Βιβλίο Νεκρωταφίο Ζώων 
Τίτλος πρωτοτύπου Pet Sematary
Συγγραφέας Stehen King
Μεταφραστής Έφη Τσιρώνη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Τρόμου
Εκδότης Κλειδάριθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Άλλο ένα δυνατό, ανατρεπτικό και άκρως τρομακτικό μυθιστόρημα του Stephen King που όποτε το σταματούσα δεν έπαυα να το σκέφτομαι και όποτε προχωρούσα δεν ήθελα να μάθω τη συνέχεια γιατί έβλεπα το μέγεθος της φρίκης να έρχεται καταπάνω μου. Ένα από τα πολύ καλά έργα του αγαπημένου μου συγγραφέα τρόμου που με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο μα πάνω απ’ όλα ξάγρυπνο. Ο Λούις Κριντ μετακομίζει με τη σύζυγό του, Ρέιτσελ και τα παιδιά τους, Αϊλίν και Γκέιτζ, σ’ ένα όμορφο και ήσυχο μέρος όπου τα πάντα φαίνονται τέλεια, αν εξαιρέσεις τον επικίνδυνο δρόμο έξω από το σπίτι όπου περνάνε φορτηγά και αυτοκίνητα με μεγάλη ταχύτητα. Ο Λούις είναι γιατρός και προσλήφθηκε ως διευθυντής της Ιατρικής Υπηρεσίας του τοπικού πανεπιστημίου και ανυπομονεί να κάνουν όλοι μαζί μια νέα αρχή μακριά από τον τοξικό πεθερό του και το βάρος που κουβαλάει η γυναίκα του ως απότοκο της αδελφής της και της ασθένειας με την οποία πάλεψε. Πολλές οι δυσκολίες προσαρμογής και οι αλλαγές από την ως τότε ζωή τους αλλά τους βοηθάνε με χαρά ο ογδοντάρης γείτονας Τζάντσον Κράνταλ και η σύζυγός του, Νόρμα, που πάσχει από αρθρίτιδα. Πολλές φορές μάλιστα ο Τζάντσον και ο Λουίς κάθονται στη βεράντα του πρώτου, «η σιωπή ανάμεσά τους ήταν άνετη, σαν να γνωρίζονταν από καιρό και δημιουργούσε μια αίσθηση οικειότητας» όσο οι γυναίκες τους ανταλλάσσουν συνταγές μαγειρικής.

Πίσω από το σπίτι υπάρχει ένα μεγάλο λιβάδι και πέρα από αυτό ένα πυκνό δάσος που οδηγεί στο «Νεκρωταφίο Ζώων», όπου τα παιδιά της πόλης έχουν θάψει τα κατοικίδιά τους, τα περισσότερα από τα οποία έχουν πεθάνει εξαιτίας του πολυσύχναστου δρόμου με τα φορτηγά. Ο Τζάντσον μια μέρα πηγαίνει την οικογένεια του Λούις εκεί κι αυτό θα στιγματίσει τη μικρή Αϊλίν, μιας κι έρχεται αντιμέτωπη με την αλήθεια του θανάτου. Έχει πάντα μαζί της τον γάτο της, τον Τσορτς, και το κοιμητήριο τη βάζει σε άσχημες σκέψεις: «Δεν θέλω να πεθάνει ποτέ ο Τσορτς! Είναι δικός μου γάτος! Δεν είναι του Θεού! Να πάρει δικό του γάτο ο Θεός!» (σελ. 77). Ο συγγραφέας δίνει μια άψογη αποτύπωση του παιδικού φόβου για το αναπόφευκτο του θανάτου, παραθέτει σωστά επιχειρήματα και χαρίζει προσεγμένες σκιαγραφήσεις χαρακτήρων. Να όμως που τα πράγματα θα στραβώσουν  όταν ένας νεαρός με ανοιγμένο κεφάλι μεταφέρεται στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου και πριν πεθάνει λέει: «Το Νεκρωταφίο Ζώων δεν είναι το πραγματικό νεκροταφείο. Μείνε μακριά από μας»! Στη συνέχεια, μια σειρά από ανεξήγητα γεγονότα θα ανατρέψουν τη γαλήνια εικόνα του τοπίου και την ήσυχη οικογενειακή ζωή που τόσο λυρικά και ρεαλιστικά δόθηκε αρχικά στον αναγνώστη. Ο Τσορτς πέφτει κι αυτός θύμα της ασφάλτου, οπότε ο Τζαντ αποφασίζει να αποκαλύψει στον Λούις ένα μεγάλο μυστικό.

Ο Stephen King χαρίζει άφθονο λυρισμό που κάνει το τοπίο και την καθημερινότητα των πρωταγωνιστών ειδυλλιακή: «Στ’ ανατολικά, το πυκνό δάσος έκλεινε τη θέα, προς τα εκεί που κοίταζαν όμως, προς δυσμάς, η γη του αποκαλόκαιρου κατρακυλούσε σε ονειρικά κύματα, χρυσαφένια και νυσταλέα. Τα πάντα ήταν ακίνητα, θολωμένα, σιωπηλά» (σελ. 57). Τα καλολογικά στοιχεία του κειμένου φυσικά δεν προϊδεάζουν για τη φρίκη που θα ακολουθήσει και δε διστάζουν με την παρουσία τους σε απρόσμενα σημεία του κειμένου να τη μεγεθύνουν: «Οι δυο τους έστεκαν στη φωτεινή, αναξιόπιστη ζεστασιά του Μάρτη που αγωνιζόταν να γίνει Απρίλης» (σελ. 343). Και τότε…. Από την άλλη, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου περνάνε σημαντικά διαχρονικά και πανανθρώπινα μηνύματα γύρω από τον φόβο του θανάτου και κυρίως για την αγάπη και ως πού μπορεί να φτάσει κανείς για το πρόσωπο που λατρεύει. Ό,τι και να κάνουμε, ο άνθρωπος μεγαλώνει και οδεύει προς το αναπόφευκτο, η ζωή έχει πάντα τρόπο να χαράζει τη δική της ζωή και κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι: «Στ’ αλήθεια θα γεράσουμε…Το παιδί πήρε τον δρόμο του…το ίδιο κι εμείς» (σελ. 52). Ή μήπως μπορεί; Και με τι συνέπειες; Τι κόστος; Κάποιος είναι έτοιμος πλέον να κάνει κάτι ασύλληπτο: «Επρόκειτο πράγματι για το πιο σημαντικό μάθημα της ζωής του και… ήταν εκατό τοις εκατό αποφασισμένος να το περάσει μετ’ επαίνων» (σελ. 470). Θα τα καταφέρει;

Ο θάνατος κυριαρχεί παντού στο βιβλίο σε όλες του τις μορφές και με όλες του τις εκφάνσεις και οι ήρωες του μυθιστορήματος καταθέτουν διαφορετικές και συχνά αντικρουόμενες απόψεις, παρακινώντας τον αναγνώστη να σκεφτεί πάνω σε αυτό όσο γίνεται πιο αντικειμενικά, ακόμη και να συμφιλιωθεί μαζί του: «Ο θάνατος, με την εξαίρεση ίσως της γέννησης, ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο», λέει ο γιατρός πραγματιστής Λούις. Ναι αλλά από την άλλη: «Ο θάνατος δεν έχει τίποτα το φυσικό», υποστηρίζει η Ρέιτσελ. Επιπλέον, η σημερινή εποχή αντιδιαστέλλεται μέσω του ηλικιωμένου Τζαντ με το παρελθόν, όπου μεταξύ των δύο πολέμων υπήρχε σημαντική θνησιμότητα, με την ιατρική να κάνει ακόμη τα πρώτα της βήματα σε πολλούς τομείς. «Εκείνο τον καιρό, ο θάνατος σου χτυπούσε την πόρτα και σου έλεγε γεια… Ήμαστε κοντύτερα στον θάνατο…πόλεμοι, σκοτωμοί, αυτοκτονίες» (σελ. 92-93). Πολλές και ενδιαφέρουσες σκέψεις λοιπόν: «Αυτό που ξέρουμε είναι ότι όταν πεθαίνουμε δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: ή να επιζούν με κάποιο τρόπο οι ψυχές και οι σκέψεις μας, να επιβιώνουν δηλαδή μετά τον θάνατο του σώματός μας ή να μην επιζούν. Στην πρώτη περίπτωση, ανοίγονται ένα σωρό πιθανότητες. Στη δεύτερη, το πράγμα τελειώνει εκεί. Τελεία και παύλα» (σελ. 308). Κι αν χάσουμε κάποιον που αγαπάμε; Πώς θα αντέξουμε, πού θα στηριχτούμε; Όσο κι αν δυσκολευτούμε, η αλήθεια είναι μία: «Ο χρόνος περνάει … Η δυνατή θλίψη μετατρέπεται σε μια πιο ήπια πίκρα, η πίκρα μετατρέπεται σε πένθος, το πένθος εντέλει σε ανάμνηση» (σελ. 337).

