Βιβλίο Δίψα για φόνο
Τίτλος πρωτοτύπου The killing lessons
Συγγραφέας Saul Black
Μεταφραστής Γιώργος Μπαρουξής
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Σε γενικές γραμμές το πρώτο βιβλίο της σειράς με τη Βάλερι Χαρτ είχε μια εξαιρετική κεντρική ιδέα (τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των δολοφονιών και των αντικειμένων που άφηναν ως πειστήρια), ήταν από τα πιο ανατριχιαστικά κείμενα που έχω διαβάσει και ασχολήθηκε χωρίς υπερβολές με τις προσωπικές ζωές των «καλών» χαρακτήρων, τις οποίες συνέδεσε αρμονικά και με σωστό τρόπο. Δυστυχώς όμως η γραφή ήταν εκτενέστατη ως προς τις περιγραφές, τις εσωτερικές σκέψεις και τα συναισθήματα όλων των προσώπων που κουράστηκα και σύντομα άρχισα να προσπερνώ σελίδες, ακόμη και ολόκληρα κεφάλαια. Η μικρή Νελ έχει στραμπουλήξει τον αστράγαλό της και τη βρίσκει έξω απ’ το απομονωμένο σπίτι του ένας άντρας με ισχιαλγία, οπότε καταγράφεται λεπτομερώς η καθημερινότητά τους, σχεδόν παράλληλα με την υπόθεση. Από την άλλη, εξίσου πολλές σελίδες γέμισε η απαχθείσα Κλόντια Γκρέι, πώς απήχθη, πώς ζούσε μέσα στο κελί που την κρατούσαν μέχρι ν’ αποφασίσουν τι θα την κάνουν, χώρια την αγωνία της και τον φόβο της μέχρι να στήσει ένα σχέδιο απόδρασης. Εκτενές κείμενο, πολλές περιγραφές, χωρίς άμεση σύνδεση με την εξέλιξη της ιστορίας, παρ’ όλο που η ικανότητα του συγγραφέα να κάνει τον αναγνώστη να νιώσει στο πετσί του την κάθε περίσταση είναι τρομερή!

Τα πράγματα γίνονται χειρότερα από τις πάμπολλες παρενθέσεις στην αφήγηση, τις οποίες αγνόησα σχεδόν επιδεικτικά. Πρώτη φορά συναντάω σε λογοτεχνικό κείμενο τόσες πολλές και μακροσκελείς παρενθέσεις. Ένα από τα καλά της λογοτεχνίας είναι ότι μπορείς το περιεχόμενο της παρένθεσης, αν ξεπερνάει τη μία κύρια πρόταση, να το αποδώσεις με ποικίλους και διαφορετικούς τρόπους, σχηματίζοντας ακόμη και κεφάλαιο γύρω από αυτό που θες να γράψεις, επομένως σε ένα αστυνομικό βιβλίο, γεμάτο ένταση, αγωνία και ανατροπές αυτά τα σημεία στίξης και αυτή η επιλογή στυλ είναι ίσως λανθασμένη, μιας και μειώνει σε ένταση και δέσιμο τη ροή της ιστορίας.

Ο εσωτερικός κόσμος και ψυχισμός που δίνονται τόσο παραστατικά ήταν καλοδεχούμενος από μεριάς μου μόνο στην περίπτωση του Πόλι και του Ζάντερ Κινγκ (αν λέγονται έτσι και στην πραγματικότητα!). Με λεπτοδουλεμένη εργασία από μεριάς του Saul Black σκιαγραφήθηκαν αδρά οι προσωπικότητές τους, το παρελθόν τους και τα ψυχικά τραύματα που βίωσαν, το μεταξύ τους δέσιμο, η παθολογία τους και τα λάθη που άρχισαν να σωρεύονται και να νιώθει ο ένας πως ο άλλος είναι περιττός πλέον. Βήμα βήμα η Βάλερι Χαρτ αρπάζεται από τυχαία περιστατικά, από νανοδευτερόλεπτα σκηνών για να καταφέρει να τους εντοπίσει και να τους ταυτοποιήσει. Το αν θα τα καταφέρει και πώς και με ποιον τρόπο θα ολοκληρωθεί το θρίλερ αυτό το αφήνω στον αναγνώστη να το ανακαλύψει μόνος του. Πάντως, θα συνιστούσα να μη διαβαστεί νωρίς το βράδυ γιατί η ανάγνωση θα ολοκληρωθεί τα ξημερώματα!

