Βιβλίο Mimik
Τίτλος πρωτοτύπου Der Heimweg
Συγγραφέας Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Ειρήνη Γεούργα
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Sebastian Fitzek βάζει δύο δολοφόνους μαζί και τους ρίχνει σ’ έναν αγώνα δρόμου για να ανακαλύψουν την αλήθεια γύρω από τη νύχτα που πέθαναν ο σύζυγος και η κόρη της Χάνα Χερμπστ ενώ ο γιος της έχει καταφέρει να δραπετεύσει και αναζητείται. Γρήγορες προτάσεις, απανωτές ανατροπές, ποικίλες οπτικές γωνίες που φωτίζουν τα γεγονότα κατά πώς θέλει ο συγγραφέας, ψήγματα αλήθειας που χάνονται στη ροή των εξελίξεων, μια σκληρή και ωμή κεντρική ιδέα που κρύβεται πίσω από όλα αυτά και ιδού το νέο δυνατό βιβλίο ενός έξυπνου συγγραφέα που κατάφερε και πάλι να με κρατήσει ξύπνιο ως το τέλος με τον ευρηματικό χειρισμό της ιστορίας και με τις αποκαλύψεις που φυλάει μέχρι κυριολεκτικά την τελευταία σελίδα!

Η Χάνα Χερμπστ είναι ειδικός στην ερμηνεία των εκφράσεων του προσώπου και εργάζεται ως σύμβουλος της Αστυνομίας. Σ’ ένα βίντεο ομολογεί ότι δολοφόνησε βάναυσα την οικογένειά της αλλά ο μικρός της γιος, Πάουλ, επέζησε και τώρα τον ψάχνει. Για να τον σκοτώσει ή για να τον προστατέψει; Η ικανότητά της να επικοινωνεί με τους ανθρώπους κοντά της χωρίς να χρησιμοποιεί τη φωνή της θυμίζει τηλεπάθεια και το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι που διαβάζει τα πρόσωπα, παρατηρεί τις αλλαγές στους μυς και τις μικροεκφράσεις που ο άνθρωπος δεν μπορεί να ελέγξει όσο εντατικά κι αν προπονηθεί και οι οποίες χάνονται εν ριπή οφθαλμού. Η πλοκή επικεντρώνεται στο παρόν και κατά διαστήματα, με αφορμή διάφορα ερεθίσματα ή γεγονότα, επιστρέφουμε στο παρελθόν για να ανασυσταθεί η νύχτα του φόνου και να αποκαλυφθεί αν η Χάνα αφαίρεσε τη ζωή των αγαπημένων της προσώπων ή όχι. Οι πρώτες σελίδες έχουν φρενήρη ρυθμό και ανοίγουν διαφορετικές ιστορίες: ένα συμβάν εφτά χρόνια πριν την καθαυτή πλοκή, στη συνέχεια οι αιματηρές περιγραφές τη νύχτα της δολοφονίας των Χερμπστ και μετά η απόδραση ενός έξυπνου, χειριστικού και ικανού δολοφόνου, του Χειρουργού, που ανοίγει τα θύματά του χωρίς αναισθητικό για να απολαύσει τα σπλάχνα τους! Όλα αυτά καταλήγουν στη μαγνητοσκοπημένη ομολογία της Χάνα για τη δολοφονία του συζύγου και της προγονής της, την οποία η ίδια παρακολουθεί αιχμάλωτη του δολοφόνου!

Με κομμένη ανάσα παρακολουθούσα τις εξελίξεις, όπου η Χάνα προσπαθεί να ξεφύγει, ο δολοφόνος που την απήγαγε προσπαθεί να λύσει την υπόθεσή της, πιστεύοντας ακράδαντα στην ενοχή της, ο συνεργάτης της Χάνα, Φαντίλ Ματάρ, στηρίζει τη γυναίκα του, Σιμόνε, στο κρεβάτι του νοσοκομείου όπου παλεύει με τον καρκίνο αλλά εκείνη ετοιμάζει κάτι ρηξικέλευθο, η φίλη της Χάνα, Τέλντα Σαμς, βοηθός ιατροδικαστή, μπλέκεται στην προσπάθεια διάσωσης της Χάνα από τα χέρια του Χειρουργού κι όλα αυτά δημιουργούν ένα τέλεια ισορροπημένο παιχνίδι όπου πότε ο ένας παίρνει το πάνω χέρι και πότε ο άλλος. Ο Χειρουργός χτίζει πετραδάκι πετραδάκι τη ζωή του θύματός του, εκείνη θυμάται σταδιακά ψήγματα της οικογενειακής της καθημερινότητας που απλώς δυσχεραίνουν το μυαλό της να καθαρίσει γιατί νιώθει πως αυτοί οι άνθρωποι δεν υπάρχουν πια, σκοτωμένοι από το δικό της χέρι… αν ισχύει αυτό φυσικά, ο Ματάρ βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ασύλληπτη εξέλιξη και η Τίλντα μπαίνει στη θέση του εξιλαστήριου θύματος…ή μήπως ο ρόλος της είναι πιο ενεργός απ’ ό,τι νομίζουμε;

Γνωρίζουμε σταδιακά τη Χάνα, πώς επέλεξε το επάγγελμά της, τι προσωπικά τραύματα κουβαλάει στην ψυχή της, ποιες εφιαλτικές εικόνες τη συνοδεύουν ακόμη και γιατί χρησιμοποιεί ανακλαστικούς καθρέφτες στο σπίτι της, αφού αποφεύγει να κοιτάει τον εαυτό της. Βρήκα άκρως ενδιαφέρουσα την εξήγηση: «Φοβάσαι να νιώσεις τον εαυτό σου και τα συναισθήματά σου. Ενώ έχεις τρομερή ενσυναίσθηση προς τους άλλους, σου λείπει εκείνη προς τον εαυτό σου, η οποία είναι απαραίτητη για μια γεμάτη, ευτυχισμένη ζωή» (σελ. 217). Τώρα λοιπόν που κυριολεκτικά κρέμεται η ζωή της από αυτό, πρέπει να κάτσει και να αντικρίσει τον εαυτό της στο βίντεο της ομολογίας, να αναλύσει τα δικά της χαρακτηριστικά, τις δικές ης εκφράσεις, να εντοπίσει το λάθος και να καταλάβει αν όντως σκότωσε αυτή την οικογένειά της ή κάποιος την παγίδεψε! Πολλά μυστικά της επιστήμης της φυσιογνωμίας αποκαλύπτονται μέσα από τις εξελίξεις του βιβλίου και για άλλη μια φορά αφέθηκα να ταξιδέψω στον κόσμο της ψυχολογίας και της ψυχιατρικής που τόσο καλά ξέρει ο συγγραφέας. Για παράδειγμα, είναι αλήθεια πως το ανθρώπινο πνεύμα είναι πιο γόνιμο υπό ψυχική διέγερση, όπως ο φόβος. Κι όπως συμβαίνει συχνά με τον φόβο, η δοσολογία είναι που τον μετατρέπει σε δηλητήριο, αφού λίγη αγωνία πριν τις σχολικές εξετάσεις ή λίγο τρακ πριν την παράσταση κάνουν καλό.

Ο Sebastian Fitzek με το νέο του μυθιστόρημα δημιουργεί ξανά την οικεία αίσθηση του φόβου και της ανατριχίλας που όλοι γνωρίζουμε στα έργα του, στήνοντας μια άκρως ενδιαφέρουσα και καλοσχεδιασμένη πλοκή. Η μορφή του βιβλίου ξεφεύγει αρκετά από τα συνηθισμένα, μιας και στο εξώφυλλο χρησιμοποιείται χαρτί που δίνει την ψευδαίσθηση του ανακλαστικού καθρέφτη ενώ η περίληψη του βιβλίου είναι 2-3 προτάσεις μόνο. Ο τίτλος «Mimik» γεννάει εξ αρχής την απορία: ποιος μιμείται ποιον σε αυτήν την ιστορία, τι σήμα στέλνει, πόσο σημαντική είναι η χειρονομία της μίμησης; Απανωτές ανατροπές, απρόσμενες εξελίξεις, κινηματογραφική γραφή, φροντισμένο ως την παραμικρή λεπτομέρεια κείμενο, ανατριχιαστική κεντρική ιδέα, κρυμμένες αναφορές σε προηγούμενα βιβλία όπως το «Τελεσίγραφο» κι ένα απρόσμενο τέλος είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός καλού αστυνομικού μυθιστορήματος.

