Βιβλίο Προσευχήσου, Άλεξ Κρος
Τίτλος πρωτοτύπου Hope to die
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Τίνα Μαθιουδάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Σε συνέχεια λοιπόν της προηγούμενης ιστορίας, «Ορκίσου, Άλεξ Κρος», ο Μάρκους Σάντεϊ και η σύντροφός του, Ακέιντια Λε Ντουκ, συνεχίζουν να παίζουν με την ψυχολογία του Άλεξ Κρος και τον ωθούν σε δολοφονίες, μόνο και μόνο για να αποδειχθεί η ψυχωτική θεωρία του Σάντεϊ: «Ο Κρος είχε όντως εγκαταλείψει την ηθική τάξη. Ο Κρος είχε όντως μετατραπεί σε ψυχρό δολοφόνο. Ο Κρος είχε όντως δημιουργήσει το δικό του σύμπαν» (σελ. 174). Ο Μάρκους Σάντεϊ λοιπόν, μια ιδιότυπη μορφή σχιζοφρενούς δολοφόνου, χρησιμοποιεί τον ντετέκτιβ ως μαριονέτα για να αποδείξει δικές του ανυπόστατες θεωρίες περί ηθικής τάξης και πίστης στον Θεό. Η γοητευτική σύντροφός του όμως έχει αρχίσει να τον εκνευρίζει και το γυαλί ξεκινάει να ραγίζει σιγά σιγά. Λογικό λοιπόν κάποια στιγμή να συμβεί κάτι μη αναστρέψιμο που θα αρχίσει να γέρνει την πλάστιγγα προς τη μεριά του καλού. Από την άλλη, τα παραπλανητικά ίχνη που άφησαν πίσω τους οι απαγωγείς, αρχίζουν να στρέφουν την υπόθεση σε λανθασμένα μονοπάτια, κάτι που επιτείνει την αγωνία ως προς τον εντοπισμό της αληθινής τους ταυτότητας. Ταυτόχρονα, το ευέξαπτο του χαρακτήρα και η προσωπική εμπλοκή του ντετέκτιβ, αναγκάζουν τον διοικητή του Κρος να τον απαλλάξει από την υπόθεση κι έτσι, παράλληλα με τις άτυπες ενέργειες του ίδιου του αστυνομικού να βρει την οικογένειά του, παρακολουθούμε τις κινήσεις του παιδικού φίλου και συνεργάτη Τζον Σάμπσον και άλλων συναδέλφων τους να εντοπίσουν τον φυγά Κρος, σε συνεργασία με την ντετέκτιβ Τες Αλία, που έχει κι εκείνη το δικό της συγκινητικό οικογενειακό παρελθόν.

Ένα μεγάλο ανθρωποκυνηγητό σχεδόν σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι το τέλος της ιστορίας με το σατανικό ντουέτο, μια υπόθεση γεμάτη αίμα, βία, ανατροπές, εκπλήξεις και αλλαγές σχεδίων. Παράλληλες δράσεις που στοχεύουν στον εντοπισμό των δολοφόνων, αλλαγές χαρακτήρων, ένας διάπλους του Μισισιπή και πολλά άλλα συγκροτούν ένα γρήγορο κείμενο με κινηματογραφική γραφή και φυσικά το αναμενόμενο happy end. Με την παρούσα 20ή στα ελληνικά περιπέτεια του Άλεξ Κρος (μιας και δύο από αυτές δε μεταφράστηκαν), ήρθε η ώρα μου να αποχαιρετήσω αυτήν τη σειρά βιβλίων, που είχε τα πάνω της και τα κάτω της, διαφορετικά στυλ γραφής, πειραματισμούς θεματολογίας και αφήγησης και έντονη ανατρεπτική δράση. Δεν είχε το απαραίτητο βάθος στους χαρακτήρες, κάποιες φορές ακολουθούσε αφηγηματικά και αναγνωστικά κλισέ (απότομο φινάλε σε κάποια ώστε να συνεχίσει την περιπέτεια στο επόμενο βιβλίο, τριτοπρόσωπη και πρωτοπρόσωπη αφήγηση για να μπει ο αναγνώστης πότε στο μυαλό του δολοφόνου και πότε στου ντετέκτιβ), είχε αναφορές σε κοινωνικά, οικογενειακά και ψυχολογικά αίτια, περιγραφές κυρίως της Ουάσιγκτον αλλά και άλλων πόλεων και πολιτειών, ακόμη και στην Αφρική κ. ά.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Ορκίσου, Άλεξ Κρος
Τίτλος πρωτοτύπου Cross my heart
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Χρήστος Μπαρουξής
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο 21ο βιβλίο της σειράς, οι νέες υποθέσεις που ανέλαβε ο ντετέκτιβ ήταν μια αναμενόμενη σειρά ανακρίσεων, ερευνών και υποθέσεων, με πιο ανατριχιαστική αυτήν της απαγωγής των βρεφών από μια γοητευτική και πειστική γυναίκα. Με τη βοήθεια όμως ενός ανθρώπου που τον παρακολουθεί στενά, ο Κρος καταφέρνει να βρει την άκρη και να τις λύσει, μόνο και μόνο για να δεχτεί απροετοίμαστος το συγκλονιστικό νέο της απαγωγής των συγγενών του. Στο βιβλίο αυτό επιτέλους είδα μετά από καιρό τον Άλεξ Κρος να πιάνει δουλειά ως profiler και όχι μόνο ως ντετέκτιβ που ερευνά με ένστικτο και / ή βάσει τεκμηρίων. Ειλικρινά όμως, όσο ρεαλιστικά κι επιστημονικά κι αν καταγράφηκε, η περίπτωση της τετραπλής σχιζοφρενούς προσωπικότητας ενός ενόχου μου φάνηκε αρκετά παρατραβηγμένη (τέσσερις φωνές μέσα σ’ ένα κεφάλι; δύσκολο μεν, πιθανό όμως, αν και ο τρόπος γραφής δε με έπεισε). Ο τρόπος με τον οποίο οι δύο απαγωγείς πλησίασαν την οικογένεια, πώς την παρακολουθούσαν και πότε και με ποιον τρόπο έκαναν την κίνησή τους δόθηκαν με κλιμακούμενη αγωνία και ένταση. Φυσικά, μετά την απαγωγή και μέχρι να τελειώσει το κείμενο, είχαμε πολλές σελίδες με τις σκέψεις του Άλεξ Κρος, τον θυμό του, την οργή που ένιωσε, την απελπισία του κλπ., κάτι που γέμισε πολλές σελίδες ενώ τελειώνει σε κρίσιμο σημείο, αφήνοντάς με σε αγωνία μέχρι να βγει το επόμενο βιβλίο, μια τακτική που προσωπικά δεν τη θεωρώ σωστή.

