Βιβλίο Ο Γρίφος του Κακού 
Τίτλος πρωτοτύπου Hunting Evil
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτό είναι το δέκατο βιβλίο με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ, έναν ιδιοφυή και χαρισματικό άνθρωπο, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Χάρη στο υπόβαθρό του στην ψυχολογία της εγκληματικής συμπεριφοράς τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στη Μονάδα Υπερβίαιων Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, όπου εξετάζονται οι ανθρωποκτονίες με υπερβολικό σαδισμό και βιαιότητα. Τώρα όμως διαπιστώνει πως ο εφιάλτης που έζησε με τον «Διαβολικό» αναβιώνει!

Ο Λούσιεν Φόλτερ είναι ένας δολοφόνος με την καλύτερη ψυχολογική κατάρτιση του κόσμου, εξαιρετικός στις μιμήσεις, μάγος στις μεταμφιέσεις εξ ου και γίνεται αγνώριστος σε λίγα μόλις λεπτά, πειθαρχημένος, αποφασισμένος, συγκεντρωμένος στον στόχο του, ευρηματικός, αυθεντία στον ψυχολογικό χειρισμό και την εξαπάτηση, έχει ήδη σκοτώσει περισσότερους από εκατό ανθρώπους. Τώρα είναι και πάλι ελεύθερος κι όσο εκτελεί τα σκοτεινά του σχέδια μαθαίνουμε κάποιες επιπλέον πληροφορίες γι’ αυτόν και για τα φοιτητικά του χρόνια με τον Ρόμπερτ Χάντερ ενώ κάποιες λεπτομέρειες για την υπόθεση του «Διαβολικού» είναι απαραίτητο να δοθούν ξανά για καλύτερη κατανόηση. Με κάποια πρωθύστερα μαθαίνουμε για τα παιδικά του χρόνια, για την άνετη οικονομικά ζωή χάρη στους πλούσιους γονείς, αλλά ο μεν πατέρας ήταν πλήρως αφοσιωμένος στη δουλειά του από το πρωί ως το βράδυ (ή τουλάχιστον έτσι έλεγε), η δε μητέρα, κατά την εφηβεία του Λούσιεν, υπέκυψε στον αλκοολισμό. Ο Λούσιεν είναι ένας ψυχοπαθής που μελετά τους ψυχοπαθείς, τις μεθόδους και τα κόλπα τους, τις σκέψεις και τις πράξεις τους, είναι έτσι από επιλογή κι όχι από τη φύση του, δεν ωθείται λοιπόν από κάποια εσωτερική, ανεξέλεγκτη παρόρμηση αλλά θέλει να σκοτώνει! Του έχει λείψει ο φόνος και τώρα επιστρέφει δριμύτερος στην έρευνα που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει, μόνο που πλέον θα δοκιμάσει μεθόδους που δεν πρόλαβε, καταστάσεις στις οποίες δεν είχε υποβάλει τον εαυτό του, συναισθήματα που δεν είχε βιώσει! Το παιχνίδι αρχίζει!

Ο συνεργάτης του Ρόμπερτ Χάντερ, Κάρλος Γκαρσία, ήταν ήδη δύο χρόνια ντετέκτιβ όταν επέλεξε να μεταβεί στο Ανθρωποκτονιών. Παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Η υπόθεση του «Διαβολικού» ξετυλίχτηκε την περίοδο που η αστυνόμος Μπλέικ είχε διώξει με άδεια τους δυο τους μετά την υπόθεση του βιβλίου «Είμαι ο Θάνατος» κι έτσι ο Γκαρσία δεν έμαθε ποτέ για όλα αυτά, αφού ο ίδιος ο Χάντερ δεν αναφέρθηκε σε αυτό. Τώρα προσπαθεί με τον φίλο και συνάδελφό του να πιάσουν μαζί το κουβάρι από την αρχή, μόνο που ο Χάντερ προτιμάει να κρατήσει φυλαγμένες στο μυαλό του τις προσωπικές αποκαλύψεις που άλλαξαν για πάντα τη ζωή του.

Στο πλάι τους είναι και πάλι η αστυνόμος Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, μια γυναίκα σκληρή που δε χαρίζεται, βλέπουμε όμως πως κέρδισε σταδιακά την εμπιστοσύνη των υφισταμένων της, δεν τρομοκρατείται εύκολα, δεν έχει κανένα πρόβλημα να ταράζει κυβερνητικούς αξιωματούχους, ισχυρούς πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης για να γίνει κάτι σωστά. Η υπόθεση τραβάει την προσοχή του Έιντριαν Κένεντι, επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Ανάλυσης Βίαιων Εγκλημάτων, ειδικού τμήματος του FBI, ο οποίος αφήνει τη Δικαστική Αστυνομία και το Υπουργείο Δικαιοσύνης να κυνηγήσουν τον Λούσιεν, ταυτόχρονα όμως συγκροτεί μια ομάδα κρούσης από το ίδιο το FBI. Ο μάρσαλ Τάιλερ Γουέστ και ο ειδικός πράκτορας Πίτερ Χόλμπρουκ αναλαμβάνουν την επιχείρηση σύλληψης του Λούσιεν Φόλτερ κι ένα τρελό κυνήγι ενάντια στον χρόνο ξεκινάει. Ιδιαίτερη αναφορά θα κάνω στην Τρέισι Άνταμς, καθηγήτρια ψυχολογίας και εγκληματολογικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, η οποία ήρθε στη ζωή του Χάντερ στο όγδοο βιβλίο της σειράς «Θανάσιμη κλήση», είναι έξυπνη, με χιούμορ, ελκυστική κι έχει καταφέρει να αποκωδικοποιήσει κάποιες από τις ενδείξεις της συμπεριφοράς του Χάντερ. Ο ντετέκτιβ, όταν είχε χάσει τη μητέρα του στα επτά του χρόνια έβλεπε τόσο βασανιστικούς εφιάλτες που το μυαλό του, αναπτύσσοντας έναν μηχανισμό αυτοάμυνας, έκανε ό,τι μπορούσε για να τον κρατάει ξάγρυπνο, με τον ύπνο να μετατρέπεται πια σε πολυτέλεια και βασανιστήριο. Μόλις όλο αυτό μειώθηκε αισθητά, έχασε τον πατέρα του κι έτσι οι εφιάλτες επέστρεψαν, μόνο που η Τρέισι δείχνει να αποτελεί μια σημαντική βοήθεια σε όλο αυτό. Ο ίδιος ο Χάντερ παρ’ όλ’ αυτά δεν επιτρέπει στον έρωτα μεταξύ τους να ανθίσει, προς απογοήτευση της Τρέισι. Σε αυτό το βιβλίο μαθαίνουμε για τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, για το industrial rock και το gothic rock που σημάδεψαν τα ακούσματά της, για τον σχολικό εκφοβισμό που ακολούθησε όταν υιοθέτησε νέο λουκ και το υπερασπίστηκε γιατί ήθελε να είναι ο εαυτός της και πολλά άλλα.

Ο Chris Carter για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, για τη διαφορά μεταξύ Xanax και Valium, τον εγκυκλοπαιδικό ορισμό για τη μαζική δολοφονία και τις στατιστικές πιθανότητες επιτυχίας της, γιατί ένας ψυχοπαθής σκοτώνει χωρίς τύψεις και ενοχές, ούτε καν θλίψη («με το που θα περάσει η στιγμή εμείς ήδη διηγούμαστε και πάλι την ιστορία στον εαυτό μας αντιμεταθέτοντας τον φόνο», οπότε από τη στιγμή που ο φόνος θα τελειώσει έχει γίνει αντικείμενο φαντασίας, ένα αφήγημα, το αφήνουν πίσω τους και όλα τελειώνουν, αυτό λέγεται «ψυχοδιάσπαση»), για τα στάδια από τα οποία περνάει ένας serial killer (η Φάση της Αύρας, του Ψαρέματος, της Πολιορκίας, της Αιχμαλωσίας, του Φόνου, του Τοτέμ και της Κατάθλιψης) και για τον Έντουαρντ Γκιν που σκότωσε μόνο δύο ανθρώπους αλλά ήταν σοβαρά παρανοϊκός: έκοβε την επιδερμίδα τους κομμάτια και με αυτά έφτιαχνε ρούχα για τον εαυτό του και διάφορα αντικείμενα για το σπίτι! Ο συγγραφέας πάντως σε κάθε βιβλίο γίνεται όλο και καλύτερος εκφραστικά και θεματολογικά, αφού βασίζεται σε έρευνες και εμπειρία ετών, σε αυτό το βιβλίο όμως εστιάζει στα συναισθήματα, μας φέρνει δηλαδή πιο κοντά από κάθε άλλη φορά στη θέση των θυμάτων και των συγγενών τους. Πλέον η απώλεια και το απότομο αλλά οριστικό τέλος της οικείας ζωής πριν χτυπήσει ο θάνατος είναι ανάγλυφα και αγγίζουν τον αναγνώστη ως τα βάθη της καρδιάς του. Ποτέ ως τώρα δεν εντρυφήσαμε τόσο πολύ στα θύματα και στο γύρω τους περιβάλλον όσο τώρα, γιατί η εκδίκηση είναι καθαρά προσωπική κι έτσι η ζωή του Χάντερ αρχίζει να αποδομείται και να έρχεται αντιμέτωπη και πάλι με το απόλυτο κακό.

Το κεφάλαιο 49 ήταν ό,τι πιο φριχτό έχω διαβάσει ως τώρα στη σειρά των βιβλίων με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ. Η ουδέτερη, άχρωμη περιγραφή των συνθηκών που προκαλούν θάνατο στα θύματα με ταυτόχρονη την ανθρωπιστική ματιά στις ζωές τους την ώρα που πέθαιναν (η νεαρή τους ηλικία, η νίκη τους κατά του καρκίνου, τα σχέδιά τους για τον γάμο τους κ. ά.) ήταν ό,τι πιο σαδιστικό έχω συναντήσει ως τώρα και διάβαζα με κομμένη ανάσα. Εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες μαζί με μια συμπάθεια σε ζωές που χάνονταν μου έφεραν ρίγη συγκίνησης, οργή για τον Λούσιεν και αδικία για την ωμότητα της γραφής. Πρέπει όμως να ταυτιστούμε με τα θύματα ώστε να νιώσουμε την ένταση και τον θυμό που γεννάει το «παιχνίδι» της γάτας και του ποντικού με αποδέκτη και τελικό στόχο τον επιθεωρητή Χάντερ, στο πρόσωπο του οποίου πλέον αποτυπώνεται «ένα μπερδεμένο μείγμα απόγνωσης, άγχους και αίσθησης απόλυτης αδυναμίας» (σελ. 223). Δυστυχώς, από το 83^ο κεφάλαιο η ένταση πέφτει κατακόρυφα αφού για υπερβολικά μεγάλο αριθμό σελίδων παρακολουθούμε τα τελευταία βήματα μιας κατά μέτωπον αναμέτρησης μεταξύ των δύο αντιπάλων, με αργό ρυθμό και πολλές περιττές περιγραφές που καθυστερούν αρκετά τις εξελίξεις. Λείπουν η ένταση, το νεύρο και ο κοφτός ρυθμός που χαρακτηρίζουν σε γενικές γραμμές τα βιβλία του Chris Carter και στενοχωρέθηκα που το υπόλοιπο βιβλίο δεν ξεχωρίζει τελικά από άλλα του είδους του αφού καταφεύγει σε εύκολες λύσεις που απλώς γεμίζουν τις σελίδες.