Το «Νεκρωταφίο Ζώων» είναι ένα συναρπαστικό, ανατρεπτικό και τρομακτικό μυθιστόρημα, γεμάτο διαχρονικές σκέψεις, καλολογικά στοιχεία που μετατρέπουν το καθαυτό κείμενο σε γκροτέσκο, άφθονες λεπτομέρειες στις περιγραφές και εκτενή επεισόδια που παρεμβάλλονται στην αφήγηση, καθώς και μακροσκελή όνειρα και λίγους μονόλογους, στοιχεία που όμως συμβάλλουν στην ατμοσφαιρικότητα του κειμένου και στην κλιμάκωση της ιστορίας. Μια ήσυχη καθημερινότητα, μια καινούργια αρχή, ένας θάνατος, ένα κοιμητήριο και μετά ο έλεγχος χάνεται, με ανυπολόγιστες συνέπειες για όλους. Ανατριχιαστικά αληθινά ή αληθοφανή περιστατικά παίζουν με το μυαλό του Λούις και του αναγνώστη φυσικά, με αποτέλεσμα το κείμενο να ισορροπεί επιδέξια ανάμεσα στον σουρεαλισμό και την πραγματικότητα. Ένα μέρος όπου τα κατοικίδια θάβονται για πάντα ή και όχι, ένας τόπος απ’ όπου τα ζώα επιστρέφουν αλλαγμένα, σα να πήγαν κάπου και γύρισαν αλλά όχι εντελώς (αν ισχύει αυτό, πιάνει και με τους ανθρώπους; ), μια οικογένεια που θα δεχτεί ένα ισχυρό χτύπημα… Τελικά, πόση φρίκη μπορεί να αντέξει ο ανθρώπινος νους;

Βιβλίο Ο τελευταίος πιστολέρο
Τίτλος πρωτοτύπου The gunslinger
Συγγραφέας Stehen King
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Περιπέτεια / Τρόμου
Εκδότης Κλειδάριθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η εισαγωγή του συγγραφέα πολύ εξομολογητική και κατατοπιστική. Η γνώριμη ανατριχιαστική και ταξιδιάρικη γραφή του King. Θέλω πολύ να ψάξω οτιδήποτε έχει γραφεί σχετικά με το βιβλίο αυτό για να με βοηθήσει να βρω αυτά που πρέπει να υπάρχουν πίσω από τις γραμμές. Μου άρεσε σαν ιδέα που ο κόσμος που εκτυλίσσεται μπροστά μας είναι ο κόσμος που προχώρησε παραπέρα (έχουμε νικήσει τον καρκίνο, έχουμε κατακτήσει τη γνώση αλλά έχουμε ακόμη δισεκατομμύρια μόρια γνώσης ακόμη για να ολοκληρωθούμε, έτσι γράφει). Η φιλοσοφική συζήτηση του Πιστολέρο και του μαυροντυμένου ανθρώπου ήταν όλα τα λεφτά κι αρκετά αποκαλυπτική ως προς το τι διαβάζουμε και πού βρισκόμαστε. Το τέλος σε κατατοπίζει για το βιβλίο που έχεις στα χέρια σου. Τελικά, τι είναι ο μαυροντυμένος άνθρωπος; Σατανάς; Ο Θεός; Αγγελιοφόρος του Θεού; Μα να λέει εγένετο φως σαν άλλος Θεός; Και γενικά πολύ παίζει ο συγγραφέας με τα ονόματα της Παλαιάς Διαθήκης. Τι θέλει να πει; Ανατριχιαστικό το στόρι του Τελευταίου Πιστολέρο, πώς αντρώθηκε και πώς νίκησε τον δάσκαλό του στον δρόμο για την ωρίμανση. Τελικά τι συμβολίζει ο Μαύρος Πύργος; Ανυπομονώ για τη συνέχεια. Θα διαλέξει τους σωστούς ανθρώπους για την πορεία του προς τον Μαύρο Πύργο ο πρωταγωνιστής; Πολλά μυστήρια, πολλές παρομοιώσεις και μεταφορές, η μαγευτική ατμόσφαιρα του King (με τους τόνους το αίμα και τα χυμένα μυαλά αλλά τέλος πάντων). Για να δούμε παρακάτω. [αναδημοσίευση της κριτικής για την 1η έκδοση, το 2003].

Βιβλίο Το κάλεσμα των τριών
Τίτλος πρωτοτύπου The drawing of the three
Συγγραφέας Stehen King
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Περιπέτεια / Τρόμου
Εκδότης Κλειδάριθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Από τα καλύτερα της 7λογίας (ναι, μόνο τα 2 πρώτα διάβασα και βιάζομαι). Πραγματικά ζεις τις σκηνές, πραγματικά απολαμβάνεις την παρέλαση των συνηθειών του μέσου Αμερικανού (κόκα-κόλα, ταινίες, αεράμαξες –> αεροπλάνα, οπλοχρησία και οπλοκατοχή) και πώς τα αντιμετωπίζει ένας ξένος. Και επιμένω ότι η πρόταση «πριν ο κόσμος προχωρήσει παραπέρα» είναι η καλύτερη που έχω διαβάσει ποτέ οπουδήποτε, γεμάτη νοήματα και μια πίκρα. Με κομμένη ανάσα το διάβασα και με περισσότερο ενδιαφέρον γιατί τώρα έχουμε να κάνουμε και με τον δικό μας κόσμο παράλληλα με τον κόσμο του Κινγκ. Απίστευτη επιλογή χαρακτήρων, απίστευτοι διάλογοι, απίστευτες σκηνές, λόγω της υψοφοβίας που καταπολεμώ σιγά σιγά λάτρεψα το πρώτο μέρος με την πτήση του αεροπλάνου. Πραγματικά αναρωτιέμαι από δω και πέρα τι άλλο θα ζήσουμε και πόσο πολύ θα με συνεπάρει όσο το δεύτερο βιβλίο. Πραγματικά τρισδιάστατη η μονομαχία με τη σχιζοφρένεια της Οντέτα. Κι έκλεισε ένας κύκλος δείχνοντάς μας τον υπαίτιο για την κατάστασή της, τον Σπρώχτη. Πάμε παρακάτω και γρήγορα παρακαλώ γιατί θα τα ξεχάσω!!!!! [αναδημοσίευση της κριτικής για την 1η έκδοση, το 2003].

Βιβλίο Σκότωσε σαν τον Στίβεν Κινγκ
Συγγραφέας Δημήτρης Μαμαλούκας
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Δημήτρης Μαμαλούκας έγραψε ένα συναρπαστικό, δυνατό και ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα που αποτελεί φόρο τιμής στον Stephen King, μιας και είναι γεμάτο από αναφορές στο συγγραφικό και στο κινηματογραφικό του σύμπαν. Το ίδιο το βιβλίο είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο που θυμίζει το οδοιπορικό του «Μαύρου Πύργου» ενώ τα κεφάλαια έχουν τίτλους μυθιστορημάτων και διηγημάτων του King, απόλυτα ταιριαστά όμως με το περιεχόμενό τους και είναι αριθμημένα αντίστροφα με τέτοιο τρόπο που θυμίζει το μηχανικό οδόμετρο της «Κριστίν», με τα μίλια του κοντέρ να εκμηδενίζονται όσο φτάνουμε στο τέλος. Δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε φανατικούς αναγνώστες του συγγραφέα, μιας και η ιστορία είναι άψογη, γρήγορη και ανατρεπτική, απλώς οι φανατικοί του Βασιλιά θα το ευχαριστηθούν διπλά με τα διάσπαρτα «easter eggs» στο κείμενο και με τη χρήση ονομάτων, τόπων, ηρώων και άλλων στοιχείων από το σύμπαν του Stephen King στην ευρηματική πλοκή του βιβλίου. Εξ ου και εντυπωσιάστηκα από την παράθεση των τίτλων των διηγημάτων και των μυθιστορημάτων του Stephen King με τέτοιο τρόπο που συγκροτούν σε λίγες παραγράφους μια ιστορία (σελ. 244-245)! Από τη Νέα Υόρκη ταξιδεύουμε στο Πίτσμπουργκ της Πενσιλβάνια και στο Νιου Τζέρσι κι όταν τα ίχνη μάς οδηγούν ως το Λονδίνο αλλά και τη Σκωτία φτάνουμε σ’ ένα υποβλητικό και ατμοσφαιρικό περιβάλλον που θυμίζει αρκετά τη Γαλαάδ.

Μια γυναίκα ονόματι Κριστίν (πάντα η Κριστίν, αχχχ…) θα δείξει στον Ρέι Στέμπινς μια φωτογραφία με τον Stephen King και δύο φίλους του κι ένα κολοβό αντίτυπο μιας έκδοσης που θεωρείται όχι απλώς δυσεύρετη αλλά έχει εκτιναχθεί στη σφαίρα του μύθου, να όμως που υπάρχει πραγματικά! Ένα βιβλίο τυπωμένο κρυφά με μια ιστορία που είχε γράψει ο Βασιλιάς αλλά εκλάπη στην πορεία! Ποιοι είναι οι δύο άντρες με τους οποίους φωτογραφήθηκε ο Stephen King το 1966 και πώς συνδέονται μαζί του; Ποιος είναι ο Τζον Σούτερ και τι είναι τα αντίτυπα Σούτερ; Μέσα από απανωτές εξελίξεις, αναπάντεχα γεγονότα και πάρα πολλές πληροφορίες γύρω αλλά και από τα βιβλία του Stephen King συγκροτείται μια ιστορία που με κράτησε με κομμένη ανάσα ως την τελευταία κυριολεκτικά σελίδα. Πρωταγωνιστούν τέσσερις άντρες, τέσσερις συλλέκτες που, παρά το αντικείμενο του πόθου τους, έχουν καταφέρει να κρατήσουν τη φιλία τους και να μη διαλυθούν…Χμμμ… Εντάξει, στην πορεία θα γίνουν πολλά!