Για άλλη μια φορά, η ταυτότητα των ενόχων αποκαλύπτεται από την αρχή σχεδόν στον αναγνώστη, ο οποίος βασίζεται πλέον μόνο στις ανατροπές και στα εμπόδια για να τον κρατήσουν ως το τέλος. Επομένως, όποιες σκέψεις εκφράσω επί της προσωπικότητας του απαγωγέα, στηρίζονται σε πράγματα που γίνονται γνωστά από τα πρώτα κεφάλαια. Ο απαγωγέας λοιπόν είναι διδάκτωρ φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και ασχολείται με τη δημιουργική και ευρηματική εφαρμογή των φιλοσοφικών μεθόδων στα σύγχρονα προβλήματα, π.χ. στις κατά συρροήν δολοφονίες. Το βιβλίο του «Ο τέλειος εγκληματίας» ασχολείται με δύο άλυτες υποθέσεις μαζικών δολοφονιών ώστε να βρει τον τέλειο εγκληματία για να μελετήσει και να προσδιορίσει την ταυτότητά του, να συγκροτήσει δηλαδή τη φιλοσοφική του κοσμοθεωρία. Για τον λόγο αυτόν, βοηθάει και τον εχθρό του να λύσει τις υποθέσεις που τον απασχολούν! Ταυτόχρονα, όπως έγραψα και πριν, είναι διεστραμμένος ερωτικά και δολοφονεί για ερωτική έξαψη με τη σύντροφό του διάφορα θύματα («Οι φόνοι δεν ήταν μόνο το ακαδημαϊκό του πεδίο, ήταν μέρος της ζωής του. Η πιο μεγαλειώδης πράξη στην ανθρώπινη κωμωδία: η εξάλειψη της ύπαρξης, ένας εκστατικός παροξυσμός βίας που έβαζε τέλος στην παράδοξη και άσκοπη φύση της ζωής», σελ. 61).

Αυτή η παρανοϊκή προσωπικότητα, που βρήκε το τέλειο ταίρι σε μια γυναίκα που δε δίστασε να ρίξει τον πατριό της στα γουρούνια επειδή έδερνε τη μάνα της (ναι, όσο παρατραβηγμένο κι αν ακούγεται κι αυτό, τα γουρούνια είναι παμφάγα και η σάρκα είναι μια ωραία λιχουδιά γι’ αυτά), βάζει κοριούς και κάμερες στο σπίτι των Κρος και βήμα το βήμα στήνει μια αριστοτεχνική παγίδα που θα φτάσει τον πρωταγωνιστή στα όριά του. Τώρα, πώς γίνεται ο Άλεξ Κρος να βρει τα μικρόφωνα και τις κάμερες του απαγωγέα και όχι αυτά του Ρον Τζούντισι που επίσης τον παρακολουθούσε στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς, μιας και δεν είχε ιδέα ότι τον είχε παγιδέψει κι αυτός, είναι απορίας άξιον.

Το βιβλίο μου φάνηκε πιο φλύαρο από τα άλλα της σειράς, ειδικά με τον τρόπο σκέψης και αντίληψης του απαγωγέα, που κατέφευγε συχνά πυκνά σε φιλοσοφικούς μονολόγους. Αρκετές φορές μακρηγορούσε και καθυστερούσε έτσι την κυρίως δράση. Επίσης, πρώτη φορά συναντώ πολλές αναφορές σε τηλεοπτικές σειρές ως μέρος της καθημερινότητας ενός μέσου Αμερικανού, τις υποθέσεις των οποίων κάποιες φορές παραλλήλιζε ο Κρος με τη δική του καθημερινότητα (Walking dead, Sopranos, Two and a half men κλπ.), ο οποίος Κρος πρώτη φορά αποκαλεί τη Νάνα Μάμα «γιαγιά του» σε συζητήσεις τους ή κατά την αφήγηση, κάτι που μου έκανε εντύπωση. Γιατί δεν ακολουθήθηκε άραγε το οικείο αφηγηματικό στυλ και λεξιλόγιο τόσων βιβλίων; Σε γενικές γραμμές πιστεύω πως, όσο έντονη και συναρπαστική είναι η κεντρική ιδέα του μεγάλου χτυπήματος σ’ έναν ντετέκτιβ ολκής, άλλο τόσο υπήρξε αντικείμενο κακοδιαχείρισης κατά την εξέλιξη της πλοκής. Αν προσθέσουμε δε σ’ όλ’ αυτά και την επανεμφάνιση της Άβα, της έφηβης που είχαν κάνει μέλος της οικογένειάς τους οι Κρος και η οποία θεωρήθηκε νεκρή στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς, «Τρέξε, Άλεξ Κρος!», νομίζω πως έχουμε να κάνουμε με λανθασμένη και μη ρεαλιστική αντιμετώπιση.

Το «Ορκίσου, Άλεξ Κρος» είναι άλλη μια εξιχνίαση κατά συρροή δολοφονιών και απαγωγών αλλά κι ένα σημείο καμπής στη σειρά των βιβλίων με τον διάσημο Αφροαμερικανό ντετέκτιβ, μιας και τίποτα μέσα του δε θα είναι πια το ίδιο μετά την απαγωγή της οικογένειάς του.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Τρέξε, Άλεξ Κρος
Τίτλος πρωτοτύπου Alex Cross, run
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Μαρία Κωνσταντέα
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η 20ή περιπέτεια του Άλεξ Κρος, του πασίγνωστου έγχρωμου ντετέκτιβ της Ουάσιγκτον, έχει παράλληλες ιστορίες και συνεχή δράση και ανατροπές. Με κράτησε η υπόθεση με το περίεργο ντουέτο που κατέφυγε σε δολοφονίες για να αναβιώσουν τις χρυσές μέρες του 1988 και που ο τρόπος δράσης πονοκεφάλιασε για τα καλά τις Αρχές. Το ένα μέλος είχε μια αρρωστημένη σχέση με το άλλο, που δεν τη δεχόταν, και ο συγγραφέας έδειξε πειστικά πόσο διαφορετικοί χαρακτήρες ήταν, με αποτέλεσμα ο ένας ν’ αρχίσει να χάνει σταδιακά τον έλεγχο και να καταλήξει η υπόθεση σ’ ένα εκρηκτικό τέλος. Εξισορροπημένη πλοκή, καταιγιστική και με εκπλήξεις. Ένιωσα για τα καλά την αδρεναλίνη και την ανυπομονησία που σου προκαλεί ένας φόνος και πόσο λαχταράς για τον επόμενο και για τον επόμενο. Αυτό που έχει μια δόση μυστηρίου, μιας και δεν κατονομάζεται από την αρχή ο δράστης, είναι η υπόθεση με τις έγκυες κοπέλες, που κάποιος έπρεπε να ψάξει βαθιά στο παρελθόν για να κάνει την απαραίτητη σύνδεση που θα οδηγήσει στον ένοχο. Τέλος, ο Ρον Τζούντισι έχει κάθε λόγο να παγιδέψει τον Άλεξ Κρος και το καταφέρνει περίφημα, με αποτέλεσμα να τον απομακρύνει από κάθε έρευνα για ένα εύλογο χρονικό διάστημα, η μεταξύ τους σχέση όμως θα έχει μια αναπάντεχη κλιμάκωση και μια απροσδόκητη τροπή. Λυπήθηκα πολύ τη μητέρα του Τζούντισι, την οποία φρόντισε ο συγγραφέας να καταγράψει ρεαλιστικά ως αμόρφωτη και εύπιστη γυναίκα, που υποχωρεί μπροστά στις εντολές του γιου της.

