Βιβλίο Το σκιάχτρο και η τριανταφυλλιά
Συγγραφέας Ελένη Τασοπούλου
Εικονογράφος Francesca dell’ Orto
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το κείμενο απευθύνεται σε παιδιά από έξι ετών και πάνω και προσφέρεται για μια ουσιαστική συζήτηση γύρω από τη φιλία και τον τρόπο που πρέπει κανείς να αναπτύξει για να αγαπήσει τους άλλους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφεται. Τα παιδιά ίσως να μην καταφέρουν να συγκινηθούν τόσο πολύ αν δεν τα καθοδηγήσει σωστά ένας μεγαλύτερος, η ενάργεια του κειμένου όμως θα τα παρασύρει να ζήσουν έντονα τη σχέση ανάμεσα στην τριανταφυλλιά και το σκιάχτρο. Δεν είναι μόνο ο δεσμός της φιλίας που κυριαρχεί στο βιβλίο. Μέσα από ολοζώντανα περιστατικά ξεπηδούν έννοιες όπως εκμετάλλευση, εγωισμός αλλά και ελπίδα. Τα πουλιά είναι ένα λαμπρό παράδειγμα για να μάθουν τα παιδιά τι σημαίνει να εκμεταλλεύεται κάποιος τη δύσκολη θέση ενός άλλου και πόσο καταδικαστέο είναι αυτό. Οι σκηνές που το σκιάχτρο που δε διστάζει να γίνει κομμάτια για να σώσει τη φίλη του ήταν έντονες και τραγικές.

Το κείμενο νομίζω πως θα φανεί δύσκολο στο ηλικιακό γκρουπ που απευθύνεται, μιας και η κυρία Ελένη Τασοπούλου έχει διαλέξει κεντημένες αριστοτεχνικά σύνθετες λέξεις και εμπλουτίζει με ωραίες περιγραφές το παραμύθι. Αν υπάρξει βοήθεια στην ανάγνωση του κειμένου για καλύτερη κατανόηση, τα παιδιά θα αγαπήσουν έτι περαιτέρω αυτήν την εξαιρετική ιστορία. Λέξεις όπως «γλεντοκόπησε», «φτεροκοπώντας», «σκοροφαγωμένου» είναι ένα έναυσμα να μάθουν καλύτερα το βάθος και την ποικιλία της ελληνικής γλώσσας και να την αγαπήσουν. Η συγγραφέας περιγράφει γλαφυρά και με διεισδυτικότητα το περιβάλλον στο οποίο φυτρώνει η αγριοτριανταφυλλιά και στέκεται το σκιάχτρο. Κάπου κάπου ξεφεύγουν οι προτάσεις και μετατρέπονται σε στιχάκια, προσδίδοντας ένα παιχνίδισμα στην αφήγηση ενώ οι αστείες ομοιοκαταληξίες και τα πειράγματα του λουλουδιού δίνουν ένα ευχάριστο διάλειμμα μεταξύ των σκηνών.

Η εικονογράφηση είναι εντελώς διαφορετική απ’ ό,τι έχω δει ως τώρα. Εξαιρετικά λεπτομερής και παραστατική, σε πολλά σημεία ένιωσα σα να ζωγράφισε η κυρία Francesca Dell’ Orto πάνω σε φωτογραφίες και να έκανε ένα ολόδικό της στυλ που επίσης αγάπησα. Το εξώφυλλο άνετα θα το έβαζα σε κορνίζα! Στο κείμενο σκορπίστηκαν απλόχερα πολλές λεπτομέρειες που δίνουν αφορμή για παιχνίδι, μια ποικιλία χρωμάτων και δειγμάτων ζωικής και φυτικής βλάστησης, σελίδες που μυρίζουν αγρό και βροχή! Προς τιμήν της η εικονογράφος δε δίστασε να γκριζάρει το τοπίο στις δύσκολες στιγμές της πλοκής, χωρίς όμως να αφαιρεί κάτι από τη μαγεία του στυλ της!

«Το σκιάχτρο και η τριανταφυλλιά», που έχει τιμηθεί με το Βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς 2016,  είναι μια τρυφερή ιστορία για τη φιλία, τη δοτικότητα και το νοιάξιμο για τους ανθρώπους που αγαπάμε. Η ζωηρή εικονογράφηση και το πλούσιο λεξιλόγιο θα εμπλουτίσουν ποικιλοτρόπως το διάβασμα, χαρίζοντας στους μικρούς αναγνώστες μια εξαιρετική εμπειρία που θα τη θυμούνται για καιρό.

Βιβλίο Η πριγκίπισσα με τις μεγάλες βλεφαρίδες
Συγγραφέας Έλενα Γλωσσιώτη
Εικονογράφος Francesca dell’ Orto
Κατηγορία Παραμύθι / Αλληγορία
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Έξυπνη ιστορία, γεμάτη αλληγορίες και ανατροπές, συγκινητική και άκρως διδακτική. Με συνεπήρε από την αρχή, χάρη στο πλούσιο λεξιλόγιο της συγγραφέως, και δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω, γιατί ήθελα σε κάθε σελίδα να μάθω τη νέα γνωριμία της κακόκαρδης κοπέλας. Μα τι όμορφα και εύληπτα που περνάνε τα μηνύματα μέσα από το κείμενο! Δίνεται έμφαση στα μειονεκτήματα του εγωισμού και στα προτερήματα της αγάπης, της δοτικότητας, του μοιράσματος, της αλληλεγγύης και της εμπιστοσύνης. Κάθε νέα φιλία που δημιουργεί η πριγκίπισσα της ανοίγει όλο και πιο πολύ τα μάτια και τη βοηθά να διαπιστώσει πόσο κακό έκανε μέχρι χτες στον εαυτό της μα και στους γύρω της. Χαρά, αγάπη, βοήθεια, νοιάξιμο είναι αρετές που τα μικρά παιδιά οφείλουν να μάθουν, να ενστερνιστούν και ν’ αγαπήσουν, όχι τόσο για να είναι εντάξει με τους άλλους γύρω τους αλλά για να είναι τα ίδια ευτυχισμένα, κάτι δύσκολο και σπάνιο στην εποχή μας.

Η εικονογράφηση δίνει με τη σειρά της υπόσταση στο κείμενο, μιας κι εκτός από την εξαιρετική απεικόνιση, μου έκανε εντύπωση η ματιά της κυρίας Francesca dell’ Orto απέναντι στην πρωταγωνίστρια της ιστορίας: η πριγκίπισσα δεν είναι πουθενά μεγαλύτερη σε διαστάσεις από τους συνανθρώπους της και ποτέ δεν είναι στο επίκεντρο της εικόνας. Πάντα θα τη βρίσκεις κάπου χαμηλά, κάπου στη μέση, κάπου ψηλά, διακριτικά όμως και σχεδόν αόρατη, κάτι που τονίζει τον ρόλο που πρέπει να κρατά κανείς στη ζωή του: χαμηλό κεφάλι, ταπεινότητα, να είμαστε μέρος του γύρω μας κόσμου και να μην ξεχωρίζουμε. Πειραματισμοί με τα χρώματα που μπορεί να χαρίσει η φύση, πρωτοποριακές μέθοδοι ζωγραφικής, είναι χαρακτηριστικά που θα αγαπήσουν τα μικρά παιδιά και θα απολαύσουν οι μεγάλοι.

«Η πριγκίπισσα με τις μεγάλες βλεφαρίδες» είναι ένα εξαιρετικό αλληγορικό κείμενο, γεμάτο ιδέες και νοήματα, μεστό, έξυπνο και με ένα ευρηματικό φινάλε που μου έφερε ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη!