Βιβλίο Πορφυρά ποτάμια 
Τίτλος πρωτοτύπου Les rivières pourpres
Συγγραφέας Jean-Christophe Grangé
Μεταφραστής Τίνα Πλυτά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καλέντης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στην πρώτη του περιπέτεια ο αστυνόμος Πιερ Νιεμάν, μετά την ωμότητα που επέδειξε σε μια υπόθεση στο Παρίσι, βρίσκεται μπλεγμένος σ’ έναν κλειστό κύκλο προνομιούχων μιας πανεπιστημιακής κοινότητας απομονωμένης στα βουνά της Γαλλίας, σ’ έναν τόπο ξεχασμένο από πολλούς. Ο Νιεμάν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη δράση ενός αστυνομικού κυνηγού δολοφόνων και εμπόρων ναρκωτικών για μια καλοπληρωμένη και αξιοσέβαστη δουλειά γραφείου, μια θέση που για άλλους θεωρούνταν προαγωγή αλλά εκείνος πιστεύει πως απλά μπήκε στο περιθώριο κι αυτό νέκρωσε τα αρχέγονα ένστικτά του. Είναι επίμονος, βίαιος, με πείσμα, απότοκο της ζωής του σ’ έναν κόσμο βίας, σ’ ένα σύμπαν διαφθοράς, στα όρια της ωμότητας και της κτηνωδίας, όπου μεγάλωσε και ατσαλώθηκε χωρίς να νοιάζεται για την απειλή του κινδύνου. Η βία όμως έχει φτάσει να τον κυριεύει, να τον πολιορκεί εκ βαθέων κι έτσι η υπόθεση του Γκερνόν είναι η ιδανική για να ξεφύγει από την πίεση. Ο αστυνομικός διευθυντής Αντουάν Ρεμ, επικεφαλής του Κεντρικού Γραφείου Καταστολής Σωματεμπορίας, ανώτερη βαθμίδα του Τμήματος Ηθών, αναθέτει στον Νιεμάν την εξιχνίαση της δολοφονίας ενός βιβλιοθηκάριου που βρέθηκε στο Γκερνόν, κωμόπολη της Ιζέρ, με ίχνη βασανιστηρίων και ίχνη στραγγαλισμού, ο οποίος εργαζόταν στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου της πόλης. Ο ανακριτής Μπερνάν Τερπάντ έχει πελαγώσει και θέλει κάποιον έμπειρο να λύσει την υπόθεση πριν την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς κι έτσι ο Νιεμάν είναι η ιδανική επιλογή. Στο πλάι του εργάζεται με προσήλωση ο επιθεωρητής της Δικαστικής Αστυνομίας της Γκρενόμπλ Ερίκ Ζουανώ, που ψάχνει με πρωτόγνωρο ενθουσιασμό τα στοιχεία της υπόθεσης.

Ο συγγραφέας έστησε άλλη μια πανέξυπνη, ανατρεπτική και φριχτή στην αλήθεια της ιστορία που με κράτησε σε αγωνία ως την τελευταία σελίδα! Είναι μια υπόθεση που αρχίζει να ξετυλίγεται από τον μικρόκοσμο ενός πανεπιστημίου, με τους φοιτητές του, το προσωπικό του, τους οικότροφους, όπου δημιουργούνται κλίκες και αριστεία και συνδέεται απρόσμενα με την υπόθεση στο Σαρζάκ. Μοναχικός και απόμακρος ο Ρεμύ Καγιουά, αν και παντρεμένος, γιατί βασανίστηκε τόσο φριχτά; Μήπως έμαθε ή ήξερε ή ανακάλυψε κάτι, μήπως ο θάνατός του έχει σχέση το παρελθόν του ή γνώρισε κάποιον; Τι ρόλο παίζει η διατριβή που ετοίμαζε για τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαίας Ελλάδας; Σύντομα όμως τα θύματα αυξάνονται με ανατριχιαστικές ομοιότητες μεταξύ τους και με κοινό τρόπο δολοφονίας και βασανισμού!

