Βιβλίο Από πού πάμε για το αύριο;
Συγγραφέας Ανθούλα Αθανασιάδου
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Ανθούλα Αθανασιάδου έγραψε ένα συναρπαστικό εφηβικό μυθιστόρημα για το στρες των πανελλήνιων εξετάσεων, τα αδιέξοδα της εφηβικής ηλικίας, τον αγώνα για επιβίωση των παιδιών ανάμεσα σε χιλιάδες υποχρεώσεις που δεν είναι δική τους επιλογή και πολλά άλλα. Με την πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Μαριάντζελας γνωρίζουμε την οικογένειά της, τις ανασφάλειες και τους φόβους της, τα αδιέξοδα που βλέπει μπροστά της, το δίλημμα ποια δουλειά των γονιών της ν’ ακολουθήσει, τα δικά της όνειρα και σχέδια που δε συνάδουν με το μέλλον που προσδοκούν η μητέρα κι ο πατέρας της κλπ. Η κοπέλα, από τις επτάμιση το πρωί ως τις δέκα το βράδυ, τρέχει σε σχολείο και φροντιστήρια, «στην αναζήτηση της τέλειας αποστήθισης», εν όψει των αγγουριών, όπως λέει η ίδια χαρακτηριστικά, που θα στρωθούν μπροστά της τον επόμενο χρόνο λόγω πανελληνίων. Έχει απελπιστεί: «Το σύστημα που πλέκεται γύρω μας είναι ασφυκτικό». Οι γονείς της διαφωνούν σε όλα μεταξύ τους, εκτός από το ότι πρέπει να πετύχει η κόρη τους στο πανεπιστήμιο. Η μητέρα είναι δικηγόρος διαζυγίων, μια δουλειά που θέλει να την κληρονομήσει η κόρη της. Μπορεί να είναι βαρετή ή δύσκολη αλλά θα εξασφαλίσει την ανεξαρτησία του παιδιού της. Από την άλλη, ο πατέρας είναι επιχειρηματίας, διαθέτει είδη τουριστικού εξοπλισμού σε ξενοδοχεία και τουριστικά καταλύματα, οπότε η κόρη του μπορεί να συνεχίσει την επιχείρησή του.

Μες σε αυτό το περιβάλλον μεγαλώνει ένα φυσιολογικό έφηβο κορίτσι χωρίς ξεκάθαρο στόχο, χωρίς κάποιο ταλέντο ή κλίση, που έχει απορρίψει τις επιλογές των γονιών της αλλά δεν έχει βάλει ακόμη κάτι στη θέση τους. Τι δουλειά θα βρει, πού, με τι συνθήκες, πώς θα αποκτήσει λεφτά για να φτιάξει τη δική της ζωή; Από την άλλη, ξέρει πως το πανεπιστήμιο δεν είναι μια εγγυημένη λύση για το μέλλον, αφού πολλοί νέοι δεν έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ το πτυχίο τους, δουλεύοντας στη λάντζα ή μένοντας άνεργοι. Έχει θυμό: «Μα τι γίνεται με τη γενιά των γονιών μας; Σ’ εμάς πρέπει να βγάλουν όλα τα απωθημένα τους για τις απαίσιες ζωές τους;» (σελ. 36). «…μας παρέδωσαν ένα κουβάρι χωρίς συγκεκριμένες κατευθύνσεις, χωρίς μια πυξίδα καθοδήγησης, με ανύπαρκτες αξίες, με όλα όσα καθόριζαν παλιότερα τη στάση των ατόμων μέσα στην κοινωνία να βρίσκονται υπό κατάρρευση…όλα παίζονται, όλα επαναπροσδιορίζονται, όλα είναι ρευστά…ποιος θα μπει στον κόπο να παλέψει για να χτίσει μια γερή φιλία, μια σωστή ερωτική σχέση, να δουλέψει με τον εαυτό του και τις αδυναμίες του» (σελ. 123).  Δε χάνει ευκαιρία να κοιμάται στα διαλείμματα, αποζητώντας «πέντε λεπτά αμνησίας». Στο πλάι της βρίσκεται ο Γιάννης, το αγόρι της, που σπουδάζει ήδη και ονειρεύεται τη στιγμή που θα διευθύνει ως σεφ τη δική του κουζίνα. Τη στηρίζει, την καταλαβαίνει, την αγαπάει αληθινά και μαζί θα ζήσουν μια σειρά από περιστατικά που θα βάλουν τη σχέση τους σε νέες βάσεις ενώ μια σημαντική εξέλιξη για την καριέρα του Γιάννη θα τους οδηγήσει σε δύσκολες αποφάσεις.

Από την άλλη, έχουμε την κολλητή της Μαριάντζελας, τη Χλόη, μια κοπέλα εντελώς αντίθετη από κείνη, που μπλέκει σε μπελάδες, οι βαθμοί της είναι χαμηλότατοι, οι καθηγητές δεν την εκτιμούν, κοντεύει να μείνει από απουσίες. Είναι ένα κορίτσι που ουσιαστικά μεγαλώνει μόνη της, αφού η μητέρα της είναι νοσοκόμα σε κυλιόμενες βάρδιες. Η επαναστάτρια, αντιδραστική Χλόη, που αψηφά κανόνες και υποχρεώσεις, δεν μπορεί χωρίς τη χαμηλών τόνων κολλητή της και ταυτόχρονα η Μαριάντζελα μόνο κοντά στη Χλόη νιώθει πως μπορεί να αναπνεύσει. Κάτι απρόσμενο θα αλλάξει τη ζωή των κοριτσιών και θα αναγκάσει τη μητέρα της Χλόης να απαιτήσει πλέον από την κόρη της να αναλάβει τις ευθύνες της γιατί εκείνη κουράστηκε. Τα δυο κορίτσια ζουν ένα δύσκολο καλοκαίρι με διάφορες περιπέτειες που θα τις φέρουν πιο κοντά και θα δυναμώσουν τη φιλία τους. Εφηβικοί έρωτες, κρίσεις πανικού, ορμόνες, αδιέξοδα, άγχος και στρες για το αύριο, χωρισμένοι γονείς, σκληρότητα, «με προσδοκίες που δεν αντέχουμε», ένας δύσκολος και καυτός, όχι λόγω θερμοκρασίας, Αύγουστος που θα τις αναγκάσει να πάρουν αποφάσεις, να επιλέξουν, να πληρώσουν το τίμημα, να ωριμάσουν. Ένας Αύγουστος χωρίς διακοπές, με ρουφηγμένα πρόσωπα, μαύρους κύκλους και κουρασμένο ύφος και για τις δύο.

Η συγγραφέας καταφέρνει μέσα από μια σειρά ρεαλιστικών περιστατικών να αποτυπώσει όλες τις δυσκολίες και τον ψυχισμό των εφήβων της σημερινής εποχής και ταυτόχρονα, μέσα από την πλοκή, να δείξει πώς μπορεί κάποιος να βρει τον δικό του δρόμο, έχοντας απελπιστεί από τον εαυτό του, τις προσδοκίες του και τις επιθυμίες του. Η ιστορία κορυφώνεται όταν μπαίνουμε στην τελική ευθεία της τρίτης λυκείου, όπου «…στο σχολείο επικρατεί υπνηλία, ενώ στο φροντιστήριο νευρικότητα…». Όλα δείχνουν μονότονα, κουραστικά, πιεστικά και τότε ένα δεκαεπτάχρονο κορίτσι πέφτει από την ταράτσα, φορτισμένο και στρεσαρισμένο. Αυτό αλλάζει τη νοοτροπία και τον τρόπο σκέψης της Μαριάντζελας και της Χλόης που έχουν παγώσει από το σοκ. «Ένα κορίτσι σαν εμάς. Βασικά…εμείς» (σελ. 92). Αλήθεια: «Πώς ξέρεις πότε έχεις φτάσει στο μη περαιτέρω; Πότε δεν αντέχεις άλλο, ούτε καν να  λύσεις μια ακόμη εξίσωση, ούτε να γράψεις μια ακόμη έκθεση, απλώς δεν μπορείς άλλο;» (σελ. 92). Νέες εξελίξεις, απρόσμενες αλλαγές, θα θέτουν τη φιλία τους διαρκώς σε νέα διλήμματα και προβλήματα, θα καταφέρουν όμως να μείνουν μαζί ως την ενήλικη ζωή που κάποια στιγμή θα διαλέξουν;

Ένα μυθιστόρημα για τα «νέα παιδιά που οδηγούνται στα άκρα απ’ τα αδιέξοδα της ζωής τους» και μια σειρά γεγονότων που αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο τις δύσκολες στιγμές της εφηβείας εν όψει των πανελληνίων και της ενηλικίωσης. Ρεαλισμός, σωστοί διάλογοι, εκπλήξεις, αισιοδοξία, μια μικρή βοήθεια για τη μεγάλη δοκιμασία πριν την ωριμότητα. «…θα ‘πρεπε να χαιρόμαστε τα δεκαεφτά μας χρόνια, να περιμένουμε με λαχτάρα την επόμενη μέρα… για να χαρούμε τα νιάτα μας, τις εκδρομές, τους έρωτες και τις φιλίες μας. Γιατί δεν θα ξαναείμαστε ποτέ δεκαεφτά χρόνων, γεμάτες ενέργεια και προσδοκίες. Αλλά ένα σιχαμερό σύστημα μας ψαλιδίζει αυτές τις προσδοκίες, μας ρουφάει την ενέργεια…» (σελ. 94). Το τέλος συστήνει με τον καλύτερο τρόπο την εσωτερική αναζήτηση που οφείλουν να κάνουν τα παιδιά καθώς και τις λύσεις που υπάρχουν αν τύχει να έχουν αυτιά και μάτια ανοιχτά για κάτι καλύτερο, γι’ αυτό που θα τους δείξει σε τι πραγματικά μπορούν να διαπρέψουν αν το ακολουθήσουν με πάθος και όραμα. Μια γλυκόπικρη ιστορία γεμάτη ρεαλισμό και αγάπη για την αληθινή ζωή, αυτήν έξω από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια.