«Ο γρίφος του κακού» είναι μια περιπέτεια γεμάτη αγωνία και περιγράφει ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό εναντίον ενός «τέρατος» που αλλάζει με επιτυχία περσόνες και εμφάνιση, σκοτώνει για ευχαρίστηση και κυκλοφορεί ελεύθερος σε μια μεγαλούπολη όπως το Λος Άντζελες. Ποιο είναι το τελικό του πλάνο; Τι γρίφους δίνει στον Χάντερ για να απαντήσει σωστά και να σώσει μια ανθρώπινη ζωή; Πώς διαλέγει τα θύματά του; Θα κάνει κάποιο λάθος ή θα φέρει σε πέρας το σατανικό του σχέδιο που είναι άρτια σχεδιασμένο από την αρχή ως το τέλος; Ποιοι είναι οι δρόμοι ταμπού που δεν έχει ακολουθήσει ως τώρα κατά τη διάρκεια της έρευνάς του για τα ψυχοπαθητικά μυαλά; Αγωνία, εξελίξεις, μια ένταση που δυστυχώς καταλαγιάζει όσο πλησιάζουμε στο τέλος και άφθονες περιγραφές για το πιο σατανικό μυαλό που έχει γεννηθεί ποτέ με κράτησαν σχεδόν όρθιο μέχρι να φτάσω στο τέλος. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στις περιπέτειες αυτές. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Η πτώση 
Τίτλος πρωτοτύπου Falling
Συγγραφέας T. J. Newman
Μεταφραστής Ιλάειρα Διονυσοπούλου
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Κάκτος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η πρώην αεροσυνοδός T. J. Newman κάνει το ντεμπούτο της στον χώρο του περιπετειώδους μυθιστορήματος με μια συναρπαστική περιπέτεια που μας ξεναγεί σε ένα Airbus Α320 της αεροπορικής εταιρείας Κόσταλ και στα μυστικά που πρέπει να ξέρει κανείς για την ασφάλεια κατά τη διάρκεια της πτήσης. 149 ψυχές, επιβάτες και πενταμελές πλήρωμα, βρίσκονται στα χέρια των δύο κυβερνητών ή μάλλον του απαγωγέα της οικογένειας Χόφμαν και η ιστορία ξεδιπλώνεται με συναρπαστικό τρόπο και πειστική αληθοφάνεια. Ο Μπιλ Χόφμαν, κυβερνήτης, με στολή που αποπνέει σεβασμό κι εμπιστοσύνη, εργάζεται στην εταιρεία με είκοσι πέντε χρόνια πορείας. Είναι παντρεμένος με την Κάρι και απέκτησαν δυο παιδιά, δεν παύει όμως να έχει σε προτεραιότητα τη δουλειά του, κάτι που προκαλεί κάποια προβλήματα στον γάμο του. Όσο ξετυλίγεται η συναρπαστική περιπέτεια, κάπου κάπου επιστρέφουμε στο παρελθόν του για να γνωρίσουμε τον χαρακτήρα του, για να μάθουμε την εμπειρία του σε πτήσεις, τα όνειρά του και τις φιλοδοξίες του να μεταβεί από τα μονοκινητήρια που ξεκίνησε την εκπαίδευσή του σε μεγαλύτερα αεροσκάφη. Τελικά, ο Χόφμαν διαπιστώνει πως δεν υπάρχει πρωτόκολλο να ακολουθήσει ούτε μέρα ασφαλείας να τον βοηθήσουν γιατί όλη του η εκπαίδευση χτίστηκε σε πιθανότητες πραγματικής επίθεσης μέσα στο αεροπλάνο κι όχι αυτό που βιώνει τώρα. Από την άλλη, η γυναίκα του είναι διορατική και περιποιητική, με την έμφυτη ικανότητα να βλέπει κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων και να εντοπίζει το αληθινό πρόβλημα κι όχι μόνο την αφορμή της εκάστοτε αναστάτωσης, πλεονεκτήματα που θα της φανούν χρήσιμα κατά την απαγωγή.

Το μυθιστόρημα μου έμαθε πολλά μυστικά για το ίδιο το αεροσκάφος αλλά μου έδωσε και πληροφορίες γύρω από την ψυχολογία και την εμπειρία των πληρωμάτων. Κατάλαβα πως σε μια πτήση ακόμη και το πιο ασήμαντο κομμάτι από τον εξοπλισμό έκτακτης ανάγκης παίζει τον ρόλο του. Η συγγραφέας μάλιστα τονίζει πως η δουλειά της αεροσυνοδού δεν είναι να προσφέρει φαγητό και χαμόγελα, αυτό απλώς παρέχεται, η πραγματική δουλειά είναι όλα τα άλλα, όσα βιώνουν σε αναρίθμητες ασκήσεις: μαθήματα πρώτων βοηθειών και αυτοάμυνας, εκκένωση από φλεγόμενο αεροσκάφος ή προσθαλάσσωση, αεροπειρατείες, κανονισμοί, αναταράξεις, τρομοκράτες κλπ. Το βιβλίο καταγράφει μέτρα ασφαλείας, τεχνικές προδιαγραφές πριν από κάθε πτήση αλλά και κατά τη διάρκειά της, πώς είναι η ατμόσφαιρα μέσα και έξω από το αεροσκάφος πριν και κατά τη διάρκεια της πτήσης, ποια τα συναισθήματα ενός κυβερνήτη, ποιες οι συμπεριφορές των επιβατών στον αέρα και πόσο άλλαξε ο αεροπορικός κόσμος μετά την 11^η Σεπτεμβρίου, όχι μόνο από άποψη ασφάλειας αλλά και σκοπού: «Κάποτε είχαμε κάτι στα χέρια μας. Οι κακοί είχαν τη λογική τους, ο κόσμος είχε τη λογική του. Υπήρχαν κίνητρα και απαιτήσεις. Όμως τώρα…» (σελ. 175). Όλα αυτά χάρη στον συγκυβερνήτη Μπεν Μάιρο, την υπεύθυνη πτήσης Τζο Γουάτκινς και τον αεροσυνοδό Μάικλ Ρόντενμπεργκ. Δε μένουμε όμως μόνο εκεί, μιας και, μέσω του Τζορτζ Πάτερσον, διευθυντή επιχειρήσεων του ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας στο αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης, η συγγραφέας στρέφει τη ματιά της και στον πύργο ελέγχου, στις συνθήκες εργασίας εκεί, στο τι κάνουν και πώς φέρονται σε φυσιολογικές ή έκτακτες καταστάσεις, τι βλέπουν, πώς το χειρίζονται, πώς οδηγούν τα αεροπλάνα, πώς επηρεάζουν τις πορείες πτήσεων τα δελτία καιρού, τα πρωτόκολλα έκτακτων περιστατικών, ο καιρός, διάφορα μηχανολογικά προβλήματα, η ίδια η φυσική, προβλήματα που αντιμετωπίζουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν σύμβολα, κώδικες και ακρωνύμια ακατανόητα στον περισσότερο κόσμο: «Όλη του η δουλειά ήταν να διατηρεί την ισορροπία σε ένα περιβάλλον γεμάτο αστάθμητους παράγοντες» (σελ. 200).

Ρεαλιστική κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, τα μικρά μυστικά που ανέφερα πιο πάνω, η σωστή επιλογή χαρακτήρων, οι εναλλαγές σκηνών πότε στο σπίτι του κυβερνήτη και πότε πίσω στο αεροπλάνο, κλιμακωτή αγωνία, ανατροπές και εκπλήξεις που πολλές φορές μου έκοψαν την ανάσα γιατί ένιωθα να είμαι κι εγώ μες στο αεροπλάνο, τα έξυπνα cliffhangers στο τέλος κάθε κεφαλαίου που με έκαναν να θέλω να διαβάσω το επόμενο και το επόμενο είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός μυθιστορήματος που διαβάζεται απνευστί. Μάλιστα, αν ξαναμπώ σε αεροπλάνο μετά από τέτοιες φράσεις να με δείρετε: «Όταν οι επιβάτες επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο, άφησαν τις ζωές τους στα χέρια του Μπιλ. Άπαξ και το αεροπλάνο απογειώθηκε, μετατράπηκε σε μια επιλογή που δεν μπορούσαν να την πάρουν πίσω» (σελ. 137). Φυσικά έχουμε και τον πράκτορα του FBI Θίο Μπάλντγουιν, που είχε μπει σε διαθεσιμότητα μετά από μια αποτυχημένη υπόθεση ναρκωτικών και τον έχουν αφήσει σε μια διεκπεραιωτική ρουτίνα και που περιμένει πώς και πώς μια σημαντική υπόθεση για να ξεχαστεί το λάθος του, έχουμε την υποδιευθύντρια Μισέλ Λίου που τον έχει από κοντά, έχουμε τη διαρκή πάλη ανάμεσα στη διαίσθηση και στον αυθορμητισμό με τον ρεαλισμό και την υπακοή σε οδηγίες, κάτι χρονοβόρο που ίσως κοστίσει σε ζωές, έχουμε αγωνία, χρόνο που τελειώνει κι όλα αυτά δε μου άφησαν τρίχα στη θέση της από την αγωνία.

«Η πτώση» είναι μια συναρπαστική περιπέτεια με όλα τα αναμενόμενα κλισέ του είδους και με προσεγμένο ρεαλισμό που με έκανε να αγωνιώ για τη συνέχεια, είχε απανωτές εκπλήξεις, είχε συγκίνηση και στιγμές ηρωισμού, μα πάνω απ’ όλα είχε κι ένα βαθιά ανθρωπιστικό μήνυμα. Δε θα αναφερθώ φυσικά στα αίτια και στα κίνητρα του ενόχου (ή των ενόχων) για να μη χαλάσω την αναγνωστική έκπληξη, θεωρώ όμως υποχρέωσή μου να σημειώσω πως η συγγραφέας το βιβλίο αυτό το έγραψε για να αφυπνίσει τους αναγνώστες γύρω από την πρόσφατη ιστορία της Αμερικής, για τις συνέπειες σε αμάχους και όχι μόνο από την εξωτερική της πολιτική σε ξένα εδάφη μα πάνω απ’ όλα πως αυτά ο κόσμος πρέπει να τα μελετάει καλά, να τα παρακολουθεί, να εμπλουτίζει τις γνώσεις του και όχι να ακούει / βλέπει / μαθαίνει για απώλειες αμάχων, καταστροφές πόλεων κλπ. αδιάφορος, τρώγοντας το βραδινό του γεύμα ή πίνοντας τον καφέ του όσο περιμένει ένα κατά τα φαινόμενα πιο σημαντικό τηλεφώνημα κι αυτό το εκτίμησα πολύ: «Θα συνεχίσουμε να μαθαίνουμε, θα συνεχίσουμε ν’ ακούμε, κι όταν θεωρήσουμε πως μάθαμε αρκετά -πράγμα ακατόρθωτο- θα αναζητήσουμε ανθρώπους που θα ξέρουν πώς να το διορθώσουν. Και θα τους βοηθήσουμε με όποιον τρόπο μπορούμε» (σελ. 354).