Ταυτόχρονα, ο Αλγερινός υπομοίραρχος της αστυνομίας Καρίμ Αμπντούφ, που όνειρό του είναι να ασχοληθεί με τη γενετική έρευνα και τη χρήση του γενετικού κώδικα σε υποθέσεις βιασμού και δολοφονίας, έχει παγιδευτεί σε μια μικρή επαρχιακή πόλη γεμάτη ανία, σε μια φυλακή δίχως τοίχους. Ορφανός, μεγάλωσε σε ίδρυμα, έζησε την άστατη και επιθετική εφηβεία του στη Ναντέρ, μπλέχτηκε με τον υπόκοσμο, και τελικά έγινε αστυνομικός ώστε να συνεχίσει τις δουλειές του προφυλαγμένος από τους νόμους, μόνο που μια σειρά από γεγονότα τον ανάγκασαν να αποχωριστεί την πόλη και το παρελθόν του. Η στάση του δεν ήταν αρεστή στους ανωτέρους του κι έτσι μετατέθηκε σ’ ένα ξεχασμένο μέρος, το Σαρζάκ. Ζούσε μόνος, κοιμόταν μόνος, δούλευε μόνος και διάβαζε πολύ ώστε να μην ξεχνάει το επάγγελμά του. Να όμως που άγνωστοι θα συλήσουν τον τάφο ενός δεκάχρονου παιδιού και θα εξαφανίσουν τα στοιχεία του από τα σχολικά αρχεία. Ποιο ήταν αυτό το παιδί, ποια η οικογένειά του, γιατί ανοίχτηκε το μνήμα του, γιατί λείπει η φωτογραφία του; Ποιος ήξερε τόσο καλά το σχολείο του ώστε να εξαφανίσει όλα τα σχετικά έγγραφα από κάθε πιθανή θέση;

Το μυθιστόρημα περιέχει άψογες σκιαγραφήσεις, κινηματογραφική δράση, ανατροπές, δένει σε καίριο σημείο τις φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους υποθέσεις κι οι εξελίξεις απογειώνουν την πλοκή. Η δεξιότητα και η μαεστρία του συγγραφέα είναι εξαίρετες, μας παρουσιάζει μια σειρά από υπόπτους, ρίχνει διάφορα ίχνη στο αναγνωστικό διάβα, προχωράει από σελίδα σε σελίδα όλο και πιο βαθιά στην ανθρώπινη παράνοια κι αρχίζει αργά αλλά σταθερά να φέρνει τις απαραίτητες αλήθειες στο φως, συγκροτώντας τελικά έναν κύκλο αίματος και εκδίκησης. Λίμνες, δάση και παγετώνες, μικρές πόλεις, κλειστή κοινωνία, μυστικά και λάθη, όλα περιγράφονται με ενάργεια και λεπτομέρειες που χαρίζουν άφθαστο ρεαλισμό και μας βάζουν για τα καλά στην ιστορία. Πόσο συναρπαστικό να διαπιστώνεις πως ο πάγος στα βουνά και ακόμη περισσότερο σε αρκτικές περιοχές είναι μια μηχανή που σε γυρίζει πίσω στον χρόνο, μιας και μέσα του παγιδεύονται δείγματα νερού και φυσαλίδες οξυγόνου αιώνων! Μαθαίνουμε επίσης για την όξινη βροχή και τις ζημιές στο περιβάλλον από τα εργοστάσια λιγνίτη, μπαίνουμε στις τάξεις των σκίνχεντ για να δούμε την ιεραρχία και την ψυχολογία τους, μαθαίνουμε πολλές πληροφορίες για το ανθρώπινο DNA και για τα γονίδια κι όλα αυτά όσο προσπαθούμε να καταλάβουμε ποια απ’ όλα αυτά έχουν σημασία και ζωτικό ρόλο για την εξιχνίαση της υπόθεσης.

«Μεγαλώνουμε σ΄ έναν κόσμο ωμό, ασυνάρτητο, κλειστό. Έναν κόσμο επικίνδυνο, με καλά προσδιορισμένα όρια. Στέκεσαι απ’ έξω και δεν μπορείς να τον καταλάβεις. Βρίσκεσαι μέσα και χάνεις κάθε αίσθηση αντικειμενικότητας. Αυτό είν’ ο κόσμος των μπάτσων» (σελ. 226). Δύο διαφορετικοί μεταξύ τους πρωταγωνιστές, δύο αντισυμβατικοί αστυνομικοί, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να φέρουν στο φως μια σκοτεινή συνωμοσία όσο τα θύματα αυξάνονται και στο τέλος κινδυνεύουν και οι ίδιοι! Ανατροπές, εκπλήξεις, σφιχτοδεμένη πλοκή, όλα τα γνωρίσματα της αγαπημένης γραφής του Jean-Christophe Grangé είναι εδώ, σε άλλο ένα δυνατό μυθιστόρημα!

