», που πέφτει θύμα συναδελφικού bullying, αλλά είναι τρομερή στον προγραμματισμό των υπολογιστών και στις τεχνολογίες. Αγαπημένη μου κακή της συνήθεια είναι το γεγονός πως λέει πάντα αυτό που σκέφτεται, χωρίς να έχει συναίσθηση πως έτσι ίσως προσβάλλει ή σοκάρει τον συνομιλητή της (κάποια περιστατικά όμως με έκαναν να γελάσω ηχηρά). Η εξήγηση είναι μία: «Και, καθώς τα μαθηματικά ήταν μια επιστήμη με ελάχιστο χώρο για επιλεκτική ερμηνεία, δεν είχε μάθει πώς να εκφράζεται… Τα μαθηματικά εξέφραζαν την αλήθεια, οπότε το ίδιο έκανε κι εκείνη. Δεν της είχε περάσει ποτέ απ’ το μυαλό να κάνει κάτι διαφορετικό» (σελ. 66). Θα μπορούσε να την πει κανείς και αυτιστική, μόνο που πολλές αντιδράσεις της δεν ανήκουν σ’ έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Μάλιστα, η συναναστροφή της με τον Πόου σταδιακά την έχει αλλάξει εσωτερικά και εξωτερικά, της έχει δώσει περισσότερο θάρρος και αυτοπεποίθηση, πλέον αρχίζει να νιώθει φιλικά απέναντί του και γενικότερα να συνειδητοποιεί πώς είναι να έχεις κάποιον να σε νοιάζεται και να σε βοηθάει. Μάλιστα, μετά την υπόθεση του Πυρπολητή έκανε αίτηση για προαγωγή και τώρα έχει υπό την επίβλεψή της ένα ολόκληρο σώμα αναλυτών, τη «Συμμορία Σκούμπι», με ήδη σημαντικές επιτυχίες στο ενεργητικό τους.

Ως προς την πλοκή, η Ελίζαμπεθ Κίτον ήταν η τελευταία μεγάλη υπόθεση του Πόου πριν απομακρυνθεί από την Αστυνομία πέντε χρόνια πριν. Ήταν η κόρη του ιδιοκτήτη ενός σημαντικού για την Κάμπρια εστιατορίου, του Τζάρεντ Κίτον, διάσημου σεφ που έχει μαγειρέψει για πολλές επιφανείς προσωπικότητες, καθώς και για τη Βασίλισσα. Ο Πόου είχε αρκετές υποψίες ώστε να στρέψει την έρευνά του στην προσωπικότητα του πατέρα: «Το προσωπείο του χαρούμενου, παιχνιδιάρη και γοητευτικού σεφ ήταν απλώς μια φενάκη… Όταν έσβηναν οι κάμερες μετατρεπόταν σε έναν αποστασιοποιημένο, ανέκφραστο και χειριστικό άνθρωπο… Ήταν διαβολικός. Απολάμβανε σαδιστικά να προκαλεί πόνο» (σελ. 44). Τελικά κρίθηκε ύποπτος για δολοφονία και καταδικάστηκε σε φυλάκιση, παρ’ όλο που το πτώμα της κόρης του δε βρέθηκε ποτέ. Τώρα, έξι χρόνια αργότερα, μια κοπέλα εμφανίστηκε ως Ελίζαμπεθ Κίτον. Αν αυτό είναι αλήθεια, ο Πόου είναι υπεύθυνος για την επανειλημμένη κακοποίηση της Ελίζαμπεθ και για τις δύσκολες συνθήκες κράτησης ενός αθώου στη φυλακή. Θα καταφέρει να βγάλει άκρη από αυτό το μπέρδεμα; Θα πειστεί για την αλήθεια της Κίτον; Και γιατί η Ελίζαμπεθ εξαφανίστηκε σχεδόν αμέσως μόλις ανέτρεψε τα πάντα άμα τη εμφανίσει της; Ο Πόου φοβάται πως υπάρχει ένα καλά στρωμένο σχέδιο εκδίκησης εναντίον του και η προφάιλερ Τίλι είναι η καλύτερη βοήθεια που θα μπορούσε να έχει. Στο μυθιστόρημα παρακολουθούμε βήμα προς βήμα τις ατράνταχτες αποδείξεις της πραγματικής ταυτότητας της Κίτον και στη συνέχεια μια σειρά από εκπλήξεις που οδηγούν στην ενοχή του Πόου για τη δολοφονία της!