The post «Από πού πάμε για το αύριο;», της Ανθούλας Αθανασιάδου, εκδ. Κέδρος appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Το κορίτσι που δεν θυμόταν πότε φόρεσε την πανοπλία 
Συγγραφέας Μάγια Δεληβοριά
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα / Αλληγορία
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Μάγια Δεληβοριά γράφει ένα δυνατό και συναρπαστικό αλληγορικό μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί κι είναι γεμάτο από σημαντικές παρατηρήσεις πάνω στην ψυχολογία και στα ανθρώπινα συναισθήματα. Πρόκειται για μια ιστορία που θα τη χαρακτήριζα αβίαστα «παραμύθι ενηλίκων» και που με γέμισε προβληματισμούς και σκέψεις χωρίς να με κουράσει ούτε στιγμή. Η πλοκή είναι έτσι δοσμένη που αναμιγνύει ιδανικά διαχρονικές αλήθειες, τις οποίες σπάνια παραδεχόμαστε στον εαυτό μας, με μια ιστορία γεμάτη εκπλήξεις και ανομολόγητα μυστικά. Ο τρόπος που έρχονται τα ζώα αλλά και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες στην πορεία της Μιράντας είναι καλοσχεδιασμένος και υποδειγματικός, μιας και κουμπώνουν άψογα πάνω στην κεντρική πλοκή και με κράτησαν σε αγωνία ως το τέλος. Οι περιπέτειες της πρωταγωνίστριας, τα περιστατικά που βιώνει, οι αλλαγές που υφίσταται με βοήθησαν να εστιάσω κι εγώ με τη σειρά μου σωστά στον δικό μου εαυτό, να βρω τον τρόπο να ανακαλύψω και να φροντίσω τις δικές μου πληγές και να αποδεχτώ ποιος πραγματικά είμαι χωρίς να βαρεθώ ούτε μια στιγμή διαβάζοντας αυτό το βιβλίο.

Το σύνδρομο του «λευκού ιππότη» είναι ένας όρος που\ χρησιμοποιείται για όσους θυσιάζουν τον εαυτό τους και τις δικές τους ανάγκες για το καλό και προς βοήθεια των άλλων. Έτσι και η Μιράντα, σώζει όσους κινδυνεύουν, επιδιορθώνει ζημιές, λύνει διαφορές, βοηθάει όπου και όπως μπορεί με μεγάλη προθυμία, με αποτέλεσμα η λευκή πανοπλία να αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της και να μην τη βγάζει ούτε στον ύπνο της ενώ ταυτόχρονα οι άλλοι ζητούν τη βοήθειά της κυρίως από τεμπελιά κι όχι από ανάγκη, σκορπώντας έτσι τις δυνάμεις του Λευκού Ιππότη χωρίς λόγο και χωρίς να το εκτιμούν. Η Μιράντα αποφεύγει να κοιτάξει τον εαυτό της χωρίς την πανοπλία γιατί δεν τον αναγνωρίζει. Αφοσιώνεται στο έργο της, ακόμη κι αν δε θυμάται πώς ξεκίνησε να δρα ως Λευκός Ιππότης, πότε και γιατί, νιώθοντας πως με την παρέμβασή της ο κόσμος γίνεται λιγότερο τρομακτικός και περισσότερο ασφαλής. Κάποια στιγμή όμως διαπιστώνει πως κανείς δεν της το αναγνωρίζει κι ακόμη χειρότερα έρχεται η μέρα που κανείς δε θέλει τη βοήθειά της ή, βοηθώντας κάποιους χωρίς να τους ρωτήσει, τους καταστρέφει τη ζωή. Φυσικά υπάρχουν πολλοί λευκοί ιππότες, η Μιράντα δεν είναι μόνη της, κουβαλούν μόνιμα ένα μεγάλο βάρος που τους στερεί πολλές χαρές, κάποιοι μάλιστα καμαρώνουν, δείχνουν περήφανοι για το φορτίο τους αυτό ή και το επιδεικνύουν, δεν παύει όμως να είναι φυλακή: «Δεν είναι καλό να ζούνε φυλακισμένοι οι άνθρωποι, ακόμα κι αν πρόκειται για λευκές πανοπλίες» (σελ. 135). Η ηρωίδα του βιβλίου κουράστηκε να της φέρονται οι άλλοι απαξιωτικά όποτε τελειώνει τη βοήθειά της, να την αγνοούν όταν δεν την έχουν ανάγκη, να γίνονται αγενείς. Μήπως όμως κατά βάθος η Μιράντα το κάνει γιατί περιμένει αντάλλαγμα, γιατί θέλει να την αποκαλούν σωτήρα και να νιώθει ανώτερη όλων, ακόμη και να ελέγχει αν όλοι κάνουν το σωστό που αυτή κρίνει ως σωστό; Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν τη Μιράντα και συνεκδοχικά τον αναγνώστη.

Συνοδοιπόροι σε αυτό το μαγικό και σημαντικό ταξίδι προς τη γυναίκα με τον καθρέφτη είναι το άλογο της κοπέλας, ο Λευκός, η φωνή της λογικής στην πορεία της παράξενης παρέας, ο οποίος επίσης έχει ένα σκοτεινό παρελθόν για το οποίο δεν είναι υπερήφανος και τώρα έχει ταχτεί στο πλάι της Μιράντας για να την προστατεύει και να τη φροντίζει, σύντομα όμως διαπιστώνουμε πως τους δένει κάτι πιο βαθύ, κάτι κοινό για το οποίο κανείς τους δεν έχει ιδέα. Μαζί τους θα έρθει η γάτα Οφηλία, ένα πλάσμα με απρόβλεπτες διαθέσεις, που κοιμάται όλη μέρα και τα βράδια δεν πάει ποτέ στο ίδιο μέρος αφού ακολουθεί πάντα διαφορετικά δρομολόγια, είναι καυστική, ειρωνική, δηκτική, τολμηρή, αδιαφορεί για τον κίνδυνο ακριβώς γιατί έχει επιβιώσει από κάτι στο παρελθόν και πλέον δε φοβάται γιατί δεν έχει τίποτα να χάσει. Είναι ένα τραυματισμένο ζώο που ανακουφίζεται όταν εντοπίζει πληγές στους άλλους και δε διστάζει να τις ξύσει για να ματώσουν. Ποτέ δεν περίμενα πως το δικό της παρελθόν θα με έκανε να κλαίω και πως μια συγγραφέας θα μου παρουσίαζε με τέτοιο ανθρωπομορφισμό τα παθήματά ενός πλάσματος που αν δεν είχε γούνα θα έλεγα πως τα βίωσε άνθρωπος! Πόσο ιδιαίτερη είναι η σχέση της με τον Ζορό, πόσο μεγάλη η αγάπη τους, πόσο σκληρός ο αγώνας που δίνουν με τους «δράκους» της ψυχής τους ο καθένας μα και μαζί! Μακάρι να μπορούσα να γράψω περισσότερα αλλά θα χαθεί η μαγεία της αναγνωστικής έκπληξης, πάντως ας υπάρχουν πρόχειρα και κάποια χαρτομάντιλα. Επίσης, έχουμε ακόμη το τσοπανόσκυλο Ιβάν, ένα γέρικο και άκακο ζώο που θέλει να βοηθήσει και να οδηγήσει τη Μιράντα και την παρέα της στη μυστηριώδη γυναίκα, κάνοντας έτσι μια ηρωική έξοδο αντί να κάθεται να περιμένει τον θάνατο ξαπλωμένος δίπλα στο τζάκι. Θέλει να νιώσει τους ήχους και τις μυρωδιές της φύσης ξανά, μόνο που θα παίξει έναν απρόσμενο ρόλο στην ιστορία. Τι θα αντικρίσει λοιπόν αυτή η αλλόκοτη παρέα στο μαγικό ταξίδι ζωής που θα κάνουν; Πώς θα επηρεαστούν από τον Όλιβερ, τον γιατρό Σιμόν, τα χελιδόνια Λούνα και Φελίπε, την κακοποιημένη Ορνέλα, τη νοικοκυρά Ελβίρα και όποιον άλλον συναντήσουν;

