Βιβλίο Στη μέση του Πουθενά
Συγγραφέας Βούλα Γιαγκάζογλου-Παπούδα
Εικονογράφος Μαρία Μανουρά
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Ελληνοεκδοτική
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στην ΞΕΝΗΑ-στόπια οι κάτοικοι ζουν ξένοιαστα και αρμονικά γιατί έχουν μάθει να χρησιμοποιούν τρεις βασικές δεξιότητες αυτοπροστασίας: Ξεφεύγω-ΕΝΗμερώνω-Αποφεύγω. Αυτή η σειρά παραμυθιών βασίζεται στην ανάγκη εφοδιασμού των παιδιών με γνώσεις και δεξιότητες για να αναγνωρίζουν και να αντιμετωπίζουν διάφορες καταστάσεις κινδύνου, να υιοθετούν συμπεριφορές προστασίας και να ενημερώνουν ενήλικες που εμπιστεύονται. Στο πρώτο βιβλίο της σειράς «Στη μέση του Πουθενά», η μικρή πρωταγωνίστρια διασχίζει το δάσος για να βρει τον φίλο της τον Αρκούδο, με παρέα τον Ζαχαρία, ένα παιδί που δεν κάνουν συχνά παρέα αλλά τη διασκεδάζει. Στον δρόμο θα συναντήσουν φίλους και αγνώστους, θα δεχτούν δώρα, θα προσπαθήσουν να ξεφύγουν με ευγένεια και διπλωματία και γενικώς θα αντιμετωπίσουν κάθε πρόβλημα που βιώνει ένα παιδί που θα χαθεί. Μέσα από κωμικοτραγικά περιστατικά οι μικροί αναγνώστες θα καταλάβουν και θα μάθουν πώς να συμπεριφέρονται όταν βρεθούν στη μέση του πουθενά και δεν ξέρουν προς τα πού να πάνε, σε ποιους να απευθυνθούν, πώς να ζητήσουν βοήθεια. Η έξυπνη ηρωίδα, ο ελαφρόμυαλος φίλος της και τελικά ο Αρκούδος που τα βρίσκει τρομαγμένα μες στη νύχτα θα δώσουν αφορμή για πολλές συζητήσεις μεταξύ γονιών και παιδιών ως προς την ασφάλειά τους. Επίσης, το ποίημα της σελίδας 29 και οι εκπαιδευτικές οδηγίες στο τέλος του βιβλίου είναι η αφορμή για πολλά ερεθίσματα διαλόγου και συμπεριφοράς. Η εικονογράφηση της Μαρίας Μανουρά, με το γλυκό και τρυφερό βλέμμα που αποτυπώνει σε όλα της τα έργα, είναι γεμάτη χρώματα και ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες. Το δάσος δίνεται με ποικίλες λεπτομέρειες και άφθονα λουλούδια και δέντρα, δημιουργώντας το ιδανικό σκηνικό αποπροσανατολισμού ως το αισιόδοξο τέλος.

Βιβλίο Μια κόκκινη μύτη, ένα βιολί κι ένα όνειρο
Συγγραφέας Γιώτα Κ. Αλεξάνδρου
Εικονογράφος  Francesca Cosanti
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Ελληνοεκδοτική
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Ζήσης θέλει να γίνει αστείατρος, να σκορπάει το γέλιο και τη χαρά και να σώζει τους Μικρούς Ήρωες από τα Μαύρα Βέλη. Στο πλάι του έχει γιατρούς και νοσοκόμες, γονείς και φίλους, όλοι τους άξιοι υπερ-ήρωες. Η Γιώτα Αλεξάνδρου γράφει ένα συγκινητικό, ανθρώπινο παραμύθι με πάρα πολλά κρυμμένα νοήματα που αφήνουν άπλετο χώρο στους γονείς για να τα επεξεργαστούν με τα παιδιά τους. Το σουρεαλιστικό, σχεδόν αφαιρετικό κείμενο που αποτυπώνει την αχαλίνωτη φαντασία και ταυτόχρονα το ενδιαφέρον, την αγάπη και τον σεβασμό της συγγραφέως και προς τους αναγνώστες αλλά και προς τους Μικρούς Ήρωες επιτρέπει στον γονιό να προχωρήσει την ιστορία μέχρι το σημείο ή με τέτοιο τρόπο που το παιδί να μη φοβηθεί. Είναι κατανοητό ποιοι είναι οι Μικροί Ήρωες και τα Μαύρα Βέλη, οπότε σύντομα τα παιδιά μαθαίνουν πώς να σταθούν στο πλάι των φίλων τους που είναι άρρωστοι ή πώς να αντιμετωπίσουν με δύναμη, αισιοδοξία, αυτοπεποίθηση το δύσκολο μονοπάτι της δικής τους ζωής. Χάζευα για ώρες τις πολύχρωμες, λεπτομερείς εικόνες της Francesca Cosanti, διάβαζα ξανά και ξανά το κείμενο και πότε γελούσε πότε δάκρυζα. Η εικονογράφος βάδισε στο ίδιο μονοπάτι σεβασμού και αγάπης με τη συγγραφέα και δεν είναι καθόλου φειδωλή στην αποτύπωση της ιστορίας: γιατρός με μάσκα και κόκκινη μύτη παίζει βιολί, παιδιά γελάνε με τα καμώματά του ή όταν αιωρείται σε μια ιπτάμενη κούνια, τούρτες γενεθλίων εναλλάσσονται με μια φυσιολογική κόπωση από την όλη περιπέτεια, όμως το χαμόγελο και η χαρά δε λείπουν ούτε στιγμή ενώ το φόντο είναι αυστηρά λευκό, φωτεινό και αισιόδοξο. Απολαύστε την αποτύπωση του χρόνου στις σελίδες 24-25 και δακρύστε ελεύθερα: «Κύριε Χρόνε, να γίνουμε φίλοι; Έλα να παίξουμε ως την άκρη του λευκού δάσους. Κάθε μέρα και μια νέα περιπέτεια. Ζήση, τι θα ζήσουμε σήμερα»; Μα τι όμορφο, γλυκό, τρυφερό και ειλικρινές παραμύθι και με πόσο σεβασμό ασχολείται με την περιπέτεια υγείας ενός παιδιού!