Ο Ρέι Στέμπινς, αθλητής του βάδην, ζει στη Νέα Υόρκη και «κόλλησε» με τον Stephen King όταν διάβασε τη «Μακριά πορεία», με ήρωα έναν αθλητή σαν κι αυτόν που έπρεπε να συμμετάσχει σ’ έναν αγώνα όπου οι χαμένοι εκτελούνταν! Μόνο που ο Ρέι από φανατικός αναγνώστης σύντομα έγινε φανατικός συλλέκτης βιβλίων King και κυνηγάει ό,τι έχει να κάνει με τα περιορισμένου αριθμού αντίτυπα, με αντικείμενα και με φωτογραφίες του Βασιλιά. Η πρωτοπρόσωπη αφήγησή του εναλλάσσεται με τριτοπρόσωπη κι έτσι μαθαίνουμε πολλά για τον χαρακτήρα του, για τον τρόπο σκέψης του, για τις αντιλήψεις του και άλλα. Στο πλάι του, ο Ίαν Κόνορ ή Νταρνέλ (δευτερεύων χαρακτήρας στο «Κριστίν»), φανατικός του σύμπαντος του King αλλά με έμφαση στις Plymouth τύπου «Κριστίν», την οποία λάτρεψε και στα αντικείμενα που αναφέρονται στα βιβλία (γραφομηχανές, ηλεκτρική καρέκλα κλπ.), ο Μπράιαν Ρασκ (χαρακτήρας στα «Χρήσιμα Αντικείμενα»), οδηγός λιμουζίνας και μαμούνι των παλαιοβιβλιοπωλείων, που αγάπησε το «Αυτό» και συλλέγει κάθε φθηνή, χαρτόδετη έκδοση, με ιδιαίτερη αγάπη στις ιδιωτικές βιβλιοδεσίες και ο Τζέικ, ιδιοκτήτης του παλαιοβιβλιοπωλείου «Χρήσιμα Αντικείμενα», φυσικά με σπανιότητες Stephen King να αποτελούν το μεγαλύτερο εμπόρευμα. Οι τέσσερις φίλοι κινούνται στον ίδιο συλλεκτικό κύκλο απλά με διαφορετική ένταση: ο Ρέι δεν υποκύπτει στις τρελές τιμές, ο Μπράιαν έχει περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες και κλαίει σαν κουτάβι όταν βρίσκει ευκαιρίες, ο Τζέικ πετυχαίνει καλά κομμάτια λόγω της θέσης του αλλά διχογνωμεί ανάμεσα στο να τα πουλήσει ή να τα κρατήσει ενώ ο Νταρνέλ είναι πλούσιος και εκκεντρικός. Έχουμε όμως και τον Λέο Καρέλι ή Λέμκε (χαρακτήρας του «Αδύνατου»), εργολάβο κηδειών και φανατικό συλλέκτη ιδιαίτερης ποικιλίας βιβλίων, αυτών με τις ιδιόχειρες αφιερώσεις του συγγραφέα, ο οποίος κάθε χρόνο καλεί την παρέα του Ρέι στη βίλα του και τους δείχνει τη συλλογή του, στην πορεία όμως θα παίξει κι αυτός τον δικό του ρόλο.

Δεν είναι εύκολο να εξηγήσεις σε κάποιον γιατί και πόσο σου αρέσουν τα βιβλία του Βασιλιά, άλλωστε αυτή είναι η μαγεία του, μην πω η μανία μ’ αυτόν. «Είναι τα θέματά του, η γραφή του, ο τρόπος που ζωντανεύει τους εφιάλτες ή τα όνειρα του καθενός, η μοναδική του μαεστρία να μιλάει στην καρδιά του κάθε ανθρώπου στη γη ξεχωριστά… οι αναρίθμητες καθηλωτικές σκηνές των βιβλίων του. Οι σκηνές τρόμου που σου παγώνουν το αίμα, οι αριστοτεχνικοί διάλογοι και μονόλογοι…» (σελ. 21), γράφει χαρακτηριστικά ο Δημήτρης Μαμαλούκας. Κάθε φανατικό συλλέκτη τον έχει σημαδέψει συγκεκριμένο βιβλίο κι αυτός είναι ένας από τους εκατοντάδες λόγους που υπάρχουν αναρίθμητοι αναγνώστες σ’ ολόκληρο τον κόσμο: «…ο καθένας μας ήταν ένα βιβλίο του Κινγκ». Είναι όμως το μυθιστόρημα αυτό αποκλειστικά αφιερωμένο στον Stephen King σε τέτοιο βαθμό που οι μη φανατικοί ή οι περιστασιακοί του αναγνώστες να βαρεθούν το βιβλίο; Ξεκάθαρα όχι, γιατί ο βιβλιόφιλος συγγραφέας καταφέρνει να περάσει πολλά διαχρονικά μηνύματα γύρω από τον συλλεκτισμό και τη μανία που αυτός γεννάει (μπορείς άραγε να πεις κάποτε ότι πλέον τα έχεις όλα; Ξεκάθαρα όχι!), για τη ματαιότητα αλλά και την ομορφιά μιας τέτοιας (οποιασδήποτε) συλλογής και για την ανθρώπινη ψυχολογία που δοκιμάζεται μπροστά σε σπάνιες, μοναδικές ευκαιρίες. Μπορεί οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος να αγκαλιάζουν, να φιλάνε, να επιδεικνύουν, να κυνηγούν βιβλία του Βασιλιά, αν σβήσεις όμως το όνομα θα δεις χαρακτηριστικά γνωρίσματα οικεία σε κάθε βιβλιοσυλλέκτη! Κι ειδικά με την άψογη βιβλιοθήκη στον «Μαύρο Πύργο» γύρισα στις περιγραφές της «Χαμένης βιβλιοθήκης του Δημητρίου Μόστρα», όπου και πάλι ο Δημήτρης Μαμαλούκας ασχολείται με βιβλιοθήκες και βιβλία με τον συναρπαστικό και ψαγμένο του τρόπο γραφής. Τα όρια μιας συλλογής, το κόστος, το πάθος για κάτι σπάνιο, μοναδικό, δυσεύρετο και πώς επηρεάζει αυτός ο αγώνας την οικονομική και ψυχολογική σου κατάσταση, η απόλαυση της οπτικής επαφής, η αγορά δύο αντιτύπων ώστε να διαβάζεις το ένα και το άλλο να μη χάνει την αξία του, τα αριθμημένα αντίτυπα, οι υπογεγραμμένες κόπιες, οι ελάχιστες διαφορές που κάνουν το κάθε βιβλίο μοναδικό, τα κακέκτυπα, όλα αυτά δημιουργούν ένα συναρπαστικό σύμπαν που θα λατρέψουν όλοι οι αναγνώστες.

Υπάρχει λοιπόν φιλία ανάμεσα σε π. χ. δύο συλλέκτες, από τη στιγμή που ελλοχεύει ο κίνδυνος να βρεθεί κάτι που το θέλουν με λαχτάρα και οι δυο ταυτόχρονα; Πάνω σε αυτό το αξίωμα βασίζεται η πλοκή του βιβλίου, στην οποία αποδομείται η φιλία χρόνων μεταξύ των ηρώων του βιβλίου, αφού πισώπλατα μαχαιρώματα, εξαπάτηση, εκβιασμοί και πολλά άλλα διαλύουν μια παρέα που μάλλον δεν ήταν και τόσο δεμένη όσο πίστευαν τα μέλη της. Ένα χαμένο χειρόγραφο, το ιερό Γκράαλ μεταξύ των συλλεκτών, και τα, όπως πίστευε ο συλλεκτικός κύκλος ανύπαρκτα, αντίτυπα Σούτερ αποτελούν το έναυσμα για ένα ιδιότυπο κυνήγι θησαυρού γεμάτο εκπλήξεις, ανατροπές και διαχρονικές, καίριες αλήθειες. Πρόκειται για ένα προσεγμένο πάντρεμα καταιγιστικής δράσης, αστυνομικής πλοκής και φόρου τιμής σ’ έναν συγγραφέα που έχει αλλάξει για πάντα τα δεδομένα της γραφής, όχι μόνο στον χώρο του τρόμου αλλά και στο αστυνομικό και στο κοινωνικό μυθιστόρημα. Προσεγμένες εξελίξεις, δυνατή ιστορία που σέβεται την πορεία του Stephen King, καταιγιστική δράση, κλιμακούμενη πλοκή κι ένα λυτρωτικό τέλος είναι μερικά μόνο από τα θετικά γνωρίσματα ενός αστυνομικού μυθιστορήματος που στήνει ένα αξέχαστο σύμπαν γεμάτο σεβασμό στον Βασιλιά.

Βιβλίο Ο Μαύρος Πύργος
Τίτλος πρωτοτύπου The Dark Tower
Συγγραφέας Stehen King
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Περιπέτεια / Τρόμου
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Προσοχή, spoilers

Ουφ… Προβληματίζομαι!!!Δεν ξέρω ειλικρινά τι να γράψω για να μην απογοητεύσω. Θα αρχίσω με τα θετικά λοιπόν. Ναι, κι εμένα μου άρεσε που ο Ρόλαντ αρχίζει πάλι από την αρχή. Είναι ένας αντι-ήρωας, ένα γρουσούζικο πλάσμα που καταστρέφει τους γύρω του για να φτάσει στον ΔΙΚΟ του σκοπό. Μήπως ότι γυρνάμε πάλι από την αρχή είναι μια λύτρωση ή μήπως μια σισύφειος τιμωρία; Ας μην ξεχνάμε ότι σκότωσε τη μάνα του κι εξαιτίας του διαλύθηκε και το κα-τετ. Ναι, αυτό το τέλος θα ήθελα κι εγώ. Ανεβαίνει, περνάει τα στάδια της ζωής του, φτάνει στο τέλος και…πάμε πάλι από την αρχή. Από την άλλη χαίρομαι που Έντι Σουζάνα και Τζέικ ξανασυναντιούνται σε μιαν άλλη ζωή και ζουν ευτυχισμένοι. Έπρεπε να φύγουν μακριά από τον Ρόλαντ και καλά κάνανε. Ελπίζω τώρα που η ιστορία ξεκινάει από την αρχή να μην τους ξανακαλέσει. Καλά είναι εκεί!!!