Η τρομοκρατική οργάνωση «Οικογένεια», που είχε καταφέρει καίρια πλήγματα στην ασφάλεια της πόλης και γενικότερα της χώρας στο 18ο βιβλίο της σειράς με τίτλο «Θανάσιμη απειλή», και της οποίας το εξέχον μέλος Χάλα αλ Ντοσάρι μετατράπηκε σε μοναχικό εκδικητή (δυστυχώς, η 19η περιπέτεια της σειράς, με τίτλο «Merry Christmas, Alex Cross», δε μεταφράστηκε στα ελληνικά, οπότε δεν έμαθα την κατάληξη της ιστορίας της), έκαναν τον δήμαρχο και τον αρχηγό της αστυνομίας να ακούσουν της χρονιάς τους, με κατηγορίες για κακοδιαχείριση πόρων και καθυστερημένη αντίδραση σε καταστάσεις κρίσης. Τώρα πια η Μονάδα Διερεύνησης Μειζόνων Υποθέσεων, όπου ανήκει και ο Κρος, έχει τα χρήματα για να κάνει σημαντικά πράγματα, μόνο που όλο αυτό έχει και συνέπειες: «Αυξημένοι πόροι σήμαιναν αυξημένη επιτήρηση, αυξημένη ευθύνη και, ναι, μερικές φορές, αυξημένες παρεμβάσεις» (σελ., 118). Κατ’ αυτόν τον τρόπο, διευκολύνεται πολύ το σχέδιο του Τζούντισι να βγάλει από τη μέση τον Άλεξ Κρος, του οποίου η καριέρα παίρνει την κατιούσα και μέσω αυτής της πορείας καταγράφονται επακριβώς η διάρθρωση της ιεραρχίας, η περιττή γραφειοκρατία και τα επικοινωνιακά παιχνίδια που παίζονται σε ανώτερα κλιμάκια της Αστυνομίας από ανθρώπους που αποφεύγουν τη δράση, την κύρια δηλαδή αποστολή κάθε αστυνομικού.

Σε προσωπικό επίπεδο, η οικογένεια του Άλεξ Κρος τελικά έκανε μέλος της τη δεκατριάχρονη Αφροαμερικάνα άστεγη που είχε κλέψει τη Νάνα Μάμα στη «Θανάσιμη απειλή», Άβα Γουίλιαμς, ενώ ακόμη συζητούν την πιθανότητα υιοθεσίας της. Λίγους μήνες πριν φοιτήσει η Τζάνι στο γυμνάσιο, ένα απρόσμενο γεγονός θα οδηγήσει την Άβα πίσω στα γνώριμα μονοπάτια των ναρκωτικών και της αλητείας στους δρόμους, κάτι που θα συσπειρώσει την οικογένεια ξανά ενώ η κηδεμονία της και γενικότερα η τυπικότητα που χρειάζεται η υπόθεσή της δίνουν την αφορμή στον συγγραφέα να ξεσπάσει και πάλι: «Δεν ξέρω κανέναν στο σύστημα παιδικής πρόνοιας που να μη δουλεύει υπερβολικά, να μην πληρώνεται ελάχιστα και που να εκτιμούν τις προσπάθειές του» (σελ. 257). Επίσης καταγράφονται με σαφήνεια οι λόγοι που ένα παιδί προεφηβικής ηλικίας παρασύρεται από τα ναρκωτικά και δεν είναι μόνο το ευάλωτο της ηλικίας αλλά και οι κοινωνικές και οικογενειακές συνθήκες. Μήπως όμως όλη αυτή η περιπέτεια δεν είναι κάτι τυχαίο αλλά ακόμη μία καλοσχεδιασμένη πλεκτάνη με στόχο τον Άλεξ Κρος;

Το «Τρέξε, Άλεξ Κρος» είναι μια πολυεπίπεδη συναρπαστική περιπέτεια, με κρίκους μιας αλυσίδας που αρχικά φαίνονται ασύνδετοι, σταδιακά όμως το τοπίο ξεκαθαρίζει και μεγάλες εκπλήξεις περιμένουν τον αναγνώστη ως το εσωστρεφές και ενδοσκοπικό τέλος, όπου ο ντετέκτιβ καταφεύγει στη βοήθεια της καλής φίλης του και ψυχολόγου, Αντέλ Φάιναλι, με την οποία έχουν μιλήσει και σε άλλα βιβλία της σειράς, για να καταλάβει επιτέλους τον εαυτό του, φοβισμένος από κάποιες πραγματικά έντονες αντιδράσεις του.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Θανάσιμη απειλή
Τίτλος πρωτοτύπου Kill Alex Cross
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Χάρης Νικολακάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η 18η περιπέτεια του Άλεξ Κρος, του πασίγνωστου έγχρωμου ντετέκτιβ της Ουάσιγκτον, έχει μεγάλη ένταση και αγωνία, απανωτές ανατροπές και κατάφερε να με κρατήσει ως το τέλος. Με την κλασική εναλλαγή πρωτοπρόσωπης (Άλεξ Κρος) και τριτοπρόσωπης αφήγησης και την εξιστόρηση των δύο διαφορετικών υποθέσεων σε παράλληλο χρόνο, μ’ ένα αόρατο ρολόι να μετράει τον χρόνο μέχρι να βρεθούν τα παιδιά και να συλληφθούν οι ένοχοι για τις μαζικές δολοφονίες, γυρνούσα τις σελίδες γεμάτος αγωνία και με κάποιες δεύτερες σκέψεις ως προς τις συνέπειες της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, ειδικά απέναντι στις χώρες της Μέσης Ανατολής. Χωρίς να καταφεύγει σε ακρότητες και «αμερικανιές», ο συγγραφέας προβάλλει στο σωστό μέγεθος το πατριωτικό αίσθημα του μέσου Αμερικανού αλλά και το μίσος που μπορεί να εμποτίσει έναν μουσουλμάνο έτοιμο να θυσιαστεί για την πατρίδα του, σκοτώνοντας όλους αυτούς τους υπερκαταναλωτικούς ξένους («Τι αηδιαστική πόλη! Και όμως, όπου και αν κοιτούσες, υπήρχε ένα ακόμη χοντροκομμένο μνημείο προς τιμήν της αμερικανικής αλαζονείας και ισχύος», σελ. 95). Η Χάλα αλ Ντοσάρι και ο σύζυγός της, Τάρικ, είναι μέλη της Αλ Άιλα και της Οικογένειας, μιας ισχυρής εκδικητικής ομάδας που έχει απλώσει τα πλοκάμια της στην Αμερική. Ο τρόπος που δρουν και επιτίθενται, οι αναποδιές που συναντούν κι ένα ισχυρό ιδεολογικό σοκ που δέχεται η Χάλα δείχνουν όσο γίνεται πιο ακριβοδίκαια τον τρόπο σκέψης και παραπλάνησης που δέχονται τέτοιοι άνθρωποι και πείθονται να θυσιαστούν για υψηλά ιδανικά («Καμιά τιμωρία δεν ήταν υπερβολική για το λαό της Αμερικής», σελ. 165).