Το νέο μυθιστόρημα της Μάγιας Δεληβοριά είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας και περιπέτειας, κινδύνου και ανατροπών για τέσσερις αταίριαστους φαινομενικά συνοδοιπόρους, με εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους χαρακτήρες που ο καθένας κάνει αυτό το ταξίδι για τους δικούς του λόγους. Σημαντικές έννοιες όπως ο θάνατος, η φιλία, ο εγωισμός, η κακία, η σκληρότητα, η πίστη στον εαυτό μας και η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας, ο έρωτας, οι προσδοκίες και η προδοσία, τα μυστικά που κρατάμε μέσα μας και μας δηλητηριάζουν αλλά πρέπει να βγουν (φουσκώνουν σαν κέικ γιατί αποτελούνται από λόγια που δεν ειπώθηκαν όταν έπρεπε και φωνές που δε βγάλαμε όταν πονέσαμε), οι ενοχές μέσα στις οποίες κάποιοι αφήνονται να πνιγούν και πολλά άλλα περνάνε μέσα από αυτές τις σελίδες με διακριτικό τρόπο, ωθώντας με να σταματήσω αρκετές φορές την ανάγνωση και να σκεφτώ, να προβληματιστώ, να αναρωτηθώ. Μαθήματα ζωής χαρίζουν ποικίλα συναισθήματα και βοηθάνε στην αυτογνωσία και στην αυτοβελτίωσή μας, με τη συγγραφέα να μην κρύβει την αρνητική πλευρά της ζωής: «-Δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να ξεχάσει κάτι που τον πλήγωσε τόσο βαθιά. Και δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να ξαναγίνει όπως ήταν πριν από αυτό. Κανείς δεν μπορεί να είναι ο ίδιος αφού τον χτυπήσει κεραυνός. Ξέρεις τι είναι αυτή η σκόνη που βλέπουμε κάτω, στο πάτωμά μας; Είναι η σκόνη από τον παλιό μας εαυτό που χάνεται κάθε μέρα. Αλλάζουμε συνέχεια, πόσο μάλλον ύστερα από τέτοια γεγονότα που μας σημαδεύουν με τον χειρότερο τρόπο…» (σελ. 180). Πρόκειται για ένα ισορροπημένο μυθιστόρημα που θα δώσει μια νότα αισιοδοξίας ακόμη και μπροστά στο τετελεσμένο και στο αναπόφευκτο. Δεν είναι όλα ρόδινα, φωτεινά και αισιόδοξα, στο χέρι μας είναι όμως να πιαστούμε από μια ελπίδα, από κάτι μικρό για να προχωρήσουμε μακριά απ’ ό,τι μας πλήγωσε κι αυτό βρίσκεται ξεκάθαρα στην ψυχή μας, εκεί κρύβεται η δύναμη για να φτιάξουμε έναν καινούργιο εαυτό. Όχι, δε φεύγουν οι «δράκοι» από μέσα μας, απλώς μικραίνουν και κάνουν χώρο στον επόμενο που θα φυτρώσει κι έτσι μαθαίνουμε να ζούμε, «με τα μικρά δρακάκια μας»!

«Το κορίτσι που δεν θυμόταν πότε φόρεσε την πανοπλία» είναι ένα εφηβικό και όχι μόνο μυθιστόρημα που θα θυμάμαι για πάντα, ευχαριστώντας το που με βοήθησε να βρω το μονοπάτι για τη δική μου αυτοβελτίωση και κατάφερε να μετατρέψει σε εύληπτες και κατανοητές προτάσεις όλο αυτό το κουβάρι που λέγεται ψυχή, ένα μαγευτικό, προκλητικό μα και δύσκολο σύνολο που κουμαντάρει ακρίτως νου και σώμα. Πρόκειται για ένα ταξίδι ζωής από ένα υπέροχο, καλογραμμένο, ανατρεπτικό, συναρπαστικό μυθιστόρημα, με απρόσμενους χαρακτήρες και διαρκείς ανατροπές. Η ένταση και η αγωνία μεγαλώνουν όσο πλησιάζουμε στη γυναίκα με τον καθρέφτη, όχι μόνο γιατί αναρωτιέμαι τι υπάρχει εκεί μέσα αλλά γιατί ένιωθα πως πλησιάζουμε στο τέλος κι έτσι ξέρω πως μετά λύπης μου θα αποχωριστώ αυτήν την υπέροχη παρέα. Τι θα αντικρίσει άραγε στον καθρέφτη η Μιράντα που θα δώσει νέο νόημα ή μπορεί και να ολοκληρώσει τη ζωή της; Είναι έτοιμη ψυχοσυναισθηματικά για μια τέτοια κίνηση; Είναι σωστό να κουβαλάμε τις πανοπλίες μας και να θυσιαζόμαστε για τους άλλους ή μήπως να κρατάμε ένα μέτρο ισορροπίας ανάμεσα στα δικά τους και στα δικά μας «θέλω»; Θα το ξαναδιαβάσω σύντομα!

The post «Το κορίτσι που δεν θυμόταν πότε φόρεσε την πανοπλία», της Μάγιας Δεληβοριά, εκδ. Κέδρος appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων
Συγγραφέας Θοδωρής Κούκιας
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το «Μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων» είναι μια καλογραμμένη, τρυφερή και ταυτόχρονα σκληρή ιστορία για τις δυσκολίες της εφηβείας, ένα ηχηρό μήνυμα κατά του bulling και ταυτόχρονα το πορτρέτο μιας έφηβης που θέλει να επαναστατήσει, μόνο που δεν ξέρει το γιατί και το πώς. Με ρεαλισμό και αδρή σκιαγράφηση χαρακτήρων ξετυλίγεται μια ιστορία κλιμακωτή, με εξελίξεις απρόσμενες και σημαντικές ανατροπές, με χαρακτήρες που τους έχω ακούσει ή γνωρίσει κι εγώ στη ζωή μου και με σωστή απεικόνιση των ανθρώπινων σχέσεων και του τρόπου που αυτές αλλάζουν κατά τα γεγονότα που παρουσιάζονται. Μου έκανε εντύπωση που ενώ ο συγγραφέας ασχολείται με θέματα που έχω διαβάσει και σε άλλα βιβλία τα προσεγγίζει με εντελώς διαφορετικό τρόπο και χαράζει το δικό του μονοπάτι στην ψυχή του έφηβου αναγνώστη που θα τον εμπιστευτεί. Δε γίνεται να μην αγαπήσεις ένα μυθιστόρημα που σου συστήνει τους τρεις πρωταγωνιστές με τον πιο απροσδόκητο τρόπο από την αρχή σχεδόν: «Η κόρη μιας γυναίκας ελαφρών ηθών, ένας ψυχάκιας και μια στριμμένη εφοριακός. Αυτό δεν ήταν πάρτι, ήταν επεισόδιο μεξικάνικης σαπουνόπερας» (σελ. 32).

Ξεκινάμε με τη Νεφέλη και τον βαθμό ωριμότητας που έχει κατακτήσει λόγω της μονογονεϊκής οικογένειας στην οποία ζει και τις αλλεπάλληλες μετακομίσεις που της έχουν στερήσει το βασικό αγαθό της ζωής: μια γερή φιλία. Το κορίτσι αυτό έχει ταλέντο στη ζωγραφική και στο γράψιμο κι αυτές είναι οι διέξοδοί του στην κλειστή καθημερινότητα που καλείται να ζήσει. Στο νέο σχολείο γνωρίζει δύο ανθρώπους που θα τη σημαδέψουν και θα τη βοηθήσουν να λύσει πολλά από τα προβλήματά της με τρόπο εντελώς διαφορετικό απ’ ό,τι πίστευε! Η τάξη των παιδιών περιγράφεται παραστατικότατα με μια καθημερινότητα που δοξάζω τον Θεό που δεν την έζησα κι εγώ στην εποχή μου: selfies, duck faces, instagram, facebook, likes, ψεύτικη ομορφιά, επίπλαστη ταυτότητα, άπλετος χρόνος για να ντυθείς «ζωή» κι όχι για να τη γνωρίσεις («Το μακιγιάζ τους κατά καιρούς θύμιζε ηττημένους παίχτες σε αγώνα paintball», σελ. 55), ελάχιστος χρόνος για διάβασμα, νταηλίκια και ψευτοπαλικαρισμοί. Και δεν πρόκειται για στείρα παράθεση γεγονότων που δυσαρεστούν έναν μεγαλύτερο σε ηλικία συγγραφέα κι απλώς κλαυθμηρίζει για τα χαμένα νιάτα στην ηλεκτρονική εποχή αλλά για έναν εκπαιδευτικό με διορατικότητα που έχει καταλάβει πώς ζουν και τι σκέφτονται τα παιδιά του ελληνικού 21^ου αιώνα και παραθέτει τεκμηριωμένα γεγονότα και στάσεις ζωής.