Βιβλίο Τυφλό σημείο 
Τίτλος πρωτοτύπου Dead ground
Συγγραφέας M. W. Craven
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο αρχιφύλακας Ουάσινγκτον Πόου, ντετέκτιβ του SCAS (Τομέα Ανάλυσης Σοβαρών Εγκλημάτων, που υπάγεται στην NCA, την Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος), ζει μόνιμα στην Κάμπρια και η άδεια που έδωσε ο Έντουαρντ βαν Ζάιλ για να ξεκουραστούν όσοι ασχολήθηκαν με την υπόθεση του Φροντιστή είναι η καλύτερη περίοδος για να βάλει το μυαλό του σε μια τάξη. Ο Τομέας είναι πραγματικά ενδιαφέρων, μιας και ο ρόλος του είναι να αναγνωρίζει κατά συρροή βιαστές και δολοφόνους και να παρέχει αναλυτική υποστήριξη σε κάθε αστυνομική υπηρεσία που είχε να ερευνήσει περίπλοκους φόνους δίχως φανερό κίνητρο. Στο πλάι του είναι η Τίλι Μπράντσο, με προβληματικές κοινωνικές δεξιότητες, που έχει μεγαλώσει αποκομμένη από τον κόσμο αλλά με πτυχίο από την Οξφόρδη στα 16 της, που «παίρνει τα πάντα τοις μετρητοίς και πιστεύει όλα όσα της λένε», που πέφτει θύμα συναδελφικού bullying, αλλά είναι τρομερή στον προγραμματισμό των υπολογιστών και στις τεχνολογίες. Αγαπημένη μου κακή της συνήθεια είναι το γεγονός πως λέει πάντα αυτό που σκέφτεται, χωρίς να έχει συναίσθηση πως έτσι ίσως προσβάλλει ή σοκάρει τον συνομιλητή της (κάποια περιστατικά όμως με έκαναν να γελάσω ηχηρά). Θα μπορούσε να την πει κανείς και αυτιστική, μόνο που πολλές αντιδράσεις της δεν ανήκουν σ’ έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Η συναναστροφή της αθώας κι απονήρευτης Μπράντσο με τον Πόου σταδιακά την έχει αλλάξει εσωτερικά και εξωτερικά, της έχει δώσει περισσότερο θάρρος και αυτοπεποίθηση, πλέον αρχίζει να νιώθει φιλικά απέναντί του και γενικότερα να συνειδητοποιεί πώς είναι να έχεις κάποιον να σε νοιάζεται και να σε βοηθάει. Τώρα μάλιστα που έχει υπό την επίβλεψή της ένα ολόκληρο σώμα αναλυτών, τους «Τυφλοπόντικες», η δράση της απογειώνεται. Η κοπέλα μαλακώνει την αψύτητα του Πόου κι εκείνος τη βοηθάει να προσανατολιστεί στον έξω κόσμο, οπότε συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον χωρίς τη χιλιοειπωμένη ερωτική αίσθηση της χημείας που έχω δει σε χιλιάδες άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα με πρωταγωνιστές άντρα και γυναίκα ντετέκτιβ.

Το βιβλίο ξεκινάει με τη δίκη του ντετέκτιβ αρχιφύλακα Ουάσιγκτον Πόου για τις αλλαγές και τις μεταβολές που έκανε στο υποστατικό όπου μένει, το Χέρντγουικ Κροφτ, ώστε να το μετατρέψει σε σύγχρονη και άνετη οικία, μέσα στην έκταση που αγόρασε μεν νόμιμα από τον νεκρό πλέον Τόμας Χιουμ αλλά η περιοχή περιήλθε στη δικαιοδοσία του Εθνικού Δρυμού του Λέικ Ντίστρικτ, αφού ο Πόου δεν ολοκλήρωσε ποτέ τους συνηθισμένους νομικούς ελέγχους για να είναι εντάξει. Έτσι, κατηγορείται για τις μεταβολές αυτές, αφού το κτήριο θεωρείται πολιτιστική κληρονομιά κι επομένως απαγορεύεται η παραμικρή αλλαγή πάνω του. Στο πλάι του βρίσκεται η Βικτόρια Χιουμ, κόρη του νεκρού πωλητή που τον στηρίζει στην περιπέτεια που τον έριξε με την καταγγελία του ο πρώην αρχιεπιθεωρητής Τζάρεντ Γουόρντλ που είχε συγκρουστεί με τον Πόου στην υπόθεση του Φροντιστή αλλά τα λάθη του του κόστισαν την καριέρα του και τώρα ασχολείται με την τοπική πολιτική σκηνή. Είμαστε έναν μήνα μετά την επίλυση αυτής της πολύκροτης υπόθεσης, για την οποία μαθαίνουμε κάποια βασικά πράγματα χωρίς όμως να χαλάει η έκπληξη για όσους δεν τη διάβασαν, μιας και ο συγγραφέας κρατάει όσα είναι σημαντικά για τις εξελίξεις στο παρόν βιβλίο χωρίς να παραθέτει λεπτομέρειες που θα αποκαλύψουν την πορεία και την ταυτότητα εκείνων των ερευνών.  Παραδόξως, ο Πόου πρότεινε στην Τίλι τη νομική του εκπροσώπηση κι εκείνη δέχτηκε να μελετήσει την πολεοδομική νομοθεσία και να ετοιμαστεί σωστά, μόνο που η δίκη διακόπτεται από δύο άντρες που σχεδόν τους απάγουν και τους μεταφέρουν ενώπιον του Άλαστορ Λοκ, που εργάζεται για τη Βρετανική Μυστική Υπηρεσία, τη ΜΙ5.

Το πτώμα του Κρίστοφερ Μπίρμαν, Βρετανού υπηκόου που ζει στην Αμερική, βρέθηκε σ’ ένα πορνείο μιας υποβαθμισμένης περιοχής του Καρλάιλ, όπου κάποια σημεία καλό είναι να αποφεύγονται: «Αν το Μπότσεργκεϊτ [όπου βρέθηκε το πτώμα] ήταν ο πολιτισμικός υπόνομος του Καρλάιλ, το Dog ήταν το πράγμα που επέπλεε σ’ αυτόν, ήταν η χειρότερη παμπ στη χειρότερη συνοικία της πόλης» (σελ. 125). Οι αδαείς περί τα εγκληματολογικά Μυστικές Υπηρεσίες ζητούν την επίσημη μεν συνεργασία της Κάμπρια, ουσιαστικά όμως του Τζόναθαν Πόου και της Τίλι Μπράντσο. Είμαστε σε μια περίοδο που η Κάμπρια θα φιλοξενήσει τη σύνοδο κορυφής μεταξύ σημαντικών ηγετών του εμπορίου και ο Μπέρμαν είχε την εταιρεία που αναλαμβάνει τις μεταφορές των ανώτερων στελεχών από και προς το αεροδρόμιο. Μιας και ο Αμερικανός Υπουργός Εμπορίου θα παίξει σημαντικό ρόλο στις χρηματοδοτήσεις, εμφανίζεται και η ειδική πράκτορας του FBI Μέλοντι Λι που εργάζεται για να βεβαιωθεί για την ασφάλεια της παρουσίας του στη σύνοδο. Εκείνη είχε προειδοποιήσει τον Πόου για τον Φροντιστή και με χαρά συνεργάζονται ξανά. Άλλωστε, το FBI θέλει κάποιον έμπιστο και ικανό αλλά ταυτόχρονα αδιάφορο για τις πολιτικές ισορροπίες ώστε να πιάσει τον ένοχο πάση θυσία. Επομένως ποιος σκότωσε τον Μπέρμαν και γιατί; Ήξερε κάτι ως προς την ασφάλεια των προσώπων στη σύνοδο  κορυφής, είχε να κάνει με τον πληρωμένο έρωτα ή με ναρκωτικά; Τι δεν κολλάει στην υπόθεση και προβληματίζει τον Πόου; Τι σχέση έχουν οι φιγούρες από ένα πολωνικό παραμύθι στο γείσο του τζακιού όπου βρέθηκε το πτώμα;

Και σε αυτό το βιβλίο η πορεία της επίλυσης επήλθε από μικρές, σχετικά τυχαίες λεπτομέρειες, που έδωσαν το έναυσμα στον συγγραφέα να ξεδιπλώσει ολοζώντανα τα στάδια της έρευνας καθαυτά, γεμίζοντάς με αγωνία για το αποτέλεσμα της αναζήτησης και όλων των ιχνών που έβρισκαν όσο σκάλιζαν την υπόθεση. Η επίλυση του μυστηρίου σχηματίζεται κυρίως μέσα από τα ευρήματα κι ένιωσα σα να ήμουν παρών στις εναλλακτικές οπτικές γωνίες που χρησιμοποιούσαν η Μπράντσο και ο Πόου για να βρουν την αλήθεια. Αυτήν τη φορά η υπόθεση μας ρίχνει στον σκληρό κόσμο της αρχαιοκαπηλίας και στα άδυτα του βρετανικού στρατού, γεμίζοντάς με θαυμασμό για τις γνώσεις του συγγραφέα πάνω στα θέματα αυτά ενώ οι εξελίξεις τρέχουν ως την τελευταία σελίδα, με κάθε κεφάλαιο να αποτελεί κι ένα βήμα προς την επίλυση του γρίφου. Αληθοφανείς ανατροπές, ένα καλά μπερδεμένο κουβάρι που ξετυλίγεται χωρίς να κουράζει και μια βεντάλια χαρακτήρων που διευκολύνουν ή δυσκολεύουν τις έρευνες είναι και πάλι τα καλά συστατικά μιας νέας περιπέτειας με το αγαπημένο μου ζευγάρι ερευνητών. Πλην του Άλαστορ Λοκ, γνωρίζουμε τη Μέρι Χόουπ της ΜΙ5, επικεφαλής της υπόθεσης και τη Χάνα Φιντς, τον σύνδεσμο μεταξύ των δύο υπηρεσιών, η οποία κάνει όμως απανωτά λάθη. Επίσης βρήκα ενδιαφέρον το παιχνίδι μεταξύ της παθολογοανατόμου Εστέλ Ντόιλ, με την περιθωριακή εμφάνιση αλλά με άφθαστες γνώσεις εγκληματολογίας και ιατροδικαστικής και του Πόου, συναρπαστική και προσεγμένη την εμφάνιση της τραυματισμένης ψυχικά επιθεωρήτριας και διευθύντριας του SCAS Στέφανι Φλιν, η οποία βρίσκεται σε άδεια λοχείας και παρατεταμένη αναρρωτική άδεια, στην προσπάθειά της να επουλώσει τα τραύματά της και να ξεχάσει όσα βίωσε με την υπόθεση του Φροντιστή όσο ο αυστηρός και δεσποτικός κέρβερος που λέγεται Ζόι προσπαθεί με κάθε τρόπο να καθυστερήσει την επιστροφή της σε μια δουλειά που ουσιαστικά την άφησε ψυχολογικό ράκος. Συναντάμε ξανά την ντετέκτιβ υπαστυνόμο Τζο Νάιτινγκεϊλ, την ανώτερη στην αστυνομία της Κάμπρια, την οποία όμως οι μυστικές υπηρεσίες παρακάμπτουν γιατί η υπόθεση απαιτεί διακριτικότητα και επιδέξιους χειρισμούς ταυτόχρονα, οπότε ο Πόου προσπαθεί να την εντάξει όσο γίνεται περισσότερο στις έρευνες για να την εξευμενίσει, καθώς και τον αστυφύλακα πλέον Άντριου Ριγκ που είχε βάλει σε κίνδυνο την καριέρα του στην υπόθεση του Φροντιστή για χάρη του Πόου ενώ στις σελίδες διαχέεται ένας διακριτικός φόρος τιμής στις ταινίες του Τζέιμς Μποντ και στο σύμπαν του.