Ως προς τις «αμερικανιές» που έλεγα πριν, υπάρχουν άφθονες στο σκέλος της απαγωγής των Πρώτων Παιδιών, μιας και εδώ έχουμε ένα σωρό προβλήματα και γραφειοκρατία που δεν αφήνουν τον Άλεξ Κρος να εμπλακεί στην υπόθεση, παρ’ όλη την εμπειρία του και την επιτυχία του σε υποθέσεις απαγωγής όπως αυτήν του Γκάρι Σόνετζι (η πρώτη περιπέτεια της σειράς, με τίτλο «Και ήρθε μια αράχνη»). Τελικά, με προτροπή της Πρώτης Κυρίας, ο Άλεξ Κρος μπαίνει στα ανώτατα κλιμάκια δράσης, προστασίας και έρευνας («Ήταν μια πραγματική σούπα με αλφαβήτα μέσα σ’ εκείνη την αίθουσα -CIA, FBI, NSA, MPD-, εκπρόσωποι του Κέντρου Αντιτρομοκρατίας, της Μυστικής Υπηρεσίας, του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφαλείας», σελ. 116) κι έτσι έχουμε τα μέτρα ασφαλείας του Λευκού Οίκου, την καθημερινότητα της Πρώτης Οικογένειας, άντε και λίγα ψήγματα χαρακτήρα, κυρίως της συζύγου, ως προς το θέμα της απαγωγής των παιδιών της. Ενδιαφέρουσα ήταν η εξέλιξη της υπόθεσης, με τον ένοχο να μην αποκαλύπτεται παρά μόνο με τον γνωστό «από μηχανής» τρόπο, με τα στάδια των ερευνών, τα λάθος ίχνη που επίτηδες άφηνε πίσω του ο απαγωγέας κλπ. αλλά πάνω απ’ όλα με τον θυμό του Άλεξ Κρος που τον οδηγεί σε αυτοδικία με εντελώς κινηματογραφικό τρόπο!

Σε προσωπικό επίπεδο, η καθημερινότητα στο σπίτι των Κρος είναι σχετικά ομαλή, με τον συζυγικό βίο, μιας και ο Άλεξ παντρεύτηκε την Μπρι στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς («Τελικός στόχος»), να έχει τα πάνω και τα κάτω του, τον Ντέιμον να λείπει στο οικοτροφείο, τον Άλι και την Τζάνι να μεγαλώνουν και τη Νάνα Μάμα να πέφτει θύμα ληστείας από μια δεκατριάχρονη κοπέλα, την Άβα, η οποία χωρίς να το ξέρει τα έβαλε με τον λάθος άνθρωπο! Η τιμωρία της είναι παραδειγματική και εντελώς πρωτότυπη, μιας και κανείς δεν τα βάζει με την υπερήλικη, πάνσοφη και τετραπέρατη γιαγιά!

Η «Θανάσιμη απειλή» είναι άλλο ένα γρήγορο και ανατρεπτικό βιβλίο της σειράς με ήρωα τον Άλεξ Κρος, ο οποίος τώρα έρχεται αντιμέτωπος με την απαγωγή δύο σημαντικών προσώπων της Αμερικής και ταυτόχρονα με μια μαζική σχεδόν τρομοκρατική επίθεση κατά της Ουάσιγκτον και του ίδιου του Προέδρου από φανατικούς μουσουλμάνους. Ανατροπές, καταιγιστική δράση, κινηματογραφικά πλάνα, εμπόδια, μυστικά, προδοσίες και άλλα θα ικανοποιήσουν τους φανατικούς της σειράς.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Τελικός στόχος
Τίτλος πρωτοτύπου Cross fire
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Χριστίνα Σπυριδάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η 17η στα ελληνικά περιπέτεια του πασίγνωστου ντετέκτιβ που δημιούργησε ο James Patterson (η 15η, Alex Cross’s trial, δε μεταφράστηκε) έχει αρκετές παράλληλες ιστορίες δράσης και μια σχετική ένταση. Πρώτ’ απ’ όλα, οι ελεύθεροι σκοπευτές είναι ένα ντουέτο που αποκαλύπτεται σταδιακά η ταυτότητά του, αν και το μυστήριο γύρω από το αρχικό κίνητρο των δολοφονιών δε λύνεται (ήταν όργανα κάποιου ή εκτελούσαν βάσει δικών τους πεποιθήσεων; ). Η δράση τους, τα θύματα που επιλέγουν, ο τρόμος που σκορπάνε στην πόλη δίνουν παλμό στο βιβλίο και η ιστορία τους έχει κλιμακούμενη εξέλιξη. Κάποιες σκηνές που αφορούν την προσωπική ζωή του ενός είναι αρκετά συγκινητικές, αν σκεφτεί κανείς τι θα επακολουθήσει μετά, χωρίς δισταγμό και έλεος. Παράλληλα με αυτούς, δρα κι ένας ψυχοπαθής δολοφόνος που χαράζει στο δέρμα των θυμάτων του μαθηματικές εξισώσεις, αν και η περίπτωσή του δε μας απασχολεί και πολύ, μιας και είναι αναλώσιμο υλικό στα εγκληματικά σχέδια κάποιου που θέλει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Άλεξ Κρος.