Ένας αγώνας δρόμου ενάντια στη στημένη σύλληψη του αρχιφύλακα είναι το μυθιστόρημα, δηλαδή μια συναρπαστική σειρά από γεγονότα που φωτίζονται λανθασμένα αλλά μια μικρή πληροφορία φέρνει τα μισά στη σωστή οπτική γωνία κι αγωνιούσα για τα άλλα μισά. Ίσως η λύση του βασικότερου προβλήματος πιστοποίησης ταυτότητας να φανεί επιστημονική φαντασία, είμαστε όμως στον 21^ο αιώνα και τα πάντα πλέον μπορούν να συμβούν. Τέλος, ας μην ξεχνάμε πως έχουμε να κάνουμε με τον M. W. Craven, επομένως μη νομίσετε ούτε στιγμή πως το αεροπλάνο της ανάγνωσης θα προσγειωθεί στον διάδρομο που βλέπετε μπροστά σας, μιας και η μεγάλη αποκάλυψη με έπιασε απροετοίμαστο και με έκανε να δώσω συγχαρητήρια στον συγγραφέα για τον σωστό χειρισμό της πλοκής και για τις υπέροχες εκπλήξεις που επιφυλάσσει σε μια ιστορία γεμάτη ενδιαφέρουσες πληροφορίες, ανατροπές και σασπένς. «Μαύρο καλοκαίρι» για τον Πόου, καθόλου μαύρη η εμπειρία της ανάγνωσης αυτού του βιβλίου. Και ξαναλέω, θα το βάζω πολύ ευχαρίστως στα πόδια όποτε βλέπω αστεράτο εστιατόριο και θα παρκάρω στην πρώτη βλαχοταβέρνα που θα συναντώ, όχι εξαιτίας της ατμόσφαιρας που επικρατεί στην κουζίνα του και για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίες αλλά και λόγω των εργαλείων που χρησιμοποιούν εκεί. Όταν φτάσετε στο τέλος, θα καταλάβετε τι εννοώ.

Βιβλίο Μαριονέτες
Τίτλος πρωτοτύπου The puppet show
Συγγραφέας M. W. Craven
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η πλοκή είναι τρομερά ενδιαφέρουσα και τα στάδια έρευνας είναι συναρπαστικά. Έχουμε έναν ένοχο που καίει ζωντανά τα θύματά του κι ένα γοητευτικά αξιοπερίεργο ντουέτο ερευνητών που ακολουθεί τα ίχνη του και προσπαθεί να μπει στο μυαλό του. Τα ευρήματα, οι φωτογραφίες, η επαγωγική σκέψη, η χρήση βάσεων δεδομένων και διαφόρων άλλων στοιχείων οδηγούν από σελίδα σε σελίδα στον ένοχο. Μου άρεσε πολύ που η πορεία της επίλυσης επήλθε από μικρές, σχετικά τυχαίες λεπτομέρειες, που έδωσαν το έναυσμα στον συγγραφέα να ξεδιπλώσει ολοζώντανα τα στάδια της έρευνας καθαυτά, γεμίζοντάς με αγωνία για το αποτέλεσμα της αναζήτησης και όλων των ιχνών που έβρισκαν όσο σκάλιζαν την υπόθεση. Έχουμε ανθρωποκυνηγητό, σκηνές εγκλήματος, ανατριχιαστικές λεπτομέρειες και περιγραφές, ενδιαφέροντες χαρακτήρες, όμως η επίλυση του μυστηρίου σχηματίζεται κυρίως μέσα από τα ευρήματα κι ένιωσα σα να ήμουν παρών στις εναλλακτικές οπτικές γωνίες που χρησιμοποιούσαν η Μπράντσο και ο Πόου για να βρουν την αλήθεια. Ειδικά με τη μεγάλη ανατροπή, που και πάλι κάτι μικρό, κάτι τυχαίο, κάτι ασήμαντο φέρνει στο φως την αλήθεια έμεινα με το στόμα ανοιχτό και συγχάρηκα νοερά τον συγγραφέα για την ικανότητά του να με παραπλανά με τόσο γοητευτικό τρόπο.

Ο Ουάσιγκτον Πόου, 38 ετών, τέθηκε σε διαθεσιμότητα εδώ κι ενάμιση χρόνο μετά την τραγική έκβαση μιας υπόθεσης στην οποία ήταν υπεύθυνος (να αναφέρω εδώ πόσο εξίσου συγκλονιστική ήταν η περίπτωση αυτή και πόσο ανατριχιαστική η χιονοστιβάδα εξελίξεων που ακολούθησε) και τη χειρίστηκε λάθος, τώρα όμως ο διευθυντής του SCAS (Τομέα Ανάλυσης Σοβαρών Εγκλημάτων, που υπάγεται στην NCA, την Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος) βαν Ζάιλ τον θέλει πίσω ως υφιστάμενο της Φλιν. Ο Τομέας είναι πραγματικά ενδιαφέρων, μιας και ο ρόλος του είναι να αναγνωρίζει κατά συρροή βιαστές και δολοφόνους και να παρέχει αναλυτική υποστήριξη σε κάθε αστυνομική υπηρεσία που είχε να ερευνήσει περίπλοκους φόνους δίχως φανερό κίνητρο.