Βιβλίο Το τελεσίγραφο
Τίτλος πρωτοτύπου Der Heimweg
Συγγραφέας Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Δέσποινα Κανελλοπούλου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Τζουλς Τάνμπεργκ εργάζεται σε τηλεφωνική γραμμή βοήθειας για γυναίκες που θέλουν ν’ ακούνε μια καθησυχαστική φωνή την ώρα που επιστρέφουν σπίτι αργά τη νύχτα ή τηλεφωνούν γιατί κινδυνεύουν. Ο Τζουλς δέχτηκε να αντικαταστήσει τον κολλητό του φίλο, Μάγκνους Κάιζερ, έναν δυναμικό, αεικίνητο κάποτε άντρα που τώρα προσπαθεί με δυσκολία να συνηθίσει τη νέα του ζωή σε αναπηρικό αμαξίδιο, στη βάρδια της γραμμής εκείνο το βράδυ. Η Κλάρα ισχυρίζεται πως κάλεσε κατά λάθος, όπως και κατά λάθος πέρασε το κατώφλι του Κακού κι εκτοξεύτηκε σ’ έναν κόσμο που ήταν ακόμα χειρότερος από τους χειρότερους εφιάλτες της. Τι ρόλο παίζει σε αυτό ο άντρας της, ο Μάρτιν; Πώς μεταμορφώθηκε από όμορφη γυναίκα με αυτοπεποίθηση σε υπάκουη και τρομαγμένη σύζυγο και μητέρα; Τι συνέβη εκείνη τη νύχτα στο πολυτελές ξενοδοχείο; Πώς συνδέεται με μια ψυχιατρική κλινική από την οποία συμπτωματικά έχει άσχημες αναμνήσεις και ο Τζουλς, ο οποίος έχει βιώσει μια φριχτή εμπειρία, μια στιγμή που του στέρησε τα πάντα; Γιατί τον κυρίευσε το στεγνό πένθος και γιατί δείχνει αυτοκυριαρχία ενώ τα πάντα μέσα του καταρρέουν;

Όσο ξεδιπλώνονται οι ιστορίες της Κλάρα και του Τζουλς, παράλληλα γνωρίζουμε τον Δολοφόνο του Ημερολογίου, έναν άγνωστο άντρα που έχει ήδη σκοτώσει τρεις γυναίκες κι έχει γράψει στον τοίχο με το αίμα του θύματος την ημερομηνία της δολοφονίας τους. Έχει περάσει ένας χρόνος από το πρώτο θύμα κι εμφανίζεται στην ιστορία με αναπάντεχο τρόπο, απογειώνοντας τις εξελίξεις και δένοντας απρόσμενα και ευφάνταστα την πλοκή. Τώρα, έχει εντοπίσει μια γυναίκα που ικανοποιεί τα πιο σαδιστικά βίτσια του συζύγου της, βιώνει τον απόλυτο ευτελισμό μαζί του αλλά είναι ακόμη κοντά του. Της δίνει διορία λοιπόν να τελειώσει εκείνη τον γάμο της αλλιώς θα τη σκοτώσει κι έτσιμ μέσα από αυτήν τη συγκλονιστική ιστορίαμ γεννώνται κι άλλα ερωτήματα, όπως πώς μεγαλώνει ένα παιδί, κυρίως μια κόρη, σε μια οικογένεια με περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και πώς γίνεται να θυσιάζει τον εαυτό της ως βαλβίδα εκτόνωσης για να μην ξεσπάει στη μητέρα της ο πατέρας. Πώς θα συντροφέψουν αυτές οι αναμνήσεις και αυτές οι συμπεριφορές το κορίτσι στην ενηλικίωσή του; Πώς θα καθοδηγήσουν τα βήματα του; Θα γίνει ποτέ καλή μητέρα, θα βρει έναν καλό άνθρωπο ή νομοτελειακά θα πέσει στην ίδια παγίδα λες και την αποζητάει;

Ο Sebastian Fitzek και πάλι με ξενύχτησε, χτίζοντας μια αριστοτεχνική πλοκή που παίζει με το μυαλό του αναγνώστη από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα. Οι έξυπνα φωτισμένες οπτικές γωνίες, οι εναλλαγές των προσώπων, οι παράλληλες πλοκές που ενώνονται σ’ ένα αρραγές σύνολο με άφησαν απόλυτα ικανοποιημένο, να τρέμω από αγωνία για τις πραγματικές ταυτότητες θύτη και θύματος, από ένταση για την κορύφωση των εξελίξεων και από θυμό για το σημείο στο οποίο φτάνει κάποιος απέναντι στη γυναίκα του. Σαδιστικά παιχνίδια, ταπείνωση και ευτελισμός, απόπειρες αυτοκτονίας, ένα αναπάντεχο χέρι βοηθείας δίνονται με ωμές και καθόλου ωραιοποιημένες περιγραφές και στήνουν έναν αιματοβαμμένο καμβά γεμάτο ανατροπές και εκπλήξεις. Η ζωή της Κλάρα κατεβαίνει όλο και πιο χαμηλά όσο αναρωτιόμαστε αν τελικά κάλεσε ή όχι τη γραμμή βοήθειας, γνωρίζουμε μια γυναίκα που έχει μπλεχτεί για τα καλά σ’ ένα αρρωστημένο περιβάλλον και θα κάνει τα πάντα για να προστατέψει το παιδί της ενώ ταυτόχρονα η γκρίζα φυσιογνωμία του Δολοφόνου του Ημερολογίου κάνει τα πράγματα χειρότερα, αφού ούτε η απειλή θανάτου δείχνει να βοηθάει τις γυναίκες να απαλλαγούν από τους τυράννους τους. Όσο το τέλος πλησιάζει, τόσο εθιζόμαστε στην ανάγνωση, τόσο μπαίνουμε βαθιά στην πλοκή, τόσο παίρνουμε θέσεις και γεμίζουμε σκέψεις ως την τελική αποκάλυψη που φέρνει τα πάνω κάτω.

«Αυτή η ιστορία πραγματεύεται το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας…Οι περιγραφές ενδέχεται να προκαλέσουν έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις σε άτομα που έχουν βιώσει ή εξακολουθούν να βιώνουν ενδοοικογενειακή βία». Αυτό τονίζει ο συγγραφέας από την αρχή και καταγράφει σημαντικές και χρήσιμες πληροφορίες για το θέμα μιας βίας που μαστίζει όλες τις κοινωνικές τάξεις και δεν έχει να κάνει με συγκεκριμένα περιβάλλοντα. Είναι ένας σφιχτός κλοιός που εμφανίζεται ύπουλα και δηλητηριάζει σχεδόν απαρατήρητα αυτό που κάποτε είχε ξεκινήσει ως μεγάλος έρωτας. Κομπλιμέντα, ψυχαναγκαστικές αποδείξεις αγάπης και προσποιητή μεμψιμοιρία δίνουν σταδιακά τη θέση τους στα λεκτικά και στα σωματικά χτυπήματα. Τι κρατάει τις διαλυμένες ισορροπίες; Μήπως η ελπίδα να ξαναγίνουν τα πράγματα όπως ήταν πριν το μαυρισμένο μάτι; Ναι, ίσως, μόνο που όσο το θύμα περιμένει, η ντροπή μετατρέπεται σε μίσος για τον εαυτό του, γι’ αυτό κλείνεται και δε μιλά ανοιχτά σε άλλους. Πόσο φταίνε σε αυτό οι οικογενειακοί παράγοντες; Πώς διαιωνίζεται αυτή η μάστιγα της ενδοοικογενειακής βίας; Τα κορίτσια περνάνε τα πιο εύπλαστα χρόνια τους με γυναίκες, οι οποίες τα μεγαλώνουν στα πούπουλα και βάσει δικών τους στερεότυπων, δεν τα σκληραγωγούν, αντίθετα, τα διδάσκουν να γίνονται πειθήνια και να υπομένουν τα πάντα, αφού «τα αγόρια είναι αγόρια», δηλητηριάζουν την αυτοπεποίθησή τους και ο ρόλος του «ασθενούς φύλου» εντυπώνεται για πάντα στο μυαλό τους τόσο πολύ που δε βρίσκουν το θάρρος και τη γνώμη να κάνουν αυτό που θέλουν. Μήπως όμως αυτή η άποψη είναι αυστηρή και μονομερής; Ο Sebastian Fitzek, πίσω από τις γραμμές του συναρπαστικού και ανατρεπτικού αυτού μυθιστορήματος, καταγράφει όλες τις απόψεις και όλες τις συμπεριφορές.

«Εδώ και χρόνια όσα συνέβαιναν στην κρεβατοκάμαρα ήταν συνδεδεμένα στο μυαλό της με τον πόνο και τον εξευτελισμό» (σελ. 15). Έτσι αρχίζει μια από τις συναρπαστικότερες ιστορίες ψυχολογικού τρόμου που έχω διαβάσει ως τώρα. «Το τελεσίγραφο» είναι μια νέα εντυπωσιακή κάθοδος στην ανθρώπινη ψυχολογία και ταυτόχρονα μια ανατριχιαστική ιστορία με πανέξυπνα αφηγηματικά ευρήματα που κόβουν την ανάσα. Η γυναικεία σωματική και λεκτική κακοποίηση αποτελεί όπλο στα χέρια ενός δολοφόνου που σπρώχνει τα πράγματα ακόμη περισσότερο με τη διεστραμμένη του λογική ενώ ταυτόχρονα μια γυναίκα κι ένας άντρας έρχονται πιο κοντά μέσω μιας γραμμής βοήθειας. Ανατροπές, εκπλήξεις, ταπείνωση, βία, ελπίδα, αγωνία, όλα αυτά βρίσκονται στις σελίδες του βιβλίου και προκαλούν οργή αλλά σκέψεις.

