Βιβλίο Ο Παρατηρητής του Θανάτου 
Τίτλος πρωτοτύπου The Death Watcher
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Βασιλική Κουρή
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτό είναι το δέκατο τρίτο βιβλίο με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ, έναν ιδιοφυή και χαρισματικό άνθρωπο, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Χάρη στο υπόβαθρό του στην ψυχολογία της εγκληματικής συμπεριφοράς τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στη Μονάδα Υπερβίαιων Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, όπου εξετάζονται οι ανθρωποκτονίες με υπερβολικό σαδισμό και βιαιότητα.

Μαζί του είναι και πάλι ο Κάρλος Γκαρσία, παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, που αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Μάλιστα, ο Γκαρσία κάνει τις περισσότερες ερωτήσεις, πιέζοντας και χαλαρώνοντας όταν πρέπει, όσο ο Χάντερ ακούει και παρατηρεί, όχι μόνο τα λόγια αλλά και τις κινήσεις των ανακρινομένων: «Πολύ συχνά οι σιωπές των ανθρώπων λένε περισσότερα, αποκαλύπτοντας μυστικά που τα λόγια τους προσπαθούν να κρύψουν» (σελ. 130). Στο πλάι τους έχουμε ξανά την αστυνόμο Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες και τη Σούζαν Σλέιτερ, μία από τους καλύτερους επιστήμονες της Καλιφόρνια στον τομέα των εγκληματολογικών ερευνών.

Η ιατροδικαστής Κάρολιν Χόουβ διαπιστώνει πως το θύμα ενός τροχαίου υπέστη φριχτά βασανιστήρια οπότε δεν πέθανε από το αμάξι που το πάτησε, εξ ου και ζητάει τη βοήθεια της Μονάδας Υπερβίαιων Εγκλημάτων. Η ζωή του νεκρού άντρα δεν δείχνει κάποιον ένοχο και τότε ένα δεύτερο θύμα με αιτία θανάτου διαφορετική από τη φαινομενική φέρνει τον Χάντερ και τον Γκαρσία στον δρόμο ενός κατά συρροή δολοφόνου που κρύβεται σε κοινή θέα και μεταμορφώνει τους φρικιαστικούς φόνους του σε θανατηφόρα ατυχήματα. Αυτήν τη φορά, τον δολοφόνο τον γνωρίζουμε εξαρχής αλλά τα κίνητρά του, το modus operandi, η επιλογή των θυμάτων του, η τραγική του ιστορία ξεδιπλώνονται σταδιακά, με την πλοκή να δίνει το βάρος στις έρευνες και στα στοιχεία. Ο Παρατηρητής του Θανάτου είναι ένα πλάσμα που ίσως και να το συμπάθησα κατά 1% αλλά μόνο στην αρχή, διαβάζοντας για τα ψυχολογικά και τα σωματικά του τραύματα, που τον πότισαν από «το είδος του μίσους που δε διαλύεται, όσος καιρός κι αν περάσει. Είναι το είδος του μίσους που δεν αφήνει χώρο για μετάνοια, έλεος, τύψεις» (σελ. 322). Τα φρικιαστικά του εγκλήματα φυσικά δε σηκώνουν καμία δικαιολογία και κανένα ελαφρυντικό.

Είναι ένα από τα λίγα βιβλία του Chris Carter που μου έσφιξε το στομάχι, κυρίως λόγω της θεματολογίας του. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα-κραυγή αγωνίας για τα θύματα των κακοποιητικών οικογενειών που ξεχειλίζει από τον πόνο του συγγραφέα για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα. Κάθε λέξη του και μια μαχαιριά στην καρδιά μου: «…τα τέρατα, αυτά που μπορούν να σε πονέσουν αληθινά, υπάρχουν πραγματικά… Δεν κρύβονται κάτω από τα κρεβάτια ή μέσα στα ντουλάπια και δεν κυκλοφορούν τη νύχτα. Όχι. Τα αληθινά τέρατα είναι αυτά που μπορούν να σε πληγώσουν αυτά που μπορούν να σε τρομάξουν πραγματικά, είναι πολύ πιο κοντά μας απ’ όσο νομίζουμε. Είναι παντού γύρω μας». Και μάλιστα, πόσο τραυματικό και απάνθρωπο αυτοί να είναι οι ίδιοι οι γονείς σου, αφού, αν σε μεγαλώσουν τέρατα, τέρας θα γίνεις κι εσύ, μια νομοτελειακή σκέψη που δε σηκώνει αντιρρήσεις. Μου άρεσε όμως που ο συγγραφέας δεν κατηγορεί ευθαρσώς τους κακοποιητές αλλά μέσα από ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης τούς δίνει μια ευκαιρία να καταλάβουν τα λάθη τους και να βελτιώσουν τη συμπεριφορά τους και κυρίως τον χαρακτήρα τους. Δεν υπάρχει δηλαδή άσπρο και μαύρο, όλοι είναι άνθρωποι και έχουν δικαίωμα να προσπαθήσουν να αλλάξουν. Φυσικά, αν φτάσουμε στο άλλο άκρο και οι μηχανισμοί του μυαλού σε στρέψουν στο έγκλημα, τότε δεν υπάρχει επιστροφή. Ο συγγραφέας δείχνει με παραστατικότητα πώς λειτουργούν οι ομάδες θεραπείας υποστήριξης προσώπων που κακοποιούν ή κακοποιούνται, τι κερδίζει κανείς αν τις παρακολουθεί τακτικά, γιατί κρατούν την ανωνυμία των συμμετεχόντων κ.ά.

Για άλλη μια φορά, μαζί με τους καλούς και τους κακούς, πρωταγωνιστεί και το ίδιο το Λος Άντζελες στο κείμενο, η Πόλη των Χαμένων Ονείρων κι όχι των Αγγέλων, μιας κι οι πύλες του παραδείσου της ανοίγουν για πολύ λίγους, ειδικά αν τα παιδιά που κακοποιούνται ψυχολογικά και σωματικά από τις οικογένειές τους το σκάνε με προορισμό να βρουν τον δρόμο τους εκεί. Ας μην ξεχνάμε πως η Καλιφόρνια έχει τον μεγαλύτερο αριθμό εξαφανίσεων από τις πενήντα Πολιτείες, πάνω από τρεις χιλιάδες! Επίσης, μαθαίνουμε για το σεισμογενές ρήγμα του Αγίου Ανδρέα και γιατί κατασκευάστηκε περιορισμένο δίκτυο μετρό, για το ποτάμι της πόλης και το εντυπωσιακό τσιμεντένιο κανάλι που φτιάχτηκε για να αντιμετωπιστούν οι πλημμύρες από τα νερά του κ. ά. Μια πόλη όπου «το Σαββατοκύριακο ξεκινάει από την Τετάρτη» (σελ. 56)! Επίσης, μένουμε λίγο παραπάνω στα υπόγεια της ιατροδικαστικής, μιας και ο συγγραφέας στήνει ένα πραγματικά ενδιαφέρον μάθημα πρακτικής για τους φοιτητές του Τμήματος Νεκροτομής του Πανεπιστημίου του Λος Άντζελες, που μέχρι κι εγώ παρασύρθηκα να θέλω να συμμετάσχω: «Για να δούμε πόσο προσεκτικά θα ακούσετε αυτά που προσπαθεί να σας πει ένα πτώμα», λέει η Κάρολιν Χόουβ. Ανάμεσα στους φοιτητές βρίσκουμε τη μετρημένη, χαμηλών τόνων και σοβαρή Κέι Σίξτρι, η οποία ξέρει πολλά και σπάνια κάνει λάθη, κάτι που εκνευρίζει τους άλλους, να όμως που χάρη στις παρατηρήσεις της εντοπίζεται το δεύτερο πτώμα του δολοφόνου κι αρχίζει να ξετυλίγεται το σκοτεινό κουβάρι.

Τέλος, ο Chris Carter για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής και όχι μόνο ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, ότι δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε τις αναμνήσεις μετά από ένα τραυματικό γεγονός. «Παραμορφώνονται, κομματιάζονται κι έπειτα, όταν προσπαθούμε να τι ανακαλέσουμε, τα κομμάτια ενώνονται με τρόπους που κάνουν τις αναμνήσεις που μας έρχονται να διαφέρουν πολύ από τις αρχικές…Όπου οι αναμνήσεις μας έχουν κενά, το μυαλό ψάχνει την καλύτερη εκδοχή για να τα συμπληρώσει με ό,τι βρει να ταιριάζει στην περίσταση» (σελ. 16). Επίσης κατάλαβα γιατί η υποθερμία δυσκολεύει την ιατροδικαστική ως αιτία θανάτου και σε τι βοηθάνε τα στίγματα Βισνέφσκι για την επιβεβαίωση της γνωμάτευσης.

«Ο Παρατηρητής του Θανάτου» είναι ένας κατά συρροή δολοφόνος που καλύπτει τα εγκλήματά του με σκηνοθετημένα «ατυχήματα» ώσπου μια σειρά από τυχαία γεγονότα θα τον φέρει αντιμέτωπο με τους ντετέκτιβ Ρόμπερτ Χάντερ και Κάρλος Γκαρσία. Ακολουθούμε και πάλι ένα προς ένα τα βήματα εντοπισμού του ενόχου μέσα από έρευνες, ερωτήσεις, ανθρωποκυνηγητό, παγίδες κι όταν επιτέλους φτάνουμε στη φριχτή αλήθεια και περιμένουμε να πιαστεί ο ένοχος, έρχεται στο φως μια μεγάλη ανατροπή. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στις περιπέτειες αυτές. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Φόβος 
Τίτλος πρωτοτύπου Genesis
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτό είναι το δωδέκατο βιβλίο με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ, έναν ιδιοφυή και χαρισματικό άνθρωπο, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Χάρη στο υπόβαθρό του στην ψυχολογία της εγκληματικής συμπεριφοράς τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στη Μονάδα Υπερβίαιων Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, όπου εξετάζονται οι ανθρωποκτονίες με υπερβολικό σαδισμό και βιαιότητα. Μαζί του είναι και πάλι ο Κάρλος Γκαρσία, παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, που αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση.  Στο πλάι τους είναι και πάλι η αστυνόμος Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες και η Σούζαν Σλέιτερ, μία από τους καλύτερους επιστήμονες της Καλιφόρνια στον τομέα των εγκληματολογικών ερευνών.

«…για σένα θα είμαι ένας μέντορας…ένας δάσκαλος. Μορφώνω. Διδάσκω. Κι αυτό είναι μέρος ενός μεγάλου μαθήματος. Το πρώτο μάθημα θα είναι για τον φόβο.. Ύστερα θα σου μάθω για τον πόνο… Κι όταν θα κατανοήσεις επιτέλους τι σημαίνουν πραγματικά αυτά τα δύο θα σου μάθω για τον θάνατο» (σελ. 13-14). Σε αυτό το βιβλίο γνωρίζουμε το απόλυτο Κακό, έναν δολοφόνο που με τα εγκλήματά του ξεπερνάει τη γνωστική ψυχολογική ικανοποίηση και δημιουργεί μια ολόκληρη καινούργια κατηγορία σαδισμού. Είναι πειθαρχημένος, συστηματικός, δημιουργικός και υπομονετικός και δείχνει να διαλέγει τα θύματά του τυχαία, λες και προσπαθεί να ξεπερνάει τον εαυτό του με κάθε έγκλημα και όχι να ακολουθεί ένα μοτίβο, μιας και οι παρανοϊκές και υπερβολικές μέθοδοι δολοφονίας του πονοκεφαλιάζουν τους ντετέκτιβ που αναλαμβάνουν την υπόθεση. «-Διασκέδασες στο πάρτι; -Όσο γι’ αυτό σίγουρα. Εσύ; -Εγώ δεν ήμουν στο πάρτι» (σελ. 13). Τι ανατριχίλα!

Στο νέο συναρπαστικό μυθιστόρημα του Chris Carter ακολουθούμε και πάλι ένα προς ένα τα βήματα εντοπισμού του ενόχου μέσα από έρευνες, ερωτήσεις, ανθρωποκυνηγητό, παγίδες. Κι όταν επιτέλους φτάνουμε στη φριχτή αλήθεια και περιμένουμε να πιαστεί ο ένοχος, έρχεται στο φως μια μεγάλη ανατροπή που ρίχνει τις έρευνες στο σημείο μηδέν με τον χρόνο για το επόμενο θύμα να τελειώνει! Ομολογώ πως με αυτό το βιβλίο ξαναβρήκα τον συγγραφέα που αγαπούσα, μιας και, παράλληλα με τις ωμές περιγραφές των δολοφονιών, μας βάζει να σκεφτούμε σοβαρά απέναντι στην αυτοδικία και στην εκδίκηση. Όσο και να πονάει κάποιος, όσο και να υποφέρει, το να παίρνει τον νόμο στα χέρια του ουσιαστικά δε βοηθάει κανέναν, αφού ο πόνος θα συνεχίζει να υπάρχει, να τιμωρεί, να λυγίζει τον θύτη. Όλες αυτές οι σκέψεις άρχισαν να ξεδιπλώνονται όσο πλησιάζουμε στο τέλος και σχεδόν αγγίζουμε τον ένοχο, με αποτέλεσμα μαζί με την αγωνία και την ένταση από τις αποκαλύψεις, να υπάρχει και αρκετός προβληματισμός πάνω σε καίριες ηθικές διαχρονικές απόψεις. Επιτέλους, οι «χρονοβόρες» σελίδες των τελευταίων βιβλίων του αντικαταστάθηκαν με κλιμακούμενη δράση, κυνήγι ενάντια στον χρόνο, αποκαλύψεις, ακόμη και η σκηνή του αεροπλάνου, στην οποία δε σταματούν οι εκπλήξεις, είχε κάθε λόγο να υπάρχει!

Μέσα από τη νέα συναρπαστική περιπέτεια του Ρόμπερτ Χάντερ ξεπηδούν υπόνοιες για εγκλήματα ρατσιστικού μίσους και πράξεις βιαιότητας και σαδισμού από συμμορίες που θέλουν να εκδικηθούν ή να φοβίσουν κάποιον, αφού βρισκόμαστε λίγο καιρό μετά το γεγονός που πυροδότησε το κίνημα του Black Lives Matter και οι θύλακες ακραίου ρατσιστικού μίσους συνεχίζουν να σιγοκαίνε. Ο συγγραφέας στηλιτεύει και την «κουλτούρα της απόρριψης», όπου: «ένα όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των αυτοκτονιών των νεαρών παιδιών… οφείλονται στην απουσία κοινωνικής αποδοχής που προκύπτει απ’ την τρέλα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και την παράνοια στην οποία έχει εξελιχθεί η κουλτούρα της απόρριψης, όχι σε ιστορικό κατάθλιψης ή σε κάποια χημική ή ορμονική ανισορροπία του εγκεφάλου. Το μεγαλύτερο μέρος της τρέλας που υπάρχει σήμερα στον κόσμο, ιδιαίτερα ανάμεσα στους εφήβους και τους νεαρούς ενήλικες, έχει ψηφιακό πρόσημο και βρίσκει το δρόμο για τις ψυχές τους μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης» (σελ. 361). Επίσης, ο Chris Carter για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, ότι η μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς δεν είναι ακριβής επιστήμη. Τα μοτίβα αλλάζουν και μπορούν να αλλάξουν δραστικά από άτομο σε άτομο, εξ ου και η άποψη ότι οι κατά συρροή δολοφόνοι διαλέγουν συνήθως τον ίδιο τύπο θυμάτων είναι λανθασμένη, εξαιτίας των ταινιών και των τηλεοπτικών σειρών. «Στην πραγματικότητα, οι μόνοι κανόνες που ακολουθούν οι σίριαλ κίλερς, αν δηλαδή ακολουθούν κάποιους, είναι εκείνοι που δημιουργούν οι ίδιοι. Κι αυτοί μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή» (σελ. 116).

«Φόβος» λοιπόν, έντονος, αδικαιολόγητος, χειραγωγούμενος φόβος. Αυτό είναι το βασικό συναίσθημα που προκαλεί ο Μέντορας στα θύματά του πριν αρχίσει να τα μεταχειρίζεται απάνθρωπα, να τα βασανίζει και να τα σκοτώνει με τον χειρότερο τρόπο, αφήνοντας πίσω του στίχους από ποιήματα και σκηνοθετώντας κάθε δολοφονία με έναν εντελώς γκροτέσκο τρόπο. Μια σειρά από αναπάντεχα γεγονότα θα φέρουν στο φως βαθιά κρυμμένες αλήθειες και θα μας οδηγήσουν στον σκοτεινό κόσμο της ανθρώπινης ψυχολογίας. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στις περιπέτειες αυτές. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Γραμμένο με αίμα
Τίτλος πρωτοτύπου Written in blood
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτό είναι το ενδέκατο βιβλίο με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ, έναν ιδιοφυή και χαρισματικό άνθρωπο, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Χάρη στο υπόβαθρό του στην ψυχολογία της εγκληματικής συμπεριφοράς τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στη Μονάδα Υπερβίαιων Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, όπου εξετάζονται οι ανθρωποκτονίες με υπερβολικό σαδισμό και βιαιότητα. Η ιστορία ξεκινάει μ’ έναν πρωτότυπο τρόπο, μιας και η πορτοφολού Άντζελα Γουντ, τρεις βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα, σε μια «περίοδο υψηλής κερδοφορίας» μιας και ο κόσμος ψωνίζει για τις γιορτές και μάλιστα με μετρητά οπότε είναι η καλύτερή της, αρπάζει ένα σακίδιο με ένα μαύρο σημειωματάριο και το περιεχόμενό του κάνει την καρδιά της να σταματήσει να χτυπάει για μια στιγμή! Δεν είναι όμως απλώς εκείνη που θα βάλει τα γρανάζια της πλοκής σε κίνηση παραδίδοντας ανώνυμα το σημειωματάριο και μετά θα την ξεχάσουμε αλλά ένας ολοκληρωμένος χαρακτήρας που κουβαλάει ένα οικογενειακό τραύμα και τύψεις εξ αυτού, μια πανέξυπνη νέα κοπέλα που κάνει ένα λάθος κι έρχεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες της πράξης της.

Στο νέο συναρπαστικό μυθιστόρημα του Chris Carter ακολουθούμε και πάλι ένα προς ένα τα βήματα εντοπισμού του ενόχου μέσα από έρευνες, ερωτήσεις, ανθρωποκυνηγητό, παγίδες, πάντα με την Άντζι στο πλάι του Ρόμπερτ Χάντερ και του συναδέλφου του,  Κάρλος Γκαρσία. Ο Κάρλος, παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Σε αυτήν την ιστορία πρέπει να ανακαλύψουν έναν άντρα που δολοφονεί με ποικίλους και απάνθρωπους τρόπους: μια κοπέλα τη θάβει ζωντανή, έναν έφηβο τον μαστιγώνει 241 φορές κλπ. Στο τετράδιο υπάρχουν καταγραφές για 16 θύματα («υποκείμενα»), τα οποία ο κάτοχος του ημερολογίου σκότωσε με φριχτό τρόπο, προσθέτοντας τις αντίστοιχες φωτογραφίες και μια κηλίδα αίματος από αυτά!  Πάντως ακόμη αναρωτιέμαι γιατί έπρεπε να διαβάζουμε ένα προς ένα γι’ αυτά και αντίστοιχα να τα εντοπίζουμε και να τα ταυτοποιούμε, αντί να οργανωθεί κάτι μαζικό, όσο κι αν κόστιζε στον κρατικό προϋπολογισμό. Και κάπου στη μέση έρχεται η μεγάλη ανατροπή που απογειώνει τις εξελίξεις, δείχνει τον πραγματικό ρόλο του serial killer και αποκαλύπτει τα αναπάντεχα κίνητρά του, κάτι που ρίχνει τον Ρόμπερτ Χάντερ σε αγώνα δρόμου για να καλύψει τον χαμένο χρόνο από το λάθος του!

Στο πλάι τους είναι και πάλι η αστυνόμος Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, μια γυναίκα σκληρή που δε χαρίζεται, βλέπουμε όμως πως κέρδισε σταδιακά την εμπιστοσύνη των υφισταμένων της, δεν τρομοκρατείται εύκολα, δεν έχει κανένα πρόβλημα να ταράζει κυβερνητικούς αξιωματούχους, ισχυρούς πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης για να γίνει κάτι σωστά. Η Σούζαν Σλέιτερ, μία από τους καλύτερους επιστήμονες της Καλιφόρνια στον τομέα των εγκληματολογικών ερευνών, είναι αυτή που βρίσκει το σημειωματάριο στο γραμματοκιβώτιό της και το παραδίδει στον Ρόμπερτ Χάντερ. Ένα μικρό πέρασμα κάνει και η Τρέισι Άνταμς, καθηγήτρια ψυχολογίας και εγκληματολογικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, η οποία ήρθε στη ζωή του Χάντερ στο όγδοο βιβλίο της σειράς «Θανάσιμη κλήση», είναι έξυπνη, με χιούμορ, ελκυστική κι έχει καταφέρει να αποκωδικοποιήσει κάποιες από τις ενδείξεις της συμπεριφοράς του Χάντερ. Δυστυχώς η σχέση τους τερματίστηκε στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς αλλά μια τυχαία συνάντηση είναι πάντα ευπρόσδεκτη και αμήχανη.

Ο Chris Carter για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, γιατί αφήνουν τους υπόπτους μόνους σε μια αίθουσα ανακρίσεων πριν ξεκινήσουν τις ερωτήσεις, με ποιον τρόπο καταφέρνουν οι έμπειροι πορτοφολάδες να ξαφρίζουν τα θύματά τους μέσα στον κόσμο και με σχεδόν ταχυδακτυλουργικό τρόπο, ποια είναι τα στάδια καταμέτρησης επιδείνωσης μνήμης για όποιον πάσχει από άνοια, τι προκαλεί τη Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες και πώς συνδέεται με τη σχιζοφρένεια και με τις φωνές που τυχόν κάποιος μπορεί ν’ ακούει στο κεφάλι του και πολλά άλλα. Ως προς το τελευταίο, σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Χάντερ, οι σχιζοφρενείς που ακούνε φωνές σπάνια είναι βίαιοι και τότε στρέφονται κατά του εαυτού τους, όχι σε άλλους, επομένως σε ποια φάση της ζωής του δολοφόνου έχουν βάση οι φωνές που ακούει, τι τραύμα υπέστη ο ίδιος ή έγινε μάρτυρας ώστε να σχηματοποιούνται με συγκεκριμένα πρότυπα και μεγέθη τα είδη τιμωρίας και η επιλογή των θυμάτων; Ποιος είναι, πώς διαλέγει τα θύματά του, γιατί καταφεύγει σε διαφορετικές απάνθρωπες μεθόδους θανάτωσης; «Αυτός ο κόσμος έχει χάσει το μυαλό του. Έχει χάσει τη λογική του… την αξιοπρέπειά του… Δεν πρόκειται για βιντεοπαιχνίδι… Μιλάμε για την πραγματική ζωή… για αληθινούς ανθρώπους» (σελ. 271), τονίζει ο συγγραφέας μέσα από τους ήρωές του.