Ποιος είναι ο πρωταγωνιστής μας λοιπόν; «Παρεξηγημένος απ’ τους συναδέλφους, αγνοημένος από τους ανωτέρους, δεδομένος από τους υπόλοιπους», όπως τον αποκαλεί ο παιδικός του φίλος, αρχιφύλακας Κίλιαν Ριντ. Ένιωσε ευγνωμοσύνη που απολύθηκε, λάτρεψε το Χέρντγουικ Κροφτ στην Κάμπρια (άλλη ονομασία για την Ουαλία) όπου μένει και που αγόρασε πρόσφατα αλλά τώρα που ξανάβαλε την αστυνομική ταυτότητα στην τσέπη δε νιώθει έτοιμος να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Είναι ένας χαρακτήρας που ξεφεύγει αρκετά από τους ντετέκτιβ της σύγχρονης αστυνομικής λογοτεχνίας γιατί έχει και μια σκοτεινή πλευρά που φωτίζεται μέσα από ακραίες πράξεις. Δεν είναι μόνο ο άνθρωπος που θέλει να αποδώσει δικαιοσύνη, ο αστυνομικός που νιώθει τύψεις γιατί ένας άνθρωπος πέθανε από δικό του λάθος στην κρίσιμη υπόθεση που τον «έβαλε στον πάγο» αλλά διακατέχεται από έναν αέναο θυμό. «Δεν είχε τολμήσει να ψάξει την πηγή του θυμού. Τον είχε χρησιμοποιήσει. Του έδινε κίνητρο. Τη δυνατότητα να δει μέσα στις σκιές. Του επέτρεπε να κάνει όσα οι άλλοι δεν μπορούσαν. Έσωζε ζωές» (σελ. 332). Ο φίλος του ο Ριντ τον παροτρύνει: «Μέχρι να αντιμετωπίσεις τους δαίμονες που κρύβεις μέσα σου… θα σε σπρώχνουν συνεχώς σε ολοένα και πιο ακραίες πράξεις. Και κάποια στιγμή ο θυμός σου θα σκοτεινιάσει περισσότερο» (σελ. 332). Δεν έδειξε απλά το σήμα του σε μια παρέα από μεθύστακες που ενοχλούσαν την Τίλι αλλά τους προκάλεσε σε καβγά, δεν έκανε σύσταση σε συνάδελφο για το bullying αλλά του επιτέθηκε, επομένως τι πραγματικά συμβαίνει στην ψυχή του; Μήπως το παρελθόν της οικογένειάς του είναι και η απάντηση σε αυτήν τη συμπεριφορά; Ένα παρελθόν για το οποίο δε γνωρίζει ο ίδιος αλλά ο Πυρπολητής;

Η παιδική ηλικία του Πόου δεν ήταν εύκολη, μιας και η μητέρα του τον εγκατέλειψε όταν ήταν βρέφος γιατί δεν άντεχε την ανιαρή ζωή της, με τον άντρα της και πατέρα να λείπει μόνιμα σε ταξίδια. Τελικά ο πατέρας του τον μεγάλωσε κι όταν το παιδί επιτέλους ενηλικιώθηκε άρχισε ξανά να γυρίζει τον κόσμο. Η μητέρα του σκοτώθηκε σε τροχαίο λίγο μετά τη διαθεσιμότητα του Πόου αλλά το έμαθε πέντε μήνες μετά, από τον πατέρα του, με μέιλ! Στα πρώτα του βήματα λοιπόν ο Ουάσιγκτον δυσκολεύτηκε αρκετά, με την αγάπη του πατέρα του να του δίνει το συναισθηματικό αντίβαρο που χρειαζόταν και με την ιδέα της αστυνομίας να λειτουργεί ως σωτηρία για τον ίδιο, να κάνει κάτι δηλαδή που θα σώζει τον κόσμο από το έγκλημα. Έτσι γνωρίσαμε τον ντετέκτιβ Πόου ώσπου ήρθε το κακό και άνοιξε διάπλατα τα κλειστά χαρτιά, δίνοντας νέα διάσταση στη ζωή του πρωταγωνιστή κι ένα καλό cliffhanger για το επόμενο βιβλίο. Αλήθεια, τι θα έκανα εγώ στη θέση του αν μάθαινα τα κίνητρα και τα ενστερνιζόμουν; Πώς θα αντιδρούσα αν διαπίστωνα πως ό,τι πίστευα και με είχε γαλουχήσει ήταν ψέμα κι έτσι έπρεπε να αναθεωρήσω τα πάντα;