Βιβλίο Ψίθυρος θανάτου 
Τίτλος πρωτοτύπου Todesrauchen
Συγγραφείς Vincent Kliesch, Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Χρύσα Μπανιά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το τρίτο βιβλίο της σειράς με κεντρικούς ήρωες έναν καθηγητή της δικανικής γλωσσολογίας και μια δημοσιογράφο κλείνει όλα τα ανοιχτά μέτωπα και δίνει απαντήσεις σε πολλά από τα ερωτήματα που υπάρχουν από την αρχή σχεδόν της σειράς των βιβλίων ενώ ταυτόχρονα αφήνει ένα παραθυράκι για τυχόν συνέχεια των περιπετειών τους. Το μυθιστόρημα είναι κάπως πιο στατικό από τα προηγούμενα και έχει λιγότερη δράση, μιας και το κέντρο βάρους περιστρέφεται γύρω από τις συνθήκες απαγωγής του Χέγκελ και της Άνζοργκε και τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούν ν’ αποκρυπτογραφήσουν ένα φωνητικό μήνυμα. Εκείνη εξακολουθεί να βασανίζεται από τα τραυματικά γεγονότα στην Αργεντινή και ψάχνει απελπισμένα τον αδερφό της που νόμιζε πως είχε αυτοκτονήσει. Οι αποκαλύψεις για τον βιασμό της την κάνουν να σηκώνει ένα αφόρητο βάρος, στο οποίο προστίθεται και η νέα παραπλάνησή της από τον Χέγκελ στο δεύτερο βιβλίο της σειράς. Εκείνος αθωώνεται λόγω αμφιβολιών για τη δολοφονία της γυναίκας του αλλά δεν προλαβαίνει να το χαρεί, μιας και πέφτει θύμα απαγωγής μαζί με τη Γιούλα. Ο αδερφός της δημοσιογράφου έχει ενοχλήσει σοβαρά κάποιους και προσπαθεί αν έρθει σε επαφή μαζί της μέσω ενός κρυπτογραφημένου ηχητικού μηνύματος, γεμάτου ακουστικά φαινόμενα και ψυχολογικούς ελιγμούς αποφυγής, που πέφτει σε λάθος χέρια κι έτσι πρέπει να εντοπιστεί η κρυψώνα του για να απελευθερωθούν ο Χέγκελ και η Γιούλα.

Ταυτόχρονα, στο πλάι τους σπεύδουν ο πρώην σύντροφος της Γιούλα, Πάουλ Βάιντενφελερ, ο ετεροθαλής αδερφός της, Ελίας Μεσάντι, με τον οποίο ήρθαν πιο κοντά μετά τις περιπέτειες της «Φονικής Συχνότητας», και ο σύζυγος του δικηγόρου του γλωσσολόγου. Το μυθιστόρημα ρίχνει άπλετο φως στον δεκατετράχρονο Ελίας, δίνοντας πληροφορίες για το πώς μεγάλωσε, πόσο σημαντική είναι για κείνον η Γιούλα και γιατί, πώς κατάφερε να ξεμπλέξει από τα ναρκωτικά που πούλαγε, πώς απέκτησε για φίλο τον πλούσιο γόνο Φρίντριχ φον Βίρτσμπουργκ, πώς διέπρεψαν μαζί στο χιπ χοπ και τη ραπ κ. ά. Το ανατρεπτικό της υπόθεσης είναι ο ανέλπιστος σύμμαχος με τον οποίο αρχίζουν να κινούν τα νήματα για να εντοπίσουν τον Χέγκελ και τη Γιούλα. Όσο ο Ελίας προσπαθεί να βρει την αδερφή του αντιμετωπίζοντας έναν μυστηριώδη πιτσαδόρο και ακολουθώντας αβέβαια ίχνη, η Γιούλα και ο Ματίας δέχονται «λευκά βασανιστήρια» σε θάλαμο απόλυτης απομόνωσης, όπου ο κάθε ήχος του σώματος και του οργανισμού τους μεγεθύνεται, κάνοντάς τους να βιώσουν μια σκληρή δοκιμασία.

Ο «Ψίθυρος θανάτου» θα φέρει κοντά τον Ματίας Χέγκελ και τη Γιούλα Άνζοργκε, με τις τελευταίες αποκαλύψεις να έρχονται απανωτά η μία πίσω από την άλλη και την ιστορία που μας απασχόλησε στα τρία βιβλία της σειράς να ολοκληρώνεται ή, τουλάχιστον. να αφήνει πίσω της μια δυνατή, γεμάτη ένταση και εκπλήξεις, προϊστορία, ίσως για να ξεκινήσει έναν νέο γύρο περιπετειών, ευελπιστώ με τον Χέγκελ να παίζει επιτέλους τον σωστό ρόλο σε υποθέσεις που χρειάζονται τις ικανότητές του για να επιλυθούν. Σασπένς και ένταση, απαντήσεις, εκπλήξεις κι όλα αυτά με τον ψίθυρο θανάτου γύρω από τους ήρωες όλο και να γιγαντώνεται.

Βιβλίο Η συχνότητα του φόνου
Τίτλος πρωτοτύπου Die frequenz des todes
Συγγραφείς Vincent Kliesch, Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Χρύσα Μπανιά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η συνέχεια της «Ακοής» είναι ακόμη πιο συναρπαστική και συνδέεται άρρηκτα μαζί της, με τρόπο απρόβλεπτο και αναπάντεχο.Auris Ο Ματίας Χέγκελ, καθηγητής στον τομέα της δικανικής γλωσσολογίας, με ειδίκευση στην παροχή ακουστικών αποδείξεων και στη φωνητική εγκληματολογία, έχει ικανότητες που ξεπερνούν κάθε φαντασία και τα βήματα που κάνει για να καταφέρει από το ηχητικό κομμάτι να οδηγηθεί στο τι πραγματικά συνέβη είναι πρωτότυπα και ευρηματικά. Εν αναμονή της δίκης του για τη δολοφονία που διέπραξε στην «Ακοή», δέχεται στη φυλακή την επίσκεψη του επιθεωρητή Όσβαλντ Χόλντερ που ζητάει τη βοήθειά του στον εντοπισμό του μωρού μιας οικογένειας. Ταυτόχρονα, η δημοσιογράφος Γιούλα Άνζοργκε που εγκατέλειψε τη δουλειά της στο ραδιόφωνο συνεχίζει να γράφει στο προσωπικό της blog άρθρα για αληθινά εγκλήματα, με την περίπτωση του Χέγκελ να είναι μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της, αφού αποκάλυψε το θρασύ και μεγαλοφυές σχέδιό του. Στο προηγούμενο βιβλίο έμαθε από τον Χέγκελ πως ο αδελφός της, Μόριτς, τελικά ζει κι αυτό την οδήγησε σε πρωτοφανή εσωτερικότητα και τάση απομόνωσης, μιας και δεν μπόρεσε να βρει κανένα άλλο ίχνος του. Ο άλλος αδελφός της, Ελίας, μετά την περιπέτεια που έζησε, την κατηγορεί για τα όσα τράβηξε και η σχέση τους έχει παγώσει. Η Γιούλα δέχεται ένα τηλεφώνημα που την ξαναρίχνει στις σκοτεινές στιγμές που έζησε τότε στο Μπουένος Άιρες και στην ασύλληπτη αποκάλυψη που τις ακολούθησε. Γιατί και πώς συνεργάζονται ξανά ο Ματίας και η Γιούλα στην υπόθεση με το εξαφανισμένο μωρό; Τι τους συνδέει με την ιστορία αυτή; Ποιο είναι το επιχείρημα που τους ρίχνει στη μάχη με τον χρόνο μέχρι να βρεθεί η Σέλμα;

Η υπόθεση ξεκινάει με μια άκρως ανατρεπτική αρχή, με το ζευγάρι Σεσίλ και Τζόναθαν Ντορμ να αποδομείται με απρόσμενο τρόπο μέσα σε μόλις είκοσι πέντε σελίδες! Εκείνη είναι επιθεωρήτρια της Υπηρεσίας Ανηλίκων κι εκείνος ψυχοθεραπευτής. Ένα βράδυ η Σεσίλ βρίσκει την κούνια του μωρού της άδεια και γεμάτη αίμα. Τι συνέβη στη μικρή Σέλμα; Γιατί ο άντρας της δεν της επιτρέπει να καλέσει βοήθεια; Τι φοβάται; Από τι πραγματικά κινδυνεύουν; Από κει και πέρα ξετυλίγεται μια ιστορία με δυνατές λεπτοβελονιές που συγκροτούν όχι μόνο μια δυνατή ιστορία απαγωγής αλλά και την ενσωματώνουν ευρηματικά στη ζωή του Χέγκελ, χαρίζοντας έτσι ένα κομμάτι που έλειπε από το παζλ του πρώτου βιβλίου. Ο Χέγκελ και η Γιούλα συνεργάζονται ξανά ο καθένας για τους δικούς του λόγους κι αρχίζει ένα ανθρωποκυνηγητό με αφετηρία το ηχητικό απόσπασμα της Σεσίλ που ζητάει βοήθεια αλλά δεν καταφέρνει να ολοκληρώσει την κλήση. «Πρέπει να ξέρετε ότι τα γλωσσικά σήματα είναι πολύ περίπλοκα από ακουστικής άποψης… Ακριβώς όπως χωρίζει κανείς το φως στα φασματικά του χρώματα, έτσι και στον ήχο μπορεί να καθορίσει φασματικές συχνότητες… κάθε συχνότητα σε ένα σήμα ομιλίας έχει μια συγκεκριμένη ενέργεια από την πλευρά του ομιλητή για κάθε φθόγγο. Κατά κύριο λόγο αυτά ακριβώς τα μοτίβα ενέργειας είναι που μας επιτρέπουν να ακούμε τα φωνήεντα και τα σύμφωνα, όχι οι ίδιες οι συχνότητες» (σελ. 85), υποστηρίζει ο γλωσσολόγος. Όσο πλησιάζουμε στο τέλος τόσο πιο γρήγορα βγαίνουν στο φως αποκαλύψεις και αλήθειες ενώ παράλληλα η δημοσιογράφος, με τη βοήθεια του αδερφού της και του πρώην συντρόφου της, καταφέρνει να βρει τον λόγο που ενδιαφέρεται τόσο πολύ ο καθηγητής για την υπόθεση αυτή. Αυτό θα τη φέρει αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή σκληρότητα και θα χρειαστεί τη βοήθεια των ανθρώπων που ξαναβρήκε μέσα από τη νέα της περιπέτεια για να ορθοποδήσει.

