Βιβλίο Αγριότοπος
Συγγραφέας John Killian
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο «Αγριότοπος» είναι μια ανατριχιαστική αναγνωστική εμπειρία από την πρώτη μέχρι κυριολεκτικά την τελευταία σελίδα. Μάλιστα, αυτή η ανατριχίλα αλλάζει πηγές προέλευσης, με αποτέλεσμα να μην ξέρεις τι σε περιμένει στο επόμενο κεφάλαιο και φυσικά ούτε στο τέλος, όπου τα πάντα ανατρέπονται! Αρχικά, ένιωθα πως κάτι θα συμβεί κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας (η αναφορά στις ταινίες με θέμα τέτοιες εκδρομές το πρώτο βράδυ των συνοδοιπόρων στο μονοπάτι είναι ένας καλός προάγγελος), στη συνέχεια τα πράγματα βγαίνουν εντελώς εκτός ελέγχου και τελικά κατέληξα να διαβάζω όρθιος το υπόλοιπο βιβλίο ώστε να καταλάβω γιατί συμβαίνουν όσα διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια μου! Είναι από τα ελάχιστα βιβλία που δεν μπορώ να υπαινιχθώ κάτι ως προς την πλοκή, γιατί μέρος της μαγευτικής πένας του John Killian είναι ακριβώς αυτό, η έκπληξη! Στο γκρουπ συμμετέχουν ο δημοσιογράφος και ιδιοκτήτης ραδιοφωνικού σταθμού Τζέισον Μπράουν, το ζευγάρι Ρόμπερτ Πλίσκεν, personal trainer και Γιονγκ-Σου Παρκ, χρηματιστής, η ηθοποιός Τζουν Πάρκερ, η ψυχαναλύτρια Μάντλιν Πέιτζις και η Άμπερ, η ιδιοκτήτρια της πανσιόν στην αρχή του μονοπατιού. Προπονημένοι και σχετικά έτοιμοι, ακολουθούν κατά γράμμα τις οδηγίες προετοιμασίας και πεζοπορίας της Άμπερ, προσθέτοντας νέες λέξεις στο λεξιλόγιό μου και δείχνοντάς μου πόσο δύσκολη και σκληρή είναι μια τέτοια ιδέα.

Η περιγραφή του τόπου είναι ρεαλιστική: «Αυτά τα εκατό μίλια, ή κάπου δέκα την ημέρα, δεν ήταν ένα απλό περπάτημα στη φύση, μια ακόμη ορεινή πεζοπορία. Ήταν ένας λόγος να φτάσεις τον εαυτό σου στα όριά του, ή και να τα ξεπεράσεις. Κι αυτό όφειλες να το ξέρεις από πριν. Όφειλες να έρθεις προετοιμασμένος εδώ. Καλά και συστηματικά προπονημένος» (σελ. 32). Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Ντέμιαν, ενός αθλητικού τύπου που ζει ως συγγραφέας ιστοριών με ζόμπι, γράφοντας με ψευδώνυμο, βοηθάει να γνωρίσουμε από πιο κοντά τις καιρικές και ατμοσφαιρικές συνθήκες, καθώς και τα φυτά και τα ζώα του δάσους. Από τους αθώους κάστορες στις λαίμαργες αρκούδες, από τον ήλιο στη βροχή και από τα ξέφωτα στα σκοτεινά δάση καταγράφονται παραστατικά συνθήκες που ευχαρίστως θα παρακολουθούσα σ’ ένα ντοκιμαντέρ ή με τα κιάλια στο μπαλκόνι ενός άνετου, κλιματιζόμενου δωματίου σε ξενοδοχείο.

«Προχωρούσαμε για ώρα αμίλητοι, ενώ τα σύννεφα από πάνω άλλαζαν σχηματισμούς λες και παρακολουθούσαμε ένα time-lapse βίντεο στο ίντερνετ. Έτρεχαν, κυνηγούσαν το ένα το άλλο, άλλαζαν χρώμα και πύκνωναν διαρκώς, σαν να έπρεπε να ετοιμάσουν το σπίτι για μια επίσημη εκτός προγράμματος επίσκεψη. Οι σωρείτες έγιναν μελανίες και θυσανοστρώματα, βροχοφόρα νέφη που καταλάμβαναν μεγάλες εκτάσεις στον ουρανό, τρέχοντας και φουσκώνοντας βουλιμικά πάνω από κεφάλια μας, κρύβοντας τον ήλιο και πλημμυρίζοντας  σταγονίδια υγρασίας την ατμόσφαιρα που αναπνέαμε» (σελ. 180). Ο συγγραφέας έχει ένα πλούσιο λεξιλόγιο, όπως αποδεικνύεται από το προηγούμενο απόσπασμα, κάτι που δίνει αληθοφάνεια και ρεαλισμό σε μια ιστορία κλιμακούμενης αγωνίας και αναπάντεχων γεγονότων.

Όσο οι ήρωες αντιμετωπίζουν τη φύση και κάποια απρόβλεπτα, φονικά εμπόδια, ο John Killian βρίσκει την ευκαιρία να τονίσει την αυτοδυναμία της φύσης και την ανικανότητα του ανθρώπου να την κουμαντάρει. Στην εποχή μας, με την οικολογική συνείδηση να είναι αδύναμη και ταυτόχρονα να απαιτείται η συνδρομή της για τη συνέχιση της επιβίωσης του φυσικού περιβάλλοντος, τέτοια μηνύματα, όχι μόνο αγάπης και σεβασμού προς αυτό αλλά και αυτογνωσίας δικής μας πως δε θα τη δαμάσουμε ποτέ, αντίθετα πρέπει να τη θαυμάζουμε και να την αφήνουμε ανενόχλητη, είναι απολύτως απαραίτητα και χρήσιμα, ώστε ν’ αγαπήσουμε λίγο περισσότερο κάτι που θεωρούμε δεδομένο ή, στα αστικά κέντρα τουλάχιστον, ανύπαρκτο. «Η φύση μπορούσε να είναι απολύτως τρομακτική και θανάσιμη και ήταν πράγματι, πολύ πιο συχνά απ’ ό,τι πίστευαν οι περισσότεροι. Πολλές φορές, μάλιστα, το απολάμβανε να είναι τόσο ακραία δολοφονική και τόσο ξένη» (σελ. 198), αυτό υποστηρίζει ο συγγραφέας, ο οποίος μάλιστα και στο δεύτερο βιβλίο ξεκινάει την ιστορία του με μια τυχαία συνάντηση άγριου ζώου στον διαπολιτειακό αυτοκινητόδρομο, αυτήν τη φορά μ’ ένα ελάφι.

Ο «Αγριότοπος» είναι ένα γρήγορο, ανατρεπτικό θρίλερ, μια περιπέτεια στην άγρια φύση όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν και τίποτα δε μένει το ίδιο από κεφάλαιο σε κεφάλαιο. Αγωνία, ένταση και οικολογικά μηνύματα είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός μυθιστορήματος που με ξενύχτησε και μ’ έκανε να καρδιοχτυπώ συνέχεια από τα αλλεπάλληλα γεγονότα.

Βιβλίο Νεκρή πόλη
Συγγραφέας John Killian
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο John Kilian ξεκινάει τη σειρά μυθιστορημάτων «Στα άκρα» με μια πολύ ενδιαφέρουσα και ανατρεπτική ιστορία που πραγματικά οδηγεί τον πρωταγωνιστή της στα όριά του. Συναρπαστική πλοκή, γραφή που ρέει, αγωνία, ενδιαφέροντες χαρακτήρες συγκροτούν ένα μυθιστόρημα που δεν μπορούσα να σταματήσω να το διαβάζω. Οι περιγραφές του τόπου και της πόλης, των ανθρώπων και της φύσης είναι άκρως ατμοσφαιρικές και ρεαλιστικές. Ένιωθα να μπαίνω κι εγώ ταυτόχρονα με τον ήρωα στο Φόλσβιλ και στις ζωές των κατοίκων λίγες μέρες απ’ όταν εξαφανίστηκε η Όμπρεϊ Χάρισον. Η βροχή, το σκοτάδι, η μονοτονία και η βαρεμάρα «κλέβουν» μεγάλο μέρος από τα καθαυτά γεγονότα, όμως δεν μπόρεσα ν’ απαγκιστρωθώ από τις λέξεις. Ήθελα να νιώσω στο πετσί μου κάθε δευτερόλεπτο της αφήγησης, κάθε πόντο των αντικειμένων, υποδεχόμουν σχεδόν με αγάπη κάθε παράγραφο, κάθε σελίδα που αφορούσε περιγραφές. Επτά ολόκληρες σελίδες για έναν άντρα που βοήθησε ένα ξεψυχισμένο κογιότ να διασχίσει τον δρόμο και δεν προσπέρασα ούτε μια σειρά, γιατί ήξερα, έβλεπα, ένιωθα πως αυτή είναι μια πρωτότυπη προσέγγιση του χαρακτήρα του Μπεν Λόγκαν. Μάλιστα, είναι τόσο υποβλητική η όλη απλοϊκή κατάσταση (ελάχιστοι δρόμοι, όλα κοντινά, μια εκκλησία όπου πηγαίνουν οι κάτοικοι κάθε Κυριακή, από ένα κατάστημα σε όλο το Φόλσβιλ κλπ.) που ένιωσα να μεταφέρομαι στον προηγούμενο αιώνα, με αποτέλεσμα οι αναφορές σε internet, google, κινητά κλπ. να με ξυπνάνε απότομα και να με μεταφέρουν στη σωστή εποχή που θέλει ο συγγραφέας για τους ήρωές του.