Όλα τα άλλα δε μου αρέσανε. Οι αναλυτικές περιγραφές (γευμάτων, βυρσοδεψίας, ταξιδιού μέρα με τη μέρα, σπιτιών και Παγωμένων τόπων) (δηλαδή, τελείωνε να πούμε). Πήδαγα σελίδες, πήδαγα κεφάλαια, στο τσακ ήμουν να τα παρατήσω τελείως. Αυτό ακριβώς είναι που δε μου άρεσε και τόσο πολύ. ΟΚ, μεγάλε, έγραψες ένα έπος, κράτησες την αγωνία στο κόκκινο, συνδύασες αριστοτεχνικά τη μυθολογία των βιβλίων σου με την πλοκή του βιβλίου (πιστεύω ότι μια δεύτερη ανάγνωση αξίζει, μόνο για να εντοπίζεις το between the lines αλλά προσωπικά δε θα υποβληθώ σε αυτό το μαρτύριο), ναι, διασκέδασα με τα inside jokes του Stephen King (αφού εκμεταλλεύτηκε μέχρι και το τροχαίο ατύχημα που τον καθήλωσε στην πραγματική του ζωή με έξυπνο τρόπο) αλλά ως εκεί. ΤΕΛΕΙΩΝΕ!!!!Φλύαρο, κουραστικό, τραβάει την αγωνία επιτηδευμένα πολύ. Κι όταν κάνεις ένα γιο που περιμένει πώς και πώς να σε φάει δεν το τελειώνεις έτσι απότομα. Τους επιτίθεται νύχτα και το σκοτώνει. Ε και λοιπόν; Δεν αντάλλαξαν λόγια; Δεν ήρθε ο Ρόλαντ αντιμέτωπος με τύψεις, ενοχές για το παρελθόν του μέσα από το μέλλον του, κάτι; Με ξενέρωσαν απίστευτα τα ρομπότ και οι λυκάνθρωποι. Ξεκινάει ευρηματικά για να καταλήξει σαπουνόφουσκα. Παραμένω αυστηρά στην πλοκή και στον κύκλο που κάνει. Ναι, αυτό μου άρεσε. Ναι, δε μετανιώνω που διάβασα όλο το έργο αυτό.

Βιβλίο Το τραγούδι της Σουζάνας
Τίτλος πρωτοτύπου Song of Susannah
Συγγραφέας Stehen King
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Περιπέτεια / Τρόμου
Εκδότης Κλειδάριιθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Τσατίστηκα. Για μένα οι τρεις πρώτοι τόμοι παραμένουν οι πιο ωραίοι και δεμένοι της σειράς, μετά το παιχνίδι χάθηκε και τα λόγια ήταν υπερβολικά πολλά. Τόσα εκατομμύρια σελίδες για να τρενάρουμε μια υπόθεση; Προτιμώ οι ήρωες να προχωράνε και να συναντάνε διάφορα εμπόδια παρά να πετούν από δω κι από κει μες στο χρόνο. Αυτό πάλι το inside joke με την εμφάνιση του King; Ασχολίαστο. Μάλλον όμως γράφω επηρεασμένος από το γεγονός ότι θέλω να τελειώσει κι αναρωτιέμαι πώς θα τελειώσει, οπότε μόλις διαβάσω και το επόμενο ίσως αναθεωρήσω. Πάντως πολλά ταξίδια, πολλά σούρτα φέρτα, μπερδεύτηκα οριστικά με τη Σουζανα και τον εσωτερικό πλούσιο κόσμο της, γέννα να τελειώνουμε, μπας και προχωρήσουμε παραπέρα, άρχισαν τα παραφυσικά φαινόμενα με τους καναρινάνθρωπους και τους αρουραίους (για να μη θυμηθώ τους βρικόλακες του πέμπτου). Οι τελευταίες σελίδες του ημερολογίου αναρωτιέμαι πόσο πραγματικές είναι, δηλαδή, ναι, όντως ο King ασχολούνταν και με αλλά βιβλία που τον έκαναν πιο διάσημο παράλληλα με τον Μαύρο Πύργο αλλά άργησε να τον ξαναπιάσει στα χέρια του. Στα δικά μου μάτια φαίνεται ολοκάθαρα ότι όντως έχασε τον σκελετό του έργου όπως μας εξομολογείται γι’ αυτό κι η ιστορία πάει κατά διαόλου. Αλλά για να δούμε και το έβδομο. Έχει κάποια καλά περιγραφικά σημεία, έχει ωραίους παραλληλισμούς του τότε με τον φανταστικό κόσμο αλλά…αλλά…

Βιβλίο Οι Λύκοι της Κάλα
Τίτλος πρωτοτύπου Wolves of the Calla
Συγγραφέας Stehen King
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Περιπέτεια / Τρόμου
Εκδότης Κλειδάριθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μάααλιστααα…Το στόρι δεν ήταν βαρετό αλλά πολύ εκτεταμένο. Ναι, ο κόσμος του Μαύρου Πύργου είναι καλά δομημένος, οι χαρακτήρες, τα πρόσωπα, τα πράγματα, η καθημερινότητα σε παρασέρνουν στον κόσμο του συγγραφέα αλλά μέχρι εκεί. Πότε πια θα έρθει αυτός ο Μαύρος Πύργος; Ξενέρωσα απίστευτα με τις βλακείες περί βρικολάκων του Καλαχαν και με τις δικές του προσορμίσεις Ευτυχώς δεν επεκτάθηκε στο πότε του κα-τετ μας γιατί δε θα άντεχα ανάμεσα σε αρκετά πράματα που διασώθηκαν όταν ο κόσμος προχώρησε παραπέρα να είναι και οι βρικόλακες. Ένα μεγάλο Χ και πάμε παρακάτω. Πάρα πολλές ανούσιες λεπτομέρειες, πάρα πολύ τράβηγμα, πάρα πολλά πισωγυρίσματα στη Νέα Υόρκη, με αρκετή προσοχή ομολογώ για να μη διασπαστεί η ενότητα της υπόθεσης. Μου άρεσαν όμως που εξακολουθούν να θεωρούνται τα βιβλία πολύτιμα, μου άρεσε που διασώθηκαν τα πολύτιμα βιβλία του βιβλιοπώλη, μου άρεσε η αλήθεια στο γεγονός ότι ένα τυπογραφικό λάθος κάνει ένα βιβλίο συλλεκτικότατο. Μου άρεσε ο αριθμός 9 που αρχίζει κι εμφανίζεται σιγά σιγά ως σύμβολο, μου άρεσαν οι προστριβές ανάμεσα στα μέλη του κα-τετ και ότι όντως πρέπει να είσαι αληθινός με τους φίλους σου (διαχρονική έννοια). Αχ αυτό το τριανταφυλλάκι…Δε μου άρεσε η τέταρτη γυναίκα στο σώμα της Σουζάνα, αυτή πια δεν είναι γυναίκα, πάνελ του ΜΕΓΚΑ είναι. Αναρωτιέμαι πώς θα το χειριστεί αυτό στο επόμενο βιβλίο, ελπίζω να μην ξενερώσω. Κάποια στιγμή υπάρχουν δύο αράδες γύρω από τις κοινές θρησκείες και ο King το πέταξε ότι ο Ιησούς είχε μια φιλενάδα που ήταν πόρνη! Δε μου άρεσαν τα inside jokes σχετικά με τα βιβλία του King και τον συγγραφέα (ίσως επειδή δεν είμαι και τόσο φανατικός για να τα αναγνωρίζω). Μου άρεσε που κλειδί του μυστηρίου είναι το βιβλίο. Και φυσικά η πλοκή ως πλοκή με τις ανατροπές και την κατάληξη. Οι Λύκοι είναι υπολείμματα ρομπότ που τρέχουν να πάρουν φρέσκια ανθρώπινη σάρκα για να τραφούν αυτοί που σπάνε τις ακτίνες (κάτι σαν τους καλικάντζαρους και το δέντρο της γης δηλαδή). Πολύ καλή υπόθεση, με ανατροπές και σασπένς (όποτε δε μακρηγορούσε, βεβαίως βεβαίως).