Βιβλίο Καϊκέν: το μαχαίρι της τιμής και της αγάπης
Τίτλος πρωτοτύπου Kaiken
Συγγραφέας Jean-Christophe Grangé
Μεταφραστής Μαρία Γαβαλά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καλέντης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Ολιβιέ Πασάν είναι ένας χαρακτήρας που δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του και ταυτόχρονα ταυτίζεται τόσο με τις υποθέσεις του που αδιαφορεί για τις τυπικές διαδικασίες, με αποτέλεσμα κάθε τρεις και λίγο να του κάνουν επιπλήξεις. Παρ’ όλ’ αυτά καταφέρνει και λύνει τις υποθέσεις που του αναθέτουν, δεν παύει όμως να θεωρείται επικίνδυνος, γιατί το ιδρυματικό παρελθόν του τον έχει βοηθήσει να αναπτύξει έναν ευερέθιστο εαυτό, κάτι που του δημιουργεί συνεχώς προβλήματα στη δουλειά του. Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος, που έκανε στροφή στη ζωή του και κατετάγη στην αστυνομία, γνώρισε και αγάπησε μια Γιαπωνέζα που είχε κάνει κι εκείνη τη δική της επανάσταση στην προγραμματισμένη ζωή που ζούσε στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου. Ο συγγραφέας, κατά τη διάρκεια του μυθιστορήματος, περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τις πολιτιστικές διαφορές των δύο αυτών ανθρώπων και μου σύστησε τις αρετές και τις δυσκολίες του ιαπωνικού πολιτισμού, τον τρόπο ζωής και σκέψης, το παρελθόν, την ευγένεια, την τυπικότητα, την αρμονικότητα, τη φιλοσοφία κλπ. Η Ναόκο είναι μια γυναίκα που άφησε πίσω της τις τυπικότητες και την καταπιεσμένη ζωή που θα ζούσε για να ανεξαρτητοποιηθεί και να ακολουθήσει τις δικές της επιθυμίες. Αγάπησε με τον τρόπο της τον Πασάν και κάνανε δύο παιδιά, δυο υπέροχα πλάσματα που τώρα καλούνται να προστατεύσουν, γιατί ο Μαιευτήρας ίσως αρχίζει να ζητάει εκδίκηση για την παρενόχληση που του κάνει ο Πασάν.

Η υπόθεση με τον Μαιευτήρα είναι ανατριχιαστική. Με τρομερή δεινότητα και σαφήνεια, ο Grangé δίνει ζωή σε ένα ερμαφρόδιτο πλάσμα που δεν το θέλησε κανείς από την αρχή της ζωής του κι έτσι κλήθηκε να αγωνιστεί και να παλέψει μόνος του για να επιβιώσει, παρά τις συνεχείς καζούρες των παιδιών των ιδρυμάτων, παρ’ όλες τις εγχειρίσεις και τις ενέσεις τεστοστερόνης. Είναι ένα πλάσμα γεμάτο μίσος και κακία για τους ανθρώπους που γνώρισε στο διάβα του και το απέρριψαν, ώσπου γνώρισε την ιστορία του Φοίνικα που αναγεννιέται από τις στάχτες του, άφυλο και αέναο, οπότε βρήκε την απόλυτη ταύτιση κι από κει ξεκινάει η εγκληματική του καριέρα. Αυτό που δε μου άρεσε ήταν που από την αρχή ξέρουμε τον δολοφόνο και ο αστυνομικός απλώς τον κυνηγάει, οπότε αναπτύσσεται ένας αγώνας εναντίον του χρόνου, μιας και ο Μαιευτήρας είναι πάντα ένα βήμα μπροστά. Αυτό που με ξετρέλανε όμως είναι το γεγονός ότι όσο εκτυλισσόταν η ιστορία του ερμαφρόδιτου, κάποιος τρυπώνει στο καλά φρουρούμενο σπίτι του Πασάν και αφήνει κάποια μακάβρια ίχνη, δείχνοντας ξεκάθαρα ότι αν δεν τον αφήσουν ήσυχο θα κάνει κακό στην ίδια την οικογένεια του Πασάν. Κι εκεί που δεν έχω προλάβει να συνέλθω από την αγωνία, η ιστορία του Μαιευτήρα ολοκληρώνεται με τον πιο ανατρεπτικό και ανατριχιαστικό τρόπο, αφήνοντάς με έμπλεο ερωτημάτων και με το χέρι να γυρνά πυρετωδώς τις σελίδες. Γιατί το σπίτι εξακολουθεί να παραβιάζεται!