Κι εκεί που λες πως απλώς έχουμε ένα κορίτσι που γνωρίζει την εφηβεία και το νταηλίκι και δραπετεύει μέσα από τους πίνακες και τα γραπτά της, ξαφνικά η Νεφέλη αρχίζει να κόβεται, να βυθίζεται σε ύπνο αδιαφορίας και να κρύβεται κάτω από σωρούς ρούχων για να μη βλέπει και να μην ακούει. Υπάρχουν άνθρωποι που της τείνουν χείρα βοηθείας όμως εκείνη προτιμά το χαμόγελο του εφησυχασμού για να κρυφτεί μια ώρα νωρίτερα από τον κόσμο. Τα πάντα αλλάζουν όταν ένα πρωταπριλιάτικο αστείο γίνεται βασανιστήριο και γελοιοποίηση, γιατί τότε μπαίνουν τα πράγματα στη σωστή τους θέση και αρχίζουν να εμφανίζονται οι ρωγμές στη μικροκοινωνία όπου φοιτά η Νεφέλη και οι φίλοι της. Έτσι η πρωταγωνίστρια «σώζεται» από την κατάθλιψη με έναν τραγικό και δύσκολο τρόπο που φέρνει το μυθιστόρημα σε άλλο επίπεδο και δίνει την ευκαιρία της αποδόμησης της σχολικής κοινωνίας (από καθηγητές και διευθυντή μέχρι μαθητές). Τελικά θα αγαπήσει τον εαυτό της η Νεφέλη; Η μητέρα της θα καταλάβει εγκαίρως το λάθος της και θα σταθεί στο πλάι της μακριά από τις απρόσωπες υπερωρίες; Τι ρόλο παίζει στη ζωή μας το facebook και πόσο αρνητικό αντίκτυπο έχει στην καθημερινότητά μας ένας λάθος χειρισμός («Ο νταής δε χρειαζόταν να έχει μπράτσα παρά μόνο το E.C.D.L., ένα tablet και πολλά megabyte δώρο», σελ. 174 ή «Έτσι γινόταν με το facebook. Από τη μια δημιουργούσε θύτες και θύματα και από την άλλη επαναστάτες. Και όλα αυτά μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Οι ψηφιακές επαναστάσεις έμοιαζαν με φτερνίσματα. Είχαν αρχή, κορύφωση και τέλος», σελ. 196-197);

Εξίσου συμπάθησα και τον αυτιστικό Ίωνα, που περιγράφεται μελετημένα και ρεαλιστικά, με μια συμπεριφορά χαρακτηριστική αυτών των ανθρώπων. Ο συγγραφέας έχει μελετήσει ενδελεχώς το θέμα του κι έχει καταφέρει να συνδέσει τις ιδιορρυθμίες τέτοιων παιδιών σε ένα πρόσωπο που καταφέρνει να δώσει λύσεις σε ανύποπτη στιγμή, να σταθεί στο πλάι της φίλης του με τον δικό του τρόπο και δυστυχώς να υποκύπτει στα πειράγματα των νταήδων της τάξης. Ειδικά στη σκηνή με το πρωταπριλιάτικο αστείο που αλλάξανε εντελώς τη διαρρύθμιση της αίθουσας, κάτι που έφερε σχεδόν εγκεφαλικό στο τακτικό μυαλό του Ίωνα, ένιωσα απόλυτα το αδιέξοδο των αυτιστικών σε περίπτωση εκρυθμίας της ρουτίνας τους! Κι όμως: «Γιατί να προσπαθήσεις να γίνεις κάτι άλλο για να ενταχθείς σε μια ομάδα, όταν μπορείς να προσελκύσεις τους άλλους με το να είσαι ο εαυτός σου; Κι αν αυτό δε γίνει σε μια δεδομένη χρονική στιγμή ή σε ένα δεδομένο περιβάλλον, αυτομάτως σημαίνει ότι υπάρχει μια άλλη στιγμή και ένα άλλο περιβάλλον που έχουν σμιλευτεί ειδικά για σένα» (σελ. 85).

Τελικά μήπως όλοι μας είμαστε αυτιστικοί και στρουθοκαμηλίζουμε εσκεμμένα απέναντι στα προβλήματα της ζωής μας; Όπως λέει και η Νεφέλη: «Όλοι κατά καιρούς κλεινόμαστε στη γλυκιά φυλακή του εαυτού μας και αρνούμαστε να ξεκουνήσουμε απ’ αυτή. Επειδή νιώθουμε ασφαλείς εκεί. Ή επειδή φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε τον αληθινό κόσμο. Μπορεί πάλι να είμαστε απλώς εγωιστές, ξέρω κι εγώ! Ή να βαριόμαστε να βγούμε από το καβούκι μας» (σελ. 13). Το κείμενο βρίθει τέτοιων απόψεων σε σημείο που πολλές φορές σταμάτησα την ανάγνωση για να αναρωτηθώ επ’ αυτών και να αναθεωρήσω τη δική μου στάση ζωής. Προς Θεού, το «Μουσείο» δεν είναι φιλοσοφικό βιβλίο ούτε έχει στόχο να διδάξει, απλά μέσα από ένα καλογραμμένο κείμενο, διανθισμένο με χιουμοριστικά αλλά και τραγικά γεγονότα, απόλυτα ρεαλιστικά, προκύπτουν και προβληματισμοί που θα βοηθήσουν τον έφηβο αναγνώστη να βρει τον καλύτερο δρόμο προς τη δική του, ατομική ωρίμανση και ενηλικίωση.

Το «Μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων» είναι η καλύτερη παρομοίωση που έχω συναντήσει ως τώρα για τον εσωτερικό κόσμο της Νεφέλης αλλά και των εφήβων γενικότερα! «Ο εσωτερικός μου κόσμος είχε αρχίσει να μοιάζει με σχολική εκδρομή σε μουσείο. Αδιάφορος, βαρετός, σχεδόν νεκρός. Συναισθήματα που άλλοτε χτυπούσαν κόκκινο, τώρα θύμιζαν σταφιδιασμένα, αποξηραμένα φρούτα… Κάπως έτσι είχαν καταντήσει και τα συναισθήματά μου. Σαν τα ζαρωμένα, στεγνά σύκα της γυάλας και όχι σαν τα ζουμερά του νησιού. Έχαναν σταδιακά την έντασή τους σε τέτοιο βαθμό που αναρωτιόμουν αν συνέχιζαν να υπάρχουν ή αν είχαν εξαφανιστεί. Ναι αυτό ήμουν! Ένα μουσείο αποξηραμένων συναισθημάτων. Ένα μουσείο το οποίο κανείς δεν επισκέπτεται γιατί έχει βαρετά εκθέματα. Ένας χώρος μέσα στον οποίο επικρατεί νεκρική σιγή» (σελ. 137-138). Θα καταφέρει αυτό το μουσείο να αποκτήσει ομορφότερα εκθέματα ή ακόμη καλύτερα να κλείσει τελείως και τα εκθέματά του να παραμείνουν σκονισμένα και μουντά; Αυτό θα το μάθει με τον καλύτερο τρόπο ο αναγνώστης όταν κλείσει λυτρωμένος το βιβλίο.

The post «Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων», του Θοδωρή Κούκια, εκδ. Κέδρος appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Η σιωπή της Μελίνας
Συγγραφέας Άννα Βασιλειάδη
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Άννα Βασιλειάδη γράφει ένα μυθιστόρημα για την ενδοοικογενειακή σεξουαλική κακοποίηση και καταγράφει με ενάργεια και ειλικρίνεια όλα τα στάδια που βιώνει ένα κορίτσι όταν δέχεται βία από μέλος της οικογένειάς της. Από ένα χαρούμενο, ελπιδοφόρο παιδί μετατρέπεται σταδιακά σε απρόσωπη, κλειστή, ενοχική καρικατούρα που νιώθει πως δεν μπορεί να μιλήσει πουθενά. Η πλοκή εξελίσσεται με πρωτότυπο τρόπο: στην αρχή καταγράφεται η προσαρμογή της Μελίνας στη νέα της ζωή στην Αγγλία ενώ, ξέροντας από την περίληψη στο οπισθόφυλλο πως κάτι σοβαρό έχει συμβεί στο παρελθόν της, αναρωτιόμουν τι να είναι αυτό και γιατί αναγκάστηκε το κορίτσι να φύγει από την Αθήνα. Αποκούμπι της, ο φίλος και πρώην συμμαθητής της, Γρηγόρης, με τον οποίο μιλάνε μέσω skype καθώς και το ημερολόγιό της. Έντονα και γλυκά συναισθήματα του εφηβικού έρωτα παλεύουν με τον φόβο και την καταπίεση που προκύπτουν από κάτι που αποκρυσταλλώνεται σιγά σιγά ως απειλή και βάζει σε κίνδυνο την ψυχολογία και την προσωπικότητα της Μελίνας. Το διακριτικό χιούμορ είναι απαραίτητο («Τα αγόρια σ’ εκείνη την ηλικία για εμάς ήταν σιχαμερά, κι μείς για τα αγόρια ήμασταν ηλίθιες», σελ. 79) ενώ οι ευχάριστες στιγμές του παρόντος εναλλάσσονται με το σκοτεινό χτες.