«Η συχνότητα του φόνου» είναι ένα έξυπνο, ευρηματικό, ανατρεπτικό μυθιστόρημα, με πολλές αναφορές στο πρώτο βιβλίο, του οποίου αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι και με πολλές απρόσμενες εξελίξεις που όμως έχουν λόγο ύπαρξης και δε χρησιμοποιούνται για εντυπωσιασμό. Η Γιούλα έρχεται λίγο πιο κοντά στην αλήθεια για τον αδερφό της, κάτι που την ξαλαφρώνει λίγο, ο Χέγκελ παγιδεύεται στον ιστό που ο ίδιος εξύφανε και ο Ντορμ προσπαθεί να σταθεί όρθιος μπροστά στη χιονοστιβάδα των απανωτών εξελίξεων που ακολουθούν την απαγωγή της Σέλμα. Ευρηματική κεντρική ιδέα και έξυπνος χειρισμός της πλοκής είναι δύο μόνο από τα θετικά γνωρίσματα που με κράτησαν ως το τέλος.

Βιβλίο Ακοή 
Τίτλος πρωτοτύπου Auris 
Συγγραφείς Vincent Kliesch, Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Χρύσα Μπανιά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα ξεκινάει με την ομηρία δύο μικρών παιδιών μέσα στο σπίτι τους, την οποία αναλαμβάνει ο Ματίας Χέγκελ, καθηγητής στον τομέα της δικανικής γλωσσολογίας, με ειδίκευση στην παροχή ακουστικών αποδείξεων και στη φωνητική εγκληματολογία («αφοσιώνεται στο φωνητικό DNA του δράστη: διάλεκτοι, αποχρώσεις του τόνου, συχνότητες της φωνής, λάθη στην ομιλία»). Σε αυτό βοηθάει η τέλεια ακοή του που θυμίζει νυχτερίδα, με αποτέλεσμα οι συνάδελφοί του να τον αποκαλούν Auris (η λατινική λέξη για το αυτί). Συνεργάζεται ως σύμβουλος με την Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος της Γερμανίας και αμέσως μετά το πέρας της ομηρείας παραδέχεται τη δολοφονία μιας γυναίκας!

Δύο χρόνια νωρίτερα, στο Μπουένος Άιρες, τα αδέλφια Γιούλα και Μόριτς Άνζοργκε επισκέπτονται τον τάφο της Εύας Περόν σ’ ένα ταξίδι που τους κρατάει μακριά από τα οικογενειακά τους προβλήματα. Η Γιούλα εργάζεται ως δημοσιογράφος σε ραδιόφωνο και γράφει στο προσωπικό της blog άρθρα για αληθινά εγκλήματα ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να συνέλθει από τα άσχημα γεγονότα που έζησε στην Αργεντινή. Στον ελεύθερο χρόνο της, συνομιλεί σε chat με τον άγνωστο, ανώνυμο χάκερ με το ψευδώνυμο Αδριανός και αναζητά στοιχεία για την υπόθεση του Ματίας Χέγκελ που έχει πλέον καταδικαστεί σε ισόβια. Τα στοιχεία και η ίδια η συμπεριφορά του Χέγκελ είναι αλλοπρόσαλλα και αντικρουόμενα κι αυτό της τραβάει την προσοχή για μια νέα έρευνα. Ποιος είναι όμως ο Αδριανός και γιατί τη βοηθάει σε όλο αυτό; Πώς ξέρει τόσες πληροφορίες για τον Χέγκελ και πώς απέκτησε στοιχεία που ίσως αποδεικνύουν την αθωότητα του καθηγητή; Ποιος είναι ο μυστηριώδης άντρας που άρχισε να απειλεί τη δημοσιογράφο για να αποσυρθεί από την υπόθεση και να μην τη σκαλίσει περισσότερο; Γιατί ο Χέγκελ επιμένει στην ενοχή του και στον εγκλεισμό στη φυλακή; Πώς μπλέκεται στην ιστορία ο ετεροθαλής αδελφός της Γιούλα, Ελίας, που έχει εισδύσει σε σκοτεινά κυκλώματα;

Η ιστορία είναι άκρως ενδιαφέρουσα, με διαρκείς αποκαλύψεις και αναπάντεχες εκπλήξεις, απόλυτα συνδεδεμένη με το δεύτερο (μην πω και το τρίτο) βιβλίο της σειράς. Ο Ματίας Χάγκελ μέσα από τη φυλακή δεν μπορεί να κάνει πολλά, αφήνοντας έτσι άφθονο χώρο δράσης στη Γιούλα Άνζοργκε, η οποία, ως προσωπικότητα, είναι άκρως ενδιαφέρουσα μεν, απλώς περίμενα μια τόσο πρωτότυπη ιδέα για ντετέκτιβ να έχει και μεγαλύτερο ρόλο στη διαλεύκανση της υπόθεσης. Όσο όμως προχωρούσε η ιστορία και δίνονταν απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα μόνο και μόνο για να δώσουν αυτά τη θέση τους σε καινούργια, διαπίστωσα πως η πλοκή είναι εντελώς διαφορετική απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς. Δεν έχουμε φόνους και επίλυση από ντετέκτιβ αλλά μια πιο προσωπική ιστορία δύο ανθρώπων, εκ των οποίων ο ένας δείχνει να έπεσε θύμα εκβιασμού και ο άλλος να οδηγείται σε μια μεγάλη αλήθεια γύρω από το παρελθόν του. Όταν αυτοί οι δύο χαρακτήρες μάλιστα ενώνουν τις δυνάμεις τους, έστω και με τον τρόπο που το παρουσιάζουν οι συγγραφείς, για να αποκαλύψουν τις πραγματικές συνθήκες ενός εγκλήματος η πλοκή γίνεται πιο πυκνή και συναρπαστική, με τις ανατροπές να έρχονται η μία πίσω από την άλλη όσο πλησιάζουμε προς το τέλος. Χάρηκα που κάποιος έχει μια πιο σκοτεινή πλευρά και που ξεφεύγουμε αρκετά από την οικεία και πεπατημένη δομή των περισσότερων αστυνομικών μυθιστορημάτων, επομένως θα περιμένω με μεγάλη αγωνία να έρθουν στα χέρια μου και οι δύο επόμενοι τίτλοι της σειράς ώστε να απολαύσω περισσότερο τη σχεδιαστική μεγαλοφυία δύο σημαντικών ανθρώπων της αστυνομικής λογοτεχνίας.

Η «Ακοή» είναι το πρώτο μυθιστόρημα μιας σειράς βιβλίων με πρωταγωνιστές έναν ντετέκτιβ προικισμένο με υπερφυσική ακοή και μια δημοσιογράφο που προσπαθεί να συνέλθει από μια οικογενειακή τραγωδία. Η υπόθεση που προσπαθεί να επιλύσει η δεύτερη για να αθωώσει τον πρώτο έχει πολλά περισσότερα παρακλάδια απ’ όσα φαίνονται με την πρώτη ματιά και μάλιστα τη συνδέουν σχεδόν άρρηκτα με τον άνθρωπο που προσπαθεί να σώσει από μια δικαστική πλάνη. Αγωνία, εκπλήξεις, παιχνίδι γάτας και ποντικιού και ένα (προσωρινό) τέλος που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο δεύτερο βιβλίο είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός μυθιστορήματος που με ξενύχτησε, έπαιξε με το μυαλό μου και με άφησε σε αγωνία για τη συνέχεια.

Βιβλίο Το πείραμα 
Τίτλος πρωτοτύπου Der seelenbrecher
Συγγραφέας Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Δέσποινα Κανελλοπούλου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Sebastian Fitzek με το «Πείραμα» με έριξε και πάλι στα άδυτα της ψυχιατρικής και του υπνωτισμού, βοηθώντας με να καταλάβω δυσνόητες και πρωτότυπες απόψεις γύρω από τα θέματα αυτά, τις οποίες μάλιστα εντάσσει σε μια σειρά «ψυχικών φόνων», για να το θέσω κομψά, που διαδραματίζονται στο Βερολίνο, με αποκορύφωμα τα γεγονότα στην κλινική. Εκείνη τη νύχτα, ο Κάσπαρ ένας άντρας με απώλεια μνήμης, μια γιατρός, ο διευθυντής του ιδρύματος, οι τρόφιμοι και δύο άντρες που έρχονται λες από το πουθενά παγιδεύονται στο κτήριο στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τον Ψυχοθραύστη, που αδιαμφισβήτητα έχει βάλει στόχο το επόμενο θύμα του κι αυτό βρίσκεται ανάμεσά τους. Στο κλειστοφοβικό περιβάλλον έχουμε απανωτές ανατροπές και εκπλήξεις, αγωνιώδεις προσπάθειες επιβίωσης, μυστικά που έρχονται σταδιακά στο φως και μια μεγάλη παραμορφωτική έκπληξη ενώ ταυτόχρονα ο Κάσπαρ αρχίζει να θυμάται το παρελθόν του.