Ειλικρινά, εύχομαι ολόψυχα να μπορούσα να γράψω ποια είναι πραγματικά η κεντρική ιδέα του μυθιστορήματος, όμως θα αφαιρέσω αυθωρεί τη δυνατότητα στον αναγνώστη να μείνει κυριολεκτικά με ανοιχτό το στόμα και μάλιστα επί ώρες όπως εγώ (ευτυχώς που ήμουν σπίτι στο κρίσιμο σημείο αλλιώς θα με μαζεύανε με υποψία αποπληξίας ή εγκεφαλικού στον δρόμο). Ποιος λοιπόν κρύβεται πραγματικά πίσω από την καταδίωξη της οικογένειας του Πασάν και πώς συνδέεται με τον Μαιευτήρα; Γιατί αυτό το πλάσμα θέλει να κάνει κακό στην οικογένεια της Ναόκο; Έμεινα άναυδος όταν είδα κατάματα την αλήθεια και τρόμαξα με τον ευφυή χειρισμό μιας σκέψης που τελευταία άρχισε να κερδίζει έδαφος στο οικογενειακό δίκαιο.

Το τέλος, αν και δε με απογοήτευσε, ήταν πλέον αναμενόμενο. Οι μονομάχοι πήραν τις θέσεις τους, η αλήθεια αποκαλύφθηκε και η λύση θα δοθεί στην Ιαπωνία, οπότε ο συγγραφέας βρίσκει την ευκαιρία να εμπλουτίσει κι άλλο τις γνώσεις του αναγνώστη για τη μακρινή αυτή χώρα. Η γνωριμία με την κουλτούρα της Ιαπωνίας δεν είναι εξόφθαλμα παρένθετη, με την έννοια να τρενάρει ο συγγραφέας τη λύση της ιστορίας ή να γεμίσει άφθονες σελίδες με πληροφορίες για να δώσουμε όγκο στο βιβλίο. Όχι, λίγες πληροφορίες και όπου δει, που συμπληρώνουν τη νοοτροπία των χαρακτήρων και επεξηγούν σε βάθος χρόνου (ή σελίδων) τη δράση και την αντίδραση. Απλώς οι διαρκείς ανατροπές και η μητέρα όλων των αποκαλύψεων σχεδόν ξεφούσκωσαν όσο οδεύαμε αργά αργά προς το αναμενόμενο τέλος (γιατί ξέρεις ποιος θα νικήσει, κλασικός κανόνας από καταβολής κόσμου) ενώ οι φρενήρεις ρυθμοί προς το τέλος μειώθηκαν σχεδόν απότομα μόνο και μόνο για να παρακολουθήσω διεξοδικά το τέλος.

Παρ’ όλα’ αυτά το βιβλίο εξακολουθώ να το υποστηρίζω και κρατώ τις απανωτές ανατροπές που μου επεφύλασσε καθώς και τη μεγάλη έκπληξη της πλοκής, πράγματα που σπάνια μου έχει χαρίσει σε τόσο μεγάλο βαθμό ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Ένα εξαίρετο βιβλίο που παρά τις 563 σελίδες του διαβάζεται πολύ γρήγορα και δεν παίρνεις ανάσα έτσι και βυθιστείς σε ένα κόσμο όπου το καϊκέν, το μαχαίρι της τιμής και της αγάπης, θα δώσει τη λύση.

Βιβλίο Ελέησόν με
Τίτλος πρωτοτύπου Miserere
Συγγραφέας Jean-Christophe Grangé
Μεταφραστής Ρίτα Κολαΐτη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καλέντης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Λιονέλ Κασντάν: συνταξιούχος, 60χρονος και παχύς αστυνομικός του Εγκληματολογικού, Αρμένης την καταγωγή, με τις απόψεις του για τη γενοκτονία των Αρμενίων και για τις απηνείς διώξεις των ομοίων του το 1915, χήρος, παρ’ ολίγον αυτόπτης μάρτυρας του πρώτου φόνου στο βιβλίο, οπότε μπαίνει σε δράση, παρακάμπτοντας πολλές φορές τους νόμους και το εθιμοτυπικό. Σκληρός και ανεξέλεγκτος, χήρος. Με ένα τρομερό μυστικό πίσω στο παρελθόν καλά κρυμμένο.