Από την άλλη, αγάπησα ιδιαίτερα την Τίλι (Ματίλντα) Μπράντσο, με τις προβληματικές κοινωνικές δεξιότητες, που έχει μεγαλώσει αποκομμένη από τον κόσμο αλλά με πτυχίο από την Οξφόρδη στα 16 της, που «παίρνει τα πάντα τοις μετρητοίς και πιστεύει όλα όσα της λένε», που πέφτει θύμα συναδελφικού bullying, αλλά είναι τρομερή στον προγραμματισμό των υπολογιστών και στις τεχνολογίες. Μάλιστα, αυτές τις δυνατότητες της τεχνολογίας σε κάποια σημεία στηλιτεύει ο συγγραφέας: «Αναπολούσε τον παλιό, καλό καιρό, που το να έχεις άποψη για κάτι που δεν ήξερες τίποτα σχετικό ήταν κάτι αρνητικό. Τα γεγονότα λίγη αξία είχαν πια. Ο λαϊκισμός και τα fake news είχαν μετατρέψει τον κόσμο σε άμυαλα τρολ» (σελ. 96). Αγαπημένη μου κακή της συνήθεια είναι το γεγονός πως λέει πάντα αυτό που σκέφτεται, χωρίς να έχει συναίσθηση πως έτσι ίσως προσβάλλει ή σοκάρει τον συνομιλητή της (κάποια περιστατικά όμως με έκαναν να γελάσω ηχηρά). Θα μπορούσε να την πει κανείς και αυτιστική, μόνο που πολλές αντιδράσεις της δεν ανήκουν σ’ έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Μάλιστα, η συναναστροφή της με τον Πόου σταδιακά την αλλάζει εσωτερικά και εξωτερικά, της δίνει περισσότερο θάρρος και αυτοπεποίθηση, αρχίζει να νιώθει φιλικά απέναντί του και γενικότερα να συνειδητοποιεί πώς είναι να έχεις κάποιον να σε νοιάζεται και να σε βοηθάει. Η ακόλουθη πρόταση από τη μια καταρρίπτει έναν από τους βασικότερους πυλώνες της ψυχολογίας κι από την άλλη δείχνει το μέγεθος εξυπνάδας και τη γωνία αντίληψης της Τίλι: «-Το ποτήρι δεν είναι μισογεμάτο, Πόου. Ούτε μισοάδειο… Είναι διπλάσιο απ’ όσο χρειάζεται» (σελ. 127). Μαζί με τον Ουάσιγκτον αποτελούν ένα ξεχωριστό ντουέτο: «Ο Πόου ένιωσε την ανάγκη να την προστατεύσει. Μπορεί τα χρόνια που τους χώριζαν να μην ήταν τόσα πολλά, ωστόσο η διαφορά τους στην εμπειρία ζωής ήταν γιγαντιαία. Η αφέλεια κι η αθωότητά της έρχονταν σε αντίθεση με τη σκοτεινή του φύση αλλά ήταν όμοιοι με διάφορους τρόπους. Και οι δύο ήταν εμμονικοί, και οι δύο προκαλούσαν τον εκνευρισμό των γύρω τους» (σελ. 249).

Γύρω από τους δύο πρωταγωνιστές υπάρχουν συνάδελφοι και συνεργάτες του SCAS, όπως η ντετέκτιβ επιθεωρήτρια Στέφανι Φλιν, που πήρε τη θέση του Πόου (είναι ακριβώς εκείνη η αξιωματικός που ακροβατεί ανάμεσα στο καθήκον και το ένστικτο, όταν η κρισιμότητα μιας κατάστασης απαιτεί παράκαμψη της γραφειοκρατίας), ο πρώην διευθυντής Τάλμποτ, μνησίκακος και κατηγορεί τους πάντες για όλα, ο καινούργιος διευθυντής, Έντουαρντ βαν Ζάιλ, ο Λέναρντ Τάπινγκ, αρχηγός της Αστυνομίας της Κάμπρια και φανατικός εχθρός του Πόου, ο υποδιευθυντής Χάνσον που παρέμεινε στη θέση του παρά την αποτυχία της υπόθεσης που έθεσε τον Πόου σε διαθεσιμότητα, ο Ίαν Γκαμπλ, επικεφαλής ντετέκτιβ αστυνόμος στην υπόθεση του Πυρπολητή και προϊστάμενος της CID (Διεύθυνσης Διερεύνησης Εγκλημάτων) και άλλοι, άνθρωποι που είτε εμποδίζουν την πορεία της έρευνας από πίστη στο γράμμα του νόμου ή από προσωπικό όφελος είτε αναγνωρίζουν το ένστικτο και την εμπειρία του Πόου και της Μπράντσο και τους στηρίζουν στον αγώνα δρόμου που έχουν μέχρι να βρουν τον ένοχο.