Έχουμε όμως και τον Κάιλ Κρεγκ, που παίρνει τη θέση ενός πράκτορα και θα επιστρέψει στην Ουάσιγκτον ώστε να συνεργαστεί με τον Κρος για την επίλυση της υπόθεσης των Πατριωτών σκοπευτών. Κάποιες φορές ο συγγραφέας στήνει καλές σκηνές ανάμεσα σε αυτούς τους δύο εχθρούς, παίζοντας σαν τη γάτα με το ποντίκι ως προς τη στάση που κρατά ο Κάιλ μεταμφιεσμένος και ταυτόχρονα ως κίνηση, αντίληψη και νοοτροπία του πράκτορα που πήρε τη θέση του. Ό,τι και να γίνει όμως, όσο καλό και φιλικό πρόσωπο κι αν δείχνει, ο «Εγκέφαλος» δεν ξεχνά το αρχικό του σχέδιο, που θα υλοποιηθεί σ’ ένα νησί κι εκεί έχουμε μια από τις θεαματικότερες σκηνές φινάλε σε βιβλίο με τον Άλεξ Κρος, κάτι που θα τον οδηγήσει στην απόφαση ν’ απομακρυνθεί για μεγάλο διάστημα από την αστυνομία, ώστε ν’ αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην οικογένειά του και ίσως να γράψει ένα βιβλίο για το ψυχολογικό υπόβαθρο της εξαπάτησης που έζησε με τον Κρεγκ από την αρχή της γνωριμίας τους, που ήταν καλοί φίλοι, ως το τέλος.

Σε προσωπικό επίπεδο, η οικογένεια του ντετέκτιβ δεν έχει και πολλά να μας πει αυτήν τη φορά, με εξαίρεση το γεγονός πως η Μπρι και ο Άλεξ επιτέλους παντρεύονται. Κάπου ο συγγραφέας ξεκαθαρίζει πως, όσο βαθύ μίσος κι αν έχει ο Κρος, δε θα «πατήσει στη σκοτεινή μεριά του φεγγαριού» για να εξολοθρεύσει εν ψυχρώ κάποιον, τονίζοντας πως ακόμη υπάρχουν ψήγματα ηθικής και «καλοσύνης» μέσα του. Δύο χαρακτήρες επανεμφανίστηκαν, χωρίς όμως να επηρεάζουν ή να προωθούν τη δράση, κάτι σύνηθες στο στυλ του συγγραφέα: ο εντεκάχρονος ψυχοπαθής Μπρόνσον «Ποπ Ποπ» Τζέιμς», που γνωρίσαμε στη 14η περιπέτεια «Το κυνήγι του Τίγρη» και η Κριστίν Τζόνσον, μητέρα του Άλι. Ο πρώτος υπήρξε πιόνι του Κάιλ Κρεγκ και η δεύτερη επανεμφανίστηκε για να δει τον γιο της, εξοργίζοντας τον Κρος, ευτυχώς χωρίς κι εκείνη να φτάσει στα όρια, όπως έκανε στο 11ο βιβλίο, «Φόνοι στο Μπέβερλι Χιλς», όπου διεκδίκησε την κηδεμονία του παιδιού της.

Ο «Τελικός στόχος» είναι ένα οριστικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα στον Κάιλ Κρεγκ και τον Άλεξ Κρος, καθώς επίσης ένα ανθρωποκυνηγητό δύο εκτελεστών κι ενός κατά συρροήν δολοφόνου. Δράση, περιπέτεια και ανατροπές, όπως σε όλα της σειράς.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Εγώ, ο Άλεξ Κρος
Τίτλος πρωτοτύπου I, Alex Cross
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Παλμύρα Ισμυρίδου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μετά από πολύ καιρό, έφτασε η στιγμή να απολαύσω ένα καλό αστυνομικό θρίλερ με τον Άλεξ Κρος, χωρίς υπερβολές και ακρότητες, με σασπένς, ανατροπές, συναίσθημα και μια μπλεγμένη ιστορία που όμως ξεκαθαρίζει σωστά και εγκαίρως. Μου φάνηκε ενδιαφέρον που σε μεγάλο μέρος της πλοκής ανακατεύτηκε ο ιδιοκτήτης ενός πολυτελούς κλαμπ για να εκβιάσει πλούσιους και διάσημους (ηθοποιούς, μέλη της Βουλής και της Γερουσίας κ. ά.), χωρίς να ξέρει ότι χάρη σ’ αυτόν θα αρχίσει να ξετυλίγεται μια υπόθεση στην οποία εμπλέκονται υψηλόβαθμα στελέχη που… δεν μπορούν να τιθασεύσουν τις ορμές τους. Μου άρεσε επίσης που ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι γυναίκα καθώς και η ανατρεπτική σκηνή μ’ έναν πράκτορα τυφλά αφοσιωμένο στο καθήκον του!

Σε προσωπικό επίπεδο, ο Άλεξ Κρος δένεται περισσότερο με τη σύντροφό του, Μπρι Στόουν, στην οποία μάλιστα κάνει και πρόταση γάμου. Η Νάνα Μάμα μας τρομάζει και πάλι με το πρόβλημα καρδιάς που παρουσιάζει, με αποτέλεσμα να έχουμε υπερβολικά πολλές σελίδες φόβου της απώλειας για όλα τα μέλη της οικογένειας. Η Κάρολαϊν Κρος που δολοφονείται είναι άλλη μια ανιψιά του ντετέκτιβ (είχαμε γνωρίσει τη Ναόμι Κρος στο «Φίλα τα κορίτσια»), μόνο που αυτή δεν είναι καλό παιδάκι ενώ ο πατέρας της και αδελφός του Άλεξ, Μπλέικ, είχε μπλέξει με ναρκωτικά. Τέλος, ο Κάιλ Κρεγκ για άλλη μια φορά εμφανίζεται στον επίλογο του βιβλίου, εκφράζοντας την ανυπομονησία του ν’ αναμετρηθούν ξανά με τον ντετέκτιβ.

Το «Εγώ, ο Άλεξ Κρος» είναι ένα γρήγορο, καλό και ανατρεπτικό θριλεράκι, με χαρακτηριστικά που μου είχαν λείψει στις προηγούμενες περιπέτειες του γνωστού ήρωα.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Το κυνήγι του Τίγρη
Τίτλος πρωτοτύπου Cross country
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Νίκος Σπυριδάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο James Patterson αφήνει αρκετά πίσω του τη στερεότυπη γραφή των βιβλίων της σειράς και στο 14ο βιβλίο στέλνει τον ήρωά του σε μια μακρινή χώρα, χρησιμοποιώντας αυτό το ταξίδι ως μέσον για να περιγράψει σκηνές φρίκης, βασανιστηρίων, αναίτιων και άδοξων θανάτων, τους λιμούς, τους βιασμούς και την πείνα που υφίσταται ο λαός της Νιγηρίας, απότοκο των συμφερόντων των πολυεθνικών και των κρατών που διαπληκτίζονται για τον έλεγχο των πετρελαίων στο Δέλτα του Νίγηρα και των αδαμαντωρυχείων. Αρχηγός της σπείρας που αρέσκεται να διαμελίζει ανθρώπους είναι ο επονομαζόμενος Τίγρης, αδίστακτος, αιμοδιψής και δυνατός.