Ποιος είναι ο Ψυχοθραύστης που αδειάζει τα θύματά του από ψυχοσυναισθηματική νοημοσύνη και γιατί αφήνει στον τόπο του «εγκλήματος» αινίγματα σαν αυτό: «Με αγοράζεις απλώς για να με πετάξεις αμέσως»; Πώς γίνεται κάποιος να βρεθεί παράλυτος και κατατονικός, χωρίς να έχει πέσει θύμα βιασμού; Τι κοινό έχουν οι γυναίκες που επιλέγει; Η αιτία θανάτου παραμένει γρίφος για τους γιατρούς ενώ παραμένει ανεξήγητο τι ακριβώς υφίστανται τα θύματα στα χέρια του δράστη. Ταυτόχρονα, αναρωτιόμουν ποιος είναι ο Κάσπαρ που βρέθηκε έξω από το ίδρυμα και γιατί δεν έχει καμία ανάμνηση της προηγούμενης ζωής του; Πώς γίνεται να παραμένει η πρακτική του γνώση αλώβητη αλλά όσα τον καθορίζουν συναισθηματικά, δηλαδή όσα στοιχεία συνιστούν την προσωπικότητά του, να έχουν χαθεί; Γιατί ο ψυχίατρος Σάμουελ Ράσφελντ επιμένει στην ιδρυματοποίησή του, αντίθετα με τη Σοφία που θέλει να δώσει δημοσιότητα στην υπόθεση για να βοηθήσουν ουσιαστικότερα τον ασθενή; Ο Κάσπαρ θα προσπαθήσει να το σκάσει γυρεύοντας απαντήσεις την ίδια νύχτα που ένα ασθενοφόρο θα τρακάρει στο καφάο καταστρέφοντας την τηλεφωνική επικοινωνία και κάποιος θα σαμποτάρει το μοναδικό όχημα διαφυγής εν μέσω της χιονοθύελλας που ξεσπάει. Το μυθιστόρημα μετατρέπεται σχεδόν αμέσως σε κείμενο «κλειδωμένου δωματίου», ας το χαρακτηρίσω έτσι έστω κι αυθαίρετα, με την αγωνία να χτυπάει κόκκινο και τα ερωτήματα να απαντώνται σε κρίσιμα σημεία της πλοκής, κλιμακώνοντάς την.

Παράλληλα, στο σήμερα, ένας καθηγητής ξεκινάει ένα πρωτότυπο πείραμα με εθελοντές φοιτητές του και η ιστορία ξεδιπλώνει σταδιακά τον ρόλο της στο μυθιστόρημα, ανατριχιάζοντάς με ακόμη περισσότερο με την αίσθηση του φόβου και της αγωνίας που αποπνέει. Τα ανωτέρω γεγονότα καταγράφονται στον φάκελο του πειράματος (μάλιστα η σελιδοποίηση αλλάζει, δίνοντας την αίσθηση πως όντως διαβάζουμε ιατρική έκθεση), με το όνομα του Βίκτορ Λάρεντς να ξυπνάει αναμνήσεις από την εξίσου συναρπαστική «Θεραπεία», όπου πρωταγωνιστεί. Κι όλα αυτά κλείνουν με τον γνωστό αναπάντεχο τρόπο του συγγραφέα, με αποτέλεσμα μικρές ανατριχίλες να με διαπερνούν και να αναρωτιέμαι αν όλα αυτά είναι πραγματικά γεγονότα ή μυθοπλασία (αλήθεια, να στείλω mail στο παρένθετο post-it που υπάρχει στο βιβλίο με την ηλεκτρονική διεύθυνση;).

«Το πείραμα» είναι ένα δυνατό, ανατρεπτικό ψυχολογικό θρίλερ, γεμάτο αγωνία, ένταση και παραμόρφωση της αλήθειας, ενδιαφέρουσες απόψεις γύρω από τον κόσμο της ψυχιατρικής και της ύπνωσης και το γνωστό «κλείσιμο του ματιού» από τον συγγραφέα στον αναγνώστη. Η ανθρώπινη ψυχή έχει τελικά πολλά μυστικά καλά φυλαγμένα κι αλίμονο αν εντρυφήσει σε αυτά ένας έξυπνος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων σαν τον Sebastian Fitzek!

Βιβλίο Ο Κυνηγός
Τίτλος πρωτοτύπου Der Augenjager
Συγγραφέας Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Γιώτα Λαγουδάκου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

«Ο Κυνηγός» είναι η κορύφωση της ιστορίας που ξεκίνησε με τον «Συλλέκτη», το κρεσέντο που όλοι περιμένουμε όταν διαβάζουμε μυθιστορήματα του Sebastian Fitzek. Τελειώνοντας το πρώτο βιβλίο είχα φυσικά μείνει άφωνος με την πλοκή και τις ανατροπές, με τα κίνητρα του δολοφόνου, με τους ρόλους των χαρακτήρων στην ιστορία, ένιωθα όμως πως κάτι έλειπε, ειδικά αφού διάβασα την περίληψη του δεύτερου που με προετοίμαζε για άλλη μια υπόθεση με πρωταγωνιστές τον Αλεξάντερ Τσόρμπαχ και την Αλίνα Γκρεγκόριεφ. Η αλήθεια όμως είναι πως το δεύτερο βιβλίο είναι άρρηκτα δεμένο με το πρώτο κι όχι μόνο αυτό αλλά, εκτός από το γνωστό σασπένς, τα αδιάκοπα παιχνίδια με τον αναγνώστη και τις φρικτές λεπτομέρειες, τα πάντα τινάζονται στον αέρα όσο πλησιάζουμε στο τέλος κι όλα ανατρέπονται με τέτοιο τρόπο που με σήκωσαν από την καρέκλα και έκοψαν την ανάσα μου. Ήδη από την  αρχή, εν είδει ρεπορτάζ, αποκαλύπτονται η ιστορία και οι εξελίξεις του πρώτου βιβλίου, οπότε θα τονίσω κι εγώ πως τα μυθιστορήματα πρέπει να διαβαστούν με τη σειρά.

Έχουμε και πάλι εναλλακτικές αφηγήσεις, πρωτοπρόσωπες και τριτοπρόσωπες, που αποτυπώνουν σφαιρικότερα την πλοκή και δεν αφήνουν τίποτα κρυφό. Η ιστορία ξεκινάει από το σημείο που την αφήσαμε στον «Συλλέκτη» ως προς την αναζήτηση του Τσόρμπαχ για τον γιο του ενώ ταυτόχρονα η φυσιοθεραπεύτρια Αλίνα δέχεται να βοηθήσει την αστυνομία με τον οφθαλμοχειρουργό Τσάριν Ζούκερ. Είναι ο καλύτερος, ο πιο έμπειρος, διαπρεπής στον χώρο του, έγκλειστος προσωρινά στη φυλακή, κατηγορούμενος για βιασμό και κτηνώδη βασανισμό γυναικών, που τους έκοβε τα βλέφαρα με νυστέρι και χωρίς αναισθητικό. Η Αλίνα δέχεται να του κάνει φυσιοθεραπείες όταν πιάστηκε κατά τη διάρκεια της γυμναστικής του, γιατί η μόνη μάρτυρας εξαφανίστηκε κι έτσι πρέπει να χρησιμοποιήσουν το χάρισμά της να «βλέπει» όταν αγγίζει κάποιον. Δυστυχώς, το παιχνίδι σύντομα στρέφεται εναντίον της ενώ λίγες ώρες νωρίτερα έχει δεχτεί την επίσκεψη μιας μητέρας που ψάχνει την έφηβη κόρη της, μια εξαφάνιση την οποία η αστυνομία αγνόησε.

Εφόσον αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς και είναι άρρηκτα δεμένο με το πρώτο, μιας και τα απόνερα των εξελίξεων στοιχειώνουν τους χαρακτήρες και επηρεάζουν τις κινήσεις και τις σκέψεις τους, μπορώ να γράψω κάποια πράγματα παραπάνω. Λάτρεψα λοιπόν την Αλίνα Γκρεγκόριεφ γιατί αποδόθηκε με τέτοιο ρεαλισμό και τόση προσοχή που με κέρδισε εξαρχής. Είναι μια τυφλή φυσιοθεραπεύτρια που οραματίζεται κάποια γεγονότα στις ζωές των πελατών της όταν τους αγγίζει, κάτι που βοήθησε (λίγο) τις εξελίξεις στο πρώτο βιβλίο της σειράς. Η καθημερινότητά της, οι αισθήσεις της, ο τρόπος που περπατάει και κινείται μες στον χώρο, το αγαπημένο μου σκυλί-φύλακας που την εμποδίζει όταν οσμίζεται κακό αποδίδονται τόσο παραστατικά και με τέτοια προσοχή που μου έδειξαν με ενάργεια και ρεαλισμό τα προβλήματα ενός τυφλού στον σύγχρονο κόσμο. Ο ίδιος ο συγγραφέας παραδέχεται στις Ευχαριστίες του πρώτου βιβλίου πόσο χρόνο αφιέρωσε στη μελέτη αυτών των ανθρώπων ακριβώς για να αποφύγει τα χιλιοειπωμένα κλισέ που όμως δε συνάδουν με την πραγματικότητα και για να καταργήσει τις κοινοτοπίες που έχουμε στο μυαλό μας οι περισσότεροι. Το συναισθηματικό της ξέσπασμα στο πρώτο βιβλίο, ότι τελικά δεν είναι εύκολο και πως υπάρχουν τόσες λεπτομέρειες που ψυχολογικά δεν βοηθάνε όσο κι αν το έχεις πάρει απόφαση ή έχεις βελτιώσει / βοηθήσει τη ζωή σου, ήταν συγκινητικό και αληθινό.