Βιβλίο Η τσάντα της Μελίνας 
Συγγραφέας Βασίλης Κουτσιαρής
Εικονογράφος Francesca Cosanti
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Ελληνοεκδοτική
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Βασίλης Κουτσιαρής γράφει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία για παιδιά από 6 ετών και πάνω και στρέφει τη ματιά του σ’ ένα πρόβλημα που πολλοί μθαητές βιώνουν: οι γονείς επιλέγουν πολλές και διάφορες δραστηριότητες για να ασχοληθούν μ’ αυτές τα βλαστάρια τους, χωρίς όμως να ακούνε τις πραγματικές τους ανάγκες. Επιλέγει λοιπόν μια σουρεαλιστική λύση για να εκφράσει το πρόβλημα της Μελίνας, τα γεγονότα όμως που περιγράφει είναι απολύτως κατανοητά και δείχνουν το ζήτημα που διαπραγματεύεται στις πραγματικές του διαστάσεις, χωρίς πάντως να κατηγορεί κανέναν. Η περηφάνια της μαμάς για τις επιδόσεις του παιδιού της, οι απανωτές αποτυχίες της Μελίνας που πιο πολύ οφείλονται στην έλλειψη ξεκούρασης παρά σε βαρεμάρα ή αδιαφορία και το γλυκό φινάλε πιο πολύ δείχνουν παρά στηλιτεύουν τις εκάστοτε ευθύνες. Δε χρειάζεται να μοιράσει κανείς κατηγορίες σ’ ένα παιδικό βιβλίο, η καταγραφή των γεγονότων και η επίλυσή τους αρκούν για να βοηθήσουν τους μεν μεγάλους αναγνώστες να καταλάβουν πού κάνουν λάθος και πώς πρέπει ν’ ακούσουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες των παιδιών τους, τους δε μικρούς πώς να βρουν τρόπο να εκφράσουν το άγχος και τις δυσκολίες που τους φορτώνει η καθημερινότητα που άλλοι επέλεξαν γι’ αυτούς. Για άλλη μια φορά ο Βασίλης Κουτσιαρής καταφέρνει να γράψει μια αξιόλογη ιστορία και να προσεγγίσει με υποδειγματικό τρόπο την ψυχολογία των παιδιών, που σίγουρα θα βοηθηθούν διαβάζοντας αυτό το παραμύθι.

Η εικονογράφηση της Francesca Cosanti, παρ’ όλο που είναι ζωηρή, πολύχρωμη κι έχει ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες, δε μου φάνηκε ελκυστική. Μ’ άρεσαν πολύ οι λεπτομέρειες των σχολικών ειδών, η αναπαράσταση των κύκνων, το υπέροχο φινάλε, όμως το υπερβολικό ζουμάρισμα στη Μελίνα μου φάνηκε πως έδινε περιττό όγκο στις εικόνες. Όσο προχωρούσαμε στο σουρεαλιστικό κομμάτι της αφήγησης, τόσο η εικονογράφος έδινε τον καλύτερό της εαυτό (η ξεχειλισμένη ευθύνες και αντικείμενα τσάντα του κοριτσιού είναι υποδειγματική) αλλά το πρόσωπο της Μελίνας ήταν αρκετά μεγάλο όταν επιλεγόταν αυτή η οπτική.

«Η τσάντα της Μελίνας» είναι ένα παραμύθι αφιερωμένο στα παιδιά που φορτώνονται εξωσχολικές δραστηριότητες χωρίς να τις θέλουν και ο Βασίλης Κουτσιαρής γράφει μια ιστορία που καταγράφει το άγχος και την κούρασή τους, δίνοντας ένα σωστό και λυτρωτικό τέλος, το οποίο όλοι οφείλουν να λάβουν υπ’ όψιν τους για μια υγιέστερη ανατροφή και επικοινωνία στους κόλπους της οικογένειάς τους.