Δυστυχώς, από το 70ό κεφάλαιο η ένταση πέφτει κατακόρυφα αφού για υπερβολικά μεγάλο αριθμό σελίδων παρακολουθούμε τα τελευταία βήματα μιας κατά μέτωπον αναμέτρησης μεταξύ των δύο βασικών αντιπάλων, με πολλές περιττές περιγραφές που καθυστερούν αρκετά τις εξελίξεις, μιας και ο ντετέκτιβ μεταβαίνει από το ένα σημείο στο άλλο καθ’ υπόδειξη του αντιπάλου του, παίζοντας ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού. Επιπλέον, η πραγματική ταυτότητα του ενόχου, το παρελθόν του, η καριέρα που ακολούθησε για μια ολόκληρη ζωή κι η οποία κάποια στιγμή ράγισε όταν ήρθε αντιμέτωπος μ’ ένα σοβαρό δίλημμα επίσης κράτησαν πολλές σελίδες, κάνοντάς με να χάσω το ενδιαφέρον για την ταυτότητά του, για τα κίνητρά του, για την ιδιοσυγκρασία του. Λείπουν η ένταση, το νεύρο και ο κοφτός ρυθμός που χαρακτηρίζουν σε γενικές γραμμές τα βιβλία του Chris Carter και στενοχωρέθηκα που το υπόλοιπο βιβλίο δεν ξεχωρίζει τελικά από άλλα του είδους του αφού καταφεύγει σε εύκολες λύσεις που απλώς γεμίζουν τις σελίδες.

Στο «Γραμμένο με αίμα» ένας κατά συρροή δολοφόνος θα κάνει τα πάντα για να πάρει πίσω το σημειωματάριό του πριν προλάβει ο Ρόμπερτ Χάντερ να μάθει τι πραγματικά κρύβεται σε αυτό. Μια σειρά από αναπάντεχα γεγονότα θα φέρουν στο φως βαθιά κρυμμένες αλήθειες και θα μας οδηγήσουν στον σκοτεινό κόσμο της ανθρώπινης ψυχολογίας. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στις περιπέτειες αυτές. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Ο Γρίφος του Κακού 
Τίτλος πρωτοτύπου Hunting Evil
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτό είναι το δέκατο βιβλίο με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ, έναν ιδιοφυή και χαρισματικό άνθρωπο, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Χάρη στο υπόβαθρό του στην ψυχολογία της εγκληματικής συμπεριφοράς τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στη Μονάδα Υπερβίαιων Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, όπου εξετάζονται οι ανθρωποκτονίες με υπερβολικό σαδισμό και βιαιότητα. Τώρα όμως διαπιστώνει πως ο εφιάλτης που έζησε με τον «Διαβολικό» αναβιώνει!

Ο Λούσιεν Φόλτερ είναι ένας δολοφόνος με την καλύτερη ψυχολογική κατάρτιση του κόσμου, εξαιρετικός στις μιμήσεις, μάγος στις μεταμφιέσεις εξ ου και γίνεται αγνώριστος σε λίγα μόλις λεπτά, πειθαρχημένος, αποφασισμένος, συγκεντρωμένος στον στόχο του, ευρηματικός, αυθεντία στον ψυχολογικό χειρισμό και την εξαπάτηση, έχει ήδη σκοτώσει περισσότερους από εκατό ανθρώπους. Τώρα είναι και πάλι ελεύθερος κι όσο εκτελεί τα σκοτεινά του σχέδια μαθαίνουμε κάποιες επιπλέον πληροφορίες γι’ αυτόν και για τα φοιτητικά του χρόνια με τον Ρόμπερτ Χάντερ ενώ κάποιες λεπτομέρειες για την υπόθεση του «Διαβολικού» είναι απαραίτητο να δοθούν ξανά για καλύτερη κατανόηση. Με κάποια πρωθύστερα μαθαίνουμε για τα παιδικά του χρόνια, για την άνετη οικονομικά ζωή χάρη στους πλούσιους γονείς, αλλά ο μεν πατέρας ήταν πλήρως αφοσιωμένος στη δουλειά του από το πρωί ως το βράδυ (ή τουλάχιστον έτσι έλεγε), η δε μητέρα, κατά την εφηβεία του Λούσιεν, υπέκυψε στον αλκοολισμό. Ο Λούσιεν είναι ένας ψυχοπαθής που μελετά τους ψυχοπαθείς, τις μεθόδους και τα κόλπα τους, τις σκέψεις και τις πράξεις τους, είναι έτσι από επιλογή κι όχι από τη φύση του, δεν ωθείται λοιπόν από κάποια εσωτερική, ανεξέλεγκτη παρόρμηση αλλά θέλει να σκοτώνει! Του έχει λείψει ο φόνος και τώρα επιστρέφει δριμύτερος στην έρευνα που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει, μόνο που πλέον θα δοκιμάσει μεθόδους που δεν πρόλαβε, καταστάσεις στις οποίες δεν είχε υποβάλει τον εαυτό του, συναισθήματα που δεν είχε βιώσει! Το παιχνίδι αρχίζει!

Ο συνεργάτης του Ρόμπερτ Χάντερ, Κάρλος Γκαρσία, ήταν ήδη δύο χρόνια ντετέκτιβ όταν επέλεξε να μεταβεί στο Ανθρωποκτονιών. Παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Η υπόθεση του «Διαβολικού» ξετυλίχτηκε την περίοδο που η αστυνόμος Μπλέικ είχε διώξει με άδεια τους δυο τους μετά την υπόθεση του βιβλίου «Είμαι ο Θάνατος» κι έτσι ο Γκαρσία δεν έμαθε ποτέ για όλα αυτά, αφού ο ίδιος ο Χάντερ δεν αναφέρθηκε σε αυτό. Τώρα προσπαθεί με τον φίλο και συνάδελφό του να πιάσουν μαζί το κουβάρι από την αρχή, μόνο που ο Χάντερ προτιμάει να κρατήσει φυλαγμένες στο μυαλό του τις προσωπικές αποκαλύψεις που άλλαξαν για πάντα τη ζωή του.

Στο πλάι τους είναι και πάλι η αστυνόμος Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, μια γυναίκα σκληρή που δε χαρίζεται, βλέπουμε όμως πως κέρδισε σταδιακά την εμπιστοσύνη των υφισταμένων της, δεν τρομοκρατείται εύκολα, δεν έχει κανένα πρόβλημα να ταράζει κυβερνητικούς αξιωματούχους, ισχυρούς πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης για να γίνει κάτι σωστά. Η υπόθεση τραβάει την προσοχή του Έιντριαν Κένεντι, επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Ανάλυσης Βίαιων Εγκλημάτων, ειδικού τμήματος του FBI, ο οποίος αφήνει τη Δικαστική Αστυνομία και το Υπουργείο Δικαιοσύνης να κυνηγήσουν τον Λούσιεν, ταυτόχρονα όμως συγκροτεί μια ομάδα κρούσης από το ίδιο το FBI. Ο μάρσαλ Τάιλερ Γουέστ και ο ειδικός πράκτορας Πίτερ Χόλμπρουκ αναλαμβάνουν την επιχείρηση σύλληψης του Λούσιεν Φόλτερ κι ένα τρελό κυνήγι ενάντια στον χρόνο ξεκινάει. Ιδιαίτερη αναφορά θα κάνω στην Τρέισι Άνταμς, καθηγήτρια ψυχολογίας και εγκληματολογικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, η οποία ήρθε στη ζωή του Χάντερ στο όγδοο βιβλίο της σειράς «Θανάσιμη κλήση», είναι έξυπνη, με χιούμορ, ελκυστική κι έχει καταφέρει να αποκωδικοποιήσει κάποιες από τις ενδείξεις της συμπεριφοράς του Χάντερ. Ο ντετέκτιβ, όταν είχε χάσει τη μητέρα του στα επτά του χρόνια έβλεπε τόσο βασανιστικούς εφιάλτες που το μυαλό του, αναπτύσσοντας έναν μηχανισμό αυτοάμυνας, έκανε ό,τι μπορούσε για να τον κρατάει ξάγρυπνο, με τον ύπνο να μετατρέπεται πια σε πολυτέλεια και βασανιστήριο. Μόλις όλο αυτό μειώθηκε αισθητά, έχασε τον πατέρα του κι έτσι οι εφιάλτες επέστρεψαν, μόνο που η Τρέισι δείχνει να αποτελεί μια σημαντική βοήθεια σε όλο αυτό. Ο ίδιος ο Χάντερ παρ’ όλ’ αυτά δεν επιτρέπει στον έρωτα μεταξύ τους να ανθίσει, προς απογοήτευση της Τρέισι. Σε αυτό το βιβλίο μαθαίνουμε για τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, για το industrial rock και το gothic rock που σημάδεψαν τα ακούσματά της, για τον σχολικό εκφοβισμό που ακολούθησε όταν υιοθέτησε νέο λουκ και το υπερασπίστηκε γιατί ήθελε να είναι ο εαυτός της και πολλά άλλα.

Ο Chris Carter για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, για τη διαφορά μεταξύ Xanax και Valium, τον εγκυκλοπαιδικό ορισμό για τη μαζική δολοφονία και τις στατιστικές πιθανότητες επιτυχίας της, γιατί ένας ψυχοπαθής σκοτώνει χωρίς τύψεις και ενοχές, ούτε καν θλίψη («με το που θα περάσει η στιγμή εμείς ήδη διηγούμαστε και πάλι την ιστορία στον εαυτό μας αντιμεταθέτοντας τον φόνο», οπότε από τη στιγμή που ο φόνος θα τελειώσει έχει γίνει αντικείμενο φαντασίας, ένα αφήγημα, το αφήνουν πίσω τους και όλα τελειώνουν, αυτό λέγεται «ψυχοδιάσπαση»), για τα στάδια από τα οποία περνάει ένας serial killer (η Φάση της Αύρας, του Ψαρέματος, της Πολιορκίας, της Αιχμαλωσίας, του Φόνου, του Τοτέμ και της Κατάθλιψης) και για τον Έντουαρντ Γκιν που σκότωσε μόνο δύο ανθρώπους αλλά ήταν σοβαρά παρανοϊκός: έκοβε την επιδερμίδα τους κομμάτια και με αυτά έφτιαχνε ρούχα για τον εαυτό του και διάφορα αντικείμενα για το σπίτι! Ο συγγραφέας πάντως σε κάθε βιβλίο γίνεται όλο και καλύτερος εκφραστικά και θεματολογικά, αφού βασίζεται σε έρευνες και εμπειρία ετών, σε αυτό το βιβλίο όμως εστιάζει στα συναισθήματα, μας φέρνει δηλαδή πιο κοντά από κάθε άλλη φορά στη θέση των θυμάτων και των συγγενών τους. Πλέον η απώλεια και το απότομο αλλά οριστικό τέλος της οικείας ζωής πριν χτυπήσει ο θάνατος είναι ανάγλυφα και αγγίζουν τον αναγνώστη ως τα βάθη της καρδιάς του. Ποτέ ως τώρα δεν εντρυφήσαμε τόσο πολύ στα θύματα και στο γύρω τους περιβάλλον όσο τώρα, γιατί η εκδίκηση είναι καθαρά προσωπική κι έτσι η ζωή του Χάντερ αρχίζει να αποδομείται και να έρχεται αντιμέτωπη και πάλι με το απόλυτο κακό.