Ο συγγραφέας όμως, λες και θέλει να με εκδικηθεί, βάζει τον Αλεξάντερ σε μια τόσο απρόβλεπτη περιπέτεια που δεν μπορώ να γράψω εκτενέστερα γι’ αυτήν. Έγραψα για τη μία, δεν μπορώ να γράψω όμως για τον άλλον! Είναι μια εξέλιξη που με γέμισε αγωνία, άφθαστη συγκίνηση και ταυτόχρονα πληροφορίες για ιατρικές καταστάσεις που σπάνια συμβαίνουν, να όμως που έτσι βιώνουμε μια από τις πιο περίτεχνες ιστορίες εκδίκησης και μίσους, μιας και ο πρώην αστυνομικός δεν παύει να κυνηγάει μετά βδελυγμίας τον Συλλέκτη Ματιών ώστε να πάρει μια αργή και βασανιστική εκδίκηση. Η προθεσμία όμως τελειώνει κι όλα ανατρέπονται ευρηματικά και καλοσχεδιασμένα. Η δεύτερη ιστορία γίνεται ακόμη πιο προσωπική, φτάνοντας τον Αλεξάντερ στο ηττοπαθές συμπέρασμα: «…αναρωτήθηκα αν ήταν κάποιος φυσικός νόμος το γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι που αγαπούσα έφταναν αργά ή γρήγορα να έχουν την ίδια μοίρα. Λες και ο βίαιος θάνατος ήταν ένας ιός κι εγώ ένας μολυσμένος φορέας, έτοιμος να τον μεταδώσω σε όποιον ήταν κοντά μου» (σελ. 273). Ναι αλλά πώς συνδέεται ο Συλλέκτης με τον οφθαλμοχειρούργο; Έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους ή πρόκειται για συμπτωματικές παράλληλες δράσεις; Ποια είναι τα κίνητρα του Ζούκερ και πώς θα καταφέρουν οι ήρωες του βιβλίου να νικήσουν δύο ψυχοπαθείς δολοφόνους;

Σε δεύτερο φόντο, από τη μια έχουμε συναρπαστικές παρατηρήσεις ψυχολογίας γύρω από την πολλαπλή προσωπικότητα, τη λειτουργία αυτοπροστασίας του εγκεφάλου, τη διαταραχή μετατραυματικού στρες, το ψυχικό σημείο ζέσης, την αποσύνδεση από την πραγματικότητα ως μέτρο προφύλαξης όταν το σώμα το ξεπεράσει αυτό το σημείο. Από την άλλη, εμφανίζεται το δίλημμα περί τιμωρίας από δικαστήριο ή προσωπικής αντεκδίκησης. Δε ζούμε στη ζούγκλα, οι περιγραφές όμως εγείρουν στον αναγνώστη την οργή και τη δίψα για εκδίκηση για όσα απεχθή εγκλήματα γίνονται. Ποιος κερδίζει; Ο συγγραφέας δεν είναι ξεκάθαρος, ακριβώς λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών που επιλέγει να παρουσιάσει. Κι όλα αυτά εμφανίζονται σε μια περιπέτεια που κυριολεκτικά δε σε προετοιμάζει για το επόμενο στάδιο, είναι ανελέητη με τον αναγνώστη και κλείνει έξυπνα, ρεαλιστικά και σωστά μια ιστορία φρίκης, ανατριχίλας, τρόμου και δυσάρεστων εκπλήξεων. «Ο χειρότερος τρόμος έχει συχνά αθώο όνομα» (σελ. 25) και το Sebastian είναι η καλύτερη απόδειξη. Μετά τον «Κυνηγό» θα χρειαστεί να απομακρυνθώ λίγο από το αστυνομικό είδος για να μπορέσω να ξαναπιάσω τέτοιο βιβλίο ανεπηρέαστος από τα συναισθήματα που μου άφησε ο συγγραφέας χάρη στην αφηγηματική του μαεστρία και τα πανέξυπνα παιχνίδια που παίζει με το μυαλό μου.

Βιβλίο Ο Συλλέκτης
Τίτλος πρωτοτύπου Der Augensammler
Συγγραφέας Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Γιώτα Λαγουδάκου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Συλλέκτης Ματιών σκοτώνει τις μητέρες, απάγει τα παιδιά και δίνει σαράντα πέντε ώρες και επτά λεπτά στους πατεράδες να τα βρουν. Βγάζει πάντα το αριστερό μάτι από τα πτώματα των παιδιών κι όλοι προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβολίζει. Παράλληλα έχουμε τις σκέψεις και την αγωνία του απαχθέντος εννιάχρονου Τομπίας Τράουνσταϊν, που προσπαθεί να καταλάβει πώς έφτασε εκεί όπου κρατείται και αναπολεί τις όχι και τόσο ευχάριστες οικογενειακές του στιγμές. Οι συνθήκες αιχμαλωσίας του είναι απάνθρωπες και οι περιγραφές αναδίδουν κλεισούρα και τρόμο, μιας και το παιδί νιώθει πως κινδυνεύει αλλά στο σκοτεινό του περιβάλλον δεν καταλαβαίνει ούτε πού βρίσκεται ούτε τι πρέπει να κάνει. Σταδιακά μαθαίνουμε πόσο άσχημα μεγάλωσε, πώς τιμωρούνταν για το παραμικρό και πόσο μίσος έχει μαζέψει για τον άνθρωπο που τον γέννησε.

Αν κι έχουμε ένα κλασικό μοτίβο δομής (απαγωγή, προθεσμία ωρών και παράλληλη αφήγηση του αστυνομικού που έχει αναλάβει την υπόθεση με του παιδιού που έχει απαχθεί, καθώς και όλες τις συμπληρωματικές ιστορίες που συγκροτούν ένα μυθιστόρημα) ο συγγραφέας έχει κάνει σκληρή δουλειά κι έχει παρουσιάσει την ιδέα του με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Από τη μια έχουμε αγώνα ενάντια στον χρόνο (σαράντα πέντε ώρες και επτά λεπτά για την ακρίβεια), κλιμακούμενη πλοκή στην οποία εμπλέκεται ο Αλεξάντερ Τσόρμπαχ, αναρωτώμενος για την προσωπική βεντέτα του Συλλέκτη Ματιών μαζί του, ένα ιδιαίτερο πρωταγωνιστικό ντουέτο επίλυσης της υπόθεσης κι από την άλλη σοκαριστικές σκηνές και βιώματα από το παρελθόν του κατά συρροή δολοφόνου που άλλαξαν το μυαλό και τη λογική του για πάντα. Λεπτομέρειες και ίχνη που συγκροτούν μια μεγαλύτερη εικόνα, την οπτική της οποίας όμως ρυθμίζει ο Sebastian Fitzek, αφήνοντάς με άφωνο όσο πλησίαζε το τέλος όταν κατάλαβα τι πραγματικά συμβαίνει, προδοσίες και ανατροπές κι ενδιαφέροντα πραγματολογικά στοιχεία γύρω από τον κόσμο των τυφλών στον οποίο στρέφεται ο πρωταγωνιστής για να καταφέρει να βγάλει μια άκρη σε αυτό το κουβάρι είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά του βιβλίου. Μαζί με την αγωνία, το σασπένς και τον τρόμο, υπάρχουν διάχυτες πληροφορίες γύρω από το θαύμα της όρασης, πώς βλέπουμε από άποψη ανατομίας, για το πώς αντιλαμβάνονται και πώς προσαρμόζουν τη ζωή τους οι τυφλοί, πώς τους βοηθάει ένας σκύλος-φύλακας, τι ονειρεύονται άνθρωποι που δεν έχουν δει ποτέ στη ζωή τους κλπ. «Η γλώσσα μας είναι γεμάτη με ιδιωματισμούς που έχουν να κάνουν με τα μάτια» (σελ. 139) κι αυτό ο συγγραφέας το χρησιμοποιεί κατά κόρον πλάθοντας και γλωσσικά ένα ενδιαφέρον σύμπαν παρομοιώσεων και μεταφορών που συνοδεύει τις απανωτές εξελίξεις.

Ο Αλεξάντερ Τσόρμπαχ είναι αστυνομικός που ζει κι εργάζεται στο Βερολίνο. Πριν εφτά χρόνια έκανε εν υπηρεσία μια λάθος κίνηση που του κόστισε τη δουλειά του, την οικογένειά του και την ικανότητά του να κοιμάται τις νύχτες χωρίς να ξυπνάει από εφιάλτες. Ο Τσόρμπαχ γνώρισε την τώρα εν διαστάσει σύζυγό του, Νίκι, βρίσκοντας χαριτωμένες τις τρέλες της περί χειρομαντείας και αποκρυφισμού, σταδιακά όμως διαπίστωσε πως όλο αυτό μετατρεπόταν σε λόξα, με αποτέλεσμα τελικά να απομακρυνθούν. Πώς είναι ως πατέρας; «…δεν τον έστελνα με άδεια χέρια στη δαρβινική μάχη για επιβίωση, στον αγώνα που διεξάγεται κάθε μέρα εκ νέου στα σχολικά προαύλια» (σελ. 464). Η Νίκι επιμένει πως έχει αποδυθεί σε αυτήν τη σταυροφορία κι ας αθωώθηκε πανηγυρικά στις έρευνες γιατί: «…θέλεις να τιμωρήσεις τον εαυτό σου; Ψάχνεις να βρεις το κακό επειδή ίσως δεν θεωρείς τον εαυτό σου καλό άνθρωπο»; Ο ίδιος πάντως παραδέχεται στον εαυτό του πως τον τραβάει το κακό αλλά δεν ξέρει γιατί. Σύντομα οι εφιάλτες του άρχισαν να συνοδεύονται από ζωντανά όνειρα και έντονες αντιληπτικές διαταραχές, έβλεπε δηλαδή, άκουγε και μύριζε ό,τι τον καταδίωκε στους εφιάλτες. Κατέφυγε στη βοήθεια του ψυχίατρου Μάρτιν Ροτ και προσπαθεί να σώσει τη σχέση του με τον γιο του.

Όντας σε διαθεσιμότητα, βγάζει τα προς τα ζην ως αστυνομικός ρεπόρτερ στη μεγαλύτερη εφημερίδα της πόλης κι έχει κάνει καλό όνομα με τα ρεπορτάζ του για τα πιο φρικτά εγκλήματα βίας στη Γερμανία. Όταν στον τόπο του νέου εγκλήματος που διέπραξε ο Συλλέκτης Ματιών βρίσκουν το πορτοφόλι του Αλεξάντερ, αρχίζει ένα λυσσαλέο κυνηγητό από την αστυνομία και την εφημερίδα όπου εργάζεται για να τον συλλάβουν και να τον ανακρίνουν. Τα στοιχεία του Συλλέκτη είναι καταδικαστικά ενώ ο ίδιος ο πρώην αστυνομικός, στην προσπάθειά του να λύσει πρώτος τον γρίφο, κάνει γκάφες που βαραίνουν όλο και περισσότερο την ενοχή του. Στο πλάι του έρχεται η φυσιοθεραπεύτρια Αλίνα Γκρεγκόριεφ, ένας από τους πιο πρωτότυπους και αντισυμβατικούς χαρακτήρες που έχω συναντήσει ως τώρα στο σύμπαν του Sebastian Fitzek και λάτρεψα τον τρόπο σκέψης της και τις αντιλήψεις της. Ο ρόλος της στην ιστορία είναι παράδοξα ταιριαστός με το κύριο αντικείμενο μελέτης και έρευνας στη σειρά των φόνων και ο συγγραφέας για άλλη μια φορά μου έκλεινε το μάτι με τον έξυπνο χειρισμό της πλοκής. Ο αστυνομικός διευθυντής, η αρχισυντάκτρια της εφημερίδας, ο ασκούμενος δημοσιογράφος, στο ταλέντο και στην πένα του οποίου πίστεψε ο Τσόρμπαχ, ο ψυχίατρός του, ένας απατεώνας profiler είναι στο κατόπι του πρώην αστυνομικού και οι ώρες μειώνονται αισθητά πριν βρεθεί νεκρό το νέο θύμα απαγωγής.

Το μυθιστόρημα κλιμακώνεται σταδιακά, η μέτρηση όμως των κεφαλαίων είναι αντίστροφη, με το εισαγωγικό κεφάλαιο που τίναξε την καριέρα του Τσόρμπαχ στον αέρα να θεωρείται το τελευταίο κι από κει να ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση που θα οδηγήσει ως τον πρόλογο στο τέλος του βιβλίου, μόνο και μόνο για να διαπιστώσω πως το φινάλε είναι το τέλος των ζωών που ξέραμε ως τότε και ταυτόχρονα η αρχή για μια ανοδική πορεία που θα ακολουθήσουμε στο επόμενο βιβλίο. Την ίδια φορά ακολουθεί και η σελιδαρίθμηση, ενισχύοντας έτσι την αγωνία και κάνοντάς με να νιώθω ακόμη πιο έντονα την αντίστροφη μέτρηση. Τι μπορεί να συμβεί μέσα σε σαράντα πέντε ώρες και επτά λεπτά; Γιατί ο Συλλέκτης έχει βάλει στο μάτι τον Αλεξάντερ Τσόρμπαχ; Τι συμβολίζουν οι δολοφονίες του; Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα απαντώνται στις σελίδες του πρώτου βιβλίου της σειράς. Καλό θα ήταν, πάντως, να μη διαβαστεί νύχτα γιατί εγώ τουλάχιστον δεν μπόρεσα να το αφήσω πριν τελειώσει.

Βιβλίο Μαθήματα νεκροψίας 
Τίτλος πρωτοτύπου Abgeschnitten
Συγγραφείς Sebastian Fitzek, Michael Tsokos
Μεταφραστής Χρύσα Μπανιά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στην τρίτη υπόθεση που αναλαμβάνει ο Πάουλ Χέρτσφελντ έχουμε έναν ασταμάτητο αγώνα δρόμου ενάντια στον χρόνο και ταυτόχρονα ένα αγωνιώδες road trip στα βόρεια της Γερμανίας στην προσπάθεια του ιατροδικαστή να βρει την κόρη του. Τα ίχνη του τον οδηγούν στο πτώμα που ανακαλύπτει η Λίντα και τότε οι δύο ιστορίες δένονται απρόσμενα, μόνο και μόνο για να αρχίσει να βγαίνει στο φως μια σκοτεινή πλεκτάνη, της οποίας την κατάληξη δεν μπορεί να ξέρει κανείς. Γύριζα πυρετωδώς τις σελίδες για να δω τι γίνεται παρακάτω κι όσο προχωρούσα τόσο δυσχέραιναν τα πράγματα, αφού οι συγγραφείς έστησαν ένα καλοπλεγμένο και ρεαλιστικό παιχνίδι γάτας και ποντικιού, φέρνοντας στο προσκήνιο νέα πρόσωπα και εκπλήξεις. Ακόμη και λίγες σελίδες πριν το τέλος, που είχα πάρει την απαραίτητη ανάσα, το παιχνίδι συνεχίζεται με εντατικούς ρυθμούς, με αποτέλεσμα να κλείσω το βιβλίο σχεδόν ιδρωμένος.

Η γνωριμία μου με τον Χέρτσφελντ ξεκίνησε με αυτό το βιβλίο και μπόρεσα να τον παρακολουθήσω άνετα, χωρίς να έχει χρειαστεί να διαβάσω τα δύο πρώτα της σειράς. Είναι επικεφαλής ιατροδικαστής στην Ομοσπονδιακή Εγκληματολογική Υπηρεσία του Βερολίνου, με έναν αποτυχημένο γάμο και μια κόρη στην εφηβεία που έχει πέσει τώρα θύμα απαγωγής. Το κορίτσι ζούσε με τη μητέρα του, η οποία κάνει τα πάντα για να εμποδίσει την επικοινωνία και την επαφή μεταξύ πατέρα και κόρης. Η ομάδα του ιατροδικαστή αποτελείται από τον βοηθό δόκτορα Σερτς και τη δόκτορα Ζαμπίνε Γιάο ενώ τώρα προστέθηκε ο γιος του Υπουργού Εσωτερικών, Ίνγκολφ φον Άπεν, γόνος πάμπλουτου πολιτικάντη με την ίδια υπεροψία, ως πρακτικάριος. Από την άλλη, η Λίντα είναι μια επιτυχημένη δημιουργός κόμικς και οι αναγνώστες λατρεύουν τις ωμές απεικονίσεις βίας που αποτυπώνει, παρ’ όλο που η ίδια προτιμάει να σχεδιάζει το συναρπαστικό τοπίο γύρω της ή άλλες σκηνές της φύσης. Η Υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας συστήνει συνέχεια την εκκένωση του νησιού Χέλγκολαντ (και κατάλαβα γιατί στη μετάφραση επικράτησε η πρωτότυπη λέξη) εν όψει του τυφώνα που πλησιάζει, με αποτέλεσμα να φύγουν οι περισσότεροι, η Λίντα όμως έχει τους δικούς της λόγους να μείνει. Εκείνη βρίσκει το πτώμα στη θάλασσα κοντά στο σπίτι της κι έτσι τα προσωπικά της προβλήματα, από τα οποία προσπάθησε να ξεφύγει, ωχριούν μπροστά στις νέες περιπέτειες που ζει.