Διαδοχικά βήματα ερευνών για τον εντοπισμό του δολοφόνου, ανακρίσεις, αναζήτηση στον τοπικό υπόκοσμο, όπου δρα πλέον μια συμμορία ναρκωτικών με πειθαρχία και οργάνωση, κάτι πρωτοφανές για τον τρόπο διακίνησης και δράσης, στοιχεία που δεν κολλάνε, ανύπαρκτες ταυτότητες σε βάσεις δεδομένων, μυστικά και ψέματα, δυσκολεύουν όλο και περισσότερο την επίλυση του γρίφου. Και για να κατανοήσουν τον φόνο, η Τίλι, ο Πόου και η Λι αρχίζουν να αναλύουν τη μυστηριώδη ληστεία με την οποία ξεκινάει το βιβλίο, τους εμπλεκόμενους, τα κίνητρα, τους λόγους της δολοφονίας, στην προσπάθειά τους να ενώσουν τα κομμάτια ενός πραγματικά δύσκολου παζλ. Η πέμπτη υπόθεση του Ουάσιγκτον Πόου διαφέρει αρκετά από το μοτίβο των προηγούμενων και ακολουθεί μια κάπως στατική πορεία ερευνών, γεμάτη όμως αποκαλύψεις και ένοχα μυστικά. Δεν είναι κακό ένας συγγραφέας να πειραματίζεται και να βελτιώνεται, οπότε πιστεύω πως το «Τυφλό σημείο» είναι μια καλή δοκιμή βασισμένη στα στερεότυπα του αστυνομικού μυθιστορήματος αφού και πάλι ο M. W. Craven  αφήνει το δικό του σημάδι στο κείμενο, με τον έξυπνο χειρισμό και το άρτιο δέσιμο της πλοκής, καθώς και με τις γνώσεις που προσφέρει γύρω από τους θεματικούς άξονες της ιστορίας του.

Βιβλίο Δεκατρία 
Τίτλος πρωτοτύπου Thirteen
Συγγραφέας Steve Cavanagh
Μεταφραστής Χρήστος Καψάλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Steve Cavanagh, υπηρετώντας πιστά το δικαστικό θρίλερ μέσω του ήρωά του Έντι Φλιν, γράφει την τέταρτη περιπέτεια του δικηγόρου και δείχνει εκ των έσω όλες τις πιθανές εκπλήξεις και ανατροπές που μπορεί να συναντήσει κανείς σε μια δίκη, καταγράφει έξυπνα και απρόβλεπτα μια ανατρεπτική ιστορία και μπλέκει έναν κατά συρροή δολοφόνο με τέτοιο τρόπο που διάβαζα πυρετωδώς και με κρατημένη ανάσα το κείμενο ώσπου να φτάσω στο αναπάντεχο τέλος. Ο Ρούντι Καρπ, επίσημος συνήγορος υπεράσπισης των αστέρων, ζητάει από τον Φλιν να αναλάβει μαζί του τη δίκη του ηθοποιού του κινηματογράφου Ρόμπερτ Σόλομον για ανθρωποκτονία. Ο Φλιν αρνείται γιατί πιστεύει στην ενοχή του Σόλομον, ο Καρπ όμως του αποκαλύπτει πως είναι αθώος και πως αυτό μόνο ο Φλιν μπορεί να το αποδείξει. Έτσι ξεκινάει μια ενδελεχής έρευνα, που προσπαθεί να καταρρίψει τις κατηγορίες, να εντοπίσει αν οι αστυνομικοί αλλοίωσαν στοιχεία, να αποδείξει την αθωότητα του κατηγορουμένου και σταδιακά μπλέκουμε σ’ ένα γαϊτανάκι αποκαλύψεων που οδηγούν σε σκοτεινά σημεία. Ταυτόχρονα, μαθαίνουμε για το παρελθόν του Καρπ, που είναι χωρισμένος με την Κριστίν κι έχουν μια δωδεκάχρονη κόρη, την Έιμι. Θέλει να ξαναγίνουν οικογένεια αλλά οι υποθέσεις του τον οδηγούν σε μπελάδες. Γιατί κυνηγάει την αθωότητα, ποιος τον εξαπάτησε κάποτε, πώς το αντέχει αυτό το βάρος των τύψεων, τι κάνει γι’ αυτό είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα που τον ταλανίζουν κι είναι απότοκα των προηγούμενων βιβλίων της σειράς, στα οποία όμως υπάρχουν ελάχιστες αναφορές κι έτσι το συγκεκριμένο μυθιστόρημα μπορεί να διαβαστεί και ανεξάρτητα.

Η αφήγηση είναι εναλλακτικά πρωτοπρόσωπη από τον δικηγόρο Έντι Φλιν και τριτοπρόσωπη όταν στρέφουμε τη ματιά μας στον Τζόσουα Κέιν, έναν άρρωστο ψυχικά άντρα και αδίστακτο δολοφόνο, τον οποίο παρακολουθούμε να πραγματοποιεί το σχέδιό του και να γίνεται ένας από τους ενόρκους της δίκης, χωρίς να ξέρουμε την ταυτότητα που υιοθέτησε ούτε τα σχέδιά του ούτε τον σκοπό του. Στο παιχνίδι της εξακρίβωσης μας βάζει η παράθεση των προσωπικών στοιχείων καθενός ενόρκου χωριστά σε παρένθετα κεφάλαια για να γνωρίσουμε καλύτερα τα άτομα που κλήθηκαν ν’ αποφασίσουν στην υπόθεση του Ρόμπερτ Σόλομον. Βήμα προς βήμα βλέπουμε το παρελθόν του Κέιν, τα στάδια που ακολούθησε για να φτάσει ως το σημείο της αφήγησης, το οικογενειακό του περιβάλλον, το διαστρεβλωμένο του μυαλό. Πρόκειται για έναν από τους πιο σκοτεινούς χαρακτήρες των δικαστικών θρίλερ και η επιμέρους αποκάλυψη των κινήτρων του, της νοοτροπίας του, των εγκλημάτων που διέπραξε, της ίδιας της ταυτότητάς του έρχεται και κουμπώνει στην ήδη υπάρχουσα αγωνία για το αν είναι αθώος ή ένοχος ο Ρόμπερτ Σόλομον και πώς προσπαθεί να το αποδείξει ο Φλιν. Ο δικηγόρος στρέφεται στην πρώην πράκτορα του FBI, Χάρπερ και χάρη στο δύσκολο και σκληρό παρελθόν του στη σκοτεινή μεριά της ζωής, κάνει σωστή σκιαγράφηση κατά τη διάρκεια δικών και καταλαβαίνει με ποιους έχει να κάνει, θα τα καταφέρει όμως αυτήν τη φορά ή το ένστικτό του θα ξεγελαστεί από έναν πραγματικά σκληρό αντίπαλο; «Εγώ, όμως, είμαι συνήγορος υπεράσπισης. Έχω τον διάβολο στο πλευρό μου. Κι αυτός δεν παίζει έντιμα» (σελ. 461), λέει χαρακτηριστικά. Δικαστής στην υπόθεση είναι ο Χάρι Φορντ, ο άνθρωπος που διέβλεψε τις ικανότητες του Φλιν και τον ώθησε να ασχοληθεί με τη δικηγορία, προσφέροντάς του έτσι την ευκαιρία να απομακρυνθεί από τις λαμογιές και τις απάτες του πεζοδρομίου. Πόσο δύσκολο θα είναι να συνεχίσουν τη φιλία τους όταν έρχονται ενώπιος ενωπίω στα δικαστικά έδρανα;

Το «13» είναι ένα έξυπνο, ανατρεπτικό δικαστικό θρίλερ που εκτυλίσσεται με καταιγιστικούς ρυθμούς και διαδραματίζεται μέσα σε ένα διάστημα πέντε μόλις ημέρων. Στο μυθιστόρημα δείχνεται ο τρόπος με τον οποίο είναι δομημένο το δικαστικό σύστημα, με αποτέλεσμα να παγιδεύονται αθώοι και / ή να διαφεύγουν ένοχοι και μαθαίνουμε για τα στάδια επιλογής ενόρκων, την ψυχολογία τους πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη δίκη, πώς αντιδρούν, τι σκέφτονται. Επίσης βρήκα έξυπνους τους συμβολισμούς που μπορεί να ανακαλύψει κανείς σε ένα δολάριο και μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο συνδέονται αυτοί με τους φόνους. Μάρτυρες, συνήγοροι, αντίδικοι, ένορκοι, γραμματείς, δικαστές, αρχικές και τελικές αγορεύσεις, καταθέσεις είναι το πλαίσιο που συγκροτεί μια ιστορία γεμάτη εκπλήξεις και ανατροπές.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Η υπεράσπιση θέλει ανεξάρτητα πνεύματα. Η εισαγγελία θέλει στρατιώτες. Πάντως, αυτό που πραγματικά θέλουν και οι δύο πλευρές είναι έναν ένορκο που αποφασίζει μόνος του, αφού ακούσει τους δικηγόρους και τους μάρτυρες» (σελ. 296).

«Η τέχνη της εξαπάτησης και η τέχνη της αντεξέτασης ήταν μία και αυτή» (σελ. 349).

Βιβλίο Ο Φροντιστής 
Τίτλος πρωτοτύπου The Curator
Συγγραφέας M. W. Craven
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δύο κομμένα δάχτυλα μέσα σε κούπα που έχει αποτυπωμένους τους χαρακτήρες #ΠΜΚ6 είναι το χριστουγεννιάτικο δώρο μιας υπαλλήλου στην ετήσια γιορτή του γραφείου της, ένα ζευγάρι ακόμη περιμένει ανάμεσα σε μαγειρεμένα κρέατα ενός καταστήματος τροφίμων στο Γουαϊτχέιβεν και άλλα δύο ανακαλύπτει ένας νεωκόρος στην εκκλησία του Αγίου Λουκά στα περίχωρα του Μπάροου-ιν-Φέρνες. Αυτή η υπόθεση είναι αρκετά δύσκολη να επιλυθεί και θα ρίξει τον Ουάσινγκτον Πόου με την καλύτερή του φίλη, Τίλι Μπράντσο, και πάλι στα αχαρτογράφητα νερά της ανθρώπινης ψυχής αλλά και στον σκοτεινό, αφανή κόσμο του διαδικτύου. Η ιστορία εκτυλίσσεται έξι μήνες μετά το προηγούμενο βιβλίο της σειράς «Μαύρο καλοκαίρι» και διαδραματίζεται αρχικά στην Κάμπρια και στη συνέχεια στα σχετικά απομονωμένα νησιά του Φέρνες. Η πλοκή είναι πιο στατική συγκριτικά με τα προηγούμενα δύο, ειδικά όταν τα ίχνη οδηγούν τους δύο πρωταγωνιστές στα νησιά, κατάλαβα σχεδόν αμέσως όμως πως αυτό είναι ένα ήρεμο μεσοδιάστημα ανάμεσα σε δύο κορυφώσεις: τη διάπραξη των φόνων στην αρχή, όπου ένιωσα τα πρώτα κύματα αδρεναλίνης, και τη μεγάλη ανατροπή όσο πλησιάζαμε στο τέλος. Χάρη στις γλαφυρές περιγραφές ταξίδεψα και έμαθα σχεδόν εκ των έσω πώς είναι να ζεις στα νησιά του Φέρνες, μια συστάδα που επισήμως είναι η πιο ανεμοδαρμένη στη Βρετανία και η οποία, με το Κανάλι του Γουόλνι, του μεγαλύτερου από αυτά, προστατεύεται από τη φουρτουνιασμένη Θάλασσα της Ιρλανδίας. Όταν έχει άμπωτη τα περισσότερα είναι προσβάσιμα με τα πόδια, πότε το νησί Πίελ έγινε αγαπημένος και δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Χάζεψα λοιπόν τους γλάρους, ένιωσα το θαλασσινό νερό στα χέρια και στο πρόσωπο, απόλαυσα τη σχετική ηρεμία, κι αμέσως, χωρίς προειδοποίηση, έρχεται μια συγγραφική πλημμυρίδα που με παρέσυρε σε μια δίνη γεγονότων ως τη φριχτή αλήθεια και το πραγματικό κίνητρο των φόνων!