Ομολογώ πως στην αρχή με είχε εκνευρίσει το πείσμα του ντετέκτιβ να ταξιδέψει τόσο μακριά και εκτός ορίων δικαιοδοσίας για να βρει τον φονιά μιας παλιάς αγαπημένης του. Το θεώρησα παρατραβηγμένο, ειδικά από τη στιγμή που δεν είναι καλοδεχούμενος στη χώρα, πέφτει θύμα απαγωγής, βασανιστηρίων και πολλά άλλα! Ταξιδεύει σε διάφορες πόλεις και περιοχές της χώρας, γίνεται αυτόπτης μάρτυρας των ανωτέρω αναφερόμενων περιστατικών, κυνηγάει έναν άνθρωπο ασύλληπτο κατά βάση, γνωρίζει μια δημοσιογράφο με την οποία ζει ένα γλυκό και πλατωνικό ειδύλλιο κλπ. Ευτυχώς όμως προς το τέλος του βιβλίου άρχισε να διαφαίνεται πως πίσω απ’ όλ’ αυτά κρύβονται τα συμφέροντα κάποιων ανωτέρων και ένας προδότης! Έτσι η περιπέτεια του Άλεξ Κρος τοποθετήθηκε σε νέες βάσεις και με γέμισε ένταση ως το απροσδόκητο τέλος και το τελικό ξεκαθάρισμα.

Σε προσωπικό επίπεδο, ο Άλεξ Κρος ζει ευτυχισμένος εδώ κι έναν χρόνο με τη συνάδελφό του Μπριάνα Στόουν όμως ο πειρασμός ακούει στο όνομα Αντάνε Τάνζι και βάζει σε δοκιμασία τον Κρος. Παρ’ όλ’ αυτά ζούνε γλυκές και τρυφερές στιγμές, όσο τους επιτρέπει η απειλή εμφύλιας σύρραξης στη Νιγηρία, το ανθρωποκυνηγητό του Τίγρη και όλες οι άλλες δυστυχίες που βιώνουν. Ο ντετέκτιβ βλέπει ως ψυχίατρος πλέον μόνο δύο ή τρεις ασθενείς την εβδομάδα κι έτσι στο 20ό κεφάλαιο έχουμε την περίπτωση του εντεκάχρονου ψυχοπαθούς Μπρόνσον «Ποπ Ποπ» Τζέιμς, που ειλικρινά δεν κατάλαβα γιατί αναφέρθηκε, μιας και δεν επηρέασε την πορεία της ιστορίας. Η Τζάνι είναι στην τελευταία τάξη του Σοτζέρνερ Τρουθ, έτοιμη για το γυμνάσιο, ο Άλι μόλις ξεκίνησε το σχολείο και ο δεκατετράχρονος Ντέιμον φοιτά στην Ακαδημία Κούσιγκ της Μασαχουσέτης. Η Νάνα φυσικά και είναι παρούσα και ο τρόπος με τον οποίο εμπόδισε (αρχικά τουλάχιστον) τον εγγονό της Κρος να ταξιδέψει στην Αφρική ήταν άκρως διδακτικός! Για άλλη μια φορά φυσικά πέφτουν θύματα απαγωγής, απλώς ο τρόπος που το παρουσίασε εδώ ο συγγραφέας και η παρατεταμένη αγωνία για το αν παρέμειναν ζωντανοί ή όχι ήταν κάπως εντονότερα δοσμένος από άλλα μυθιστορήματα της σειράς. Τέλος, ο Κάιλ Κρεγκ εμφανίζεται σποραδικά σ’ ένα δυο κεφάλαια απλώς ως υπενθύμιση πως δεν τέλειωσαν ακόμη οι δυο τους.

«Το κυνήγι του Τίγρη» είναι ένα υπερατλαντικό ταξίδι του Άλεξ Κρος σε μια εντελώς διαφορετική, χαώδη οργανωτικά και διοικητικά χώρα, θύμα των συμφερόντων μεγάλων εταιρειών και άλλων φατριών. Στις σελίδες του βιβλίου καταγράφονται οι σκληρές και απάνθρωπες συνθήκες επιβίωσης στη Νιγηρία και το σασπένς το χαρίζει το γεγονός μιας διπλής προδοσίας, που αποκαλύπτει την ταυτότητα του ενόχου κυριολεκτικά στην τελευταία σελίδα!

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Διπλή απειλή
Τίτλος πρωτοτύπου Double Cross
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Νίκος Σπυριδάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δύο λοιπόν κατά συρροήν δολοφόνοι, δύο απάνθρωπα τέρατα που διαπράττουν εγκλήματα χωρίς να μπορεί η αστυνομία να ανακαλύψει τα ίχνη τους. Ο Σόουμαν είναι τύπος επηρεασμένος από τις δολοφονίες του Κάιλ Κρεγκ και στήνει το δικό του σκηνικό. Διψά για θεατές, δρα με θεατρινίστικο τρόπο, δε διστάζει να αιματοκυλίσει τον κόσμο κι από ένα σημείο και μετά το κάνει ανεβάζοντας live videos στο Διαδίκτυο. Η ταυτότητά του παραμένει μυστική ως το τέλος ενώ η συνηθισμένη πορεία των δικών του εγκλημάτων ακολουθεί τη γνωστή πεπατημένη: από ένα σημείο και μετά κι όσο οι αστυνομικοί δεν τον εντοπίζουν, αποκτά ολοένα και περισσότερο θράσος, νιώθει όλο και πιο ανίκητος.

Ο Κάιλ Κρεγκ, πρώην πράκτορας του FBI και μανιακός δολοφόνος, που ο πραγματικός του ρόλος αποκαλύφθηκε στο «Μεγάλο κόλπο», ελεύθερος μετά από τέσσερα χρόνια, αρχίζει να παίρνει εκδίκηση, σκοτώνοντας όσους ανθρώπους τον έβλαψαν. Σταδιακά πλησιάζει προς την Ουάσιγκτον, μόνο και μόνο για να διαπιστώσουμε πως συνδέεται κατά κάποιον τρόπο με τις ενέργειες του Σόουμαν! Έτσι λοιπόν έχουμε δύο διαφορετικούς αλλά εξίσου σκληρούς αντιπάλους, με άφθονο κυνηγητό, μπόλικο αίμα και συνεχή εμπόδια και ανατροπές ως το τέλος, όπου τα δύο τέρατα ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα θεαματικό φινάλε.

Το βιβλίο είχε την αναμενόμενη ένταση, απανωτές σκηνές φόνων, τα γνωστά σύντομα κεφάλαια της γραφής του Patterson, κάνα δυο ερωτικές σκηνές (που δεν τις διάβασα μιας και αγωνιούσα για τη συνέχεια), ένα έξυπνο μπέρδεμα που έδειξε τον Σόουμαν να σχετίζεται με την υπόθεση που διαλευκάνθηκε σε προηγούμενο βιβλίο της σειράς («Φόνοι στο Μπέβερλυ Χιλς») και λίγη παραπάνω από την εμπειρία του Άλεξ Κρος ως ψυχολόγου και profiler, μιας και διατύπωνε κάποια μοτίβα για να μπορέσει να προσεγγίσει τον Σόουμαν.