Το κεφάλαιο 49 ήταν ό,τι πιο φριχτό έχω διαβάσει ως τώρα στη σειρά των βιβλίων με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ. Η ουδέτερη, άχρωμη περιγραφή των συνθηκών που προκαλούν θάνατο στα θύματα με ταυτόχρονη την ανθρωπιστική ματιά στις ζωές τους την ώρα που πέθαιναν (η νεαρή τους ηλικία, η νίκη τους κατά του καρκίνου, τα σχέδιά τους για τον γάμο τους κ. ά.) ήταν ό,τι πιο σαδιστικό έχω συναντήσει ως τώρα και διάβαζα με κομμένη ανάσα. Εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες μαζί με μια συμπάθεια σε ζωές που χάνονταν μου έφεραν ρίγη συγκίνησης, οργή για τον Λούσιεν και αδικία για την ωμότητα της γραφής. Πρέπει όμως να ταυτιστούμε με τα θύματα ώστε να νιώσουμε την ένταση και τον θυμό που γεννάει το «παιχνίδι» της γάτας και του ποντικού με αποδέκτη και τελικό στόχο τον επιθεωρητή Χάντερ, στο πρόσωπο του οποίου πλέον αποτυπώνεται «ένα μπερδεμένο μείγμα απόγνωσης, άγχους και αίσθησης απόλυτης αδυναμίας» (σελ. 223). Δυστυχώς, από το 83^ο κεφάλαιο η ένταση πέφτει κατακόρυφα αφού για υπερβολικά μεγάλο αριθμό σελίδων παρακολουθούμε τα τελευταία βήματα μιας κατά μέτωπον αναμέτρησης μεταξύ των δύο αντιπάλων, με αργό ρυθμό και πολλές περιττές περιγραφές που καθυστερούν αρκετά τις εξελίξεις. Λείπουν η ένταση, το νεύρο και ο κοφτός ρυθμός που χαρακτηρίζουν σε γενικές γραμμές τα βιβλία του Chris Carter και στενοχωρέθηκα που το υπόλοιπο βιβλίο δεν ξεχωρίζει τελικά από άλλα του είδους του αφού καταφεύγει σε εύκολες λύσεις που απλώς γεμίζουν τις σελίδες.

«Ο γρίφος του κακού» είναι μια περιπέτεια γεμάτη αγωνία και περιγράφει ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό εναντίον ενός «τέρατος» που αλλάζει με επιτυχία περσόνες και εμφάνιση, σκοτώνει για ευχαρίστηση και κυκλοφορεί ελεύθερος σε μια μεγαλούπολη όπως το Λος Άντζελες. Ποιο είναι το τελικό του πλάνο; Τι γρίφους δίνει στον Χάντερ για να απαντήσει σωστά και να σώσει μια ανθρώπινη ζωή; Πώς διαλέγει τα θύματά του; Θα κάνει κάποιο λάθος ή θα φέρει σε πέρας το σατανικό του σχέδιο που είναι άρτια σχεδιασμένο από την αρχή ως το τέλος; Ποιοι είναι οι δρόμοι ταμπού που δεν έχει ακολουθήσει ως τώρα κατά τη διάρκεια της έρευνάς του για τα ψυχοπαθητικά μυαλά; Αγωνία, εξελίξεις, μια ένταση που δυστυχώς καταλαγιάζει όσο πλησιάζουμε στο τέλος και άφθονες περιγραφές για το πιο σατανικό μυαλό που έχει γεννηθεί ποτέ με κράτησαν σχεδόν όρθιο μέχρι να φτάσω στο τέλος. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στις περιπέτειες αυτές. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Η γκαλερί των νεκρών 
Τίτλος πρωτοτύπου Gallery of the dead
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτή είναι η ένατη υπόθεση που αναλαμβάνει ο Ρόμπερτ Χάντερ, ένας ιδιοφυής και χαρισματικός άνθρωπος, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Χάρη στο υπόβαθρό του στην ψυχολογία της εγκληματικής συμπεριφοράς τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στη Μονάδα Υπερβίαιων Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, όπου εξετάζονται οι ανθρωποκτονίες με υπερβολικό σαδισμό και βιαιότητα. Η υπόθεση του Χειρουργού τον κουράζει αφάνταστα: Τι θα έπρεπε να αναλύσει πρώτα; Τους φόνους καθαυτούς; Τα θύματα; Τη μεθοδολογία; Τις υπογραφές του δολοφόνου; Τα μηνύματά του; Τους τόπους των εγκλημάτων; Τις τοποθεσίες; Τη θεωρία στην οποία είχε καταλήξει αλλά όχι με βεβαιότητα; Ο δολοφόνος είναι ένα πλάσμα χωρίς ψυχή και με μια κεντρική ιδέα που δεν τη χωράει ανθρώπινος νους. Δεν ακολουθεί συγκεκριμένο μοτίβο θυμάτων και δράσης κι αυτό κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα.

Το πρώτο θύμα με το οποίο ξεκινάει η ιστορία είναι το μοντέλο Λίντα Πάρκερ, μια νομοταγής πολίτης με λευκό ποινικό μητρώο, η οποία βρέθηκε με κομμένα άκρα και γδαρμένο σώμα, με τέτοιο τρόπο που «είχε απομείνει μια γκροτέσκα μάζα από καφεκόκκινο μυικό ιστό, γυμνά όργανα και εκτεθειμένα κόκαλα» (σελ. 29-30). Στην πλάτη της υπάρχει ένα πρόχειρα χαραγμένο μήνυμα γραμμένο στα λατινικά. Το θύμα, το μέρος, το αίμα, η σκηνοθεσία του σώματος είναι όλα κομμάτια ενός γκροτέσκο έργου τέχνης, κάτι που όμως θα καταρριφθεί όταν βρεθεί όχι μόνο το επόμενο αλλά και τα προηγούμενα θύματα του δολοφόνου, μιας και η υπόθεση τραβάει την προσοχή του FBI και συγκεκριμένα του Εθνικού Κέντρου Ανάλυσης Βίαιων Εγκλημάτων, ένα τμήμα που έχει ως βασική αποστολή να προσφέρει βοήθεια στην έρευνα ασυνήθιστων ή επαναλαμβανόμενων βίαιων εγκλημάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και στο εξωτερικό. Ο Έντριαν Κένεντι, επικεφαλής του Κέντρου, εργάζεται στην Ουάσιγκτον όταν μαθαίνει ότι ο Χειρουργός χτύπησε ξανά κι έτσι ταξιδεύει στο Λος Άντζελες με τους πράκτορες Έρικα Φίσερ και Λάρι Γουίλιαμς. Ξέροντας τα προσόντα και τις ικανότητες του Χάντερ του προτείνει να συνεργαστούν για τη διαλεύκανση της υπόθεσης: θα παραμείνει ντετέκτιβ της αστυνομίας του Λος Άντζελες αλλά θα αποκτήσει δικαιοδοσία εθνικής εμβέλειας ώστε να πιάσει το κάθαρμα. Ο Χάντερ απαιτεί τη συμμετοχή και του Γκαρσία και το κυνήγι του Χειρουργού ξεκινάει! Ντιτρόιτ, Γουίτσιτα και τώρα Λος Άντζελες, ακόμη και Τούσον, κάνουν τους εμπλεκόμενους να πηγαινοέρχονται από Πολιτεία σε Πολιτεία με τον χρόνο να τελειώνει και τις δολοφονίες να βελτιώνονται αισθητά ως προς τον τελικό στόχο του δολοφόνου.

Ο συνεργάτης του Ρόμπερτ Χάντερ, Κάρλος Γκαρσία, ήταν ήδη δύο χρόνια ντετέκτιβ όταν επέλεξε να μεταβεί στο Ανθρωποκτονιών. Παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Στο πλάι τους είναι και πάλι η αστυνόμος Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, μια γυναίκα σκληρή που δε χαρίζεται, βλέπουμε όμως πως κέρδισε σταδιακά την εμπιστοσύνη των υφισταμένων της, ο υπαστυνόμος Φρέντερικ Τζάρβις που κλήθηκε στον τόπο του πρώτου εγκλήματος κι έχει πάθει σοκ από αυτό που αντίκρισε, η δρ Κάρολιν Χόουβ, επικεφαλής της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας του Λος Άντζελες και ξανά η Μισέλ Κέλι, που βοήθησε τον Ρόμπερτ Χάντερ στην υπόθεση του βιβλίου «Έναν προς έναν», επικεφαλής της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος του FBI, μια πραγματική ιδιοφυία στη χρήση των υπολογιστών, ικανή να χακάρει σε δευτερόλεπτα διαδικτυακούς σέρβερ και on-line βάσεις δεδομένων. Ιδιαίτερη αναφορά θα κάνω στην Τρέισι Άνταμς, καθηγήτρια ψυχολογίας και εγκληματολογικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, η οποία ήρθε στη ζωή του Χάντερ στο προηγούμενο βιβλίο, είναι έξυπνη, με χιούμορ, ελκυστική κι έχει καταφέρει να αποκωδικοποιήσει κάποιες από τις ενδείξεις της συμπεριφοράς του Χάντερ. Ο ντετέκτιβ, όταν είχε χάσει τη μητέρα του στα επτά του χρόνια έβλεπε τόσο βασανιστικούς εφιάλτες που το μυαλό του, αναπτύσσοντας έναν μηχανισμό αυτοάμυνας, έκανε ό,τι μπορούσε για να τον κρατάει ξάγρυπνο, με τον ύπνο να μετατρέπεται πια σε πολυτέλεια και βασανιστήριο. Μόλις όλο αυτό μειώθηκε αισθητά, έχασε τον πατέρα του κι έτσι οι εφιάλτες επέστρεψαν, μόνο που η Τρέισι δείχνει να αποτελεί μια σημαντική βοήθεια σε όλο αυτό.

Οι περιγραφές των μεθόδων του δολοφόνου, της τελετουργίας της μεταμόρφωσής του, τα αισθήματα που πηγάζουν από τους τόπους των εγκλημάτων είναι σοκαριστικά! Ο Χειρουργός ξέρει πολύ καλά από μακιγιάζ και μεταμορφώσεις, έχει τα κατάλληλα αξεσουάρ και μια μεγάλη συλλογή από περούκες και άλλα τέτοια αντικείμενα, κάτι που τον κάνει έναν πραγματικό χαμαιλέοντα, μόνο που δυστυχώς δε μένει μόνο στην εμφάνιση αλλά υποδύεται τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του ατόμου που θα βάλει στόχο! Ανέκαθεν λάτρευε τη νύχτα, την ησυχία της μα πάνω απ’ όλα το σκοτάδι της, στο οποίο μπορεί να κρυφτεί. Η φαντασία του είναι πιο ισχυρή κι από την ίδια την κόλαση ενώ το επίπεδο της συναισθηματικής αποσύνδεσης από τη ζωή ξεπερνάει κάθε όριο κι έτσι μπορεί να βασανίσει εξίσου άνετα ένα ζώο με έναν άνθρωπο. Έτσι λοιπόν αυτήν τη φορά μελετάμε το πόσο κακό μπορεί να κάνει η αποφασιστικότητα, αφού κάποιος μπορεί ν’ αρχίσει να σκοτώνει έχοντας έναν στόχο και αδιαφορώντας για κοινά στοιχεία μεταξύ των θυμάτων του, αρκεί να θέλει να το κάνει, οπότε η ψυχοπάθειά του είναι επίκτητη κι όχι έμφυτη, αφού πίεσε τον εαυτό του να γίνει συναισθηματικά αποστασιοποιημένο άτομο. Αυτό που μοιάζει με τέχνη στα μάτια του ίσως να μοιάζει σα βίαιος φόνος στα μάτια κάποιου άλλου αλλά έχει παθιαστεί με τη δημιουργία μιας γκαλερί νεκρών. Οι μέθοδοι που ακολουθεί αναγκάζουν τους ντετέκτιβ και τους πράκτορες να αφιερώσουν πολλές ώρες στον εντοπισμό και στην επεξήγησή τους (π. χ. πώς μπορεί κανείς να αποστραγγίσει έναν άνθρωπο από το αίμα του ή πώς να γδάρει ένα ανθρώπινο σώμα χωρίς να προκαλέσει πόνο), θα έβλεπαν όμως ποτέ τη μεγαλοπρέπεια του οράματός του και τη σπουδαιότητα του έργου του; Ο συγγραφέας για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, για τις κρεατόμυγες και πώς φωλιάζουν σε ανοιχτές πληγές με τέτοιο τρόπο που μπορούν να μειώσουν το μέγεθος του ανθρώπινου σώματος στο μισό, για τον Δολοφόνο της Σκακιέρας Αλεξάντερ Πιτσούσκιν που θέλησε να σκοτώσει τόσους ανθρώπους όσους και τα τετράγωνα μιας σκακιέρας αλλά και για το πρότυπό του, τον Χασάπη του Ροστόφ Αντρέι Τσικατίλο που είχε δολοφονήσει 56 ανθρώπους από το 1978 έως το 1980, καθώς και για το ότι ο εκτιμώμενος όγκος αίματος στο ανθρώπινο σώμα αντιστοιχεί κατά προσέγγιση στο 7 με 9 % του βάρους του.