Ο αρχιφύλακας Ουάσινγκτον Πόου, ντετέκτιβ του SCAS (Τομέα Ανάλυσης Σοβαρών Εγκλημάτων, που υπάγεται στην NCA, την Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος), έχει αποσυρθεί και μένει μόνιμα στην Κάμπρια, ζητώντας από την υπηρεσία του να δουλεύει από το σπίτι αν δεν είναι απαραίτητος σε κάποια υπόθεση. Ο Τομέας είναι πραγματικά ενδιαφέρων, μιας και ο ρόλος του είναι να αναγνωρίζει κατά συρροή βιαστές και δολοφόνους και να παρέχει αναλυτική υποστήριξη σε κάθε αστυνομική υπηρεσία που είχε να ερευνήσει περίπλοκους φόνους δίχως φανερό κίνητρο. Τα πάντα πλέον έχουν αλλάξει στην προσωπική ζωή του Πόου: έχει μάθει την αλήθεια για τη γέννησή του και τώρα ψάχνει γεμάτος αγωνία τον βιολογικό του πατέρα. Στο πλάι του είναι η Τίλι Μπράντσο, με προβληματικές κοινωνικές δεξιότητες, που έχει μεγαλώσει αποκομμένη από τον κόσμο αλλά με πτυχίο από την Οξφόρδη στα 16 της, που «παίρνει τα πάντα τοις μετρητοίς και πιστεύει όλα όσα της λένε», που πέφτει θύμα συναδελφικού bullying, αλλά είναι τρομερή στον προγραμματισμό των υπολογιστών και στις τεχνολογίες. Αγαπημένη μου κακή της συνήθεια είναι το γεγονός πως λέει πάντα αυτό που σκέφτεται, χωρίς να έχει συναίσθηση πως έτσι ίσως προσβάλλει ή σοκάρει τον συνομιλητή της (κάποια περιστατικά όμως με έκαναν να γελάσω ηχηρά). Θα μπορούσε να την πει κανείς και αυτιστική, μόνο που πολλές αντιδράσεις της δεν ανήκουν σ’ έναν τέτοιο χαρακτηρισμό.

Η συναναστροφή της Μπράντσο με τον Πόου σταδιακά την έχει αλλάξει εσωτερικά και εξωτερικά, της έχει δώσει περισσότερο θάρρος και αυτοπεποίθηση, πλέον αρχίζει να νιώθει φιλικά απέναντί του και γενικότερα να συνειδητοποιεί πώς είναι να έχεις κάποιον να σε νοιάζεται και να σε βοηθάει. Τώρα μάλιστα που έχει υπό την επίβλεψή της ένα ολόκληρο σώμα αναλυτών, τους «Τυφλοπόντικες», η δράση της απογειώνεται. Η κοπέλα μαλακώνει την αψύτητα του Πόου κι εκείνος τη βοηθάει να προσανατολιστεί στον έξω κόσμο, οπότε συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον χωρίς τη χιλιοειπωμένη ερωτική αίσθηση της χημείας που έχω σε χιλιάδες άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα με πρωταγωνιστές άντρα και γυναίκα ντετέκτιβ. Και σε αυτό το βιβλίο η πορεία της επίλυσης επήλθε από μικρές, σχετικά τυχαίες λεπτομέρειες, που έδωσαν το έναυσμα στον συγγραφέα να ξεδιπλώσει ολοζώντανα τα στάδια της έρευνας καθαυτά, γεμίζοντάς με αγωνία για το αποτέλεσμα της αναζήτησης και όλων των ιχνών που έβρισκαν όσο σκάλιζαν την υπόθεση. Η επίλυση του μυστηρίου σχηματίζεται κυρίως μέσα από τα ευρήματα κι ένιωσα σα να ήμουν παρών στις εναλλακτικές οπτικές γωνίες που χρησιμοποιούσαν η Μπράντσο και ο Πόου για να βρουν την αλήθεια.

Γύρω τους υπάρχουν συνάδελφοι και συνεργάτες του SCAS, όπως η ντετέκτιβ επιθεωρήτρια και διευθύντρια του SCAS Στέφανι Φλιν, που πήρε τη θέση του Πόου (είναι ακριβώς εκείνη η αξιωματικός που ακροβατεί ανάμεσα στο καθήκον και το ένστικτο, όταν η κρισιμότητα μιας κατάστασης απαιτεί παράκαμψη της γραφειοκρατίας), η οποία τώρα είναι έγκυος κι έχει μεταμορφωθεί συμπεριφορικά προς το χειρότερο, με τη σύντροφό της να μην ξέρει πώς να τη χειριστεί. Η αδερφή της, Ζόι, προσπαθεί να την πείσει να εγκαταλείψει την καριέρα της γιατί πλέον έχει ανθρώπους που βασίζονται πάνω της και η δουλειά της δεν της επιτρέπει να παίρνει τις σωστές αποφάσεις. Επιπλέον, έχουμε τον διευθυντή, Έντουαρντ βαν Ζάιλ, τον ντετέκτιβ αστυφύλακα Ντέιβ Κάφλαν, την ειδική πράκτορα του FBI Μέλοντι Λι, την υπαστυνόμο Τζο Νάιτινγκεϊλ, την παθολογοανατόμο Εστέλ Ντόιλ, με περιθωριακή εμφάνιση, ντυμένη σαν αφέντρα σε σαδομαζοχιστικό κλαμπ, με γνώσεις εγκληματολογίας και ιατροδικαστικής και αγαπημένο της αυτοκόλλητο αυτό στην πόρτα του νεκροτομείου που γράφει «Όλοι ψοφάνε να έρθουν εδώ» και άλλους, οι οποίοι είτε εμποδίζουν την πορεία της έρευνας από πίστη στο γράμμα του νόμου ή από προσωπικό όφελος είτε αναγνωρίζουν το ένστικτο και την εμπειρία του Πόου και της Μπράντσο και τους στηρίζουν στον αγώνα δρόμου που έχουν μέχρι να βρουν τον ένοχο.

Δεν ξέρω γιατί αλλά λάτρεψα το επάγγελμα του Όουεν Ντεντ, στον οποίο προσφεύγει κάποια στιγμή ο Πόου: ειδικεύεται στο νομικό ναρκοπέδιο των ενταλμάτων, «ειδικά σε όσα ήταν άσχημα διατυπωμένα ή ξεκάθαρα αδικαιολόγητα, εντάλματα που έδιναν πάτημα σε μελλοντικές εφέσεις». Η αξιολόγησή τους γίνεται με την μέθοδο 5 x 5 x 5, δηλαδή ένα σύστημα με πέντε στάδια: την αξιολόγηση της πηγής (έμπιστη ή όχι), της πληροφορίας (έμμεση ή άμεση), τη διασπορά των πληροφοριών σε λοιπές αστυνομικές υπηρεσίες. Παιχνίδια με τις λέξεις, προσεκτική διατύπωση, έρευνα, τι υπέροχα! Επίσης έμαθα περισσότερα για τον τρόπο που εντοπίζουν τις κεφαλές εκτυπωτή ώστε να ανακαλύψουν από πού προέρχονται τα χαρτιά που χρησιμοποιεί ο δολοφόνος: κάθε κεφαλή έχει τις δικές της μικροσκοπικές ατέλειες που είναι μοναδικές ακριβώς σαν τα δακτυλικά αποτυπώματα! Ακόμη πιο συναρπαστική, αν και περίπλοκη, είναι η ενεργητική ταυτοποίηση εκτυπωτή ή «εντοπισμός κίτρινης κουκκίδας», επομένως, όπως προτείνει ο ίδιος ο συγγραφέας στο σημείωμά του, καλύτερα να χρησιμοποιήσετε τον εκτυπωτή κάποιου άλλου για τα απειλητικά σας μηνύματα! Πίσω απ’ όλα αυτά κρύβεται κάτι που φυσικά δεν μπορώ να αναφέρω, ο συγγραφέας όμως με βοήθησε να καταλάβω πώς επηρέασε τις ζωές κάποιων ευάλωτων ατόμων, άλλωστε πρόσφατα είχε ακουστεί και στις ειδήσεις μια τέτοια μέθοδος, απλώς τώρα κατανόησα τα διαδοχικά στάδια ένταξης, συνήθειας και προετοιμασίας που αφορούν το όλο concept. «Για ένα ευάλωτο άτομο, ειδικά για κάποιο που δε δέχεται συχνά ενθάρρυνση στη ζωή του, το κίνητρο αυτό μπορεί να αποδειχτεί πανίσχυρο και πολλές φορές εθιστικό» (σελ. 190). Η επιλογή των ατόμων είναι προσεκτική: άσχημες εμπειρίες, ακούσια απομόνωση, κατάθλιψη και διαταραχή οριακής προσωπικότητας.

«Ο Φροντιστής» είναι μια αδίστακτη προσωπικότητα που καταφέρνει να χειραγωγεί ευάλωτους χαρακτήρες και να τους οδηγεί στα άκρα με μια μέθοδο ανατριχιαστική και καλοσχεδιασμένη. Η περίπλοκη υπόθεση που απασχολεί όμως τον Ουάσινγκτον Πόου και την Τίλι Μπράντσο έχει πολλές περισσότερες παραμέτρους και αλήθειες που οδηγούν σε υψηλά επίπεδα παράνοιας. Απανωτές εκπλήξεις και ανατροπές, σταδιακές αποκαλύψεις που οδηγούν αργά και βασανιστικά στο τέλος και μια ιστορία που με έκανε να δω εντελώς διαφορετικά το διαδίκτυο και τη χρήση του είναι μερικά μόνο από τα γνωρίσματα ενός βιβλίου που με ξενύχτησε όπως και τα προηγούμενα της σειράς.

Βιβλίο Κάθε νεκρό πράγμα 
Τίτλος πρωτοτύπου Every dead thing
Συγγραφέας John Connolly
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς περιπετειών με τον Τσάρλι Πάρκερ και διαπίστωσα πως ξεφεύγουμε αρκετά από τη γνωστή συνταγή των αστυνομικών του είδους. Πρόκειται για ένα καθαρά κοινωνικό μυθιστόρημα με αρκετή επίστρωση αστυνομικού που καταγράφει άκρως ενδιαφέροντες χαρακτήρες, με ποικίλα ψυχογραφήματα και παρατηρεί κάθε κοινωνική, οικογενειακή, οικονομική, αρχιτεκτονική και πολεοδομική αλλαγή στα μέρη όπου διαδραματίζονται οι έρευνες του Πάρκερ. Για παράδειγμα, έμαθα πως η  αστυνομία της Νέας Ορλεάνης έχει λόγο που παραμένει διεφθαρμένη μιας και οι συνθήκες υπό τις οποίες ιδρύθηκε τον 19^ο αιώνα και η πορεία της στον χρόνο ήταν συνυφασμένες με το περιβάλλον του υποκόσμου, από τον οποίο υποτίθεται ότι προστατεύει ντόπιους και τουρίστες. «Η ίδια η Νέα Ορλεάνη, με τα ρημαγμένα κτίρια… έμοιαζε να ενσαρκώνει αυτή την παρακμή κι έτσι ήταν αδύνατο να πεις αν η πόλη ήταν που διέφθειρε τους κατοίκους ή, το αντίστροφο, αν ήταν οι κάτοικοι που παρέσυραν την πόλη στη σήψη» (σελ. 295). Εξίσου συναρπαστικά δίνεται και η Νέα Υόρκη, της οποίας πολλά σημεία παραδέχομαι πως τα έψαξα στο διαδίκτυο για να νιώσω περισσότερο την αύρα τους. Ακόμη και το Χέιβεν της Βιρτζίνια ζωντανεύει υπέροχα και μοναδικά: «Το Χέιβεν έμοιαζε μόνιμα κολλημένο σ’ ένα μουντό κυριακάτικο απόγευμα», σελ. 191.