Σεντρίκ Βολοκίν: 20χρονος αστυνομικός του Τμήματος Ανηλίκων, ωραίος και γοητευτικός, έξυπνος και αθλητικός, εθισμένος στην ηρωίνη και γι’ αυτό στην αρχή της ιστορίας σε κέντρο αποτοξίνωσης. Μόλις ξεκινούν οι δολοφονίες και η υπόθεση αρχίζει να γίνεται γνωστή, του τραβά την προσοχή και αποφασίζει να την εξιχνιάσει ως αντιπερισπασμό στην ηρωίνη και τον εθισμό του.

Η ιστορία εξελίσσεται γύρω από τα εξής θέματα: πρώτα πρώτα ο δολοφόνος δε φαίνεται να είναι ένας αλλά πολλοί και όχι ενήλικος αλλά παιδί. Τα θύματα πεθαίνουν με κατεστραμμένους λαβυρίνθους αυτιών, σαν κάτι να τους τρύπησε τα τύμπανα. Οι έρευνες των δύο αντρών αποκαλύπτουν αργά αργά, μεθοδικά και σαδιστικά για τον αναγνώστη ένα σωρό βρώμικες ιστορίες από το παρελθόν της ανθρωπότητας και αργούν να εστιάσουν στην κύρια πηγή του κακού, οπότε θα καταναλώσετε πολλά νύχια, πιστέψτε με!

1) Χιλή, δεκαετία του 1970. Ο σοσιαλισμός του Αλιέντε και η δικτατορία του Πινοσέτ. Το υπόγειο ροκάνισμα των Ηνωμένων Πολιτειών κατά του Αλιέντε, με αποκορύφωμα το εμπάργκο του 1971, κάτι που προετοίμασε άνετα το πραξικόπημα του Πινοσέτ με την υποστήριξη των ΗΠΑ (ο Αλιέντε ήταν σοσιαλιστής και ήθελε και να εθνικοποιήσει τα μεταλλεία χαλκού, την κύρια πλουτοπαραγωγική πηγή της χώρας, που κατά το μεγαλύτερο μέρος τους ανήκαν σε αμερικάνικες εταιρείες. «Η αμερικανική Ιστορία είναι απλούστατα μια ένοπλη ληστεία» κατά τον συγγραφέα). Οι άνθρωποι που σκοτώθηκαν στη διάρκεια του πραξικοπήματος υπολογίζονται σε 10.000 σήμερα, 90.000 κρατούμενοι φυλακίστηκαν τους πρώτους μήνες του καθεστώτος Πινοσέτ, 163.000 αναγκάστηκαν να εξοριστούν, 3.000 αγνοούνται («Ούτε νεκροί, ούτε ζωντανοί. Σβήστηκαν από προσώπου γης. Χάθηκαν»). Εφαρμόστηκαν σωρεία βασανιστηρίων, αρχικά στο στάδιο του Σαντιάγο, ύστερα στις φυλακές και τα ανακριτικά κέντρα, μεταξύ των οποίων η περιβόητη Βίλα Γκριμάλντι, ηλεκτροσόκ, βιασμοί, κτηνωδίες….Μέσα σε αυτό το κλίμα η χιλιανή κυβέρνηση ήρθε σε μυστική συμφωνία με τη γαλλική κυβέρνηση και κάλεσε Γάλλους στρατιωτικούς και βασανιστές για να υποδείξουν την καλύτερη κακομεταχείριση στους κρατουμένους!