Η οπτική γωνία αφήγησης είναι εντελώς πρωτότυπη. Έχουμε κατά βάση μια έρευνα φόνου αλλά όχι ανακρίσεις ή έρευνες από αυτές που ξέρουμε. Η πόλη είναι αυτή που πρωταγωνιστεί και κάνει κουμάντο, ο Λόγκαν έχει ν’ αντιμετωπίσει μια άυλη και ταυτόχρονα απόλυτα απτή «κοινότητα» που τον κοροϊδεύει, τον εξαπατά, τον οδηγεί εκεί που θέλει κι εκείνος αρχικά θα παρασυρθεί, σύντομα όμως, όταν τα πράγματα γίνουν πολύ προσωπικά και φυσικά επικίνδυνα, θα βγει στο κυνήγι και τα πάντα θα ανατραπούν. Όσο προχωρούσε η ανάγνωση, δεν αναρωτιόμουν ποιος το έκανε και γιατί ούτε απέκλεια υπόπτους, απλώς έβλεπα την υπόθεση να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου, απόλυτα και σωστά ενορχηστρωμένη από την ίδια την πόλη (καμία σχέση με μεταφυσικό περιεχόμενο, όλα είναι αληθινά και πιθανό να συμβούν στον οποιονδήποτε βρεθεί στη θέση του Λόγκαν). Τα ερωτήματα του πρωταγωνιστή αγγίζουν την πραγματικότητα, οι εξελίξεις όμως δεν είναι στο χέρι του και δυσκολεύουν τη θέση του όλο και περισσότερο: «Το Φόλσβιλ έμοιαζε σαν μια ζωντανή παγίδα -κάτι που δεν μπορούσες να του ξεφύγεις, κάτι που έθετε τους δικούς του κανόνες, και που με τη σειρά σου εσύ όφειλες να τους μάθεις απέξω από την πρώτη κιόλας ημέρα. Ήταν ανυπόφορο αλλά έτσι ήταν» (σελ. 220).

Ο 45άρης Μπεν Λόγκαν ταξίδεψε μέσα από τρεις πολιτείες ξεκινώντας από τη Νέα Υόρκη, κι έφτασε στο Φόλσβιλ για να αρχίσει να προσέχει τον εαυτό του και τη ζωή του. Να ηρεμήσει η καρδιά του και ο ίδιος να πάψει να τρέχει. Να ξεχαστεί και να ξεχάσει. «Ήταν πολλά που είχε να κάνει, ναι. Κυρίως όμως: να ξαναβρεί τον χαμένο του εαυτό. Εκείνο τον εαυτό που δεν είχε προλάβει να γνωρίσει ποτέ του» (σελ. 155). Η ενσυναίσθησή του και η ικανότητά του να συνδέει τα κομμάτια των όσων προηγήθηκαν του φόνου τον έκαναν αρκετά επιτυχημένο στη δουλειά του, από την οποία όμως συνταξιοδοτήθηκε νωρίς για λόγους που αφήνω στον αναγνώστη να ανακαλύψει. Δυστυχώς στο καταφύγιο που επέλεξε έρχεται πάλι ο θάνατος να τον συναντήσει, με ένα κατ’ επίφασιν ατύχημα. Κι είναι πολύ δύσκολο να ταράξεις τα νερά μιας βυθισμένης στη ρουτίνα πόλης, φωνάζοντας «δολοφονία». Κι έτσι βρίσκεται μπροστά σ’ ένα τρομερό ηθικό δίλημμα: «Μήπως είχε έρθει η ώρα να γίνει ένας κανονικός άνθρωπος, και να αφήσει πίσω του τον παλιό του εαυτό, που ήξερε μόνο να ψάχνει κακοποιημένα χτυπημένα, σκοτωμένα παιδιά; Και να ζητά εκδίκηση για λογαριασμό τους; Και να τρελαίνεται, να αρρωσταίνει και να πεθαίνει μαζί τους κάθε φορά; Μήπως έπρεπε να τον θάψει; Να θάψει μια για πάντα τον προηγούμενο εαυτό του» (σελ. 250-251);