Σχεδόν όλοι οι εμπλεκόμενοι, είτε πρωταγωνιστές είτε κομπάρσοι, έχουν κι ένα υπόβαθρο βάσει του οποίου έχουν ανατραφεί και τώρα δρουν, με τόσες λεπτομέρειες που καταφέρνουν να μην κουράσουν αλλά να δώσουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα και το σωστό πλαίσιο της σφιχτοδεμένης πλοκής που απαρτίζει την πρώτη περιπέτεια του ντετέκτιβ. Δεν κουράστηκα ούτε στιγμή, όσες φορές κι αν ο συγγραφέας ανέλυε πρόσωπα και καταστάσεις που ξέφευγαν ίσως από την κεντρική ιδέα (την αναζήτηση του δολοφόνου που σκοτώνει με βάναυσο και απάνθρωπο τρόπο), ζωντάνευαν όμως το περιβάλλον στο οποίο ερευνά ο Πάρκερ ενώ κάποια λεπτομέρεια ήταν ο συνδετικός κρίκος με μια άλλη ιστορία, έναν άλλον τόπο, έναν απρόσμενο συμπρωταγωνιστή, με αποτέλεσμα, προσωπικά τουλάχιστον, να μην μπορώ να προσπεράσω ούτε γραμμή.

Ο 36χρονος σήμερα Τσάρλι Πάρκερ είδε τη σύζυγο και την κόρη του βάναυσα δολοφονημένες το 1996 και δύο εβδομάδες μετά παραιτήθηκε από το Σώμα και άλλαξε σπίτι και καθημερινότητα, όσο η ψυχολογία του αγωνιζόταν να κρατηθεί στα κατάλληλα επίπεδα λογικής. Η ιστορία της γνωριμίας με τη γυναίκα του καταγράφεται αποσπασματικά με διάφορες αφορμές κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, κάτι που μου κράτησε το ενδιαφέρον, μιας και η έλλειψη γραμμικής αφήγησης, τα πρωθύστερα και οι εκπλήξεις δημιουργούν διαρκώς ένταση και σασπένς. Ψηφίδα προς ψηφίδα δόθηκε το παρελθόν του και μου σύστησε τις ευτυχισμένες και τις δύσκολες μέρες της γνωριμίας και του γάμου του, μιας και τον τελευταίο καιρό, λόγω της αφόρητης πίεσης στη δουλειά είχε γίνει αλκοολικός. Από τον αστυνομικό πατέρα του έχει αποσπασματικές αναμνήσεις, εκτός από εκείνο το βράδυ της αυτοκτονίας του μετά από ένα ανεξήγητο συμβάν που με σόκαρε: «Είμαι γιος του πατέρα μου, με όσα συνεπάγεται αυτό» (σελ. 281), αποφαίνεται με πίκρα. Και όσο προχωρά η υπόθεση, τόσο διαπιστώνει τη δεινή θέση όσων γνωρίζει ή / και συνεργάζονται μαζί του: «Βρομούσα θάνατο» (σελ. 488). Και ναι, το όνομά του προέρχεται από τον γνωστό τραγουδιστή της τζαζ (1920-1955), γιατί ο ιερέας που τον βάφτισε ήταν λάτρης αυτής της μουσικής!

Η αναζήτηση του κατά συρροή δολοφόνου είναι και μια κραυγή αγωνίας του συγγραφέα, που καταδεικνύει μέσω ερευνών και στατιστικών πόσοι τέτοιοι «άνθρωποι» υπάρχουν, πόσο συχνά σκοτώνουν και πόσο κακό κάνουν ευρύτερα. Και αμέσως θέτει τους ηθικούς ενδοιασμούς του: «Δεν πιστεύουμε πια στο κακό, μονάχα στις κακές πράξεις, που μπορούν να εξηγηθούν από την επιστήμη του νου. Δεν υπάρχει κακό και το να πιστεύεις σ’ αυτό, σημαίνει πως είσαι θύμα της δεισιδαιμονίας, σαν να κοιτάζεις κάτω από το κρεβάτι σου το βράδυ ή να φοβάσαι το σκοτάδι. Υπάρχουν όμως αυτοί για τους οποίους δεν έχουμε να δώσουμε εύκολες απαντήσεις, που διαπράττουν το κακό γιατί αυτή είναι η φύση τους, γιατί είναι κακοί» (σελ. 168). Και το εξής αποκαλυπτικό: «Δεν υπάρχουν συμπτώσεις, μονάχα μοτίβα που δεν διακρίνουμε» (σελ. 283). Φόβος, τρόμος, ακρωτηριασμοί, δολοφονίες, τιμωρία, εκδίκηση κι όλα αυτά στη σκιά της ματαιότητας: «Κι αυτό ήταν που ήθελε ο Ταξιδευτής: να παρέχει, με το θάνατο των άλλων, μια υπενθύμιση του θανάτου όλων μας και του πόσο άχρηστη ήταν η αγάπη, η πίστη, η πατρότητα, η μητρότητα, η φιλία, ο έρωτας, η ανάγκη, η χαρά, μπροστά στο κενό που μας περίμενε όλους» (σελ. 489).

Αυτές οι σκέψεις συνυπάρχουν σε κείμενο ωμού ρεαλισμού και ανατριχιαστικών περιγραφών, όπως το ακόλουθο, τη στιγμή της δολοφονίας ενός παιδιού που είχε ερευνήσει ο Τσάρλι Πάρκερ τέσσερις μήνες μετά τον χαμό της οικογένειάς του, με αφορμή τη γνωριμία του με μια γριά μάντισσα της περιοχής: «Και τότε άκουσα και ένιωσα, βαθιά μέσα μου, τη λεπίδα να κόβει, να ξύνει, να χωρίζει το μυ από την άρθρωση, τη σάρκα από το κόκαλο, την ψυχή από το κορμί, τον καλλιτέχνη να δουλεύει στο μουσαμά του κι ένιωσα τον πόνο να χορεύει μέσα μου, να με διαπερνά, διαγράφοντας την τροχιά του μέσα από μια ζωή που έσβηνε σαν αστραπή» (σελ. 64).

Η πλοκή με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, όπου στον πρόλογο έχουμε δύο παράλληλες πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις που συνδέονται απροσδόκητα. Η ανατριχίλα που προκύπτει και από τις περιγραφές των θυμάτων, του ακρωτηριασμού, του βασανισμού και της δολοφονίας τους και από την ωμότητα κάποιων αναπάντεχων εξελίξεων είναι πολύ μεγάλη. Παρ’ όλ’ αυτά, δε λείπουν ούτε το χιούμορ (π. χ. «Η σάρκα της ξεχείλιζε από τα ρούχα της κι έτσι έδινε την εντύπωση πως είχε μυστηριωδώς πρηστεί κάποια στιγμή από την ώρα που ντύθηκε μέχρι να φτάσει στη δουλειά», σελ. 25 και «Ο Φρανκ πάσχισε να δείξει πως πάλευε με τη συνείδησή του, αν και θα ήταν αδύνατο να τη βρει δίχως φτυάρι και ένταλμα εκταφής», σελ. 100) ούτε κάποιες παρομοιώσεις και μεταφορές που τις θεωρώ αρκετά επιτυχημένες και είναι όσες ακριβώς χρειάζονται για να μη γίνει πολύ λυρικό το κείμενο (δείτε στη σελίδα 182 τις περιγραφές του οδικού ταξιδιού ως τη Βιρτζίνια ή στο κεφάλαιο 42 την περιγραφή του βάλτου Χάνι Άιλαντ). «Ένα απαλό αεράκι φυσούσε από το ποτάμι, αλλά έδινε μια χαμένη μάχη με την πρωινή ζέστη…» (σελ. 298).

Εξίσου ενδιαφέροντες είναι και οι συνεργάτες του Πάρκερ, το ομοφυλόφιλο ζευγάρι Έιντζελ και Λούις, τους οποίους είναι καλύτερο να μη συναντήσεις νύχτα και τους τσατίσεις, και η ψυχολόγος-εγκληματολόγος Ρέιτσελ Γουλφ. Η επιλογή αυτών των ετερόκλητων χαρακτήρων δίνει άλλη διάσταση στα γεγονότα, μιας και η συμμετοχή τους είναι, των πρώτων αντισυμβατική και γεμάτη εκπλήξεις, της τρίτης η αναμενόμενη, μιας και προσπαθεί να βοηθήσει με το μοτίβο του δολοφόνου, η προσωπικότητα, οι γνώσεις και το παρελθόν της όμως την απομακρύνει από τα διαχρονικά στερεότυπα ενός Γουάτσον ή λοχαγού Χέιστινγκς! Ομολογώ ότι δε βρήκα την ταυτότητα του δολοφόνου αλλά όταν αποκαλύφθηκε διαπίστωσα πως ο συγγραφέας βάδισε σε αρκετά στερεότυπα που έχω δει και σε άλλα αστυνομικά βιβλία ενώ ο ρόλος της Ρέιτσελ έγινε εντελώς προβλέψιμος βάσει των γεγονότων που οδηγούν στο τέλος, δεν ξεχνάω όμως πως πρόκειται για το πρώτο βιβλίο της σειράς κι είμαι σίγουρος πως στη συνέχεια θα υπάρχουν αρκετές εκπλήξεις και ανατροπές.

Το μυθιστόρημα είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς περιπετειών με ήρωα τον Τσάρλι Πάρκερ και είναι αφιερωμένο στα νεκρά πράγματα: «…είχε ανακαλύψει μέσα… του ένα σκοτάδι ακατονόμαστο, ένα μαύρο, άφωτο μέρος όπου κείτονταν σφαγιασμένα παιδιά, την ερεβώδη καρδιά κάθε νεκρού πράγματος» (σελ. 265). Το κείμενο βρίθει από νονούς της νύχτας που ξεπέρασαν τη λογική, μαφιόζους που εκδικούνται με απάνθρωπο τρόπο, δολοφόνους παιδιών, οπότε ειλικρινά ο Ταξιδευτής, όπως ονομάστηκε ο κατά συρροή δολοφόνος, είναι το μικρότερο πρόβλημα στο μυθιστόρημα! Ανυπομονώ για το επόμενο!

ΥΓ. Η σελιδαρίθμηση των παραπομπών βασίζεται στην πρώτη έκδοση του μυθιστορήματος το 2001.

Βιβλίο Διαβολικός 
Τίτλος πρωτοτύπου An evil mind
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτή είναι η έκτη υπόθεση που αναλαμβάνει ο Ρόμπερτ Χάντερ, ένας ιδιοφυής και χαρισματικός άνθρωπος, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών. Σε αυτό το βιβλίο μάλιστα, χάρη στην εμφάνιση ενός ανθρώπου από το παρελθόν, μαθαίνουμε για την καθημερινότητα του ντετέκτιβ στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, όπου έγινε δεκτός ως «εξαιρετική περίπτωση» και από όπου αποφοίτησε μόλις στα 19 με πτυχίο Ψυχολογίας για να συνεχίσει με διδακτορικές σπουδές στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία. Δυστυχώς, κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, ξαναβιώνουμε τις τελευταίες στιγμές της μητέρας του από καρκίνο και τα συναισθήματά του από αυτήν την περιπέτεια καθώς και τον αρραβώνα του με την Τζέσικα Πίτερσεν λίγο πριν τη μεγάλη ανατροπή στις ζωές τους.

Η αστυνόμος της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες Μπάρμπαρα Μπλέικ αναγκάζεται να ακυρώσει την άδεια του Ρόμπερτ Χάντερ που του έδωσε μετά την εξαντλητική έρευνα που οδήγησε στον δολοφόνο του προηγούμενου βιβλίου. Στο γραφείο της εμφανίζονται ο Έντριαν Κένεντι, επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Ανάλυσης Βίαιων Εγκλημάτων του FBI (NCAVC) και της Μονάδας Συμπεριφορικής Ανάλυσης (ειδικό τμήμα του FBI που παρέχει υποστήριξη σε εθνικές και διεθνείς αστυνομικές διευθύνσεις που ερευνούν ασυνήθιστα ή καθ’ έξιν βίαια εγκλήματα) και η ειδική πράκτορας Κόρτνι Τέιλορ. Ο λόγος; Ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου στο Γουαϊόμινγκ, στο πορτμπαγκάζ του οποίου βρέθηκαν τα ακέφαλα πτώματα δύο γυναικών, συνελήφθη αλλά είπε πως θα μιλήσει μόνο στον Ρόμπερτ Χάντερ!