Τέλος, ο Πυρπολητής που καίει τα θύματά του ζωντανά, αφού πρώτα τα ευνουχίσει, δεν είναι ένας τυχαίος κατά συρροή δολοφόνος αλλά ένας χαρακτήρας που έχει άμεση σχέση με την ιστορία μας και τα κίνητρά του είναι απόλυτα «δικαιολογημένα», αν μπορεί να το πει κανείς έτσι. Τα εγκλήματα μου προκάλεσαν απόλυτη ανατριχίλα και η ωμότητά τους μου θύμισε το περιβάλλον του «Εκτελεστή» που έχει γράψει ο Chris Carter, με την αντίστοιχη παράθεση ανατριχιαστικών εγκυκλοπαιδικών πληροφοριών: «Ο Πόου ήξερε πως υπήρχε ένας αστικός θρύλος, σύμφωνα με τον οποίο οι καμένοι άνθρωποι μύριζαν σαν χοιρινό. Ήταν ψέμα. Μπορεί αυτό να ίσχυε με τη σάρκα, αλλά οι άνθρωποι που καίγονταν δεν είχαν υποστεί την επεξεργασία των ζώων πριν τη σφαγή. Δεν τους είχαν στραγγίξει απ’ το αίμα, ούτε είχαν αφαιρέσει τα όργανά τους. Τα έντερα, γεμάτα φαγητό και κόπρανα, παρέμεναν στο σώμα. Ό,τι καιγόταν ανέδιδε τη δική του απαίσια μυρωδιά» (σελ. 70). Χριστέ μου! Βρίσκουμε τελικά τον δολοφόνο και λύνεται το μυστήριο; Ναι, όμως η μαεστρία της γραφής έγκειται ακριβώς σε αυτό: τα καλύτερα φυλάσσονται για το τέλος, μιας και βλέπουμε την αλήθεια με μια βαθύτερη, πιο διεισδυτική ματιά σε δυο πολύ ενδιαφέρουσες προσωπικότητες που τελικά δένονται σφιχτότερα απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς. Ο συγγραφέας όχι μόνο έκανε τον Πυρπολητή αναπόσπαστο κομμάτι του κειμένου αλλά τον έβαλε να παίξει κι ένα σημαντικό ρόλο στη ζωή του Πόου. Η μάχη του καλού με το κακό δεν είναι απλά μια αφήγηση που θα φέρει το επιθυμητό τέλος και τη λύση του μυστηρίου αλλά μια ωρολογιακή βόμβα που θα φέρει αντιμέτωπο τον ντετέκτιβ με κάτι ασύλληπτο ενώ ταυτόχρονα τα τελευταία ερωτηματικά γύρω από την υπόθεση αυτή θα απαντηθούν με ευφάνταστο τρόπο, μόνο και μόνο για να γεμίσουν τον πρωταγωνιστή ηθικά διλήμματα και να του προσδώσουν μια απόλυτα ρεαλιστική προσωπικότητα, με δεύτερες σκέψεις, ήθος και αισθήματα.

Οι «Μαριονέτες» είναι ένα πολύ καλό ντεμπούτο αστυνομικού συγγραφέα, με μια ποικιλία ηθικών ζητημάτων, έντονων συναισθημάτων και άδηλων μυστικών. Ένα ξεχωριστό ντουέτο, απόλυτα αληθοφανές, αναλαμβάνει μια υπόθεση που θα τους αλλάξει, θα τους ωριμάσει και θα τους φέρει αντιμέτωπους με τραγικές αλήθειες που κατ’ επιταγήν του ίδιου του κράτους πρέπει να μείνουν καλά κρυμμένες. Διλήμματα, σασπένς, εκδίκηση και αίσθημα ιδιότυπης δικαιοσύνης πρωταγωνιστούν στις σελίδες αυτού του ξεχωριστού θρίλερ που μυρίζει καμένο χωρίς όμως να έχει αρπάξει στις άκρες!