Μέσα από τις εξομολογήσεις της Μελίνας στο χαρτί βγαίνει το παρελθόν της και οι άσχημες στιγμές που βίωσε σ’ ένα σπίτι όπου η μάνα έκανε πως δεν ξέρει και η αδελφή το έσκασε γιατί υπέστη τα ίδια. Ένα παιδί που μεγάλωσε χωρίς πατέρα κι ο Δημήτρης ήταν το πρότυπό της, κάτι που διαστρέβλωνε την πραγματικότητα, μιας και πίστευε (αρχικά τουλάχιστον) πως έτσι συμπεριφέρονται όλοι οι μπαμπάδες. Είναι ειλικρινής με τον εαυτό της όταν, μεταξύ άλλων, παραδέχεται ότι η έλλειψη πατρότητας την είχε σημαδέψει: «Καλύτερα να είχε πεθάνει, νομίζω. Τουλάχιστον θα ήξερα ότι δεν υπάρχει. Εκείνος όμως υπήρχε και δεν τον ένοιαζε. Δεν τον ένοιαζε καθόλου για μένα» (σελ. 48). Η Κατερίνα έφυγε από αυτό το σπίτι προδομένη και απογοητευμένη, γιατί όμως άφησε πίσω της τη μικρή της αδερφή; Ήταν εγωισμός ή φόβος;

Οι γενικόλογες αρχικά προτάσεις και τα υπονοούμενα προετοιμάζουν το έδαφος για κάτι ανατριχιαστικό και απάνθρωπο, που θα αποκαλυφθεί με τρομακτική κλιμάκωση του ψυχολογικού και όχι μόνο πολέμου που βίωνε η πρωταγωνίστρια. Η συγγραφέας καταγράφει ρεαλιστικά και σωστά την κατάσταση που ζούσε η Μελίνα στο σπίτι της και πόσα τραύματα της άφησε αυτό, ειδικά όταν πήγαινε σε σπίτια φίλων, κάτι σπάνιο και ανεπιθύμητο για να μην κάνει συγκρίσεις με τη δική της οικογένεια. Η κακή και αντιπαιδαγωγική συμπεριφορά άφησε τραύματα στη Μελίνα και την απομάκρυνε από τους φίλους της. Η αλήθεια πονάει: «Ήταν μονάχα η απόλαυση του ελέγχου που ασκούσε σε όλη την ύπαρξή μου. Ήταν το τρυφερό της ηλικίας μου, η ηδονή της υποταγής».

Οι δύσκολες αυτές καταστάσεις που δυστυχώς βιώνουν ακόμη πολλά παιδιά στην εποχή μας συγκίνησαν τη συγγραφέα που κατέγραψε αυτήν τη σκληρή και ταυτόχρονα τρυφερή ιστορία, μόνο και μόνο για να τονίσει πως τα παιδιά πρέπει να μιλήσουν, πρέπει να στραφούν κάπου, να ζητήσουν βοήθεια. Κανείς δε θα τα κατηγορήσει, κανείς δε θα τα σιχαθεί. Όλοι έχουμε απόλυτο δικαίωμα στο σώμα μας κι αυτό δεν πρέπει να το διαστρεβλώσει κανείς. Έτσι, στο παράρτημα του βιβλίου παρατίθενται γεγονότα και νούμερα που δείχνουν το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις: «… τα περισσότερα κρούσματα αποσιωπούνται από την ίδια την οικογένεια για διάφορους λόγους, συμπεριλαμβανομένων κυρίως λόγων ντροπής ή και συνενοχής και σιωπηρής συγκατάθεσης» (σελ. 128). «Η σιωπή της Μελίνας» είναι το ιδανικό βιβλίο που θα δείξει στους έφηβους αναγνώστες ν’ αναγνωρίζουν τα σημάδια της κακοποίησης και της ηχηρής σιωπής και να βοηθούν όσο και όπως μπορούν. Η κακοποίηση είναι υπόθεση όλων μας και πρέπει να αποκαλύπτεται και να τιμωρείται.

The post «Η σιωπή της Μελίνας», της Άννας Βασιλειάδη, εκδ. Κέδρος appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Ο πυροβάτης των αστεριών
Συγγραφέας Θοδωρής Κούκιας
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μόλις τελείωσα το νεανικό αυτό μυθιστόρημα, το έπιασα από την αρχή για να το απολαύσω ξανά και να κρατήσω ακόμη περισσότερο κοντά μου τα συναισθήματα που μου χάρισε. Πρωτότυπη εξέλιξη της πλοκής, αξιοπρόσεκτος πρωταγωνιστής, πλειάδα καλογραμμένων σκηνών που ξεχειλίζουν από τρυφερότητα, γλυκύτητα, αγωνία αλλά και θυμό, ντροπή, θλίψη, αναπάντεχες παρομοιώσεις, υποδειγματική σκιαγράφηση χαρακτήρων είναι ελάχιστα από τα θετικά σημεία του μυθιστορήματος.

Η ιστορία διαδραματίζεται στο Νέο Αλλοτινό, μια πόλη που έχει τα πάντα: από Μέγαρο Μουσικής μέχρι καταυλισμό προσφύγων, νεόπλουτους και ξιπασμένους, πρόσφυγες και ανέργους, διαλυμένες οικογένειες και πεινασμένα παιδιά. Είναι μια πόλη που ο Τίτος Καντάς δεν τη ζει, δεν τη γεύεται, μιας και η ασθένειά του τον κρατά κλεισμένο στο σπίτι: ατελής οστεογένεση ή αλλιώς εύθραυστα οστά, με αποτέλεσμα η παραμικρή τούμπα να τον βάζει στον γύψο. Ο Τίτος αφηγείται την ιστορία κι έτσι ο αναγνώστης γνωρίζει μια μοναδική προσωπικότητα: λάτρης του Game of Thrones και του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, φανατικός σινεφίλ, με ατέλειωτες ελεύθερες ώρες, όχι όμως εις βάρος της μόρφωσης και της γνώσης, φιλομαθής, διερευνητικός, έξυπνος, χιουμορίστας, ατακαδόρος και γνώστης της τεχνολογίας, με ανείπωτη πίκρα για την απομόνωσή του (δεν είναι εύκολο να κρατάς ουσιαστικά αιχμάλωτο ένα παιδί σε ηλικία που μόνο τον δρόμο και την ελευθερία γνωρίζει). Κόβει και ράβει σε κάθε σελίδα, έχει για όλους μια συγκεκριμένη άποψη, την οποία διανθίζει με χαρακτηριστικά παραδείγματα και αστεία σχόλια: «Με άλλα λόγια, ευτυχώς που η γη κινείται και πήγαινα καμιά βόλτα μαζί της» (σελ. 12) ή «Όσο ασύμφορος ήμουν σε φάρμακα, τόσο οικονομικός ήμουν σε κάλτσες και παπούτσια» (σελ. 39). Το λεξιλόγιό του είναι εξίσου πλούσιο, αν και δεν παραλείπει φράσεις όπως «ανπέκταμπλ», «epic fail» κλπ. κι αυτές σπάνια και μόνο σε απαραίτητα σημεία.

Θα μπορούσε να είναι ένα κακομαθημένο και εγωπαθές παιδί, όμως όχι, ο Τίτος αντιμετωπίζει την καταδίκη του με στωικότητα και δε συμπεριφέρεται κομπλεξικά παρά μόνο με μια γλυκόπικρη αίσθηση του χιούμορ. Του λείπει το σχολείο και η κοινωνικοποίηση που αυτό επιφέρει, καλό το ίντερνετ και το facebook αλλά σαν την πραγματική ζωή δεν έχει: «…η πρώτη λυκείου θα με έβρισκε στο σχολείο, με πραγματικούς, ολοζώντανους συμμαθητές και όχι με άβαταρς, που θυμίζουν λίγο ζώο και λίγο άνθρωπο, λες και ζευγάρωσε η Τίνκερμπελ με τον Σκούμπι Ντου» (σελ. 25, εδώ έχυσα τον πρώτο καφέ!). Κι όμως είναι ο ίδιος άνθρωπος που σημειώνει πιο κάτω: «Σχολείο: το μέρος όπου, όταν πρωτοπηγαίνεις, τα παιχνίδια είναι μπροστά σου για να παίξεις και όταν τελειώνεις μαθαίνεις ότι παίζονται πίσω από την πλάτη σου» (σελ. 191).

Μπαμπάς («δύο εμφράγματα μεγαλύτερος από τη μαμά» και έξι μήνες τον χρόνο εργάτης στη Γερμανία μετά το αποτυχημένο ουζερί που είχε ανοίξει), μαμά (εξίσου αποτυχημένη καταστηματάρχις υφασμάτων, άτιμη κρίση, ίσα που πρόλαβαν να ζήσουν τέσσερα χρόνια ως νεόπλουτοι πριν τους τα πάρει πίσω το κράτος), μεγάλος αδελφός (άρτι απολυθείς καθηγητής μαθηματικών από φροντιστήριο) και γιαγιά Χυτούλα (με ελαφριά, «on off» άνοια βεβαίως βεβαίως, φανατική των τούρκικων σίριαλ, με μπόλικα αποθέματα αγιασμού -«το προσωπικό της red bull») περνάνε από κόσκινο. Στη σελίδα 31 περιγράφονται επακριβώς οι σημερινές οικογένειες με έφηβο γιο: «Όλα τα μέλη της οικογένειάς μου είχαν την εντύπωση ότι ίντερνετ σημαίνει απλώς δέκα ευρώ παραπάνω στον λογαριασμό… Η μαμά νόμιζε ότι το google περιείχε μόνο συνταγές… Για τον μπαμπά ίντερνετ σήμαινε βιντεάκια από παιχνίδια πόκερ στο youtube. Και η γιαγιά, κάθε φορά που έβλεπε το τάμπλετ να δονείται, το χτυπούσε με τη μυγοσκοτώστρα» (εδώ έχυσα τον δεύτερο καφέ)! Και έρχεται το τελειωτικό χτύπημα: «Μπορούσες να μιλήσεις για τα πάντα, αρκεί να είχαν μηδαμινό ενδιαφέρον» (σελ. 33).