Κι αυτή είναι η αρχή μιας νέας ανατριχιαστικής ιστορίας γύρω από έναν δολοφόνο που κορνιζάριζε κομμάτια από το δέρμα των θυμάτων του και κατάφερε να ξεσηκώσει ολόκληρο το FBI, παρασύροντας μαζί του και τον Ρόμπερτ Χάντερ που τον δανείστηκε η ομοσπονδιακή υπηρεσία. Σε αυτό το βιβλίο δεν έχουμε να κάνουμε με στάδια επίλυσης γρίφων και κυνήγι δολοφόνου, αντίθετα, ξέρουμε τον ένοχο, έχει συλληφθεί, μόνο που εκκρεμούν άλλες σοβαρές ελλείψεις κι αυτές παρακολουθούμε, μιας και ο serial killer επιφυλάσσει απανωτές εκπλήξεις στους πράκτορες, καταστρέφοντας κάθε επιστημονική άποψη πάνω στη συμπεριφορά και την προσωπικότητα των δολοφόνων (ελληνιστί, «τους κάνει να μασάνε τα πτυχία τους» με την περίπτωσή του). Δε γίνεται να μείνεις απαθής όταν ακούς τον δολοφόνο να λέει πως απλά ήταν περίεργος: «Ήθελα να κατανοήσω εις βάθος τι οδηγεί ένα άτομο στο να σκοτώνει δίχως κανένα συναίσθημα ή μεταμέλεια. Υπήρχε ένα μεγάλο ερώτημα στο μυαλό μου: είναι όλοι οι ψυχοπαθείς γεννημένοι έτσι, εκ φύσεως, ή είναι δυνατόν κάποιος να γίνει τέτοιος με τη δύναμη της θέλησής του και μόνο;…για να γίνει κάποιος σαν εμένα, πρέπει να ακολουθήσει μια μακροχρόνια μαθησιακή διαδικασία. Έπρεπε να εξελιχθώ, να προσαρμοστώ, να αυτοσχεδιάσω και να γίνω πιο ευρηματικός όσο περνούσαν τα χρόνια» ή ακόμη χειρότερα να θέλει να μεταλαμπαδεύσει αυτήν τη γνώση: «Κάποιοι από αυτούς θέλουν να μάθουν. Θέλουν να βρουν κάποιον που να τους διδάξει. Κάποιον σαν εμένα» (σελ. 174).

Ο συγγραφέας για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ για τα γνωρίσματα της διασχιστικής διαταραχής ταυτότητας, για τον λόγο που παίρνουν τρόπαια από τα θύματά τους οι εγκληματίες και ποια είναι αυτά συνήθως, για τη στατιστική έρευνα που υποστηρίζει πως ανά πάσα στιγμή κυκλοφορούν ελεύθεροι τουλάχιστον πεντακόσιοι κατά συρροή δολοφόνοι στις ΗΠΑ, πως υπάρχουν διάφορες κατηγορίες: σκοτώνουν για προσωπική ευχαρίστηση ή ακούνε φωνές ή νομίζουν πως κάνουν θεάρεστο έργο σκοτώνοντας αμαρτωλούς ή πραγματοποιούν τις σκοτεινές τους επιθυμίες και τέλος για το ότι αυτοί οι ψυχοπαθείς ανήκουν είτε στους θυματοκεντρικούς είτε στους επιθετικούς ή βιαιοκεντρικούς τύπους.

Ολοκληρώνοντας τη νέα περιπέτεια του Ρόμπερτ Χάντερ μου δημιουργήθηκαν πολλές και αντικρουόμενες σκέψεις, τόσο πάνω στην πλοκή όσο και ως προς το επιμύθιο. Αφήνοντας εντελώς έξω από την ιστορία τον συνεργάτη Κάρλος Γκαρσία, έχουμε να κάνουμε με την πιο προσωπική υπόθεση του Χάντερ, μιας και βγαίνουν στο φως οι δύσκολες στιγμές του και η ψυχοσυναισθηματική χιονοστιβάδα που τις ακολούθησε, μιας και ο serial killer δίνει πληροφορίες αλλά και απαιτεί ώστε να προχωρήσει στις επόμενες αποκαλύψεις. Άλλη μια ριζική αλλαγή λοιπόν είναι και αυτή της παράθεσης των γεγονότων, μιας και ο δολοφόνος συνελήφθη και αποκαλύπτει ένα προς ένα τα εγκλήματά του, κρατώντας όμως για το τέλος έναν μεγάλο άσο: ένα από τα θύματά του είναι ακόμη ζωντανό ενώ ο ίδιος συνδέεται με απρόσμενο τρόπο με τη ζωή του Χάντερ! Αφηγηματικά λοιπόν έχουμε ένα πείραμα του συγγραφέα, που πιστεύω πως θα αποθαρρύνει κάποιον αν αυτή είναι η πρώτη επαφή του με τον κόσμο του ντετέκτιβ και ίσως ενθουσιάσει όσους τον ακολουθούν πιστά. Προσωπικά, διαπίστωσα πως ο Chris Carter δεν εφησυχάζει ούτε ως προς τις έρευνές του ούτε ως προς την εξέλιξη και τη σκιαγράφηση του πρωταγωνιστή του.

Αυτό που με δυσαρέστησε παρ’ όλ’ αυτά είναι το γεγονός πως το τέρας αυτό θέλησε να βιώσει όλες τις συναισθηματικές εκφάνσεις των κατά συρροή δολοφόνων κάνοντας διαφορετικές απάνθρωπες δολοφονίες κάθε φορά κι αυτές παρουσιάζονται με τη μορφή της κατάθεσης αλλά κι ενός παιχνιδιού μεταξύ Χάντερ και ενόχου. Δεν αμφισβητώ την αξία ενός συγγραφέα όπως ο Chris Carter, απλώς με το συγκεκριμένο βιβλίο αναρωτήθηκα πιο έντονα από ποτέ γιατί να υπάρχει τόση βία, γιατί να μπαίνουμε τόσο βαθιά στην ψυχολογία ενός αποτρόπαιου πλάσματος; Ακόμη κι αν είναι αληθινά περιστατικά, δεν παύουν να μου φέρνουν ανατριχίλες και σύγκρυο κάθε φορά που τα θυμάμαι. Η νέα περιπέτεια του Χάντερ είναι για γερά στομάχια και το συστήνω μόνο σε όσους έχουν αντοχές. Γιατί να δοθούν βορά στον αναγνώστη όλες αυτές οι ασύλληπτες περιπτώσεις, που επιπλέον ποικίλουν ως προς τη μέθοδο βασανισμού, εκτέλεσης και περαιτέρω επεξεργασίας (κανιβαλισμός, γδάρσιμο, έκρηξη υγρού αζώτου και άλλα); Η απάντηση με περίμενε και πάλι στο τέλος. Πρέπει να περάσεις μέσα από την κόλαση για να νιώσεις και ν’ αγαπήσεις πραγματικά τον παράδεισο. Έτσι, μέσα από μια σειρά εμετικών και σκληρών περιστατικών και μετά από ένα αγωνιώδες κυνήγι ενάντια στον χρόνο οδηγούμαστε σ’ ένα αναπάντεχο τέλος, κάτι που δίνει άφθονη τροφή για σκέψη απέναντι στη «θεία και την ανθρώπινη δικαιοσύνη». Διαπίστωσα μάλιστα πως, παρ’ όλους τους συγγραφικά συναρπαστικούς μοχλούς πίεσης που άσκησε ο Διαβολικός για να φέρει τον Χάντερ και την Τέιλορ στα όριά τους, ακόμη και να στραφούν ο ένας εναντίον του άλλου ή να αποπειραθούν να τον σκοτώσουν, κάνοντάς τον ήρωα, υπάρχει πάνω απ’ όλα η δικαίωση και η ψυχική γαλήνη που οφείλουν να νιώσουν οι συγγενείς των θυμάτων μιας εικοσιπεντάχρονης καριέρας δολοφόνου με πάνω από ογδόντα νεκρούς!

«Ο Διαβολικός» είναι ένα εντελώς διαφορετικό βιβλίο από όσα της σειράς έχω διαβάσει ως τώρα. Όχι μόνο δεν υπάρχει κυνήγι δολοφόνου αλλά και τα εγκλήματα καταγράφονται με όλες τις δυνατές ανατριχιαστικές λεπτομέρειες εν είδει περιστατικών που αφηγείται ο serial killer ενώ ταυτόχρονα ο Ρόμπερτ Χάντερ φτάνει στα όρια των αντοχών και της ψυχραιμίας του, διαπιστώνοντας πως ο αντίπαλός του είναι ικανότατος στο να πατάει τα σωστά κουμπιά, τη στιγμή που κρατάει στα χέρια του τις τύχες των θυμάτων του και αποκαλύπτει τις πληροφορίες που χρειάζεται το FBI μία προς μία. Πρόκειται για μια διαφορετική πλοκή και για μια εντελώς επαναστατική αφήγηση που δείχνει ότι ο συγγραφέας δεν εφησυχάζει ούτε ακολουθεί την πεπατημένη των εύκολων και στερεότυπων λύσεων.

Βιβλίο Μήνας του μέλιτος
Τίτλος πρωτοτύπου Honeymoon
Συγγραφείς James Patterson, Howard Rougan
Μεταφραστής Γωγώ Αρβανίτη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο «Μήνας του μέλιτος» είναι ένα συναρπαστικό θρίλερ που φωτίζει σταδιακά τους πρωταγωνιστές της ιστορίας και τους τοποθετεί στις σωστές θέσεις μόνο όταν ο αναγνώστης έχει φτάσει με την ψυχή στο στόμα περίπου στη μέση. Κινηματογραφική δράση, πάμπολλες ανατροπές, μια γυναίκα-αράχνη, ένας άντρας που την παρακολουθεί στενά ενώ αγωνίζεται να μην υποκύψει στη σαρκική έλξη γιατί μάλλον θα είναι ο επόμενος στόχος της, δυο αθώα παιδιά που περιμένουν τον πατέρα τους, μυστικοί λογαριασμοί ύποπτοι για χρηματοδότηση τρομοκρατικών ενεργειών κλπ. είναι λίγα μόνο από τα συστατικά της ανατρεπτικής αυτής ιστορίας. Επίσης με συγκίνησε πολύ η περίπτωση της μητέρας της Νόρα, που νοσηλεύεται με αλτσχάιμερ στο νοσοκομείο και κρύβει ένα πολύ σημαντικό μυστικό.

Οι αντιρρήσεις μου είναι ελάχιστες: ο λόγος για τον οποίο το FBI έπεσε πάνω στη Νόρα και γι’ αυτό ασχολούνται μαζί της, ειδικά όταν αρχίζουν να την υποψιάζονται για τους φόνους και όχι γι’ αυτό που τη στόχευσαν εξαρχής και το γεγονός ότι ένας ικανός πράκτωρ, παρ’ όλο που είχε στήσει αριστοτεχνικά την παγίδα του, αφέθηκε και χαλάρωσε, με αποτέλεσμα να υπάρξει το σημείο-καμπή στην ιστορία και να πυροδοτηθούν οι εξελίξεις που θα οδηγήσουν στο τέλος της ιστορίας. Τέλος, η διαρκής εναλλαγή από πρώτο σε τρίτο πρόσωπο ενώ πρωτοπρόσωπα μιλάνε και η Νόρα και ο πράκτορας ήταν κάτι αρκετά μπερδεμένο. Κατά τα άλλα, ο γνωστός και αγαπημένος James Patterson που μας χαρίζει το πρώτο μιας σειράς βιβλίων με πρωταγωνιστή τον πράκτορα του FBI Τζων Ο ‘Χάρα.