Βιβλίο Ο Μάγος και η γυάλινη σφαίρα
Τίτλος πρωτοτύπου Wizard and glass
Συγγραφέας Stehen King
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Περιπέτεια / Τρόμου
Εκδότης Κλειδάριθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Γκρρρρ…..Από τη μια τσατίζομαι γιατί θέλω να φτάσω στον Πύργο και δε με νοιάζει τι έγινε στο παρελθόν (κι ειδικά στο 4ο βιβλίο της σειράς) κι από την άλλη μου άρεσε πάλι αυτό το μαγικό πενάκι του King που σε μεταφέρει σε έναν κόσμο ανύπαρκτο; μελλοντικό; φανταστικό; έναν κόσμο που έχει προχωρήσει παραπέρα. Απίστευτο το πώς συνδυάζει στοιχεία της εποχής μας (βυτιοφόρο, αυτοκίνητα και αλλά) με της εποχής του Μέσου και του Έξω Κόσμου. Εδώ ζούμε μια παρηκμασμένη εποχή, με τελειωμένους ανθρώπους, όπου το κακό κυριαρχεί πιο έντονα από ποτέ. Κι αναρωτιέμαι. Ήταν ο τόπος τέτοιος; Η όταν ο κόσμος μας προχωρήσει παραπέρα θα μείνει μόνο το κακό και το πλασματικό καλό; Κατά τα αλλά ένα υπέροχο λαβ στόρι, το πρώτο κα-τετ στο δρόμο για το Μαύρο Πύργο, τι άλλο έχασε ο Ρόναλντ εκτός από τη Σουζάνα (σπαρακτικό το τέλος της) και πώς, κι ακόμη δεν έχει ξεκαθαριστεί μέσα του ως πού θα φτάσει για να προσεγγίσει τον Μαύρο Πύργο. Βρήκα τελείως άκαιρο την απομίμηση του Μάγου του Οζ με το παλάτι, τα κόκκινα παπούτσια και τους ξεχασμένους κακούς από το προηγούμενο βιβλίο που κάπως έπρεπε να τους ξεφορτωθούμε κι αυτούς (ελπίζω η μάγισσα γριά να μην πεταχτεί με εξίσου γελοίο τρόπο σε επόμενα βιβλία). Μα κρυστάλλινα παλάτια, ατμούς, παραμορφωτικές φωνές και άλλες αηδίες για να νικήσουν δυο κακούς και να επιστρέψουν στο μονοπάτι της ακτίνας, καθ’ οδόν για τον Μαύρο Πύργο; Θα προτιμούσα αυτό το στόρι στην αρχή για να ξεκινήσει ομαλά η ιστορία κι όχι με πισωγυρίσματα (αν και κάτι μου λέει ότι ο King δεν είχε τι άλλο να γράψει, επανήλθε είκοσι χρόνια μετά το τέλος του 3ου βιβλίου και ροκανίζει την υπομονή μας-έχε χάρη που γράφει καταπληκτικά και μας μαγεύει η γραφή του, αλλιώς θα σου ‘λεγα εγώ).

Βιβλίο Οι Ρημαγμένοι Τόποι
Τίτλος πρωτοτύπου The Waste Lands
Συγγραφέας Stehen King
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Περιπέτεια / Τρόμου
Εκδότης Κλειδάριθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Και η αγωνία συνεχίζεται. Τα υπονοούμενα του συγγραφέα είναι απίστευτα. Οι ανθοί της πόρνης που υποφέρει ένας από τους Γκρίζους είναι το AIDS, οι Ρημαγμένοι Τόποι ίσως είναι η γη που θα καταντήσει έτσι μετά από πυρηνικό πόλεμο, τα μεγάφωνα με τα τύμπανα, οι ψίθυροι και η επίθεση της αρκούδας μου θύμισαν σκηνικό της σειράς Lost. Η ιστορία προχωράει παραπέρα λοιπόν με ένα τρένο που επιταχύνει το ταξίδι των πρωταγωνιστών. Οι ιστορίες που εκτυλίσσονται φοβερές, η έκθεση που έγραψε ο Τζέικ στην προηγούμενη ζωή του ανακατεύοντας την ποίηση με την πραγματικότητα του φανταστικού του κόσμου ήταν μοναδικό. Τα συναισθήματα του αγοριού που ψάχνει τον άλλον κόσμο είναι τρισδιάστατα. Σοκ όταν διαπίστωσα ότι ο Έντι και ο αδερφός του είχαν συναντήσει τον Τζέικ στη ζωή τους φευγαλέα. Δυστυχώς οι περιγραφές των αιμάτων που πετάγονται και των μυαλών που ξεπηδούν εξακολουθούν να είναι ίδιον του συγγραφέα. Οι Πύλες, η Ακτίνα, τα ζώα-σύμβολα και προστάτες των εισόδων, η ιστορία του Μέσου και του Έξω Κόσμου θύμιζαν πολύ έντονα τον Τόλκιν και τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Κι αυτό το αναφέρει ο King ανάμεσα στις άλλες αναφορές σε τραγούδια, ιστορικές στιγμές των ΗΠΑ, τηλεοπτικά σήριαλ, ακόμη και άλλους συγγραφείς. Δυστυχώς η Μπέρυλ Έβανς που έγραψε τον Τσάρλι τον Τσαφ-Τσουφ είναι μόνο στη φαντασία του συγγραφέα (αν υποψιαστώ ότι ο Τσάρλι το τρενακι, η σειρά κινουμένων σχεδίων, είναι εμπνευσμένη από αυτό, θα πεθάνω….). Δε μου άρεσε που αρχίζει η περιπέτεια να θυμίζει Αλιφέρη και Τετράγωνα των Αστέρων, με κουίζ και γρίφους (αν και όντως άξιζε το αίνιγμα με τους πρώτους αριθμούς και το κόσκινο του Ερατοσθένη). Όσο πάει και αγωνιώ περισσότερο. Τελικά τι είναι ο Μαύρος Πύργος, τι συμβολίζει; Κι αναρωτιέμαι πόσο σημαντικό ρόλο θα παίξει η εγκυμοσύνη της Σουζάνα (κι άλλο Λοστ εδώ). Και γιατί επέστρεψε ο Τζέικ στη ζωή του Πιστολέρο;

Βιβλίο Το Αυτό
Τίτλος πρωτοτύπου It
Συγγραφέας Stehen King
Μεταφραστής Έφη Τσιρώνη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Τρόμου
Εκδότης Κλειδάριθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Καλώς ήρθατε σε ένα μυθιστόρημα τρόμου που αποτελεί την επιτομή του είδους και κατ’ εμέ ένα από τα καλύτερα έργα του Stehen King. Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε αρχικά το 1986 ενώ το 2017 μεταφράστηκε εκ νέου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος και κυκλοφόρησε σε δίτομη φροντισμένη έκδοση. Ένα κείμενο που δεν τόλμησα να το διαβάσω βράδυ παρά μόνο με το φως του ήλιου, όσο κι αν δεν κοιμόμουν από την αγωνία που είχα για το τι θα γίνει παρακάτω. Ένα εξαιρετικά γραμμένο, πολυεπίπεδο κείμενο, γεμάτο ένταση, αγωνία, φόβο, μικρές και μεγάλες ιστορίες που συγκροτούν έναν ασφυκτικό κλοιό, απ’ τον οποίο κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει και διαλεγμένους χαρακτήρες, γύρω από τους οποίους στήνεται ένας ανάγλυφος μικρόκοσμος που δίνει την ευκαιρία στον συγγραφέα να δώσει μικρές και ρεαλιστικές εικόνες της Αμερικής, ντύνοντας την καθημερινότητα των προσώπων με ατάκες από τηλεοπτικές εκπομπές (πόση τηλεόραση, Θεέ μου!), σχόλια πάνω σε κόμικς, τρόφιμα, μουσική, μπέιζμπολ κ.λπ. καθώς και άλλα πραγματολογικά στοιχεία αυτής της μεγάλης χώρας.

Στον Stehen King δεν ασκείς κριτική, απλώς καταγράφεις τις σκέψεις σου και τις διακυμάνσεις της ψυχολογίας σου κατά την πορεία της ανάγνωσης. Έτσι κι εγώ, κατά διαστήματα εμπλούτιζα αυτό εδώ το κείμενο ορμώμενος κάθε φορά από διαφορετικά ερεθίσματα που προέκυπταν ως το τέλος του έργου κι ελπίζω να μη φαίνεται σαν patchwork με σκόρπια αισθήματα κι εντυπώσεις από δω κι από κει αλλά ολοκληρωμένο, συνεχές και πλήρες (βέβαια, όσα και να γράψεις για κάποια βιβλία του σημαντικού αυτού συγγραφέα και πάλι λίγα θα είναι, όλο και κάτι θα έχει παραλειφθεί ή ξεχαστεί ή αποσιωπηθεί…). «Το Αυτό» δεν είναι ένα μυθιστόρημα που σε πιάνει από την αρχή και σε οδηγεί ως το τέλος ήρεμα κι ωραία, σχεδόν στρωτά, αντίθετα, σε κάθε σελίδα βρίσκεις και κάπου αλλού να σταθείς (σε μια ιδέα, σε μια σκέψη, στο δίκαιο από τις συνέπειες κάποιων πράξεων, στο πώς θα αντιδρούσες σε γεγονότα που εσύ σίγουρα θα τα χειριζόσουν αλλιώς…) και κάθε παράγραφος, κάθε κεφάλαιο είναι και μια καινούργια αναγνωστική πρόκληση. Μου έκανε εντύπωση μάλιστα που σε κάθε μα κάθε κεφάλαιο όταν το ολοκλήρωνα ένιωθα και πιο γεμάτος, όχι τόσο από άποψη ολοκλήρωσης της πλοκής ως εκεί αλλά από άποψη συναισθηματικής πληρότητας.

