Βιβλίο Κόκκινο, λευκό και μπλε
Τίτλος πρωτοτύπου Red, white and blue
Συγγραφείς Susan Isaacs
Μεταφραστής Νατάσα Ανδρίτσου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Προσοχή, το κείμενο περιέχει spoilers

Δυο βιβλία σε ένα. Διάβασα την ανωτέρω περίληψη. Λέω, οκ, αστυνομικό με το κλασικό ραντεβού αλά «Αυτός, αυτή και τα μυστήρια». Περίμενα κακούς, ξύλο, ανατινάξεις και το ζευγάρι των Χαρτ και Χαρτ να βρίσκει την άκρη. Και ξεκινάω την ανάγνωση. Στον πρόλογο φαίνεται ολοκάθαρα η γυναικουλίστικη αντίληψη της συγγραφέως για το FBI και τη CIA. Ενεστώτας χρόνος, ειρωνική διάθεση απέναντι στους ήρωες του βιβλίου της, ένα κείμενο στο fast forward, κάτι που εμένα με εκνεύρισε. Και γυρνάμε πίσω το χρόνο, στο 1899, σε ένα πλοίο με μετανάστες από την Κρακοβία. Ξετυλίγεται έτσι το κουβάρι μιας οικογενειακής ιστορίας που μας φτάνει τρεις γενιές μετά, στο σημερινό ζευγάρι. Διαβάζουμε πώς γνωρίστηκαν οι προπαππούδες του ζευγαριού, πώς έζησαν στην Αμερική, τα όνειρα και οι απογοητεύσεις τους. Διαβάζουμε για όλα τα μέλη της οικογένειας που κάνουν οι Πωλονο-Εβραίοι μετανάστες μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα. Κι αναρωτιέσαι, τον Νονό διαβάζω, τη Γένεση ή το αστυνομικό βιβλίο της ανωτέρω περίληψης;

Κάπουα στιγμή φτάνουμε στο σήμερα, βλέπουμε τους Τσαρλ και Λόρεν και αρχίζει η περιπέτεια. Που είναι το 1/3 του βιβλίου. Που είναι φτωχή σε ανατροπές, σε νοήματα και σε αγωνία. Κάποιος πάει στο Γουαϊόμινγκ για να διαλαλήσει την αντισημιτική του στάση κι έχει δυο τσιράκια. Ποιος έβαλε βόμβες όμως και γιατί;  Κουραστικά τα τοπία και τα μέρη, ανιαρά τα ερωτικά στιγμιότυπα (η Τζάκι Κόλινς σκάλες ανώτερη) και το παραμύθι τελειώνει με την ομολογία των κακών. Εγώ να ρωτήσω κάτι; Γιατί έπρεπε να διαβάσουμε όλο το στόρι της οικογένειάς τους αφού δεν συνδέεται με κανέναν τρόπο με τη σημερινή εποχή; Οι χαρακτήρες τους, απότοκο μιας πανάρχαιης κληρονομιάς; Μπα. Το ένστικτο και η χημεία; Μα υπάρχουν τόσοι τρόποι να το δείξεις, πρέπει να γράψεις μια Παλαιά Διαθήκη; Λοιπόν, το μόνο ωραίο είναι το τέλος του κειμένου, όχι της ιστορίας (που είναι το κλασικό χάπι εντ, μπλιαχ) όπου η συγγραφέας υποστηρίζει ότι: ένας γνήσιος Αμερικάνος ονειρεύεται κι αυτό είναι αμερικάνικο χάρισμα, αν κλείνεις τα μάτια και απομονώνεσαι και βρίσκεις μόνιμα εχθρούς απέναντί σου δεν έχεις το δικαίωμα να αφαιρείς ζωές για να ικανοποιήσεις τη μισαλλοδοξία σου και τη μιζέρια σου, αλλιώς είσαι Αμερικανός υπήκοος κι όχι Αμερικανός πολίτης. Αν βγάλουμε την εθνικότητα από την πρόταση είναι μια πολύ ωραία προτροπή για να σταματήσουν οι αιώνιες ρατσιστικές κόντρες μεταξύ «ανωτέρων» και «κατωτέρων».

Κατά τα άλλα ούτε πλοκάμια είδα, ούτε οργάνωση τεράστια, ούτε λαό, ούτε τίποτα. Άνευρο και άτολμο. Κρίμα… Ο τίτλος αναφέρεται στα χρώματα της αμερικάνικης σημαίας.