Σε προσωπικό επίπεδο, ο Άλεξ Κρος έχει σχέσεις με την ντετέκτιβ Μπριάνα Στόουν που γνώρισε σ’ ένα πάρτι και τα πάνε καλά μεταξύ τους. Στην αρχή της υπόθεσης του Σόουμαν, ο Κρος προσπάθησε να μην εμπλακεί ενεργά στην υπόθεση της συντρόφου του όμως η πείρα και το ένστικτο δεν τον άφησαν ήσυχο ενώ η μνεία του δολοφόνου στο όνομά του έκανε αναπόφευκτη την παρέμβασή του. Ο γιος του Κρος, Ντέιμον, στην αρχή του βιβλίου ανυπομονεί να πάει στο γυμνάσιο αλλά στο τέλος μεταβαίνει στην Ακαδημία Κούσιγκ (όπως λέει και ο συγγραφέας πρόκειται για προπαρασκευαστικό σχολείο), η Τζάνι είναι στην προεφηβική ηλικία και κάνει μαθήματα ζωγραφικής ενώ ο Άλεξ Τζούνιορ βρίσκει τον ιδανικό άνθρωπο για να παίζει στο πρόσωπο της Μπρι. Τελικά η υπόθεση του Σόουμαν ανάγκασε τον Κρος να προτείνει στον διευθυντή της Αστυνομίας να εργαστεί στη Μονάδα Διερεύνησης Μειζόνων Υποθέσεων μόνο σε συγκεκριμένες αποστολές ως σύμβουλος και να γίνει δεκτός έτσι ξανά στους κόλπους της.

Η «Διπλή απειλή» είναι κάτι σαν ξεκαθάρισμα λογαριασμών με το παρελθόν του γνωστού Αφροαμερικανού ντετέκτιβ, μιας και ο μεγάλος του εχθρός επιστρέφει στη ζωή του, ευτυχώς όμως με ηπιότερο και πιο αληθοφανή τρόπο συγκριτικά με τις «Γέφυρες του Λονδίνου». Επίσης η ιστορία αφορά άλλον ένα παρανοϊκό αντίπαλο, με απάνθρωπες μεθόδους και μια τραγική παραδοξότητα στο οικογενειακό του παρελθόν (αν και αναρωτιέμαι ποιος ήταν στο πλάι του στο τέλος του κεφαλαίου 54, μιας και όπως αποδείχτηκε δεν είχε εν ζωή συγγενικά πρόσωπα)! Άλλο ένα βιβλίο της σειράς με πρωταγωνιστή τον Άλεξ Κρος γεμάτο με όλα τα αναμενόμενα συστατικά ενός βιβλίου θρίλερ γραμμένου από τον James Patterson.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Κρος
Τίτλος πρωτοτύπου Alex Cross
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Νίκος Σπυριδάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο μυθιστόρημα, το 12ο της σειράς με τον έγχρωμο ψυχολόγο και ντετέκτιβ, εκτυλίσσεται όλη η τραγική σκηνή της δολοφονίας της Μαρίας που έλαβε χώρα το 1993 και αποκαλύπτεται το συναισθηματικό φορτίο που κουβαλά ο Κρος τόσα χρόνια τώρα. Μέχρι και η ψυχολόγος του, Αντέλ Φίναλι, επανεμφανίζεται. Εν τω μεταξύ, η ένταση και ο κίνδυνος που έζησε για άλλη μια φορά σε μια πολύ άσχημη υπόθεση ανταλλαγής πυροβολισμών και ομηρείας έφεραν τον Κρος στα άκρα και υπέβαλε την παραίτησή του από το FBI. Έτσι άνοιξε ξανά το γραφείο του ως ψυχολόγος κι αρχίζει να αποκτά τους πρώτους του πελάτες.

Η υπόθεση του Μάικλ Σάλιβαν είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, μιας και είναι ένας χαρακτήρας κάπως πιο ρεαλιστικός απ’ όσους μας έχει παρουσιάσει ως τώρα ο συγγραφέας. Είναι ένας στην κυριολεξία χασάπης, ένας μακελάρης, που εκτελεί δολοφονίες επί πληρωμή όμως ταυτόχρονα είναι εθισμένος στους βιασμούς και ξεδίνει σκοτώνοντας άγνωστες περαστικές. Αυτή η παράνοιά του βρίσκει πρόσφορο έδαφος όταν ανακαλύπτει πως ο Ματζιόνε Τζούνιορ θέλει να τον βγάλει από τη μέση κι έτσι αρχίζει μια σειρά από δολοφονίες συγγενών και υπαρχηγών του Δον της Μαφίας. Ταυτόχρονα, το παρελθόν του και τα ίχνη της οικογένειάς του αρχίζουν σταδιακά να βγαίνουν στο φως κι έτσι ο Κρος με τον Σάμπσον κοντεύουν να τον φτάσουν. Αυτό που κρατάω από την αιματοβαμμένη ιστορία είναι το γεγονός πως όσο παρανοϊκός κι αν είσαι, βουτηγμένος στο έγκλημα και στην παρανομία, δημιουργείς μια οικογένεια με παιδιά! Δεν μπορώ να το καταλάβω με τίποτα, μιας και, ξέχωρα από τη διαρκή αγωνία να είναι ασφαλείς οι άνθρωποί σου, τα παιδιά δεν έχουν κανένα μέλλον, πλην της διαδοχής στον υπόκοσμο! Πάντως, μου άρεσε η τελευταία κίνηση που έκανε ο Σάλιβαν απέναντι στην οικογένειά του και μου έδειξε τι πραγματικά σκεφτόταν γι’ αυτούς!

Σε προσωπικό επίπεδο, παράλληλα με το ανθρωποκυνηγητό του Σάλιβαν και τη σωρεία των φόνων που διαπράττει, έχουμε πάρα πολλά περιστατικά που οδηγούν τον Άλεξ Κρος στην απόφασή του να παραιτηθεί, να ανοίξει το γραφείο του, να δεχτεί τους πρώτους του πελάτες (με την πρώτη μάλιστα ανακατεύεται περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε) και να απολαύσει τη θαλπωρή της οικογένειάς του, του 14χρονου πια Ντέιμον και της Τζάνι, η οποία άρχισε να γίνεται καυστική και ειρωνική απέναντι στον πατέρα της και τα άστατα ωράριά του πριν αλλάξει καριέρα. Μου άρεσε επίσης που ο Μικρός Άλεξ επέστρεψε στην οικογένειά του κι ας είχε κερδίσει η μητέρα του την κηδεμονία, γιατί εκείνη απλώς άλλαξε γνώμη! Δε θα βιαστώ να κατακρίνω τον συγγραφέα για επιπολαιότητα ή προχειρότητα, μιας και έχουμε να κάνουμε με συνέπεια χαρακτήρα: η Κριστίν Τζόνσον στο προηγούμενο βιβλίο, «Φόνοι στο Μπέβερλι Χιλς», έδειχνε ήδη σημάδια αναποφασιστικότητας. Τέλος, η Κέιλα Κόουλς αποφασίζει να γυρίσει στη Βόρεια Καρολίνα, μιας και διαπιστώνει πως εκεί τη χρειάζονται περισσότερο και νιώθει πιο οικεία, αφού εκεί γεννήθηκε και μεγάλωσε.