Έπαιρνα βαθιά ανάσα και άφηνα να περάσει κάποιο διάστημα πριν συνεχίσω την ανάγνωση, ώστε να αφήσω να κατασταλάξει μέσα μου ό,τι απορρόφησα μέχρι εκείνο το σημείο (είτε αυτό ήταν οι διαφορετικές φάσεις που ζούσαν τα τότε παιδιά και τωρινοί ενήλικες είτε ήταν ο σχολικός εκφοβισμός που υφίσταντο είτε ακόμη και η ιστορία του ομοφυλόφιλου που δολοφονήθηκε το 1985 κι ήταν η αρχή για να επιστρέψουν τα παιδιά πίσω και να πολεμήσουν είτε κάποιο από τα χιλιάδες άλλα περιστατικά που ξεπηδούσαν κάθε τρεις και λίγο).Θα ξεκινήσω με το 1985 και την ποικιλία εκφραστικών μέσων και ιστοριών που φρόντισε να χαρίσει ο Stehen King στους χαρακτήρες του. Η παρέα αποτελείται από τους: Μάικ Χάνλον (τώρα βιβλιοθηκονόμος και είναι εκείνος που έκανε το μοιραίο τηλεφώνημα για να γυρίσουν τα παιδιά στο Ντέρι), Στάνλεϊ Γιούρις (επιχειρηματίας), Γουίλλιαμ (Μπιλ) Ντένμπροου (επιτυχημένος συγγραφέας ιστοριών τρόμου και σεναριογράφος ταινιών), Ρίτσαρντ Τόζιερ (μίμος και επιτυχημένος παρουσιαστής ραδιοφωνικής εκπομπής), Μπεν Χάνσκομ (διάσημος και πάμπλουτος αρχιτέκτονας), Έντι Κάσπμπρακ (σοφέρ, ιδιοκτήτης εταιρείας με λιμουζίνες) και Μπέβερλι Μαρς (παντρεμένη με σύζυγο που την κακοποιεί και σχεδιάστρια ρούχων).

Όλοι τους, μετά το μοιραίο τηλεφώνημα, αρχίζουν να ξαναζούν τις φριχτές αναμνήσεις της παιδικής τους ηλικίας, τα δύσκολα χρόνια και φυσικά ξαναβλέπουν το Αυτό, το πώς τους είχε επιτεθεί και πώς το αντιμετώπισαν μόνοι τους πριν την τελική αναμέτρηση… Τα πάντα ήταν βαθιά σπρωγμένα μέσα τους, κι ας ξεπηδούσαν στις ξάγρυπνες νύχτες τους με τη μορφή εφιαλτών και άναρθρων κραυγών, τρομάζοντας τους συντρόφους τους ενώ τώρα ξαναβγήκαν στην επιφάνεια με θράσος και αναίδεια.

Ας μου επιτραπεί να σταθώ περισσότερο στη ζωή της Μπέβερλι Μαρς, μιας και η ζωή της είναι αυτή μιας κακοποιημένης γυναίκας, υποταγμένης στις επιθυμίες του άντρα της και θύμα των ταπεινώσεών του. Όχι όμως το μοιραίο βράδυ του 1985. Ο συγγραφέας κατέγραψε με τον καλύτερο τρόπο τα συναισθήματα και τις δύσκολες καταστάσεις που βιώνει μια γυναίκα υποταγμένη στη μανία και το ξύλο του άντρα της: τα αδιέξοδα, τη σιωπή, την ανοχή, την παραμονή, τα μακρυμάνικα ρούχα, το αχαλίνωτο σεξ που πάντα είναι καλύτερο μετά τον ξυλοδαρμό (τώρα θα ʼλεγα…). Μιας και όμως ο Stehen King δεν γράφει ρομαντικά, το θύμα παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και ακολουθεί μια εκπληκτική σκηνή ξυλοδαρμού του συζύγου (ναι, ΤΟΥ συζύγου), στην οποία αποτυπώνονται η ψυχολογία των δύο ανθρώπων, πώς αλλάζει η θέση ανάμεσά τους και κυρίως πώς σκέφτονται και γιατί ενεργούν έτσι. Η Μπεβ σηκώνει κεφάλι, ο άντρας της γίνεται έξαλλος, τη δέρνει και τότε… Όχι, δεν φτάνουμε στον φόνο αλλά αυτό και μόνο το κεφάλαιο θα μπορούσε να αποτελέσει υπόδειγμα χειρισμού και καταγραφής ενός τόσο δύσκολου και απάνθρωπου θέματος από μελλοντικούς συγγραφείς. Πώς ήταν τα παιδικά χρόνια του άντρα αυτού; Με τη ζωστήρα σε πρώτη θέση για οποιοδήποτε παράπτωμα έκανε: «Έλα εδώ, Τόμι! Πρέπει να πάρεις το μάθημά σου»!

Ο Μάικ κάνει τα τηλεφωνήματα. Η παρέα επιστρέφει. Μετά το αρχικό σοκ της διαπίστωσης των αλλαγών που υπέστησαν τουλάχιστον εξωτερικά όλα αυτά τα χρόνια, με τη βοήθεια του Μάικ, βγαίνουν στην επιφάνεια και κάποια άλλα κοινά χαρακτηριστικά που δε φαντάζονταν. Τυχαία άραγε κράτησαν κάποιους κοινούς παρονομαστές στη ζωή τους; Όλοι φοβούνται, όλοι έχουν αλλάξει (δεν έγραψα «βελτιωθεί») και όλοι συμφωνούν πως το Αυτό επέστρεψε. Τους τη φυλάει που δεν το άφησαν να εκτονωθεί και να ολοκληρώσει τη δράση του όπως κάνει κάθε φορά, αφού το διέκοψαν τον Αύγουστο του 1958. Τι είχαν κάνει τότε τα παιδιά; Πώς του επιτέθηκαν; Πώς το αντιμετώπισαν; Και πώς επιβίωσε; Γιατί τώρα σχεδόν τους κάλεσε να το αντιμετωπίσουν;

Πίσω στο 1958, ο βραδύγλωσσος Γουίλλιαμ («Μπιλ ο Κεκές») έχει χάσει πριν ένα χρόνο τον μικρότερο αδελφό του κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας και μιας πρωτοφανούς πλημμύρας στην πόλη (βρέθηκε άγρια δολοφονημένος παρ’ όλ’ αυτά), ο Μπεν είναι ένα χοντρό, άσχημο παιδί που παίρνει καλούς βαθμούς στο σχολείο, ξέρει από κατασκευές, μεγαλώνει χωρίς φίλους και είναι ερωτευμένος με την Μπέβερλι, ο Ριτς φοράει χοντρά γυαλιά μυωπίας κι έχει δύο μπροστινά δόντια να εξέχουν σαν του κουνελιού, ο Έντι έχει άσθμα, ο Σταν είναι Εβραίος και ο Μάικ έγχρωμος ενώ η Μπέβερλι είναι μια ερωτική πρόκληση για κάθε αρσενικό που σέβεται τον εαυτό του. Αυτά τα παιδιά βιώνουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έντονο εκφοβισμό, κυρίως από την τριάδα των χειρότερων μαθητών του σχολείου. Σταδιακά όμως, όταν αρχίζουν να γνωρίζονται και να σχηματίζουν μια παρέα, ξεκινάνε να ορθώνουν και το ανάστημά τους. Φυσικά το καθένα απ’ αυτά έχει ήδη δει και αντιμετωπίσει το Αυτό με τη μορφή που τους φοβίζει περισσότερο. Κι εδώ παρατίθενται διαφορετικές αφορμές εκφοβισμού και πολλά περιστατικά ανθρωποκυνηγητού στις γειτονιές και στις ερημιές της πόλης. Γεγονότα και πράξεις που φοβίζουν τα τότε παιδιά, δίνουν στη συμμορία των τριών κακών παιδιών τη γεύση της νίκης και αυξάνουν την αδρεναλίνη τους.

Οι πρωταγωνιστές της ιστορίας μεγαλώνουν σε μια δραστήρια κοινωνία, με πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις, σε μια πόλη γεμάτη εγκαταλειμμένα εργοστάσια, πρόσφορα για εξερεύνηση, και αγωγούς λυμάτων και ποτάμι και μια έκταση γνωστή ως Χερσότοπο. Κι όμως το 1958 και μετά από μια σειρά θανάτων άγρια δολοφονημένων παιδιών, ανακοινώθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας από τις 19.00! Ο Μάικ, ο Έντι, ο Ριτς, η Μπεβ, ο Μπιλ, ο Μπεν, ο Σταν, γνωρίστηκαν και ενώθηκαν γιατί αυτό ήταν «ένας τρόπος… να μεταμορφωθούν σε προσωπικότητες που δεν είχαν καμία σχέση με τους φόβους, τις ελπίδες, τις ατέλειωτες απαιτήσεις των γονιών τους» (τ. 1, σελ. 448). Κι όλοι είχαν την ίδια αίσθηση, ένιωσαν λες και άκουσαν ένα κλικ κουμπώματος και σωστής σύνδεσης κάθε φορά που προστίθετο και νέο μέλος, λες και κάποιος έφτιαχνε ένα αόρατο παζλ με τη δική τους ακούσια συμμετοχή. Και πάλι υπάρχει ποικιλία βιωματικών καταστάσεων στο οικογενειακό υπόβαθρο των παιδιών, από τον ξυλοδαρμό της Μπεβ από τον πατριό της ως την εργάτρια σε εκκοκκιστήριο μάνα του Μπεν και από τη σκληρή αλλά τρυφερή αγροτική ζωή του Μάικ (που από ένα σημείο και μετά ησύχασε από τις έντονες επιθέσεις ρατσιστικού χαρακτήρα εναντίον της οικογένειάς του) ως την υπερ-προστατευτική μητέρα του Έντι που τον έτρεχε για ψύλλου πήδημα σε γιατρούς και νοσοκομεία κι ως την παγωνιά που επικρατούσε στο σαλόνι του σπιτιού του Μπιλ μετά τον θάνατο του αδελφού του ανάμεσα στους γονείς του («Η μαμά και ο μπαμπάς του ήταν και τότε βιβλιοστάτες στον καναπέ, με τη διαφορά ότι εκείνος και ο Τζορτζ ήταν τα βιβλία. Από τότε που πέθανε ο Τζορτζ, ο Μπιλ είχε προσπαθήσει πολλές φορές να γίνει ανάμεσά τους το βιβλίο την ώρα της τηλεόρασης, η δουλειά όμως είχε αποδειχτεί πολύ κρύα», τ. 1, σελ. 375). Παιδιά λοιπόν που κακοποιούνται ή είναι τυχερά και ζουν μια φυσιολογική ζωή ή νιώθουν μόνα σε ένα σπιτικό όπου οι γονείς επιστρέφουν από τη δουλειά ή μαγειρεύουν φαγητό. Γιατί λοιπόν να διαταραχτεί αυτή η καθημερινότητά τους από το Αυτό;