Ο Τίτος απορρίπτει μετά βδελυγμίας τις παιχνιδοπαρασκευές που επινόησε η μάνα του, όπου όλη η οικογένεια κάθε Παρασκευή βράδυ μαζεύεται και παίζουν: «Όμορφες οικογενειακές στιγμές, από εκείνες που νομίζεις ότι σε έχουν υιοθετήσει εξωγήινοι» (σελ. 21). Όχι ότι η κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα έχει ξεφύγει από το βλέμμα του: «Τα ΑΤΜ αρνούνταν να πληρώσουν τους ανθρώπους, η χώρα αρνιόταν να πληρώσει τις υποχρεώσεις της, οι ξένες δυνάμεις αρνούνταν να κάνουν άλλο τα στραβά μάτια, η οικογένειά μου αρνιόταν να δει ότι είχαμε σταματήσει να λειτουργούμε ως οικογένεια εδώ και καιρό» (σελ. 9). Σ’ ένα σημείο παρακάτω στάθηκα αρκετή ώρα: «Κυριακή. Η μέρα που οι άνθρωποι μελαγχολούν γιατί πρέπει να επιστρέψουν στη δουλειά τους την επομένη. Η μέρα που οι άνθρωποι αυτοκτονούν γιατί δεν έχουν δουλειά να επιστρέψουν την επομένη» (σελ. 41). Ένας πανέξυπνος λοιπόν χαρακτήρας, που μας συστήνεται με άνεση και ειλικρίνεια, ζει τη μεγαλύτερη νύχτα της ζωής του!

Οι γείτονες θεωρούνται terra incognita, κάτι που εξάπτει τη φαντασία του παιδιού ακόμη περισσότερο: ο περιπτεράς κυρ-Ανέστης, τον οποίο με χαρά, τις ελάχιστες φορές που βγαίνει έξω, τον εξυπηρετεί σε μικροθελήματα («-Πάρε αυτό το πακέτο Camel και πήγαινέ το στην Τζούλι, στο κομμωτήριο… Είχα γίνει το προσωπικό του twitter και έστελνα dm στην Τζούλι σε εβδομαδιαία βάση», σελ. 29), η πόρνη Αφρούλα, ένας από μηχανής Θεός, αφρατούλα και πάνσοφη («Στο πεζοδρόμιο κάτω από το δωμάτιό μου, που είναι καλύτερο σχολείο από το κανονικό. Στο πεζοδρόμιο που δεν ρωτάει ποτέ τίνος είσαι ούτε από πού κατάγεσαι. Στο πεζοδρόμιο, που όλους τους αποδέχεται και όλους έχει κάτι να τους διδάξει», σελ. 224-225), ο μαέστρος Ευγένιος, η μυστηριώδης Μόνα και φυσικά η ψυχαναγκαστική Ρούσα. Ένα πάνθεον πρωτότυπων και έξοχα σκιαγραφημένων χαρακτήρων που συνιστούν μια αξέχαστη τοιχογραφία κι ένα ανεπανάληπτο ταξίδι εμπειριών, περιπετειών και εκπλήξεων.

Από την άλλη, μέσω του Σαμίρ, του παιδιού από τη Συρία, ο συγγραφέας περιγράφει τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων στον κοντινό καταυλισμό, τις  ρατσιστικές επιθέσεις που δέχονται από απλούς ανθρώπους μέχρι νταήδες (ο συγγραφέας δεν καταφεύγει σε λαοπρόβλητους χαρακτηρισμούς αλλά στη γλωσσοπλασία του αφηγητή, που τους χαρακτηρίζει «ούγκανους»!), τη λαχτάρα των κατατρεγμένων ανθρώπων για ένα καλύτερο αύριο και τα αξεπέραστα εμπόδια που συναντούνε χωρίς λόγο και αιτία. «Και οι δύο θέλαμε πολύ να πάμε στο σχολείο, όμως δεν μας το επέτρεπαν». Και το πρώτο μου δάκρυ ήρθε όταν ο Σαμίρ καταφέρνει να πάει σχολείο μόνο όταν βρέχει και οι ομάδες περιφρούρησης που απαγορεύανε την είσοδο στους πρόσφυγες, χαλάρωναν την επιτήρησή τους κι έτρεχαν να προστατευτούν. Δεν είναι δυνατόν να μείνεις άδακρυς όταν ζωντανεύει με δεξιότητα και όχι για εκβιασμό του συναισθήματος η σκηνή με το βρέφος που βυζαίνει μια σκύλα για να επιβιώσει ή όταν ο Σαμίρ δείχνει στον Τίτο ένα σωσίβιο που γράφει: «Μαμά, να ξέρεις, σ’ αγαπώ», αναμνηστικό από το ταξίδι κατά το οποίο έχασε τη μητέρα του! Κι όλα αυτά «Κάτω από το μπαλκόνι μου, πίσω από το τάμπλετ μου, λίγο πιο πέρα από το γυάλινο κελί μου…» (σελ. 127). Ο Τίτος είναι καταπέλτης: «Γιατί παίζουν ακόμα αυτό το τρελό παιχνίδι που λέγεται πόλεμος; Για να γράφονται καινούρια βιβλία Ιστορίας; Δεν αρκούν τα παλιά;… Ποιος θα μου το ‘λεγε ότι στα δεκαπέντε μου χρόνια θα συναντούσα ολοζώντανες φιγούρες βγαλμένες από τα SOS κεφάλαια» (σελ. 135-136)! Τη συνέχεια των σκέψεών του την έχασα κάπου ανάμεσα στις τύψεις και τα δάκρυά μου…

Αν δεν είναι αρκετή η αφηγηματική δεινότητα του συγγραφέα και η γλαφυρότητα των σκηνών για να εμπεδώσει ο αναγνώστης τα προφανή και τα υπονοούμενα, υπάρχει ένα στυλιστικό παιχνίδι, όπου ο Τίτος θέτει μια ερώτηση και περιμένει μιαν απάντηση από συνήθως τρία διαφορετικά πρόσωπα, π. χ. «-Μαμά, γιατί δεν αφήνουν τους πρόσφυγες να μπούνε στο σχολείο; … -Αλίκη, γιατί δεν αφήνουν τους πρόσφυγες να μπούνε στο σχολείο; … -Δάσκαλε, γιατί δεν αφήνουν τους πρόσφυγες να μπούνε στο σχολείο;» (σελ. 18). Κοφτές και απαιτητικές ερωτήσεις, πολύπλευρες απαντήσεις που καλύπτουν όσο γίνεται σφαιρικότερα το θέμα κι ο αναγνώστης να ψάχνει ανάσα από την ειλικρίνεια και την αμεσότητα των λέξεων.

Ειλικρινά όσα παρέθεσα προηγουμένως είναι μόνο η αρχή και το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο ξετυλίγεται μια αληθινή, τρυφερή, ωμή πλοκή που με κράτησε αιχμάλωτο ως την τελευταία σελίδα. Ευρηματικές και θεαματικές εξελίξεις, παιχνίδια ενηλικίωσης, ασκήσεις ετοιμότητας, ψήγματα από μια κοινωνία που δε θες να τη γνωρίσεις και πολύ! Από την άλλη βρήκα τόσο έξυπνο τον χειρισμό της πλοκής και τόσο διαφορετικό από κάθε στερεότυπη αφήγηση που μπορεί να ετοιμάσει κάποιος για να δείξει πώς ένα παιδί, συνήθως έφηβο, ωριμάζει μέσα από μια σειρά γεγονότων που πραγματικά δε θέλω να γράψω κάτι, ακριβώς για να νιώσει ο (όχι μόνο) έφηβος αναγνώστης λεπτό προς λεπτό τη μαγεία, την έκπληξη και το συγκινητικό φινάλε. Το μόνο εκκρεμές σημείο, όχι απαραίτητα κακό, ήταν το γεγονός πως από τη νύχτα ενηλικίωσης του Τίτου περνάει και μια μάνα που δένει το παιδί της στο καλοριφέρ επειδή «είναι ζαβό». Βγήκε τόσο απότομα μπροστά μου ως γεγονός και δυστυχώς δεν υπήρξε κάποια συνέχεια επ’ αυτού που έμεινα με ένα κενό: η σκηνή ήταν τόσο σκληρή, ξαφνική και ωμή και σχεδόν με τον ίδιο τρόπο αποσύρθηκε από τη δράση που πραγματικά θα ήθελα να ασχοληθούμε και με αυτήν την «οικογένεια», έστω να λυτρωθεί το παιδί. Καταλαβαίνω όμως πως ήδη υπήρχαν πάμπολλες μικροϊστορίες για να γεμίσουν το μυθιστόρημα κι ίσως κάτι τέτοιο να δυσχέραινε περισσότερο την εξισορρόπηση της αφήγησης.