Βιβλίο Έναν προς έναν
Τίτλος πρωτοτύπου One by one
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτή είναι η πέμπτη υπόθεση που αναλαμβάνει ο Ρόμπερτ Χάντερ, ένας ιδιοφυής και χαρισματικός άνθρωπος, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας, μερικούς μήνες μετά την επίλυση των φόνων του «Γλύπτη». Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών.

Από την άλλη, ο συνεργάτης του, Κάρλος Γκαρσία, ήταν ήδη δύο χρόνια ντετέκτιβ όταν επέλεξε να μεταβεί στο Ανθρωποκτονιών. Παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Μόνο που αυτήν τη φορά ο Γκαρσία θα καταλάβει πόσο πολύ επηρεάζει η δουλειά του την οικογενειακή αρμονία και γαλήνη, κάτι που θα τον οδηγήσει σε κάποιες αναθεωρητικές σκέψεις.

Αυτό το ντουέτο αναλαμβάνει μια φριχτή στη σύλληψή της υπόθεση: άγνωστος άντρας ανεβάζει στο internet σκηνές βασανισμού, τις οποίες έχει επιλογή το κοινό να ψηφίσει! Και σε αυτό το βιβλίο έχουμε το γνωστό μοτίβο: θύματα με ευρηματικούς, σοκαριστικούς και ανατριχιαστικούς τρόπους δολοφονίας και βασανισμών, αγώνας δρόμου ενάντια στον χρόνο να βρουν οι ντετέκτιβ τον δολοφόνο πριν σκοτώσει κι άλλους, συναρπαστικές λεπτομέρειες με τις διαδικασίες που χρησιμοποιούνται για ταυτοποιήσεις, έρευνα αρχείων κλπ. Η αστυνόμος στην ίδια Διεύθυνση Μπάρμπαρα Μπλέικ, ο Ντένις Μπάξτερ, επικεφαλής της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Αστυνομίας του Λος Άντζελες και η Μισέλ Κέλι, επικεφαλής της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος του FBI, πραγματική ιδιοφυία στη χρήση των υπολογιστών, ικανή να χακάρει σε δευτερόλεπτα διαδικτυακούς σέρβερ και on-line βάσεις δεδομένων, σπεύδουν προς βοήθεια, με τα θύματα και τους θεατές να αυξάνονται γεωμετρικά με κάθε νέα δολοφονία.

Η κεντρική ιδέα των φόνων είναι ευρηματική. Πρόκειται για μια κραυγή αγωνίας ως προς τον βαθμό αλληλεπίδρασης και εθισμού με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι ανατριχιαστικό το πόσο γρήγορα μπορεί να διαδοθεί κάτι όχι απλά διαφορετικό αλλά άρρωστα εθιστικό και στη συνέχεια να ανέβουν τα best of ξανά στα μέσα. Γιατί ο άνθρωπος συμμετέχει σε κάτι που θα οδηγήσει στον θάνατο; Πόσο σημαντικό για τις ζωές μας είναι να γίνει viral κάτι από αυτά που εμείς θα ανεβάσουμε; Με τις ανατριχιαστικές αυτές σκέψεις, ο συγγραφέας δείχνει τον βαθμό χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Μια λεζάντα αποτυπώνει εμμέσως το μήνυμα στον εγκέφαλο κι ο αναγνώστης δε χρειάζεται να διαβάσει το άρθρο ή να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες: η φήμη αρκεί και έχει μεγάλη ισχύ. Κι αυτό σε συνδυασμό με το ότι η κοινωνία σήμερα γουστάρει να καθορίζει τι θα συμβεί στις ζωές των άλλων (δείτε πόσο μεγάλη απήχηση έχει η ψηφοφορία σε παιχνίδια τύπου Big Brother) δίνει άφθονη τροφή στον ψυχοπαθή δολοφόνο και βασανιστή. «Το πρόβλημα είναι ο λόγος που τα ριάλιτι είναι τόσο δημοφιλή και υπάρχει τόσο μεγάλη ποικιλία τους στην τηλεόραση. Είναι σχεδιασμένα ώστε να δίνουν στον κόσμο την ψευδαίσθηση της δύναμης. Της δύναμης να ελέγξουν τι θα συμβεί σε μια δεδομένη κατάσταση. Της δύναμης να επιλέξουν τη μοίρα κάποιου ατόμου, ας πούμε. Και αυτή η δύναμη είναι εθιστική» (σελ. 131). Επιπλέον, ο συγγραφέας κατάφερε με απλό τρόπο να μου δείξει πώς γίνεται να ανέβει κάτι στο Διαδίκτυο χωρίς να εντοπιστεί, μέσω διαδικασιών πολύπλοκων μεν, εύληπτων όμως μέσα από το κείμενο.

Ο Chris Carter, με ειδίκευση σπουδών στην εγκληματική συμπεριφορά και μέλος της ομάδας Εγκληματολογικής Ψυχολογίας της Εισαγγελίας της Πολιτείας του Μίσιγκαν, συνεχίζει να μεταφέρει την εμπειρία του και τις απόψεις του στα κείμενά του, χαρίζοντάς μου ξανά μια ανατριχιαστική αληθοφάνεια στις πράξεις και το σκεπτικό ενός δολοφόνου. Πάντως, ο συγγραφέας, που για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας (χάρη σε αυτόν έμαθα τα βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός ψυχοπαθούς, τη συμπεριφορά του, τις αντιλήψεις του, τη νοοτροπία του στην παρούσα υπόθεση, καθώς και κάποιες ψυχολογικές προεκτάσεις που δε γίνονται ευρύτερα αντιληπτές σε μια συζήτηση αν δεν είσαι γνώστης επ’ αυτού), δε γράφει επιφανειακά ή με σκοπό να προκαλέσει αλλά ξέρει να τοποθετεί και διακριτικά κοινωνικά μηνύματα στα γραπτά του και να φωτίζει διάφορες και διαφορετικές πλευρές της αμερικανικής κοινωνίας, δημιουργώντας έτσι μια ολοκληρωμένη τοιχογραφία του Λος Άντζελες. À propos, για άλλη μια φορά σηκώνει τα χέρια ψηλά με τον βαθμό παράνοιας που συναντάει κανείς στο υπέροχο και συναρπαστικό κατά τα άλλα αυτό μέρος, στο οποίο και πάλι μας ταξιδεύει με κινηματογραφική ματιά και μας ξεναγεί στα do’s and don’t’s της πόλης. «-Τούτη η πόλη δεν έχει συνείδηση. Δεν έχει έλεος» (σελ. 164).

Οι δολοφονίες είναι ανατριχιαστικές (ειδικά αυτή με τις ταραντούλες μου έφερε ναυτία), το περιβάλλον κλειστοφοβικό και γεμάτο σασπένς ενώ το κίνητρο και η σκέψη που κρύβονται πίσω από τις δολοφονίες και ο συνεκτικός δεσμός μεταξύ των θυμάτων συγκροτούν μια εικόνα απόλυτα λογική, βαθιά ανθρώπινη, που όμως χάνει την αξία της εφόσον ο δολοφόνος προχωράει σε τέτοιες ανούσιες πράξεις. Το δε γεγονός πως η λύση ήρθε σχεδόν ουρανοκατέβατη και τυχαία το προσπέρασα γιατί ο Chris Carter στα κείμενά του δημιουργεί ατμόσφαιρα που σε παρασέρνει και σε φέρνει αντιμέτωπο με τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου, δείχνοντάς σου πως ο καθένας μπορεί να γίνει θύμα κάποιου. Το «Έναν προς έναν» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, γεμάτο ωμές περιγραφές, ένταση και σασπένς. Ρεαλισμός, κινηματογραφικοί διάλογοι και απανωτές εναλλαγές σκηνών προσφέρουν ταχύτητα και παλμό κατά την ανάγνωση του κειμένου. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Τρέξε στον επόμενο σταθμό
Συγγραφέας Βασιλική Λεβεντάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

«Η Ρενάτα Κίμαν, η ξανθιά εγκληματολόγος και ειδική πράκτορας του FBI με τα γκριζογάλανα μάτια, που στο σπινθηροβόλο βλέμμα της αντικατοπτριζόταν η ξεχωριστή ευφυία της και η ιδιαίτερη οξυδέρκειά της. Η Ρενάτα Κίμαν με το εντυπωσιακό βιογραφικό, τις αναρίθμητες επιτυχίες, τις ουσιαστικές παρεμβάσεις σε θέματα απόλυτης μυστικότητας και εχεμύθειας, η οποία εργαζόταν ως πράκτορας στα γραφεία της υπηρεσίας της στη Βέρνη τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Ελληνικής καταγωγής, γεννημένη στην Αθήνα και μεγαλωμένη στη Ζυρίχη…» (σελ. 58). Αυτή η γυναίκα λοιπόν τρέχει κάθιδρη να εντοπίσει την ταυτότητα του κατά συρροή δολοφόνου που σκοτώνει ανθρώπους σύμφωνα με την πλοκή του τελευταίου βιβλίου της διάσημης συγγραφέως Πία Στόκλιν.

Το μυθιστόρημα είναι αρκετά δυνατό, γεμάτο ανατροπές, ευρηματική σκηνοθεσία σκηνών, έξυπνη τοποθέτηση χαρακτήρων, με ένα ρολόι ως επικεφαλίδα των κεφαλαίων (τικ τακ, τικ τακ….) και δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Σφιχτοδεμένο, ανατρεπτικό, γεμάτο εκπλήξεις, θα το θυμάμαι πάντα με ένα φλιτζάνι καφέ στο πλάι γιατί δεν ήθελα να κοιμηθώ χωρίς να βρεθεί ο ένοχος. Η πόλη της Ζυρίχης αποδόθηκε πολύ πιστά, οι γειτονιές και οι συνοικίες φάνηκαν ότι η συγγραφέας τις είχε μελετήσει. Μου άρεσε πολύ που στα κεφάλαια που η κυρία Λεβεντάκη έδινε φωνή στον / στη δολοφόνο πρόσεξε πάρα μα πάρα πολύ να μην προδώσει το φύλο του / της!

Η Πία Στόκλιν απήχθη λίγο πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο της. Βρέθηκε δαρμένη και ταλαιπωρημένη λίγες ώρες πριν αυτοκτονήσει ο απαγωγέας της. Η υπόθεση όμως δεν έκλεισε, γιατί η Ζυρίχη αρχίζει να γεμίζει πτώματα. Ποιος είναι ο ένοχος; Τι συνέβη στο παρελθόν του Ρόμπερτ Φίσερ, του άντρα που αυτοκτόνησε; Ποια μυστηριώδης αλυσίδα δένει τη συγγραφέα, τον αυτόχειρα, τη γραμματέα Νίνα, την ασθενή Κάριν Γκραφ, τον αστυνόμο Στέφαν, τον φωτογράφο Μάρκους και την εκδότρια Μάρτα; Ποιος ενέπνευσε τον δολοφόνο και τι πραγματικά θέλει να δείξει με τα πτώματα που αφήνει πίσω του; Γιατί αφήνει μηνύματα στη Ρενάτα; Πόσο καλά την ξέρει; Ποιο είναι το όπλο του εγκλήματος κάθε φορά; Ένα παζλ για δυνατούς λύτες που έχει όλα τα εχέγγυα για να υπάρξει και δεύτερο βιβλίο με πρωταγωνίστρια τη Ρενάτα Κίμαν! Ένα τελείως διαφορετικό μυθιστόρημα από τη γνωστή συγγραφέα που με εξέπληξε ευχάριστα!