Τα τρία αλητάκια, που τρομοκρατούν και επιτίθενται στη «Λέσχη των Λούζερ» όπως αυτοαποκαλούνται, έχουν κι αυτά τη δική τους ψυχολογία, νοοτροπία και αντιλήψεις, απλώς από την αρχή είναι καμένα χαρτιά και οι προσωπικότητές τους βοήθησαν τον Stehen King να βγάλει τον χειρότερο εαυτό του σε διαστροφική φαντασία, ειδικά με την περίπτωση του Πάτρικ Χόκστετερ, που έχει ως χόμπι να κλείνει σε ένα παρατημένο ψυγείο στη χωματερή κατοικίδια ζώα που αρπάζει από τους γείτονές τους. Έφτασα μάλιστα σε σημείο να αναρωτιέμαι τι σχολείο είναι αυτό στο Ντέρι και τι μαθητές φιλοξενεί, μιας και το 70 % των περιπτώσεων είναι προβληματικές. Μάλιστα, ο ίδιος ο συγγραφέας με έβγαλε από τη δύσκολη θέση, εκφράζοντας με το δικό του χαρακτηριστικό ύφος την απογοήτευσή μου για το εκπαιδευτικό επίπεδο της πόλης: «Με άλλα λόγια το Δημοτικό Σχολείο του Ντέρι ήταν το τυπικό χαοτικό εκπαιδευτικό τσίρκο, ένα τσίρκο με τόσο πολλά νούμερα, που ίσως ακόμα κι αυτός ο Πενιγουάιζ (το Αυτό, δηλαδή) να περνούσε απαρατήρητος» (τ. 2, σελ. 287).

Ο πρώτος τόμος τελειώνει αφού έχουμε μάθει τα πάντα για το παρελθόν των παιδιών και το παρόν τους στην ενήλικη ζωή τους, έχουμε καταλάβει κάθε πότε χτυπάει το Αυτό και με τι μορφή και τι συνέπειες αλλά δεν έχουμε δει ούτε πώς πολέμησαν την πρώτη φορά το τέρας ούτε τι απέγινε η τριάδα που εκφόβιζε τα παιδιά μετά το 1958. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, δεν επιστρέφουν μόνο οι πρωταγωνιστές της ιστορίας αλλά και τρεις ανεπιθύμητοι χαρακτήρες, που καλό θα ήταν να κάτσουν στ’ αυγά τους αλλά φευ… «-Χριστέ μου, τι είναι αυτό που ζούμε; είπε ο Ρίτσι. Καμιά από κείνες τις σαπουνόπερες όπου όλοι εμφανίζονται αργά ή γρήγορα;» (τ. 2, σελ. 590).

Στον δεύτερο τόμο έχουμε την κορύφωση των ιστοριών του παρελθόντος και του παρόντος με έναν πανέξυπνο και ευρηματικό χειρισμό, όπου το τέλος κάθε κεφαλαίου που μιλάει για το χτες είναι η αρχή του επόμενου που μιλάει για το σήμερα. Παραλληλισμοί, παρεμφερείς εικόνες και σκηνικά που βοηθάνε τη μυστηριώδη αμνησία της Λέσχης των Λούζερ να απομακρυνθεί σταδιακά και σελίδα τη σελίδα να μάθουμε πώς αντιμετώπισαν το Αυτό το 1958, τι συνέβη και γιατί ένιωσαν πως κέρδισαν. Εδώ υπάρχουν άφθονες σκηνές αιματοχυσίας και ξέφρενου κυνηγητού, που μου θύμισαν τον κλασικό και αγαπημένο Stehen King, τις οποίες επίσης προσπέρναγα και ναι, το Αυτό αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά, να αποκτά υπόσταση και να καταλαβαίνει ο αναγνώστης περίπου για τι πλάσμα πρόκειται. Αυτή η αποκάλυψη ίσως ξενερώσει κάποιους, ειδικά όσους έχουν παρασυρθεί από τις ρεαλιστικές απεικονίσεις της κοινωνίας και την αληθοφάνεια των ιστοριών των πρωταγωνιστών και δευτεραγωνιστών του βιβλίου. Ας μην ξεχνάμε όμως για ποιον συγγραφέα μιλάμε.

Αν εξαιρέσουμε την αρχική εμφάνιση του Αυτού στη Γη κάτι αιώνες πίσω, που δεν με έπεισε αλλά δεν με νοιάζει, πρόκειται για μια οντότητα που εκπροσωπεί τον τρόμο του καθενός μας, ζωντανεύει τους χειρότερους εφιάλτες μας και τρέφεται από αυτήν την αδυναμία που προκύπτει. Γιατί όμως τρέφεται κυρίως με παιδιά και γιατί κατάφεραν να το πολεμήσουν η συγκεκριμένη παρέα αυτών των εφτά ηρώων; Η άποψη του συγγραφέα δίνει αφορμή για πολλή περαιτέρω σκέψη: «Οποιοδήποτε από αυτά τα εφτά παιδιά θα μπορούσε να Το χορτάσει και να Το ξεδιψάσει, κι αν δεν είχε τύχει να έρθουν και τα εφτά μαζί, το Αυτό σίγουρα θα τα είχε πάρει ένα ένα, αφού η ποιότητα του μυαλού τους θα Το είχε προσελκύσει όπως η μυρωδιά μιας ζέβρας προσελκύει ένα λιοντάρι σ’ έναν συγκεκριμένο νερόλακκο. Και τα εφτά μαζί όμως είχαν ανακαλύψει ένα ανησυχητικό μυστικό που ακόμα και το Αυτό αγνοούσε: ότι η πίστη είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις. Αν υπάρχουν δέκα χιλιάδες χωρικοί που δημιουργούν βρικόλακες πιστεύοντας στην ύπαρξή τους, τότε ίσως υπάρξει και ένας –μάλλον παιδί- που θα επινοήσει με τη φαντασία του και τον πάσσαλο για την εξόντωσή τους. Ο πάσσαλος όμως δεν είναι παρά ένα κομμάτι ξύλο, το μυαλό είναι το σφυρί που τον καρφώνει στο κατάλληλο σημείο» (τ. 2, σελ. 565).Ο ίδιος ο συγγραφέας γράφει στο σημείωμά του για την επετειακή έκδοση των 25 χρόνων αυτού του μυθιστορήματος: «Ποιο τέρας θα κρυβόταν πίσω από τις μάσκες και τους καθρέπτες;… Κατά βάση θα ήταν το τρολ που κρύβεται κάτω από τις γέφυρες, τις οποίες όλοι μας διασχίζουμε καθώς αφήνουμε την παιδική μας ηλικία και ενηλικωνόμαστε» (τ. 2, σελ. 747).

Άλλο ένα θετικό χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι η αγάπη του συγγραφέα προς τις βιβλιοθήκες και μέσα από αυτές προς τη γνώση, τη μάθηση, τις σπουδές (έχω διαβάσει την «Αστυνομία της βιβλιοθήκης» του ιδίου και μόνο τα καλύτερα έχω να πω). Ο Μάικ Χάνλον εργάζεται στη Δημοτική Βιβλιοθήκη και από αυτόν τον χαρακτήρα έχουμε το μικρόβιο της έρευνας, μιας και ο βιβλιοθηκάριος πρέπει να μάθει καλά την ιστορία της πόλης του και της ευρύτερης περιοχής, να κατανοήσει, να καταγράψει και μετά να κινηθεί ενώ ταυτόχρονα η καθημερινότητά του είναι μια ρουτίνα (τελικά μόνο σε μένα αρέσουν αυτές οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις κλεισίματος, ανοίγματος και καταγραφής που χαρακτηρίζουν το επάγγελμά μου;): «…εγώ θα μείνω εδώ μέχρι να πεθάνω, κολλώντας με σελοτέιπ σελίδες σκισμένες από το Business Week, συμμετέχοντας στις μηνιαίες συναντήσεις για την απόκτηση των νέων τίτλων της βιβλιοθήκης…» (τ. 1, σελ. 228). Στο αντίθετο άκρο κινείται ο Μπεν Χάνσκομ, εκπροσωπώντας τον χαρακτήρα του αναγνώστη που λατρεύει τη βιβλιοθήκη: τους ήχους της, τη μυρωδιά των βιβλίων («…πιπεράτη μυρωδιά, σχεδόν θεΐκή», τ. 1, σελ. 274), τους επισκέπτες, την ποιότητα του φωτός, «πλάθοντας με τη φαντασία του τους κόσμους αυτών που ζούσαν στον καθένα…» (τ. 1, σελ. 274) και τόσα άλλα. Ένας υπέροχος άξονας με δύο διαφορετικά κέντρα αναφοράς! Και πάνω που έκανα τη σύγκριση και άφηνα το βίτσιο του επαγγέλματος να με παρασύρει, πετάει ο συγγραφέας μια πρόταση που μου έφερε ρίγη ανατριχίλας: «…άραγε θα κατατροπωνόταν το κτήνος.. ή μήπως θα έτρωγε τους καλούς;». Ναι, υποτίθεται ότι αυτό είναι απορία των παιδιών που ακούνε το παραμύθι στο παιδικό τμήμα της Βιβλιοθήκης, μου ακούστηκε όμως έντονα ως προοικονομία για το μέλλον των ηρώων του βιβλίου που διάβαζα (όπως επίσης όταν τα παιδιά πάνε να δουν στο σινεμά τον «Έφηβο Λυκάνθρωπο» ο αστυνομικός στο τέλος της ταινίας: «… είπε με επισημότητα σ’ έναν άλλο μπάτσο ότι αυτό θα έπρεπε να διδάξει στους ανθρώπους να μην ανακατεύονται σε δουλειές που ήταν προτιμότερο να τις αφήνουν στην κρίση του Θεού»-τ.1, σελ. 550)!