Ρεαλισμός, κινηματογραφικοί διάλογοι και απανωτές εναλλαγές σκηνών προσφέρουν ταχύτητα και παλμό κατά την ανάγνωση του κειμένου. Πέντε άνθρωποι κυνηγούν ένα κατά βάση φάντασμα, αφού δεν ακολουθεί συγκεκριμένα μοτίβα για να καταφέρουν να τον εντοπίσουν ενώ το βασικό του όραμα είναι κάτι που θα δυσκολευτούν πολύ να εντοπίσουν. Η μεγάλη έκπληξη όσο πλησίαζα στο τέλος μου έσφιξε για πολλή ώρα το στομάχι και για άλλη μια φορά κατάλαβα πόσο επικίνδυνη είναι η σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου ενώ ταυτόχρονα διαπίστωσα και πάλι πόσο ταλαντούχος συγγραφέας είναι ο Chris Carter. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στα κείμενά του. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Θανάσιμη κλήση 
Τίτλος πρωτοτύπου The Caller
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτή είναι η όγδοη υπόθεση που αναλαμβάνει ο Ρόμπερτ Χάντερ, ένας ιδιοφυής και χαρισματικός άνθρωπος, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Όταν είχε χάσει τη μητέρα του στα επτά του χρόνια έβλεπε τόσο βασανιστικούς εφιάλτες που το μυαλό του, αναπτύσσοντας έναν μηχανισμό αυτοάμυνας, έκανε ό,τι μπορούσε για να τον κρατάει ξάγρυπνο. Ο ύπνος έγινε πια πολυτέλεια και βασανιστήριο. Μόλις όλο αυτό μειώθηκε αισθητά, έχασε τον πατέρα του κι έτσι οι εφιάλτες επέστρεψαν. Ένας από τους τρόπους καταπολέμησης της αϋπνίας του είναι οι επισκέψεις στη Βιβλιοθήκη του UCLA που λειτουργεί επί εικοσιτετραώρου βάσεως, όπου και γνωρίζει την κοκκινομάλλα Τρέισι Άνταμς. Μήπως ήρθε η ώρα να γνωρίσει μία σύντροφο; Πώς θα το χειριστεί;

Η Τάνια Κέιτλιν δέχεται βιντεοκλήση από την καλύτερή της φίλη, Κάρεν Γουόρντ, την οποία όμως βλέπει φιμωμένη ενώ μια αυστηρή φωνή της απαγορεύει να κλείσει γιατί θα πάθουν κακό και οι δυο τους. Ο άγνωστος της κάνει  δύο φαινομενικά εύκολες ερωτήσεις αλλά τελικά η Τάνια χάνει το παιχνίδι κι έτσι η Κάρεν γίνεται το αντικείμενο ενός γκροτέσκο πίνακα: θραύσματα καθρέφτη βίαια καρφωμένα στο πρόσωπό της, μερικά εκ των οποίων διαπερνούν επιδερμίδα και μυϊκό ιστό, αποκολλώντας ουσιαστικά το πρόσωπο από τη σκελετική δομή του! Ποιον φοβόταν η Κάρεν Γουόρντ και γιατί οπλοφορούσε; Ποιος της αφαίρεσε τη ζωή με τόσο βίαιο τρόπο; Εξίσου ανατριχιαστική είναι η περίπτωση και του δεύτερου θύματος, Κασάντρα Τζένκινσον, και του συζύγου της, κυρίου Τζέι, ενός ζευγαριού που προσπαθεί να ξαναγνωρίσει ο ένας τον άλλον τώρα που ο γιος τους μπήκε στην εφηβεία, μόνο που ο κύριος Τζέι κρύβει ένα μυστικό. Αυτή η ιστορία δίνει κατ’ εμέ τον πιο ανατρεπτικό τόνο στην πλοκή, γιατί ο δολοφόνος, χωρίς να το ξέρει, μπλέκει μ’ έναν άνθρωπο που μπορεί να τον τιμωρήσει πολύ σκληρά έτσι και τον εντοπίσει, μόνο που οι έρευνες του κυρίου Τζέι πάνε κάπου αλλού την υπόθεση.

Ο Κάρλος Γκαρσία ήταν ήδη δύο χρόνια ντετέκτιβ όταν επέλεξε να μεταβεί στο Ανθρωποκτονιών. Παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Δυστυχώς σε αυτό το βιβλίο ο Γκαρσία συμμετέχει ελάχιστα στις έρευνες, μιας και αναφέρεται κυρίως στους τόπους των δολοφονιών και δίνει μόνο κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες που ξετυλίγουν το κουβάρι της υπόθεσης. Αντίθετα, ο Χάντερ έχει σχεδόν πρωταγωνιστικό ρόλο με τέτοιο τρόπο που αδυνάτισε τις ισορροπίες μεταξύ τους. Στο πλάι τους είναι και πάλι η αστυνόμος Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, μια γυναίκα σκληρή που δε χαρίζεται, βλέπουμε όμως πως κέρδισε σταδιακά την εμπιστοσύνη των υφισταμένων της. Παρ’ όλο που ο συγγραφέας σε κάθε βιβλίο γίνεται όλο και καλύτερος εκφραστικά και θεματολογικά, παρ’ όλο που βασίζεται σε έρευνες και εμπειρία ετών, σε αυτό το βιβλίο διαπίστωσα πως έπεσε στην παγίδα της ευκολίας. Δύο γεγονότα που οδηγούν πιο κοντά στη λύση του μυστηρίου μού φάνηκαν κυριολεκτικά σαν «από μηχανής» ριγμένα για να απογειωθεί η δράση και ν’ αρχίσει το ανθρωποκυνηγητό ενός φριχτού κατά συρροή δολοφόνου, δεν είναι τυχαίο μάλιστα που από κείνα τα σημεία άρχισαν και τα κεφάλαια να μικραίνουν. Η αγωνία, η ένταση, οι εκπλήξεις και η πραγματική ταυτότητα του εγκληματία με άφησαν με κομμένη ανάσα, αν και δεν έπαψα να σκέφτομαι αυτές τις δύο λεπτομέρειες.

Ο συγγραφέας για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, ότι κάθε χρόνο στις ΗΠΑ περισσότεροι από 6.000.000 άνθρωποι παρακολουθούνται εμμονικά κι αυτά τα νούμερα δε λάμβαναν υπόψιν την παρακολούθηση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου το πράγμα έχει πλέον ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Ως εμμονική παρακολούθηση ορίζεται η ανεπιθύμητη ή εμμονική προσοχή που δείχνει ένα άτομο για ένα άλλο, κάτι που πηγάζει συνήθως από απόρριψη, ζήλια, εκδίκηση, φθόνο, ανασφάλεια ή εμμονικό καταναγκασμό. Επίσης, διαπίστωσα πως υπάρχουν «ανοργάνωτοι» δολοφόνοι, που δεν έχουν σκοπό να σκοτώσουν τα θύματά τους αλλά το κάνουν από μια ανεξέλεγκτη βίαιη παρόρμηση και «οργανωμένοι», έξυπνοι, οργανωτικοί και πειθαρχικοί. Το γεγονός όμως ότι κάποιος φτάνει στο έκτο στάδιο παραβατικής συμπεριφοράς, με επιθετικότητα και βία απέναντι σε ανθρώπους, και μάλιστα κατ’ επανάληψη σπάει αρκετά τα στερεότυπα της συμπεριφοράς των εμμονικών διωκτών, εκ των οποίων κανείς ποτέ δεν έκανε κάτι τέτοιο κατά συρροή, όχι τουλάχιστον σε διάστημα τριών μερών, αφού ο κάθε θάνατος-απώλεια του θύματος που είναι και ο σκοπός της ζωής τους επιφέρει βαθιά αισθήματα ενοχής και θλίψης που τους απομονώνουν για μήνες ή και χρόνια. Επιπλέον, δεν ήξερα ότι το ανθρώπινο κρανίο μπορεί να αντέξει πίεση μέχρι ενενήντα πέντε κιλά, κάτι που έμαθα με τον ανατριχαστικότερο τρίτο θάνατο. Τέλος, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανεβάζουμε τόσες άχρηστες για τους άλλους κατά βάση μα άφθονες σε όγκο λεπτομέρειες για την προσωπική μας ζωή, που πραγματικά αναρωτήθηκα για το κίνητρο αυτής της διαθεσιμότητας και φοβήθηκα για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί κάποιος να τις εκμεταλλευτεί, γιατί, αν και υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας και προστασίας, δεν τις εφαρμόζει κανένας. «Οι σελίδες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι σαν ένα παζάρι πληροφοριών για ανθρώπους. Πληροφορίες που οι ίδιοι προσφέρουν ελεύθερα ώστε να τις βρει κάποιος άλλος» (σελ. 392).

Η «Θανάσιμη κλήση» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, γεμάτο ωμές περιγραφές, ένταση και σασπένς που μας φέρνει πολύ κοντά στον τύπο του εμμονικού διώκτη, πώς κινείται, τι σκέφτεται, γιατί προβαίνει κάποιες φορές στο έγκλημα, πόσο σημαντικό είναι γι’ αυτόν να παρακολουθεί το θύμα του, πόσο μεγάλο κενό αφήνει πίσω του τυχόν απώλεια κλπ. Ρεαλισμός, κινηματογραφικοί διάλογοι και απανωτές εναλλαγές σκηνών προσφέρουν ταχύτητα και παλμό κατά την ανάγνωση του κειμένου. Η μεγάλη έκπληξη όσο πλησίαζα στο τέλος μου έσφιξε για πολλή ώρα το στομάχι και για άλλη μια φορά κατάλαβα πόσο επικίνδυνη είναι η σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου ενώ ταυτόχρονα διαπίστωσα και πάλι πόσο ταλαντούχος συγγραφέας είναι ο Carter. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στα κείμενά του. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Είμαι ο θάνατος 
Τίτλος πρωτοτύπου I am Death
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτή είναι η έβδομη υπόθεση που αναλαμβάνει ο Ρόμπερτ Χάντερ, ένας ιδιοφυής και χαρισματικός άνθρωπος, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών. Τις δύο εβδομάδες που του έδωσαν υποχρεωτική άδεια μετά την υπόθεση που διάβασα στο «Έναν προς έναν» ασχολήθηκε με το FBI και την περίπτωση του «Διαβολικού», οπότε τώρα επέστρεψε στο γραφείο του και στο πλάι του συνεργάτη του, Κάρλος Γκαρσία.

Ο Γκαρσία ήταν ήδη δύο χρόνια ντετέκτιβ όταν επέλεξε να μεταβεί στο Ανθρωποκτονιών. Παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Παρ’ όλες τις δύσκολες στιγμές που έζησε στο «Έναν προς έναν», παραμένει στην υπηρεσία και μαζί με τον Χάντερ μπλέκουν σ’ έναν πραγματικό εφιάλτη! Ο δολοφόνος δεν αφήνει τίποτα στην τύχη, κανείς δεν μπορεί να βρει τον συνεκτικό δεσμό μεταξύ των θυμάτων, δε σκοτώνει από ένστικτο ή παρόρμηση ούτε βάσει μοτίβου, είναι προσεκτικός, υπομονετικός, οργανωμένος, πολυμήχανος και ευφυής, δηλαδή ο τέλειος θηρευτής!

Ο συγγραφέας για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, ότι ένας άνθρωπος χάνει τη ζωή του στην Πόλη των Αγγέλων κάθε 39 ώρες, αν και το έγκλημα δε θεωρείται σημαντική είδηση, παρεκτός και χαρακτηρίζεται από παράγοντες που τραβούν την προσοχή, χρήση δηλαδή υπερβολικής βίας, διάπραξη από κάποιον διάσημο ή έναν κατά συρροή δολοφόνο. Επίσης, ότι εξαφανίζονται 200-300 άνθρωποι κάθε μήνα στην περιοχή με τον αριθμό να διπλασιάζεται αν προσθέσουμε και τα ανήλικα παιδιά (απ’ αυτό το ποσοστό, μόνο το 70% ανευρίσκεται). Έχουμε φυσικά και τις σκληρές εικόνες από τους τόπους του εγκλήματος (δεν ήξερα ότι και τα δύο άντερα μαζί εκτείνονται σε μήκος 8 μέτρων ή τι συμβαίνει στο σώμα μας όταν μας κρεμάνε ανάποδα για αρκετή ώρα, κάτι που σταδιακά οδηγεί στον θάνατο).

Η ταυτότητα του δολοφόνου αποκαλύπτεται σταδιακά μέσα από εικόνες της καθημερινότητάς του και στοιχεία της ταυτότητάς του που βγαίνουν στο φως αναπάντεχα, χαρίζοντάς μου ανατριχίλα στην ιδέα πως τον πλησιάζουμε. Οι δολοφονίες είναι αποτρόπαιες (πανίσχυρο περιστροφικό τριβείο πάνω σε ανθρώπινο πρόσωπο, βασανιστήρια με μαστίγιο κ. ά.) και η τελική αποκάλυψη βάζει τα πράγματα στη σωστή σειρά, αφήνοντάς με άφωνο με την εσκεμμένα λανθασμένη οπτική γωνία της αφήγησης! Η ανατροπή είναι αρκετά μεγάλη και μου έδειξε πόσο εύκολα μπορεί να μετατραπεί ο πόνος σε μίσος, χωρίς αυτό φυσικά να δικαιολογεί τις δολοφονίες. Επίσης, λυπήθηκα πολύ το παιδί που απήχθη και σε τι συνθήκες ζούσε, γιατί σταδιακά έβλεπα την αθώα, ανέμελη εντεκάχρονη ζωή του να μετατρέπεται σε σκουπίδια και τον ίδιο σ’ ένα εκφοβιστικά υπάκουο «Σαμιαμίδι», βορά στις ορέξεις και τις διαθέσεις του απαγωγέα του. Ο Chris Carter στα κείμενά του δημιουργεί ατμόσφαιρα που σε παρασέρνει και σε φέρνει αντιμέτωπο με τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου, δείχνοντάς σου πως ο καθένας μπορεί να γίνει θύμα κάποιου. Απλώς, εδώ παίζει πολύ έξυπνα με αυτήν την ιδέα.

Το «Είμαι ο Θάνατος» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, γεμάτο ωμές περιγραφές, ένταση και σασπένς. Ρεαλισμός, κινηματογραφικοί διάλογοι και απανωτές εναλλαγές σκηνών προσφέρουν ταχύτητα και παλμό κατά την ανάγνωση του κειμένου. Η μεγάλη έκπληξη όσο πλησίαζα στο τέλος μου έσφιξε για πολλή ώρα το στομάχι και για άλλη μια φορά κατάλαβα πόσο επικίνδυνη είναι η σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου ενώ ταυτόχρονα διαπίστωσα και πάλι πόσο ταλαντούχος συγγραφέας είναι ο Carter. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στα κείμενά του. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Διαβολικός 
Τίτλος πρωτοτύπου An evil mind
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτή είναι η έκτη υπόθεση που αναλαμβάνει ο Ρόμπερτ Χάντερ, ένας ιδιοφυής και χαρισματικός άνθρωπος, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών. Σε αυτό το βιβλίο μάλιστα, χάρη στην εμφάνιση ενός ανθρώπου από το παρελθόν, μαθαίνουμε για την καθημερινότητα του ντετέκτιβ στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, όπου έγινε δεκτός ως «εξαιρετική περίπτωση» και από όπου αποφοίτησε μόλις στα 19 με πτυχίο Ψυχολογίας για να συνεχίσει με διδακτορικές σπουδές στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία. Δυστυχώς, κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, ξαναβιώνουμε τις τελευταίες στιγμές της μητέρας του από καρκίνο και τα συναισθήματά του από αυτήν την περιπέτεια καθώς και τον αρραβώνα του με την Τζέσικα Πίτερσεν λίγο πριν τη μεγάλη ανατροπή στις ζωές τους.

Η αστυνόμος της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες Μπάρμπαρα Μπλέικ αναγκάζεται να ακυρώσει την άδεια του Ρόμπερτ Χάντερ που του έδωσε μετά την εξαντλητική έρευνα που οδήγησε στον δολοφόνο του προηγούμενου βιβλίου. Στο γραφείο της εμφανίζονται ο Έντριαν Κένεντι, επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Ανάλυσης Βίαιων Εγκλημάτων του FBI (NCAVC) και της Μονάδας Συμπεριφορικής Ανάλυσης (ειδικό τμήμα του FBI που παρέχει υποστήριξη σε εθνικές και διεθνείς αστυνομικές διευθύνσεις που ερευνούν ασυνήθιστα ή καθ’ έξιν βίαια εγκλήματα) και η ειδική πράκτορας Κόρτνι Τέιλορ. Ο λόγος; Ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου στο Γουαϊόμινγκ, στο πορτμπαγκάζ του οποίου βρέθηκαν τα ακέφαλα πτώματα δύο γυναικών, συνελήφθη αλλά είπε πως θα μιλήσει μόνο στον Ρόμπερτ Χάντερ!

Κι αυτή είναι η αρχή μιας νέας ανατριχιαστικής ιστορίας γύρω από έναν δολοφόνο που κορνιζάριζε κομμάτια από το δέρμα των θυμάτων του και κατάφερε να ξεσηκώσει ολόκληρο το FBI, παρασύροντας μαζί του και τον Ρόμπερτ Χάντερ που τον δανείστηκε η ομοσπονδιακή υπηρεσία. Σε αυτό το βιβλίο δεν έχουμε να κάνουμε με στάδια επίλυσης γρίφων και κυνήγι δολοφόνου, αντίθετα, ξέρουμε τον ένοχο, έχει συλληφθεί, μόνο που εκκρεμούν άλλες σοβαρές ελλείψεις κι αυτές παρακολουθούμε, μιας και ο serial killer επιφυλάσσει απανωτές εκπλήξεις στους πράκτορες, καταστρέφοντας κάθε επιστημονική άποψη πάνω στη συμπεριφορά και την προσωπικότητα των δολοφόνων (ελληνιστί, «τους κάνει να μασάνε τα πτυχία τους» με την περίπτωσή του). Δε γίνεται να μείνεις απαθής όταν ακούς τον δολοφόνο να λέει πως απλά ήταν περίεργος: «Ήθελα να κατανοήσω εις βάθος τι οδηγεί ένα άτομο στο να σκοτώνει δίχως κανένα συναίσθημα ή μεταμέλεια. Υπήρχε ένα μεγάλο ερώτημα στο μυαλό μου: είναι όλοι οι ψυχοπαθείς γεννημένοι έτσι, εκ φύσεως, ή είναι δυνατόν κάποιος να γίνει τέτοιος με τη δύναμη της θέλησής του και μόνο;…για να γίνει κάποιος σαν εμένα, πρέπει να ακολουθήσει μια μακροχρόνια μαθησιακή διαδικασία. Έπρεπε να εξελιχθώ, να προσαρμοστώ, να αυτοσχεδιάσω και να γίνω πιο ευρηματικός όσο περνούσαν τα χρόνια» ή ακόμη χειρότερα να θέλει να μεταλαμπαδεύσει αυτήν τη γνώση: «Κάποιοι από αυτούς θέλουν να μάθουν. Θέλουν να βρουν κάποιον που να τους διδάξει. Κάποιον σαν εμένα» (σελ. 174).

Ο συγγραφέας για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ για τα γνωρίσματα της διασχιστικής διαταραχής ταυτότητας, για τον λόγο που παίρνουν τρόπαια από τα θύματά τους οι εγκληματίες και ποια είναι αυτά συνήθως, για τη στατιστική έρευνα που υποστηρίζει πως ανά πάσα στιγμή κυκλοφορούν ελεύθεροι τουλάχιστον πεντακόσιοι κατά συρροή δολοφόνοι στις ΗΠΑ, πως υπάρχουν διάφορες κατηγορίες: σκοτώνουν για προσωπική ευχαρίστηση ή ακούνε φωνές ή νομίζουν πως κάνουν θεάρεστο έργο σκοτώνοντας αμαρτωλούς ή πραγματοποιούν τις σκοτεινές τους επιθυμίες και τέλος για το ότι αυτοί οι ψυχοπαθείς ανήκουν είτε στους θυματοκεντρικούς είτε στους επιθετικούς ή βιαιοκεντρικούς τύπους.

Ολοκληρώνοντας τη νέα περιπέτεια του Ρόμπερτ Χάντερ μου δημιουργήθηκαν πολλές και αντικρουόμενες σκέψεις, τόσο πάνω στην πλοκή όσο και ως προς το επιμύθιο. Αφήνοντας εντελώς έξω από την ιστορία τον συνεργάτη Κάρλος Γκαρσία, έχουμε να κάνουμε με την πιο προσωπική υπόθεση του Χάντερ, μιας και βγαίνουν στο φως οι δύσκολες στιγμές του και η ψυχοσυναισθηματική χιονοστιβάδα που τις ακολούθησε, μιας και ο serial killer δίνει πληροφορίες αλλά και απαιτεί ώστε να προχωρήσει στις επόμενες αποκαλύψεις. Άλλη μια ριζική αλλαγή λοιπόν είναι και αυτή της παράθεσης των γεγονότων, μιας και ο δολοφόνος συνελήφθη και αποκαλύπτει ένα προς ένα τα εγκλήματά του, κρατώντας όμως για το τέλος έναν μεγάλο άσο: ένα από τα θύματά του είναι ακόμη ζωντανό ενώ ο ίδιος συνδέεται με απρόσμενο τρόπο με τη ζωή του Χάντερ! Αφηγηματικά λοιπόν έχουμε ένα πείραμα του συγγραφέα, που πιστεύω πως θα αποθαρρύνει κάποιον αν αυτή είναι η πρώτη επαφή του με τον κόσμο του ντετέκτιβ και ίσως ενθουσιάσει όσους τον ακολουθούν πιστά. Προσωπικά, διαπίστωσα πως ο Chris Carter δεν εφησυχάζει ούτε ως προς τις έρευνές του ούτε ως προς την εξέλιξη και τη σκιαγράφηση του πρωταγωνιστή του.