Νομίζοντας πως ο Λόγκαν θα πρωταγωνιστεί στα βιβλία συγκράτησα πολλά στοιχεία για τον χαρακτήρα του και τις συνήθειές του, με πιο αξιοζήλευτη τη βιβλιοφιλική πλευρά του, μιας και του αρέσει το διάβασμα αλλά όχι από χόμπι, περισσότερο σαν αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού του. Τακτοποιεί τα βιβλία κατά ύψος και όγκο, διαβάζει Φερνάντο Πεσόα («Το βιβλίο της ανησυχίας»), κάποτε προσπάθησε να φτιάξει ένα ράφι αφιερωμένο στους προδρόμους της αστυνομικής λογοτεχνίας, «…ένα σχέδιο που έμεινε ανολοκλήρωτο, όπως ανολοκλήρωτα έμεναν όλα τα σχέδια που κατά καιρούς έκανε…» (σελ. 89). Στο τέλος όμως διαπίστωσα πως η σειρά «Στα άκρα» θα έχουν και διαφορετικό πρωταγωνιστή, με κοινό παρονομαστή τις ακραίες ψυχολογικές συνθήκες που θα βιώνουν. Άλλο ένα πλεονέκτημα λοιπόν για τον John Killian.

Η γραφή είναι γεμάτη απρόσμενες παρομοιώσεις: «Η Μέιν Στρητ γυάλιζε κάτω από τα υπομονετικά φώτα του δρόμου» (σελ. 40), «Η καταιγίδα πλησίαζε βιαστικά στην πόλη, σαν να είχε ξεχάσει ένα από καιρό δοσμένο ραντεβού» (σελ. 336). «Κάτω, το ραδιόφωνο έπαιζε κάτι παλιά σουξέ, χωρίς να νοιάζεται αν τα άκουγαν κάποιοι, αν άρεσαν ακόμη σε κανέναν, ή αν όσοι συγκινήθηκαν με αυτά στον καιρό τους είχαν πια όλοι τους πεθάνει» (σελ. 84) είναι μια φράση που με γέμισε εικόνες και ένταση συναισθημάτων. Η ίδια η πόλη πρωταγωνιστεί: «…δεν υπάκουε σε κάποια ξεκάθαρη ρυμοτομία ή, αν κάποτε το έκανε, έδειχνε να το έχει από καιρό ξεχάσει» (σελ. 61), «Η πόλη κοιτούσε, παρατηρούσε και ήξερε, άλλο που προτιμούσε να παριστάνει την αδιάφορη» (σελ. 209). Η βροχερή, μουντή, σκοτεινή φύση αποδίδεται λυρικότατα: «Και ούτε είχε καταλάβει πότε και από πού είχε έρθει εκείνη η ομίχλη, εκείνη η σαν ζωντανή ομίχλη που ανέπνεε και λαχάνιαζε, ανέπνεε και λαχάνιαζε. Καταλαμβάνοντας κάθε εκατοστό μέσα του και ολόγυρά του και πνίγοντας ολόκληρο το Φόλσβιλ στην αγκαλιά της, ψιθυρίζοντάς του λόγια που κανείς δεν έπρεπε ν’ ακούσει και που όμως όλοι άκουγαν με λαχτάρα» (σελ. 257).

Ο Τζάσπερ και η Κέιτ με το εστιατόριό τους, ο Λίαμ με το μπαρ του, η Σάμερ με το ξενοδοχείο της, ο σερίφης Μοργκ, ο αιδεσιμότατος Ρόμπερτ Πράις, η δήμαρχος Σάρα Σουλτς είναι άνθρωποι φιλόξενοι, ανοιχτόκαρδοι και πρόθυμοι να μοιραστούν και να βοηθήσουν, μήπως όμως τελικά δεν είναι έτσι; Όλα θα έμοιαζαν ιδανικά και παραμυθένια αν δεν υπήρχε το σκούρο σύννεφο της εξαφάνισης της Όμπρεϊ και η άσχημη συμπεριφορά της αλκοολικής χήρας μητέρας της προς την «κοινότητα». Μήπως όμως αυτό δεν είναι παρά η αφορμή για να σηκώσει κανείς το χαλί κάτω από την πόλη και να διαπιστώσει με φρίκη πόσα ξεχασμένα μυστικά υπάρχουν από κάτω; Η «Νεκρή πόλη» είναι ένα δυνατό, διαφορετικό, συγκλονιστικό αστυνομικό και όχι μόνο μυθιστόρημα, γεμάτο ρεαλισμό, ένταση και αναπάντεχες εξελίξεις που οδηγούν «στα άκρα» τους πρωταγωνιστές του βιβλίου.