Η γραφή είναι ανατριχιαστική, ρεαλιστική, σκληρή, κυνική, ωμή και κατά τόπους λογοτεχνική! Αυτό με ξάφνιασε γιατί δεν περίμενα καλολογικά στοιχεία και κυρίως παρομοιώσεις τόσο απόλυτα ταιριαστές με την ατμόσφαιρα και τις σκηνές που περιγράφονται! Για παράδειγμα, αγάπησα με την πρώτη την εξής πρόταση: «Ο πισινός του χτύπησε στα ράφια της πλάτης του μπαρ και τα γυαλικά κουτσομπόλεψαν λιγάκι καθώς τα μπουκάλια τσούγκριζαν μεταξύ τους» (τ.1, σελ. 128). Επίσης, λες με χαιρεκακία, ο συγγραφέας δίνει τον πρώτο λόγο στον καρκίνο, χαρίζοντας στον αναγνώστη μια ανατριχιαστική εικόνα που δύσκολα θα ξεχάσει: «…ένιωσα τον καλπάζοντα καρκίνο που το γλεντούσε ξαμολημένος στο σώμα του, καταβροχθίζοντας ό,τι καλό είχε μείνει για να καταναλωθεί -όχι πως είχαν μείνει και πολλά πλέον, τα ντουλάπια του Άλμπερτ Κάρσον είχαν σχεδόν αδειάσει» (τ. 1, σελ. 242). Σε άλλα σημεία, έχυν τη δυνατότητα να ξεπηδήσουν κωμικοτραγικές αλήθειες: «Η κυρία Κόουλ ήταν πολύ δημοκρατικός άνθρωπος. Σιχαινόταν εξίσου όλα τα παιδιά» (τ. 1, σελ. 545). Άλλη αγαπημένη παρομοίωση: «Ο Χάρολντ Γκάρντενερ είδε τα κτίρια που ήταν αντικριστά στη Μέιν Στριτ να γέρνουν το ένα κοντά στο άλλο σαν κυρίες που πιάνουν το κουβεντολόι παίζοντας χαρτιά, με τα κεφάλια τους σχεδόν να αγγίζονται» (τ. 2, σελ. 685).

Επίσης δε γίνεται να μην επεκταθώ σε αυτό το υποδόριο, εκλεπτυσμένο χιούμορ που μου προκαλούσε κατά καιρούς νευρικά γέλια (και τη χρειαζόμουν αυτήν την εκτόνωση, μιας και η ιστορία δε με άφηνε να πάρω ανάσα): «Μια άλλη γυναίκα σκοτώθηκε όταν η ξαφνική και βίαιη αναστροφή των λυμάτων, που προκλήθηκε από το διογκούμενο μεθάνιο, έκανε τη λεκάνη της τουαλέτας της να εκραγεί σαν βόμβα. Η άτυχη γυναίκα, που καθόταν εκείνη τη στιγμή στον θρόνο και χάζευε τον καινούργιο κατάλογο της Banana Republic, έγινε κομμάτια» (τ. 2, σελ. 603-604). Και το αγαπημένο μου απόσπασμα: «Ο Χάρολντ Γκάρντενερ φώναξε στον Άλφρεντ Ζίτνερ… για να τον ρωτήσει αν οι δρόμοι θα κατέρρεαν. Ο Ζίτνερ απάντησε ότι πρώτα θα πάγωνε η Κόλαση κι έπειτα θα γινόταν κάτι τέτοιο. Με τα μάτια της φαντασίας του, ο Χάρολντ είδε τον Αδόλφο Χίτλερ και τον Ιούδα τον Ισκαριώτη να μοιράζουν παγοπέδιλα και συνέχισε να σηκώνει σακιά με άμμο» (τ. 2, σελ. 673).

Ούτε τη Βίβλο δεν αφήνει ήσυχη ο αθεόφοβος συγγραφέας! Με συγκρατημένο σεβασμό και γενικότερα θετική στάση απέναντί της και απέναντι στα οφέλη από την πίστη σε μια θρησκεία και στη Θεία Δύναμη, βρίσκει την ευκαιρία να διατυπώσει μια μεγάλη αλήθεια με τον δικό του φυσικά τρόπο: «Μερικά πράγματα στη Βίβλο ήταν ακόμα καλύτερα κι από εκείνα στα κόμικς τρόμου. Άνθρωποι έβραζαν σε καυτό λάδι ή κρεμόντουσαν όπως ο Ιούδας ο Ισκαριώτης… οι μαζικές δολοφονίες μωρών που συνόδευσαν τη γέννηση του Μωυσή και του Ιησού Χριστού, τύποι που έβγαιναν απ’ τον τάφο τους ή πετούσαν στον αέρα… προφήτες που έβλεπαν το μέλλον και μάχονταν με τέρατα» (τ. 1, σελ. 510).

Οι ανθρώπινες σχέσεις, η κοινωνικότητα και η κοινωνικοποίηση, το ψυχολογικό υπόβαθρο είναι στοιχεία εξίσου διασκορπισμένα σε αυτό το βιβλίο. Ο Stehen King αναφέρει για ένα αγαπημένο μου και το πιο ευαίσθητο απ’ όλα θέμα, τη φιλία: «΄Ισως, σκέφτηκε, να μην υπάρχουν καλοί ή κακοί φίλοι, πιθανόν να υπάρχουν απλώς φίλοι, άνθρωποι που σου στέκονται όταν πονάς και σε βοηθάνε να μη νιώθεις τόσο μόνος. Και ίσως αυτοί οι άνθρωποι ν’ αξίζουν να φοβάσαι για χάρη τους και να ελπίζεις για χάρη τους και να ζεις για χάρη τους. Ίσως ν’ αξίζουν και να πεθαίνεις για χάρη τους, αν έτσι πρέπει να γίνει. Όχι καλοί φίλοι. Όχι κακοί φίλοι. Απλώς άνθρωποι με τους οποίους θέλεις, με τους οποίους έχεις ανάγκη, να είσαι μαζί, άνθρωποι που χτίζουν τα σπίτια τους μες στην καρδιά σου» (τ. 2, σελ. 236). Αν σας κουράζουν οι ιστορίες μέσα στην ιστορία ή αναρωτιέστε γιατί έπρεπε να γραφτούν τόσες παρένθετες λεπτομέρειες (που για μένα απλώς δίνουν μεγαλύτερη αληθοφάνεια και παραστατικότητα στο σύνολο του μυθιστορήματος) ο ίδιος ο Stehen King γράφει: «Έτσι είναι και με τις ιστορίες. Η μία οδηγεί στην επόμενη, και στη μεθεπόμενη, και στη μεθεπόμενη -ίσως πηγαίνουν προς την κατεύθυνση που θέλεις κι εσύ να πας, ίσως και όχι. Στο τέλος το πιο σημαντικό πιθανόν να είναι η φωνή που λέει την ιστορία παρά οι ίδιες οι ιστορίες» (τ. 1, σελ. 696). Χμμμ! Εντάξει, παραδέχομαι ότι οι μόνες σελίδες που προσπέρναγα ήταν αυτές με τις δολοφονικές επιθέσεις του Αυτού ή το κυνηγητό που εξαπέλυε, δόξα τω Θεώ ξέρω πώς βγαίνουν τα’ άντερα από ένα σώμα ή φαντάζομαι πώς θα είναι να ξεριζώνεις άκρα ανθρώπινου σώματος, δε χρειάζεται να εντρυφήσω περισσότερο. Άφηνα αυτά τα χωρία για να βυθιστώ σύντομα στην αμέσως επόμενη ιστορία ή στην εξέλιξη της δράσης.

Το «Αυτό» είναι ένα πολυεπίπεδο, κλιμακούμενο μυθιστόρημα που δεν εντάσσεται εύκολα σε καμία κατηγορία. Εναλλάσσει το γκροτέσκο με την περιπέτεια, την τραγικότητα με τη συγκίνηση, τον καθαρό και απόλυτο τρόμο με τον ρεαλισμό. Σίγουρα δεν πρέπει να ξεκινήσει κάποιος τη γνωριμία του με τον συγγραφέα με αυτό το βιβλίο, είναι όμως ένα must-read για όσους λατρεύουν τη γραφή του, το στυλ και την ποικιλία των θεμάτων και των στυλ γραφής που αναπτύσσει. Για μένα ήταν μια από τις συγκλονιστικότερες αναγνωστικές εμπειρίες και πραγματικά θα μου είναι δύσκολο να προχωρήσω σύντομα σε επόμενο βιβλίο. Είμαι ακόμη στο Ντέρι και παλεύω να εξαγνίσω τους φόβους μου για να μην έρθω κι εγώ αντιμέτωπος με το Αυτό. Διαβάστε το, απολαύστε το, ζήστε το!