Τελικά ήταν ο δολοφόνος της Μαίρης ο Μάικλ Σάλιβαν ή όχι; Πώς θα εξελιχθεί αυτή η βεντέτα; Τι αντίκτυπο θα έχει στις ζωές όλων; Θα προχωρήσει ο Άλεξ Κρος στη ζωή του; Θα χαρεί επιτέλους απερίσπαστος τη γαλήνη της οικογένειάς του; Όχι, γιατί στην τελευταία σελίδα του βιβλίου παίρνει στο τηλέφωνό του κάποιος να του ανακοινώσει έναν φόνο: «-Και γιατί πήρες εμένα; -Γιατί εσύ είσαι ο δόκτωρ Κρος κι εγώ είμαι ο δολοφόνος».

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Φόνοι στο Μπέβερλι Χιλς
Τίτλος πρωτοτύπου Mary, Mary
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Νίκος Σπυριδάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στη νέα συναρπαστική περιπέτεια που έγραψε ο James Patterson με τον Άλεξ Κρος, 11η στη σειρά, νομίζω πως επιστρέψαμε στο καλό, αγαπημένο και ανατρεπτικό στυλ που μου άρεσε στα πρώτα βιβλία και στα περισσότερα από τις άλλες σειρές αστυνομικής δράσης που γράφει κατά καιρούς ο συγγραφέας. Επιτέλους: κατά συρροήν δολοφόνος, χωρίς να αποκαλύπτεται η ταυτότητά του, σειρά θυμάτων, στενομυαλιά ανώτερων υπευθύνων της Αστυνομίας, φριχτές δολοφονίες, μοτίβο, κίνητρο και σωστή ψυχολογία του δολοφόνου. Η δε επίλυση της υπόθεσης ήταν μια κλιμακούμενη σε αγωνία και ένταση σειρά γεγονότων, με μυστικά που ήρθαν στο φως και έβαλαν τα πράγματα στη θέση τους ενώ το φινάλε ήταν λογικό, στρωτό και ολοκληρωμένο (αν και θα επιμείνω πως αυτό ακριβώς το μοτίβο χρησιμοποίησε και η Αγκάθα Κρίστι στο βιβλίο της «The ABC murders»). Ταυτόχρονα η νοικοκυρά Μαίρη Σμιθ, που ταυτίστηκε με την ομώνυμη φόνισσα, έχει τη δική της τραγική ιστορία μέσα στο βιβλίο, ένα δύσκολο και σκληρό παρελθόν που θα σκάσει μπροστά της όταν η επίλυση της υπόθεσης φτάνει στο τέλος, δυσκολεύοντας και ταυτόχρονα διευκολύνοντας τα πράγματα! Τη συμπάθησα και τη λυπήθηκα, μιας και οδηγήθηκε σε κάποιες πράξεις λόγω ψυχικών διαταραχών, οι δικοί της δαίμονες όμως την κυνηγούν μέχρι και σήμερα, που προσπαθεί να ορθοποδήσει μόνη με τρία παιδιά, οδηγώντας την ιστορία σε ένα απρόσμενο φινάλε. Από την άλλη ο Αφηγητής είναι μια προσωπικότητα που, παίρνοντας τη σκυτάλη από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Κρος, περιγράφει με θράσος και αποστασιοποιημένα τους φόνους που θέλει να κάνει, το μοτίβο που πρέπει ν’ ακολουθήσει μα πάνω απ’ όλα, από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, δείχνει αλλαγμένος, έτοιμος να χάσει κάθε ψυχραιμία αλλά και μεθοδικότητα, αρκεί να διαπράξει άλλον έναν φόνο!

Σε προσωπικό επίπεδο, ο Άλεξ Κρος, μετά από ένα ατυχές συμβάν στην Ντίσνεϋλαντ που οδήγησε την Κριστίν στα άκρα και την ανάγκασε να επισπεύσει την ακροαματική διαδικασία για την κηδεμονία του Άλεξ Τζούνιορ, βρίσκεται αντιμέτωπος με την ασύλληπτη περίπτωση απώλειας της φροντίδας του ίδιου του παιδιού του. Ταυτόχρονα, η Τζαμίλα Χιουζ το παίρνει απόφαση και διακόπτει τη σχέση της με τον Κρος, που αρχίζει να παραπαίει συναισθηματικά ανάμεσα στη νοσοκόμα της Νάνα Μάμα, με την οποία μεγάλωσαν μαζί, και τη συνεργάτιδά του στο Λος Άντζελες, Τζιν Γκαλέτα. Επίσης, ο παιδικός του φίλος, Τζον Σάμπσον, χαίρεται την έγγαμη ζωή του με την τριών μηνών κόρη τους. Σε αυτό το βιβλίο ο Άλεξ Κρος δεν υπερασπίζεται και τόσο σθεναρά την απόφασή του να παραιτηθεί απ’ όλ’ αυτά, αν και ενοχλήθηκε αφάνταστα που ο διευθυντής του FBI δε σεβάστηκε τις διακοπές του και τον έσπρωξε στη νέα υπόθεση δολοφονιών. Κάτι το συναισθηματικό φορτίο της Μαίρη Σμιθ, κάτι που για άλλη μια φορά θα κινδυνεύσει ο ίδιος και δε θέλει ν’ αφήσει τα δικά του παιδιά μόνα, χώρια τον εξάψαλμο που ακούει από τη Νάνα Μάμα, ίσως λοιπόν όλα αυτά να τον οδηγήσουν να πάρει επιτέλους μιαν απόφαση και να σταματήσει να μεμψιμοιρεί, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον, για όλο το συναισθηματικό βάρος που επιφέρει η θέση του ντετέκτιβ.

Οι «Φόνοι στο Μπέβερλι Χιλς» είναι μια συναρπαστική περιπέτεια που παίζει με το μυαλό του αναγνώστη σε πολλά επίπεδα, έχει αρκετές ανατροπές, μια ωραία κεντρική ιδέα γύρω από την οποία γίνονται οι φόνοι και ένα γλυκόπικρο φινάλε σε προσωπικό κι επαγγελματικό επίπεδο. Ας ελπίσουμε πως η συνταγή αυτή θα διατηρηθεί και στα επόμενα βιβλία με ήρωα τον Άλεξ Κρος.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.