Τα «Μαθήματα φόνου», γεμάτα αίμα, ρεαλιστικά ανατριχιαστικές σκηνές, εξαιρετική ψυχογράφηση πρωταγωνιστών και δευτεραγωνιστών είναι ένα καλό ντεμπούτο, οπότε θα διαβάσω ευχαρίστως και το δεύτερο βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα, το «Δίψα για αίμα».

Βιβλίο Δίψα για φόνο
Τίτλος πρωτοτύπου Lovemurder
Συγγραφέας Saul Black
Μεταφραστής Χ. Ν. Αλεξίου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το «Δίψα για φόνο» είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς με τη Βάλερι Χαρτ και σε γενικές γραμμές το βρήκα καλύτερο από το πρώτο. Η Βάλερι ξαναδοκιμάζει τη σχέση της με τον Νικ, με τον οποίο ξανασυναντήθηκαν στο προηγούμενο βιβλίο για να λύσουν μαζί μια υπόθεση ενώ η κεντρική ιδέα της σειράς των φόνων ήταν ευφυέστατη. Ο συγγραφέας κατάφερε να στρέψει αλλού την προσοχή μου και να με κατευθύνει σε άλλα μονοπάτια από αυτά που εκείνος ήθελε. Αυτό το βιβλίο θα το χαρακτήριζα «ψυχογράφημα», μιας και παρατίθενται εκτενείς σκέψεις και ψυχολογικά κίνητρα των χαρακτήρων, και μου έδειξε πώς μπορεί να λειτουργήσει ένα ευφυές και ταυτόχρονα ένα συναισθηματικό μυαλό. Η δίψα για φόνο του Ανθρώπου με τη Μάσκα και η αγωνία της αστυνομικού και γυναίκας να εξιχνιάσει την υπόθεση ενώ παλεύει με τα δικά της συναισθήματα και αγωνίζεται να εξισορροπήσει τα πάντα γύρω και μέσα της ήταν ένα αέναο παιχνίδι που αποδόθηκε πιο στρωτά και καίρια από το προηγούμενο βιβλίο. Υπάρχουν κι εδώ αρκετές παρενθέσεις όπως και στα «Μαθήματα φόνου» και περιγραφές ψυχοσύνθεσης ή τόπων που είναι αρκετά εκτενή, πιστεύω όμως πως η γραφή έχει βελτιωθεί, γι’ αυτό και δεν προσπέρναγα πολλές σελίδες όπως στο προηγούμενο.

Το επίκεντρο του βιβλίου είναι η Βάλερι Χαρτ και μέσα από εκείνη οι δυσκολίες ενός επαγγέλματος όπως το δικό της. Κατάλαβα πολύ καλά πόσο εύκολο είναι να δεθείς με μια υπόθεση και να τη θεωρήσεις προσωπική, εις βάρος της υπόλοιπης ζωής σου και της καθημερινότητάς σου. Η Βάλερι μπαίνει σταδιακά σ’ έναν κυκεώνα φθοράς, ξεχνάει γενέθλια σημαντικών προσώπων, ακυρώνει σημαντικά προσωπικά ταξίδια και κρατιέται με το ζόρι να μην προσπεράσει το σημείο που της είχε υποδείξει ο παππούς της, από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή. Τα πράγματα είναι άσχημα αφού ο δολοφόνος αφήνει σημειώματα προσωπικά σ’ εκείνη, την προκαλεί, την αποζητά κι η Βάλερι έχει να αντιμετωπίσει και τους δικούς της δαίμονες. Μέχρι και τα σχέδιά της για μητρότητα περνάνε από κόσκινο και πάντα βρίσκει μια δικαιολογία για να το αναβάλει.

Το νέο μυθιστόρημα του Saul Black είναι ένα ενδιαφέρον αστυνομικό και ψυχολογικό μυθιστόρημα, με μια κούρσα ενάντια στον χρόνο, με γρίφους που υποδεικνύουν το επόμενο θύμα (τους οποίους ποτέ δεν μπόρεσα να επιλύσω γιατί χρειαζόταν εξειδικευμένες γνώσεις), μια εξαιρετικά εύθραυστη ισορροπία δυνάμεων, ένα καλοσχεδιασμένο παιχνίδι γάτας και ποντικού, με ένα κίνητρο και αίτιο που αποκαλύπτεται προς το τέλος και βάζει την ιστορία σε νέες διαστάσεις!