2) Χανς-Βέρνερ Χάρτμαν. Γερμανός εγκληματίας πολέμου, φανατικός με τη μουσική, τον ήχο και τη φωνή. Μουσικός αλλά και βασανιστής κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου. Το σκάει από την Ευρώπη και καταφεύγει στη Χιλή, όπου βρίσκει εύφορο έδαφος κατά τη δικτατορία του Πινοσέτ και συνεχίζει τα βασανιστήρια αλλά και κάτι άλλο, πιο φρικιαστικό: τη φωνή, το ηχόχρωμα, σε τι βαθμό έντασης μπορεί να φτάσει και με ποιες συνέπειες στο γύρω περιβάλλον. Μπορεί η ένταση της φωνής να σκοτώσει κάποιον, όπως η φωνή μιας σοπράνο σπάει το γυαλί; Αυτά τα μελετούσε ο Χάρτμαν, ένας σκληρός άντρας που κι αυτός όπως όλοι οι βασανιστές χρησιμοποιούσε τη μουσική σε κάθε ευκαιρία (όταν έφταναν τα τρένα του θανάτου στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όταν βασανίζονταν οι κρατούμενοι, όταν εκτελούνταν, όταν δούλευαν σε απάνθρωπες συνθήκες). Ο Χάρτμαν ηχογραφούσε τις κραυγές πόνου των κρατουμένων! Το χειρότερο όμως είναι ότι ο Χάρτμαν ίδρυσε στο Βερολίνο, και μετά τον πόλεμο στη Χιλή όπου κρύφτηκε, μια σέχτα παραθρησκευτική με ανήλικα παιδιά! Μια κοινότητα όπου απαγορευόταν το γέλιο, η χαρά και η διασκέδαση και διδασκόταν η ένωση με το θείο μέσω του πόνου και η αναπαραγωγή της φυλής κατόπιν αυστηρών επιλογών, με σκοπό την ιδεώδη πνευματική μετάλλαξη! Η Χιλή δεν ενόχλησε τον Χάρτμαν και τη σέχτα του, μιας και τα εδάφη όπου εγκαταστάθηκαν έγιναν πολύ εύφορα και γενικότερα η παρουσία αυτών των ομάδων μόνο καλό έκανε στη γύρω περιοχή (το νοσοκομείο και το σχολείο της σέχτας ήταν δωρεάν ακόμη και για τους κατοίκους έξω από την κοινότητα!). Για περαιτέρω ασυλία και επιδοτήσεις, ο Χάρτμαν δε δίστασε να συνεργαστεί με τους στρατηγούς του Πινοσέτ, οπότε του δόθηκε η ευκαιρία να συνεχίσει τις μελέτες του πάνω στην ένταση της φωνής. Ο Χάρτμαν όμως δε δίσταζε να κρατάει τα παιδιά μακριά από τις οικογένειές τους παντί τρόπω κι έτσι όταν οι χωρικοί άρχισαν να στρέφονται εναντίον του εξαφανίστηκε και πάλι. Όλα δείχνουν ότι ο γιος του συνεχίζει το έργο του ιδρύοντας μια ίδιου τύπου κοινότητα στη Γαλλία, με ακριβώς τον ίδιο στόχο και σκοπό και υπάρχουν βάσιμες υπόνοιες ότι οι δολοφόνοι προέρχονται από αυτήν την κοινότητα, κάτι που δυσχεραίνει το έργο των δυο αστυνομικών, μιας και η περιοχή χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης και από τους γύρω κατοίκους και από την ίδια την κυβέρνηση!

3) Τι γίνεται όταν ένα αγόρι μπαίνει στην εφηβεία; Μεταξύ άλλων, χάνει την αγνότητα, τη χάρη της αθώας, ουράνιας παιδικής φωνής, οι φωνητικές χορδές μεταμορφώνονται, το σώμα υποδέχεται τον πόθο με συνέπεια η φωνή να αλλάζει. Τι συμβαίνει λοιπόν όταν κάποιος είναι φανατισμένος με τη μουσική μπαρόκ και τις ψαλμωδίες από παιδικές φωνές, όταν ανακαλύπτει υποδειγματικές φωνές προεφηβικής ηλικίας και αρχίζει ένας αγώνας δρόμου ώστε αυτή η φωνή να διατηρηθεί όσο γίνεται περισσότερο; Τι άνθρωπος ήταν ο Βίλχελμ Γκετς με τη δολοφονία του οποίου ξεκινάει το βιβλίο; Τι τον συνδέει με τα άλλα θύματα; Γιατί ο δολοφόνος ακολουθεί το συγκεκριμένο τελετουργικό; Μήπως ο Βολοκίν έχει κάποια προσωπική πείρα από το κοντινό εφηβικό του παρελθόν;

Ετοιμαστείτε για ξενύχτι! Η αστυνομική λογοτεχνία δεν θα είναι ίδια ποτέ ξανά μετά από αυτό το βιβλίο! Και η μουσική μπαρόκ θα δώσει μια άλλη διάσταση στην πλοκή του μυθιστορήματος.