Κάτι απρόσμενο συνδέει τους δύο νεκρούς μεταξύ τους αλλά κυρίως με τον Χέρτσφελντ κι έτσι αρχίζει ένας ιδιόμορφος αγώνας ενάντια στον χρόνο. Ποιος έχει βάλει στόχο τον ιατροδικαστή και τι περιμένει από αυτόν; Θα σωθεί η κόρη του; Πως μπορεί να βοηθήσει η Λίντα; Πώς συνδέεται μια λανθασμένη από άποψη ηθικής απόφασή του τέσσερα χρόνια πριν με το παρόν; Οι συνθήκες στις οποίες ρίχνουν τους χαρακτήρες τους οι συγγραφείς είναι άκρως ανατριχιαστικές και καθόλου αναμενόμενες. Ο Χέρτσφελντ μ’ έναν απρόσμενο συνεπιβάτη αγωνίζεται να νικήσει τα στοιχεία της φύσης για να φτάσει εγκαίρως στο νησί και να πιάσει την άκρη του νήματος, μόνο που στην πορεία ακολουθεί κάποια ίχνη που τον βάζουν σε κίνδυνο όσο η Λίντα εκτελεί τις εντολές του στο Χέλγκολαντ με αποτέλεσμα να ζήσει κι εκείνη δύσκολες καταστάσεις και να βρεθεί πολύ κοντά σε θανάσιμους κινδύνους. Κι όσο πλησιάζουμε στο τέλος τόσο η κατάσταση περιπλέκεται και η μονοδιάστατη εξέλιξη ανατρέπεται οριστικά, αφήνοντάς με άφωνο για την έξυπνη πλοκή. Πιστεύω πάντως πως το περίφημο κεφάλαιο από το οποίο προέκυψε ο τίτλος του μυθιστορήματος θα μπορούσε είτε να λείπει είτε να μειωθεί αισθητά, γιατί η ωμότητα των περιγραφών ήταν αρκετά αηδιαστική.

Τα «Μαθήματα νεκροψίας» είναι ένα δυνατό, ανατρεπτικό και γρήγορο μυθιστόρημα που χαρίζει σασπένς και ένταση έως κυριολεκτικά το τελευταίο κεφάλαιο. Ταυτόχρονα, ξεπηδούν σημαντικά ερωτήματα απέναντι στην ανισομερή δικαιοσύνη, όπως: Υπάρχει κράτος δικαίου; Πώς καταφέρνει το σύστημα να τιμωρεί για δεύτερη φορά τα θύματα; Είναι επιτρεπτό να παίρνει κανείς τον νόμο στα χέρια του; Πόσο αντικειμενική και αδέκαστη είναι η δικαιοσύνη; «…τα θύματα δεν έχουν καμία ευκαιρία ενώ οι θύτες έχουν όλα τα δικαιώματα» (σελ. 400), τονίζουν οι συγγραφείς και το δείχνουν μέσα από τα γεγονότα της τρίτης ιστορίας με πρωταγωνιστή τον Πάουλ Χέρτσφελντ, βάζοντάς με σε σκέψεις πάνω σε αυτό το ζήτημα.

Βιβλίο Αναλφάβητος 
Τίτλος πρωτοτύπου Das geschenk
Συγγραφέας Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Δέσποινα Κανελλοπούλου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Sebastian Fitzek, με αφορμή μια ιδιαιτερότητα την οποία κανείς απ’ όσους ξέρουν να γράφουν και να διαβάζουν δεν έχει σκεφτεί, δημιουργεί ένα πρωτότυπο μυθιστόρημα αγωνίας και σασπένς, με χιλιάδες ερωτήματα που όταν απαντηθούν δίνουν τη θέση τους σε άλλα κι όλα μαζί συγκροτούν έναν σφιχτοδεμένο ιστό αλήθειας και ψεμάτων που με παρέσυρε και με συγκλόνισε. Δεν έχουμε όμως μόνο αγώνα δρόμου ενάντια στην αλήθεια και την απελευθέρωση του έφηβου κοριτσιού αλλά και πολλά περιστατικά που απαντούν ή ασχολούνται με το αέναο ερώτημα: υπάρχει Κακό μέσα μας; Ποιο ρόλο παίζει η κληρονομικότητα; Αν το αφήσουμε να μας κυριέψει, πόσο πολύ θα πονέσουμε και θα πληγώσουμε τους άλλους; Μπορούμε να το ελέγξουμε μονάχα χάρη στην ανατροφή μας; Έχει το δικαίωμα η επιστήμη να κάνει κάποιους ανθρώπους πειραματόζωα, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, που ίσως και να χειροτερέψουν τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά τους; Ο συγγραφέας χαρίζει απανωτές ανατροπές και εκπλήξεις, παίζει με τις οπτικές γωνίες, χύνει άφθονο αίμα, παραθέτει τροφή για σκέψη κι όλα αυτά σε μια πλοκή που κλιμακώνεται από σελίδα σε σελίδα, αφήνοντάς με χωρίς ανάσα να προσπαθώ να φτάσω στο τέλος αυτού του γοητευτικού και ταυτόχρονα φριχτού ταξιδιού.

Η ιστορία στα πρώτα κεφάλαια μας πηγαίνει πότε στο χτες και πότε στο σήμερα για να θέσει σωστά τις βάσεις πάνω στις οποίες θα ξεδιπλωθεί μια αφάνταστη πλοκή και στη συνέχεια αρχίζει ένα ταξίδι που κανείς δεν ξέρει πού θα τον βγάλει. Ένα 13χρονο κορίτσι, παγιδευμένο σ’ ένα αμάξι, ζητάει βοήθεια από τον Μίλαν Μπεργκ, και η κοπέλα του, Λεάντρα, δέχεται να τον βοηθήσει. Ο πατέρας του ζει πλέον σ’ ένα γηροκομείο πολυτελείας και αναβιώνει το μοιραίο βράδυ της φωτιάς που έκαψε το σπίτι του, σκότωσε τη γυναίκα του και κατέστρεψε συμπεριφορικά τον γιο του. Ο Γιάκομπ με τη γυναίκα του οργανώνουν μια απαγωγή, μόνο που τα κίνητρά τους είναι πολύ βαθύτερα και συνδέονται αναπόσπαστα με το παρελθόν του Μίλαν, από το οποίο νόμιζε ότι ξέφυγε. Ένα ετοιμόρροπο τροχόσπιτο φιλοξενεί ανείπωτο πόνο από τα μαρτύρια που υφίστανται οι επιβάτες του από ένα διεστραμμένο μυαλό. Κι όλα αυτά ενώνονται με τέτοιο τρόπο που, όταν το φως χύνεται διάπλατο πάνω στην ιστορία, τοποθετώντας τα γεγονότα στις πραγματικές τους διαστάσεις, με κόπο κατάφερα να κλείσω το στόμα μου από την ευρηματικότητα του συγγραφέα. Βέβαια, οι καταστάσεις ήταν τόσο ευφάνταστες που φοβόμουν πως όλα θα επιλύονταν όπως και στη «Θεραπεία», μιας και κατά καιρούς πετάγονταν λέξεις-κλειδιά που με προσανατολίζανε κατά κει, αλλά τελικά η μαγεία ενός καλού μυθιστορήματος είναι αυτό που συνάντησα εδώ: ο συγγραφέας παίζει με το μυαλό του αναγνώστη, όχι για να τον κοροϊδέψει αλλά για να τον συναρπάσει και ποτέ δεν επαναλαμβάνεται ούτε καταφεύγει σε εύκολες λύσεις εντυπωσιασμού.

Κι όλα αυτά ξεκίνησαν από μια «απλή», κεντρική ιδέα: τι σημαίνει να είσαι αναλφάβητος (και ακόμη πιο σπάνια αλεκτικός, δηλαδή να μην μπορείς νοητικά να διαβάσεις ποτέ λέξεις) στη σημερινή κοινωνία, όπου τα πάντα κινούνται βάσει του γραπτού λόγου; Μέσα από το μυθιστόρημα βιώνουμε τον τρόπο σκέψης και τις φοβίες ενός ανθρώπου που δεν ξέρει γραφή κι ανάγνωση, κάτι που τον αποξενώνει από στοιχειώδεις κινήσεις στη ζωή: λίστα για το σουπερμάρκετ, συμπλήρωση αιτήσεων κλπ. Ο Μίλαν συγκεκριμένα είχε μεν μάθει το αλφάβητο και μπορούσε ν’ αναγνωρίσει λέξεις και αριθμούς αλλά δεν είχε γράψει ποτέ του ορθογραφία ή έκθεση. Δεν μπορεί να διαβάσει ούτε μια πρόταση αν δεν το κάνει κάποιος άλλος για λογαριασμό του και δεν πρόκειται ποτέ να παραδεχτεί το μυστικό του, γιατί φοβάται ότι θα τον περιγελάσουν ή παρατήσουν, ακόμη και απολύσουν αν τον ανακαλύψουν σε κάποια εργασία π. χ. Πώς θα καταφέρει λοιπόν να βγάλει άκρη σε μια ιστορία μυστηρίου και αγωνίας το αφήνω στον αναγνώστη να το ανακαλύψει, αρκεί να μην το ξεκινήσει βράδυ, γιατί θα ξενυχτήσει.

«Ο αναλφάβητος» είναι ένα δυνατό, ανατρεπτικό θρίλερ γεμάτο αγωνία και ένταση, πρωτότυπες εξελίξεις, σημαντικές και διαχρονικές σκέψεις πάνω στην ανθρώπινη φύση και μ’ ένα μεγάλο μυστικό που θα δώσει τις πραγματικές διαστάσεις της ιστορίας με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούσα να πιστέψω τον βαθμό ευφυούς χειρισμού της πλοκής. Πώς γίνεται να ξεκινάει κανείς να γράφει εμπνευσμένος από ανθρώπους που είναι σχετικά αποκλεισμένοι κοινωνικά λόγω του αναλφαβητισμού τους και να γεμίσει αυτήν την ιδέα με διαρκείς ανατροπές και αναπάντεχα γεγονότα, με τα οποία μπλέκει το παρελθόν και το παρόν σ’ ένα μπερδεμένο κουβάρι; Ο Sebastian Fitzek με κέρδισε και πάλι!