Αυτό που με δυσαρέστησε παρ’ όλ’ αυτά είναι το γεγονός πως το τέρας αυτό θέλησε να βιώσει όλες τις συναισθηματικές εκφάνσεις των κατά συρροή δολοφόνων κάνοντας διαφορετικές απάνθρωπες δολοφονίες κάθε φορά κι αυτές παρουσιάζονται με τη μορφή της κατάθεσης αλλά κι ενός παιχνιδιού μεταξύ Χάντερ και ενόχου. Δεν αμφισβητώ την αξία ενός συγγραφέα όπως ο Chris Carter, απλώς με το συγκεκριμένο βιβλίο αναρωτήθηκα πιο έντονα από ποτέ γιατί να υπάρχει τόση βία, γιατί να μπαίνουμε τόσο βαθιά στην ψυχολογία ενός αποτρόπαιου πλάσματος; Ακόμη κι αν είναι αληθινά περιστατικά, δεν παύουν να μου φέρνουν ανατριχίλες και σύγκρυο κάθε φορά που τα θυμάμαι. Η νέα περιπέτεια του Χάντερ είναι για γερά στομάχια και το συστήνω μόνο σε όσους έχουν αντοχές. Γιατί να δοθούν βορά στον αναγνώστη όλες αυτές οι ασύλληπτες περιπτώσεις, που επιπλέον ποικίλουν ως προς τη μέθοδο βασανισμού, εκτέλεσης και περαιτέρω επεξεργασίας (κανιβαλισμός, γδάρσιμο, έκρηξη υγρού αζώτου και άλλα); Η απάντηση με περίμενε και πάλι στο τέλος. Πρέπει να περάσεις μέσα από την κόλαση για να νιώσεις και ν’ αγαπήσεις πραγματικά τον παράδεισο. Έτσι, μέσα από μια σειρά εμετικών και σκληρών περιστατικών και μετά από ένα αγωνιώδες κυνήγι ενάντια στον χρόνο οδηγούμαστε σ’ ένα αναπάντεχο τέλος, κάτι που δίνει άφθονη τροφή για σκέψη απέναντι στη «θεία και την ανθρώπινη δικαιοσύνη». Διαπίστωσα μάλιστα πως, παρ’ όλους τους συγγραφικά συναρπαστικούς μοχλούς πίεσης που άσκησε ο Διαβολικός για να φέρει τον Χάντερ και την Τέιλορ στα όριά τους, ακόμη και να στραφούν ο ένας εναντίον του άλλου ή να αποπειραθούν να τον σκοτώσουν, κάνοντάς τον ήρωα, υπάρχει πάνω απ’ όλα η δικαίωση και η ψυχική γαλήνη που οφείλουν να νιώσουν οι συγγενείς των θυμάτων μιας εικοσιπεντάχρονης καριέρας δολοφόνου με πάνω από ογδόντα νεκρούς!

«Ο Διαβολικός» είναι ένα εντελώς διαφορετικό βιβλίο από όσα της σειράς έχω διαβάσει ως τώρα. Όχι μόνο δεν υπάρχει κυνήγι δολοφόνου αλλά και τα εγκλήματα καταγράφονται με όλες τις δυνατές ανατριχιαστικές λεπτομέρειες εν είδει περιστατικών που αφηγείται ο serial killer ενώ ταυτόχρονα ο Ρόμπερτ Χάντερ φτάνει στα όρια των αντοχών και της ψυχραιμίας του, διαπιστώνοντας πως ο αντίπαλός του είναι ικανότατος στο να πατάει τα σωστά κουμπιά, τη στιγμή που κρατάει στα χέρια του τις τύχες των θυμάτων του και αποκαλύπτει τις πληροφορίες που χρειάζεται το FBI μία προς μία. Πρόκειται για μια διαφορετική πλοκή και για μια εντελώς επαναστατική αφήγηση που δείχνει ότι ο συγγραφέας δεν εφησυχάζει ούτε ακολουθεί την πεπατημένη των εύκολων και στερεότυπων λύσεων.

Βιβλίο Έναν προς έναν
Τίτλος πρωτοτύπου One by one
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτή είναι η πέμπτη υπόθεση που αναλαμβάνει ο Ρόμπερτ Χάντερ, ένας ιδιοφυής και χαρισματικός άνθρωπος, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας, μερικούς μήνες μετά την επίλυση των φόνων του «Γλύπτη». Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών.

Από την άλλη, ο συνεργάτης του, Κάρλος Γκαρσία, ήταν ήδη δύο χρόνια ντετέκτιβ όταν επέλεξε να μεταβεί στο Ανθρωποκτονιών. Παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Μόνο που αυτήν τη φορά ο Γκαρσία θα καταλάβει πόσο πολύ επηρεάζει η δουλειά του την οικογενειακή αρμονία και γαλήνη, κάτι που θα τον οδηγήσει σε κάποιες αναθεωρητικές σκέψεις.

Αυτό το ντουέτο αναλαμβάνει μια φριχτή στη σύλληψή της υπόθεση: άγνωστος άντρας ανεβάζει στο internet σκηνές βασανισμού, τις οποίες έχει επιλογή το κοινό να ψηφίσει! Και σε αυτό το βιβλίο έχουμε το γνωστό μοτίβο: θύματα με ευρηματικούς, σοκαριστικούς και ανατριχιαστικούς τρόπους δολοφονίας και βασανισμών, αγώνας δρόμου ενάντια στον χρόνο να βρουν οι ντετέκτιβ τον δολοφόνο πριν σκοτώσει κι άλλους, συναρπαστικές λεπτομέρειες με τις διαδικασίες που χρησιμοποιούνται για ταυτοποιήσεις, έρευνα αρχείων κλπ. Η αστυνόμος στην ίδια Διεύθυνση Μπάρμπαρα Μπλέικ, ο Ντένις Μπάξτερ, επικεφαλής της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Αστυνομίας του Λος Άντζελες και η Μισέλ Κέλι, επικεφαλής της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος του FBI, πραγματική ιδιοφυία στη χρήση των υπολογιστών, ικανή να χακάρει σε δευτερόλεπτα διαδικτυακούς σέρβερ και on-line βάσεις δεδομένων, σπεύδουν προς βοήθεια, με τα θύματα και τους θεατές να αυξάνονται γεωμετρικά με κάθε νέα δολοφονία.

Η κεντρική ιδέα των φόνων είναι ευρηματική. Πρόκειται για μια κραυγή αγωνίας ως προς τον βαθμό αλληλεπίδρασης και εθισμού με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι ανατριχιαστικό το πόσο γρήγορα μπορεί να διαδοθεί κάτι όχι απλά διαφορετικό αλλά άρρωστα εθιστικό και στη συνέχεια να ανέβουν τα best of ξανά στα μέσα. Γιατί ο άνθρωπος συμμετέχει σε κάτι που θα οδηγήσει στον θάνατο; Πόσο σημαντικό για τις ζωές μας είναι να γίνει viral κάτι από αυτά που εμείς θα ανεβάσουμε; Με τις ανατριχιαστικές αυτές σκέψεις, ο συγγραφέας δείχνει τον βαθμό χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Μια λεζάντα αποτυπώνει εμμέσως το μήνυμα στον εγκέφαλο κι ο αναγνώστης δε χρειάζεται να διαβάσει το άρθρο ή να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες: η φήμη αρκεί και έχει μεγάλη ισχύ. Κι αυτό σε συνδυασμό με το ότι η κοινωνία σήμερα γουστάρει να καθορίζει τι θα συμβεί στις ζωές των άλλων (δείτε πόσο μεγάλη απήχηση έχει η ψηφοφορία σε παιχνίδια τύπου Big Brother) δίνει άφθονη τροφή στον ψυχοπαθή δολοφόνο και βασανιστή. «Το πρόβλημα είναι ο λόγος που τα ριάλιτι είναι τόσο δημοφιλή και υπάρχει τόσο μεγάλη ποικιλία τους στην τηλεόραση. Είναι σχεδιασμένα ώστε να δίνουν στον κόσμο την ψευδαίσθηση της δύναμης. Της δύναμης να ελέγξουν τι θα συμβεί σε μια δεδομένη κατάσταση. Της δύναμης να επιλέξουν τη μοίρα κάποιου ατόμου, ας πούμε. Και αυτή η δύναμη είναι εθιστική» (σελ. 131). Επιπλέον, ο συγγραφέας κατάφερε με απλό τρόπο να μου δείξει πώς γίνεται να ανέβει κάτι στο Διαδίκτυο χωρίς να εντοπιστεί, μέσω διαδικασιών πολύπλοκων μεν, εύληπτων όμως μέσα από το κείμενο.

Ο Chris Carter, με ειδίκευση σπουδών στην εγκληματική συμπεριφορά και μέλος της ομάδας Εγκληματολογικής Ψυχολογίας της Εισαγγελίας της Πολιτείας του Μίσιγκαν, συνεχίζει να μεταφέρει την εμπειρία του και τις απόψεις του στα κείμενά του, χαρίζοντάς μου ξανά μια ανατριχιαστική αληθοφάνεια στις πράξεις και το σκεπτικό ενός δολοφόνου. Πάντως, ο συγγραφέας, που για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας (χάρη σε αυτόν έμαθα τα βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός ψυχοπαθούς, τη συμπεριφορά του, τις αντιλήψεις του, τη νοοτροπία του στην παρούσα υπόθεση, καθώς και κάποιες ψυχολογικές προεκτάσεις που δε γίνονται ευρύτερα αντιληπτές σε μια συζήτηση αν δεν είσαι γνώστης επ’ αυτού), δε γράφει επιφανειακά ή με σκοπό να προκαλέσει αλλά ξέρει να τοποθετεί και διακριτικά κοινωνικά μηνύματα στα γραπτά του και να φωτίζει διάφορες και διαφορετικές πλευρές της αμερικανικής κοινωνίας, δημιουργώντας έτσι μια ολοκληρωμένη τοιχογραφία του Λος Άντζελες. À propos, για άλλη μια φορά σηκώνει τα χέρια ψηλά με τον βαθμό παράνοιας που συναντάει κανείς στο υπέροχο και συναρπαστικό κατά τα άλλα αυτό μέρος, στο οποίο και πάλι μας ταξιδεύει με κινηματογραφική ματιά και μας ξεναγεί στα do’s and don’t’s της πόλης. «-Τούτη η πόλη δεν έχει συνείδηση. Δεν έχει έλεος» (σελ. 164).

Οι δολοφονίες είναι ανατριχιαστικές (ειδικά αυτή με τις ταραντούλες μου έφερε ναυτία), το περιβάλλον κλειστοφοβικό και γεμάτο σασπένς ενώ το κίνητρο και η σκέψη που κρύβονται πίσω από τις δολοφονίες και ο συνεκτικός δεσμός μεταξύ των θυμάτων συγκροτούν μια εικόνα απόλυτα λογική, βαθιά ανθρώπινη, που όμως χάνει την αξία της εφόσον ο δολοφόνος προχωράει σε τέτοιες ανούσιες πράξεις. Το δε γεγονός πως η λύση ήρθε σχεδόν ουρανοκατέβατη και τυχαία το προσπέρασα γιατί ο Chris Carter στα κείμενά του δημιουργεί ατμόσφαιρα που σε παρασέρνει και σε φέρνει αντιμέτωπο με τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου, δείχνοντάς σου πως ο καθένας μπορεί να γίνει θύμα κάποιου. Το «Έναν προς έναν» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, γεμάτο ωμές περιγραφές, ένταση και σασπένς. Ρεαλισμός, κινηματογραφικοί διάλογοι και απανωτές εναλλαγές σκηνών προσφέρουν ταχύτητα και παλμό κατά την ανάγνωση του κειμένου. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Ο Γλύπτης
Τίτλος πρωτοτύπου The death sculptor
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτή είναι η τέταρτη υπόθεση που αναλαμβάνει ο Ρόμπερτ Χάντερ, ένας ιδιοφυής και χαρισματικός άνθρωπος, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών. Σε αυτό το μυθιστόρημα μάλιστα μαθαίνουμε πόσο διαφορετικός ήταν ο Χάντερ από μικρός: μπορούσε να μαθαίνει γρηγορότερα από τους περισσότερους κι ενώ ο μέσος μαθητής τελείωνε στα δεκατέσσερα το γυμνάσιο, εκείνος είχε ήδη βγάλει την ύλη του δημοτικού και του γυμνασίου στα έντεκα, εξ ου και η φοίτησή του στη Σχολή Μέρμαν για Χαρισματικά Παιδιά: «-Έκανες το πρόγραμμα της Μέρμαν να μοιάζει τόσο εύκολο, που δεν ήξεραν σε ποια τάξη να σε βάλουν» (σελ. 139).

Από την άλλη, ο συνεργάτης του, Κάρλος Γκαρσία, είναι παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, μιας και αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Σε αυτό το βιβλίο μάλιστα τονίζεται ακόμη περισσότερο ο υπομονετικός χαρακτήρας της Άννας Γκαρσία ως προς τα ξενύχτια και την αγωνία του άντρα της ενώ αυτή η πληροφορία χρησιμοποιείται ως αντίβαρο στη συναισθηματική μοναξιά του Ρόμπερτ Χάντερ, που έχει συνειδητοποιήσει ποιος είναι και τι του στοιχίζει μια δουλειά που την αγαπάει πολύ.

Αυτό λοιπόν το ντουέτο αναλαμβάνει την πιο φριχτή ως τώρα υπόθεση που έχουν συναντήσει, μιας και αρχικά τουλάχιστον δε φαίνεται κάποιος συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα θύματα κι επιπλέον ο τρόπος θανάτου είναι ασύλληπτα απάνθρωπος. Κομμένα μέλη και ζωτικά όργανα, κομμάτια και σάρκες έχουν αφαιρεθεί βασανιστικά αργά και σαδιστικά για να σχηματίσουν γλυπτά ενώ ο πρώην κάτοχός τους δέχεται τη φροντίδα που χρειάζεται για να μην πεθάνει από την αιμορραγία των κολοβομένων ή αφαιρεμένων μελών μέχρι να τελειώσει το δημιούργημά του ο φονιάς. Ο συγγραφέας επιπλέον δεν είναι καθόλου φειδωλός στις περιγραφές του, φτάνοντάς με στο σημείο να αναρωτηθώ αν είναι απαραίτητες όλες αυτές οι λεπτομέρειες ώστε ν’ αποτυπωθεί περισσότερο η ατμόσφαιρα φόβου και πανικού που επικρατεί όσο τα θύματα αυξάνονται ή δίνονται χάριν εντυπωσιασμού. Ειδικά στο σημείο που κάποιος από αυτούς δεν ένιωθε τίποτα γιατί ο δολοφόνος είχε μαχαιρώσει ακριβώς τον σπόνδυλο που απαιτείται για να παραλύσει από τον λαιμό και κάτω, με εκτενείς ιατρικές αναφορές από την ιατροδικαστή που τον εξέτασε, μου χάρισε πάμπολλα κύματα ανατριχίλας. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Δεν μπορώ φυσικά να παραβλέψω το γεγονός πως η γραφή είναι εθιστική και συναρπαστική, ειδικά για όσους έχουν γερό στομάχι. Δεν κατάφερα να προσπεράσω ούτε μια σειρά από τις περιγραφές των δολοφονιών ούτε όμως και από το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο κινούνται οι Χάντερ και Γκαρσία κατά τη διάρκεια των ερευνών τους. Πάντως, ο συγγραφέας, που για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας (χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ όλα τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του τεστ κηλίδων μελάνης Ρόρσαχ στην παρούσα υπόθεση), δε γράφει επιφανειακά ή με σκοπό να προκαλέσει αλλά ξέρει να τοποθετεί και διακριτικά κοινωνικά μηνύματα στα γραπτά του και να φωτίζει διάφορες και διαφορετικές πλευρές της αμερικανικής κοινωνίας, δημιουργώντας έτσι μια ολοκληρωμένη τοιχογραφία του Λος Άντζελες.

Στον «Γλύπτη» έχουμε το γνωστό μοτίβο: θύματα με κοινό τρόπο δολοφονίας και βασανισμών, αγώνας δρόμου ενάντια στον χρόνο να βρουν οι ντετέκτιβ τον δολοφόνο πριν σκοτώσει κι άλλους, συναρπαστικές λεπτομέρειες με τις διαδικασίες που χρησιμοποιούνται για ταυτοποιήσεις, έρευνα αρχείων κλπ., με έμφαση αυτήν τη φορά στο χακάρισμα και στην πολύτιμη ψηφιοποίηση δεδομένων, εγγράφων και πληροφοριών, όλα διάσπαρτα κομμάτια ενός παζλ που φαίνεται να μην έχουν συνεκτικότητα. Ανατροπές, εμπόδια και απρόβλεπτες εξελίξεις, λέξεις-κλειδιά και λεπτομέρειες που πρέπει να δώσεις μεγάλη σημασία για να σε οδηγήσουν εκεί που πρέπει και η ένταση κορυφώνεται από σελίδα σε σελίδα. Ομολογουμένως οι έρευνες αργούν να μπουν στη σωστή πορεία, κάτι που δίνει την ευκαιρία στον συγγραφέα να προσθέσει δευτερεύουσες ιστορίες, να αλλάξει τις οπτικές γωνίες αφήγησης και να βάλει τον αναγνώστη για τα καλά στο παιχνίδι της έρευνας μιας ταυτότητας ενόχου. Χάντερ και Γκαρσία αλλά και η Άλις Μπόμοντ, που τους «φυτεύει» ο εισαγγελέας της κομητείας του Λος Άντζελες Ντουέιν Μπράντλι, στην κυριολεξία ξεσκονίζουν τα πληροφοριακά συστήματα και αρχεία της πόλης, της κομητείας, της χώρας όλης όσο η σιδηρά προϊσταμένη του Τμήματος, Μπάρμπαρα Μπλέικ δέχεται τις γνωστές άνωθεν πιέσεις για επίλυση της υπόθεσης.

Η Άλις Μπόμοντ είναι μια γυναίκα που συμπάθησα εξαρχής, εισήλθε ως η καλύτερη ερευνήτρια που γνώριζε ο Μπράντλι από το Γραφείο Ερευνών Εισαγγελίας της Κομητείας του Λος Άντζελες κι εξελίχθηκε σε δεινή χάκερ, χαρισματική ντετέκτιβ και παλιά γνώριμος του Χάντερ, με τον οποίο αρχίζει να αναπτύσσεται ένα διακριτικό φλερτ. Ο όγκος και η πίεση της δουλειάς τούς βοήθησε να βρουν αρκετά κοινά στοιχεία ως προς τον τρόπο δράσης που ακολουθούν και να έρθουν πιο κοντά, ο χειρισμός τους όμως από τον συγγραφέα είναι αρκετά διακριτικός και ανθρώπινος. Ας μην ξεχνάμε πως ζουν και δουλεύουν στο Λος Άντζελες, μια πόλη με ποικίλα γούστα κι ενδιαφέροντα, με ανύπαρκτο ύπνο μα πάνω απ’ όλα με πολλούς παρανοϊκούς δολοφόνους: «Με το που έπιαναν έναν μανιακό και τον έστελναν στη φυλακή, άλλοι δύο, τρεις, τέσσερις εμφανίζονταν στους δρόμους. Η ζυγαριά έγερνε στην αντίθετη μεριά. Πόσο ειρωνικό ήταν που η Πόλη των Αγγέλων τραβούσε το κακό περισσότερο από κάθε άλλη στις ΗΠΑ» (σελ. 125). Για άλλη μια φορά, ο συγγραφέας σηκώνει τα χέρια ψηλά με τον βαθμό παράνοιας που συναντάει κανείς στο υπέροχο και συναρπαστικό κατά τα άλλα Λος Άντζελες, στο οποίο και πάλι μας ταξιδεύει με κινηματογραφική ματιά και μας ξεναγεί στα do’s and don’t’s της πόλης.

Στο μυθιστόρημα έχουμε μεταξύ άλλων μια έντονα επικριτική θα έλεγα ματιά απέναντι στο κόστος ψηφιοποίησης και την έλλειψη πόρων από το κράτος. Με απτά παραδείγματα και σωστά επιχειρήματα, μιας και η έλλειψη πρόσβασης από απόσταση μόνο εμπόδια και χρονικές καθυστερήσεις δημιουργεί, σε διάφορα σημεία τονίζει ο συγγραφέας πόσο σημαντικό είναι τα δεδομένα να αναρτώνται σε εθνικές βάσεις ή έστω να αποθηκεύονται σε ηλεκτρονική μορφή για ταχύτερη διερεύνηση. Αν μάλιστα σκεφτείς πως μέρος της έρευνας διεξάγεται σε μια βιβλιοθήκη που ακόμη δουλεύει με δελτιοκαταλόγους καταλαβαίνει κανείς για τι χάσιμο χρόνου μιλάμε. Όταν επιπλέον η βιβλιοθήκη ανήκει σε φυλακή, ο συγγραφέας βρίσκει την ευκαιρία να στηλιτεύσει τις ανισομερείς δημόσιες δαπάνες: «Ως υπάλληλος της Εισαγγελίας, η Άλις καταλάβαινε το λόγο που η ψηφιοποίηση των βιβλιοθηκών στις φυλακές προχωρούσε αργά. Όλες οι ενέργειες της κυβέρνησης συνδέονταν με τον προϋπολογισμό που διέθετε γι’ αυτές. Ο προϋπολογισμός άλλαζε από χρόνο σε χρόνο, βάσει των προτεραιοτήτων που ετίθεντο. Το σωφρονιστικό σύστημα της Καλιφόρνιας άλλαζε ριζικά με νέες μεταρρυθμίσεις και η Άλις μάντευε πως ο εκσυγχρονισμός των βιβλιοθηκών δε βρισκόταν ψηλά στη λίστα προτεραιοτήτων» (σελ. 240).

Ωραία όλα αυτά αλλά με την καθαυτή κεντρική ιδέα τι γίνεται; Όσο κι αν θέλω να γράψω τις σκέψεις μου γι’ αυτήν ή τυχόν αντιρρήσεις και προβληματισμούς που έχω, δε θα μπορέσω να το κάνω γιατί είναι τόσο σαγηνευτική η επίλυση της υπόθεσης, τόσο παραστατικές οι σκηνές των ανακρίσεων και των ερευνών, τόσο ζωντανοί οι διάλογοι και τόσο ποικίλοι οι χαρακτήρες που εξετάζονται και μπερδεύουν ή ξεκαθαρίζουν κάποιες καταστάσεις, που ο αναγνώστης οφείλει στον εαυτό του να αφοσιωθεί στο βιβλίο αυτό απερίσπαστος και ανεπηρέαστος. Γιατί φτιάχνονται τα γλυπτά; Έχει κάποιο σχέδιο ο δολοφόνος ή προχωράει στα τυφλά; Τι θέλει να δείξει με τις πράξεις του; Καθοδηγεί σωστά ή επιφέρει επίτηδες σύγχυση; Φυσικά και είναι δύσκολο να βρεθεί η πραγματική ταυτότητα του δράστη, όμως η τελική αποκάλυψη με εξέπληξε, από την άποψη ότι βασίζεται σ’ ένα στερεότυπο ανθρώπου που δύσκολα θα κατέφευγε σε τέτοιες φρικαλεότητες, είναι όμως απόλυτα δικαιολογημένο και πειστικό το πρίσμα υπό το οποίο δρούσε.

«Ο Γλύπτης» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, γεμάτο ένταση, σασπένς και συναρπαστικά παιχνίδια μυαλού. Οι δύο ντετέκτιβ, Χάντερ και Γκαρσία, δύο πολύ ιδιαίτερες και ξεχωριστές προσωπικότητες, αντιμετωπίζουν έναν πραγματικά κακό δολοφόνο, για τον οποίο γνωρίζουν ελάχιστα και ανακαλύπτουν ακόμη λιγότερα. Ρεαλισμός, κινηματογραφικοί διάλογοι και απανωτές εναλλαγές σκηνών προσφέρουν ταχύτητα και παλμό κατά την ανάγνωση του κειμένου ενώ η καθαυτή υπόθεση με συνεπήρε και με ξενύχτησε για άλλη μια φορά.