«Ο πυροβάτης των αστεριών» είναι ένα συγκλονιστικό, τρυφερό, αναπάντεχο και ρεαλιστικό μυθιστόρημα που ζωντανεύει με δύναμη και ενάργεια τον σημερινό ψυχοκοινωνικό περίγυρο ενός εφήβου και ταυτόχρονα, με λεξιλογικό πλούτο, διεισδυτικά ψυχογραφήματα, λεπτομέρειες που δεν κουράζουν, αφηγείται μια ιστορία ενηλικίωσης που διαφέρει από όσες άλλες έχω διαβάσει ως τώρα. Πρόκειται για ένα υπέροχο ταξίδι για αναγνώστες με απαιτήσεις, δίκαια εντεταγμένο στη σειρά «Big Bang Books» που αγκαλιάζει σύγχρονα μυθιστορήματα για νεαρούς αναγνώστες, τροφοδοτώντας τους προβληματισμούς τους για τα θέματα που τους απασχολούν με συνέπεια, αγάπη και ωριμότητα.

The post «Ο πυροβάτης των αστεριών», του Θοδωρή Κούκια, εκδ. Κέδρος appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Άκου το ρυθμό
Συγγραφέας Μαρία Ρουσάκη
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η συγγραφέας διάλεξε τέσσερα πρόσωπα να αφηγηθούν την ιστορία: τη συμμαθήτρια Μαίρη, την κολλητή της, Βάσια, τον αδερφό της, Θάνο, και τον Κώστα που είναι κρυφά ερωτευμένος μαζί της. Αυτά τα τέσσερα παιδιά μας αποκαλύπτουν σταδιακά τι συνέβη εκείνη την ημέρα που εισήχθη η Χριστιάννα στο νοσοκομείο. Σταδιακά μαθαίνουμε για τη δύσκολη οικογενειακή κατάσταση της κοπέλας που την εγκατέλειψε η μητέρα της, για τον έρωτά της με τον Μιχάλη που ολοκληρώθηκε χωρίς προφυλάξεις, και κλιμακωτά φτάνουμε στη λύση του δράματος, η οποία είναι και μια μεγάλη ανατροπή. Η συγγραφέας οδηγεί την ιστορία προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση αλλά στο τέλος σου κλείνει το μάτι και σου χαρίζει μια εξέλιξη που ανατρέπει τα πάντα.

Το κείμενο είναι σύντομο και διαβάζεται απνευστί, όμως είναι τόσο γεμάτο από έντονα συναισθήματα, αληθινές καταστάσεις, πιστή απεικόνιση της σχολικής καθημερινότητας, του εφηβικού λεξιλογίου και της νοοτροπίας που παρασύρει τον αναγνώστη κάθε ηλικίας! Πραγματικά, μια ευχάριστη έκπληξη!

The post «Άκου το ρυθμό», της Μαρίας Ρουσάκη, εκδ. Κέδρος appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Το Φως των Αστεριών
Συγγραφέας Ελπίδα Ισμαήλ
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα / Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένα καλογραμμένο εφηβικό μυθιστόρημα για αναγνώστριες από 15 χρονών και πάνω, γεμάτο θετικά και αισιόδοξα μηνύματα, πίστη στην προσωπική δύναμη του καθενός και σεβασμό στα όνειρα των άλλων. Είναι μια όμορφη ερωτική ιστορία μεταξύ της Αλίκης και του Φίλιππου, την οποία απόλαυσα ακριβώς γιατί είχε πλούσιο λεξιλόγιο, τρυφερές και έντονα συναισθηματικές σκηνές και φυσικά το Φως των Άστρων, ένα υπέροχο, υπάκουο και δυνατό πλάσμα. Γύρω από την Αλίκη και τον Φίλιππο κινούνται ενδιαφέροντες χαρακτήρες, όπως η πελαγωμένη μητέρα της, ο αυστηρός και άτεγκτος πατέρας της, η γυναίκα και η κόρη του Άρη, του ανθρώπου που αγόρασε το άλογο και άλλοι. Η δεσποινίς Ισμαήλ ξέρει πολύ καλά να ξεχωρίζει τα ερωτικά συναισθήματα από την οικειότητα, οπότε αποτυπώνει στο χαρτί μια κοπέλα αφοσιωμένη ερωτικά σε έναν συνομήλικό της και ταυτόχρονα προσκολλημένη σε έναν παράξενο δεσμό με έναν μεγαλύτερό της άντρα. Τι ακριβώς έχει συμβεί στη ζωή του Άρη και πώς θα αντιδράσει η Αλίκη όταν η ζωή της ανατραπεί για άλλη μια φορά;

Τα δύο πρώτα μέρη του βιβλίου μου φάνηκαν πολύ σφιχτοδεμένα και με καταιγιστικές εξελίξεις ενώ η συνέχεια μου φάνηκε πιο χαλαρή και άτονη, γιατί πλέον παρακολουθούμε την καθημερινότητα της Αλίκης όσο εργάζεται ως υπάλληλος στους στάβλους όπου γνωρίζει τον Φίλιππο κι έτσι ξεδιπλώνεται η ερωτική ιστορία. Τονίζω ξανά πως οι σκηνές, τα περιστατικά και οι χαρακτήρες δίνονται όμορφα, στρωτά, με προσεγμένες και ποικίλες εκφράσεις, χωρίς ίχνος ερωτικών σκηνών, όμως εμένα ως άντρα αναγνώστη και ως φανατικό της δράσης με αποθάρρυναν. Μάλιστα, βρήκα σωστό το γεγονός ότι η Αλίκη είναι πάμπλουτη αλλά η δεσποινίς Ισμαήλ απέφυγε να περιγράψει επί σελίδες το μέγαρό της, τα ρούχα της, τα γραφεία του μπαμπά ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Είναι πλούσια, το κρατάμε αυτό, και η ιστορία προχωράει χωρίς να πασπαλίζεται με χρυσόσκονη, αντίθετα απλώνονται προσεκτικά τα καλύτερα συστατικά που διάλεξε η συγγραφέας για όποιον διαλέξει αυτό το βιβλίο.

Υποκειμενικά μιλώντας πάντα, αν το βιβλίο αποτελούνταν μόνο από τα δύο πρώτα μέρη και το τελευταίο, τότε θα ήταν ακόμη καλύτερο. Επίσης, το μυστικό από το παρελθόν το κατάλαβα από την αρχή και ίσως η αδημονία μου να προήλθε από αυτό: πες το, κοπέλα μου, ότι είναι έτσι τα πράγματα και μη με πιλατεύεις. Το βλέπω, το υπονοείς, πες το να προχωρήσουμε! Σκόρπιες ενδείξεις που μεγάλωναν την ανυπομονησία μου στήνανε αργά αργά έναν ιστό γεγονότων και συνεπειών.

Το μυθιστόρημα το συνιστώ ανεπιφύλακτα για κοπέλες που είναι στη δύσκολη ηλικία της εφηβείας, γιατί χαρίζει  αισιόδοξα μηνύματα απλόχερα: πίστη στον εαυτό σου, δύναμη και πείσμα για να πραγματοποιείς τα όνειρά σου, να είσαι εσύ και όχι αυτό που θέλουν οι άλλοι, να έχεις το θάρρος να κάνεις πράξεις και να υφίστασαι τις συνέπειες και πολλά άλλα που θα χαρίσουν μια νότα εσωτερικής γαλήνης σε όσες εμπιστευτούν το κείμενο. Το «Φως των Αστεριών» είναι ένα όμορφο εφηβικό βιβλίο που θα δώσει έμπνευση και αυτοπεποίθηση σε όσους το διαβάσουν και θα τους ανταμείψει με μια ξεχωριστή καλογραμμένη ερωτική ιστορία.

The post «Το Φως των Αστεριών», της Ελπίδας Ισμαήλ, εκδ. Κέδρος appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Λόγια δηλητήριο
Τίτλος πρωτοτύπου Paraules emmetzimades
Συγγραφέας Maite Carranza
Μεταφραστής Βασιλική Κνήτου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Εφηβικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Τα «Λόγια δηλητήριο» είναι ένα ανατρεπτικό και κλειστοφοβικό θρίλερ απαιτήσεων που θα το συνιστούσα για αναγνώστες από 18 ετών και πάνω. Αν δεν ανήκε στην εφηβική σειρά των εκδόσεων Κέδρος θα το συνιστούσα εξαρχής για ψαγμένους και αυστηρούς φίλους της αστυνομικής λογοτεχνίας, χωρίς όμως να είναι απλά αστυνομικό, μιας και οι σχέσεις που διέπουν τα μέλη της οικογένειας της Μπάρμπαρα και τις κοινωνικές της επαφές δείχνουν άριστη γνώση της ανθρώπινης κοινωνίας και ψυχολογίας. Η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο ως προς την Μπάρμπαρα και σε τρίτο πρόσωπο ως προς τους άλλους πρωταγωνιστές. Η ιστορία εξελίσσεται μέσα από το κάθε κομμάτι που φωτογραφίζει κι άλλον χαρακτήρα.

Από τις πρώτες σελίδες βυθίστηκα χωρίς ανάσα στον σκοτεινό κόσμο της Μπάρμπαρα, που είναι κλεισμένη σε ένα υπόγειο, χωρίς φως, χωρίς ήλιο, όπου ικανοποιεί τις άρρωστες ορέξεις του ανθρώπου που την απήγαγε. Δωρικά, λιτά, η συγγραφέας μας περιγράφει τον μικρόκοσμο όπου «ζει» το κορίτσι, καταγράφει τους φόβους, τις αγωνίες, τις ελπίδες της με έναν τρόπο τόσο ρεαλιστικό που με κέρδισε αμέσως. Η ιστορία ξεκινάει με ένα τυχαίο περιστατικό: ο απαγωγέας ξέχασε το κινητό του στο υπόγειο. Η Μπάρμπαρα το αρπάζει για να ζητήσει βοήθεια αλλά δεν υπάρχει σήμα. Ταυτόχρονα, νιώθει τύψεις και ενοχές που θα το κάνει, γιατί το τέρας που την επισκέπτεται κατάφερε να της μειώσει την αξιοπρέπεια, να της διαστρεβλώσει την πραγματικότητα και να της υποδείξει πόσα πράγματα στερείται κάθε φορά που κάνει τέτοια ατοπήματα. Αυτό το τηλεφώνημα θα είναι η αρχή μιας χιονοστιβάδας αποκαλύψεων που με άφησε με ανοιχτό το στόμα και άλλαξε για πάντα τις ζωές των ηρώων.

Η Εύα που τα έφτιαξε με τον σταρ του σχολείου και της τον πήρε η Μπάρμπαρα, οπότε θέλησε να την εκδικηθεί, ο γοητευτικός και κενός καθηγητής που δε διστάζει να ρισκάρει να παρενοχλεί τις μαθήτριές του, οι οποίες αποχαυνωμένες τον ακολουθούν πιστά, οι μοντέρνοι και προοδευτικοί θείοι του κοριτσιού που στις διακοπές που έκανε μαζί τους ως τα 9 της χρόνια την έκαναν να ζήσει πρωτόγνωρες εμπειρίες, η απομακρυσμένη μητέρα που υπακούει πιστά στις νουθεσίες του συζύγου της κι αρνείται να γεμίσει δύναμη, αισιοδοξία και κουράγιο, είναι ελάχιστοι από τους ανθρώπους που δείχνουν καταπρόσωπο πόσο κακό κάνει κάποιος να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του, να μην παίρνει τη ζωή στα χέρια του, να μην εμπιστεύεται τους ανθρώπους που τον έφεραν στον κόσμο, να μην τολμάει κάποιος να υποστηρίξει και κυρίως να προστατέψει το ίδιο του το παιδί από το κακό που παραφυλάει και είναι οφθαλμοφανές. Κάθε σελίδα και άλλο ένα μαχαίρι στην πληγή της οικογένειας και του εκπαιδευτικού συστήματος. Γλώσσα κοφτή, αφαιρετική, εικόνες παραστατικές, οικείες, με όπλισαν με τη δύναμη να σκαλίζω τα κακώς κείμενα και να μην αφήνω τίποτε στην τύχη, ακριβώς για να μην πληγωθούν ανεπανόρθωτα δικοί μου άνθρωποι.

Ως προς το αστυνομικό κομμάτι της ιστορίας, ο χειρισμός είναι απλώς άψογος. Ο τρόπος που διάλεξε η συγγραφέας να κλιμακώσει την πλοκή, οι αλλαγές που προέκυψαν από ένα απλό τηλεφώνημα, η σταδιακή αποκάλυψη του ενόχου είναι βήματα που μόνο ένας καλά μελετημένος και ικανός συγγραφέας μπορεί να χειριστεί σωστά. Όταν έφτασε μάλιστα η ώρα που ο ένοχος αποκαλύφθηκε με έναν πολύ πρωτότυπο τρόπο, είχα συνεχίσει να διαβάζω 2-3 σελίδες μέχρι να συνειδητοποιήσω πως η συγγραφέας μόλις μου έσκασε το μυστικό. Ήταν τόσο τρομερό και ανατρεπτικό, που το μυαλό μου αρνήθηκε να το δεχτεί και συνέχισε την ανάγνωση. Προσωπικά, δεν περίμενα πως το συγκεκριμένο άτομο θα είχε κάνει αυτό το απονεννοημένο διάβημα και ξαφνικά όλη η σαπουνόφουσκα μιας άνετης, ασφαλούς, δεδομένης ζωής έσκασε με έναν εκκωφαντικό κρότο! Και ο αγώνας δρόμου που ξεκινάει με την αποκάλυψη της αλήθειας μου χάρισε πολλές στιγμές αγωνίας και φόβου για το τέλος (το οποίο a propo μου φάνηκε λίγο υπερβολικό, αν και άκρως δικαιολογημένο).

Τα «Λόγια δηλητήριο» είναι ένα υπέροχο μυθιστόρημα αστυνομικής πλοκής και κοινωνικής κατακρεούργησης, το οποίο τονίζει τη ζημιά που μπορούν να κάνουν οι λέξεις όταν στοχεύουν στην πρόκληση βλαβών ως ένδειξη αντεκδίκησης και τα κλειστά μάτια μπροστά σε ψυχοφθόρες καταστάσεις που κρύβονται σε λέξεις, σκιές και κινήσεις, όχι σε εκφερόμενες προτάσεις για να το αντιληφθείς γρηγορότερα. Ένα μυθιστόρημα για απαιτητικούς αναγνώστες.

The post «Λόγια δηλητήριο», της Maite Carranza, εκδ. Κέδρος appeared first on Πανος Τουρλης.

Βιβλίο Ένας άγγελος στο ταβάνι μου
Συγγραφέας Μάγια Δεληβοριά
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το βιβλίο είναι εξαιρετικά καλογραμμένο. Με συγκίνησε, με έκανε να γελάσω, με προβλημάτισε, με έβαλε σε σκέψεις. Μια διαφορετική ιστορία, δοσμένη με ολόφρεσκη ματιά και μια αληθοφανέστατη εξήγηση για το τι πραγματικά συνέβη στο σώμα του αφηγητή. Διαπραγματεύεται ένα από τα πιο δύσκολα ζητήματα, αυτό της κατάθλιψης. Ο Πέτρος έχει χάσει τον πατέρα του και δε βρίσκει νόημα στη ζωή του. Επιπλέον, θεωρεί τη μητέρα του ένοχη που προσπαθεί να τον συνεφέρει και να τον κάνει να ξαναζήσει, το παιδί αυτό το θεωρεί προσβολή στη μνήμη του νεκρού («Δεν αντέχω να ζω κι εκείνος να μην υπάρχει πια. Ντρέπομαι να γελάω.Ντρέπομαι. Θα είναι σαν να τον ξεχνάω. Θέλω να λυπάμαι για να τον θυμάμαι. Ντρέπομαι να ακούω τη φωνή μου. Ο πατέρας μου ήταν τα λόγια μου. Δεν έχω πια λόγια» (σελ. 91).

Ούτε οι ψυχολόγοι βοηθάνε, ούτε οι καθηγητές στο σχολείο, εφόσον ο ίδιος ο Πέτρος έχει κλειστεί στον εαυτό του κι έχει αποσυρθεί στη σιωπή. Ως φύλακας άγγελος λοιπόν ο αφηγητής στέκεται στο πλάι του και αγωνίζεται να τον βοηθήσει να ξαναθελήσει τη ζωή. Μεταξύ άλλων, ο Πέτρος σώζει από τα χέρια βασανιστών ένα αθώο σκυλί, οπότε η συγγραφέας βρίσκει την ευκαιρία να καταγγείλει και την κακοποίηση των ζώων και να τονίσει τις ευθύνες που έχει ένα κατοικίδιο για τον ιδιοκτήτη του.

Γέλασα πολύ με τις φάρσες που σκάρωνε ο φύλακας άγγελος στο σχολείο του Πέτρου για να περάσει την ώρα του! Φανταστείτε να βαριέστε στο σχολείο, να μη θέλετε να το ξαναδείτε και να αναγκάζεστε να περάσετε όλες τις ώρες σε αυτό για  να μη χάσετε από τα μάτια σας τον προστατευόμενό σας. Όμορφη και τρυφερή η ιστορία του ειδυλλίου ανάμεσα σε μια συμμαθήτρια και στον προστάτη, που εξελίχθηκε πολύ ορθά. Η γλώσσα αληθινή, το κείμενο ρέει, τα αισθήματα αντίστοιχα της ηλικίας και του συναισθηματικού κόσμου ενός εφήβου. Θα τονίσω ξανά πως το τέλος του βιβλίου είναι πολύ καλά δικαιολογημένο και δε με ξένισε καθόλου. Οι ανατροπές, οι εκπλήξεις, οι περιγραφές πολύ καλοδοσμένες και πιστεύω πως το βιβλίο μπορούν να το απολαύσουν και οι μεγαλύτεροι των 15 ετών. Πολύ χαίρομαι που η κυρία Δεληβοριά δοκίμασε τις δυνάμεις της και σε εφηβικό μυθιστόρημα. Με κέρδισε και πάλι!

Χαρακτηριστικό απόσπασμα:

Στην ερώτηση: Ποιοι πιστεύετε ότι είναι οι λόγοι για τους οποίους αξίζει κανείς να ζει; δόθηκαν χιλιάδες απαντήσεις από συμμαθητές των παιδιών και κατηγοριοποιήθηκαν σε Απολαύσεις, Αγάπη, Στόχοι για τους οποίους αξίζει να ζεις, όμως «…υπήρχε κάτι πιο σημαντικό από την αγάπη, τις απολαύσεις και τους υψηλούς στόχους…Ελπίδα!» (σελ. 136-137).

The post «Ένας άγγελος στο ταβάνι μου», της Μάγιας Δεληβοριά, εκδ. Κέδρος appeared first on Πανος Τουρλης.