Βιβλίο Το μπουρμπουλάκι
Συγγραφέας Μαρία Βενιζελέα
Εικονογράφος Ίρις Σαμαρτζή
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Μαρία Βενιζελέα έγραψε ένα τρυφερό και γλυκό παραμύθι για παιδιά από 6 ετών και πάνω που τιμά τη διηνεκή φιλία και ταυτόχρονα μας χαρίζει πολλές πληροφορίες γύρω από την παραγωγή, το μάζεμα και το εμπόριο της μαστίχας. Με απλές προτάσεις, ρεαλιστικές σκηνές, πλούσιο λεξιλόγιο και ορολογία που επεξηγείται στο τέλος παρακολουθούμε από τη μια πώς δημιουργείται, πώς μαζεύεται, πώς καθαρίζεται και πώς ετοιμάζεται η μαστίχα και από την άλλη πώς έρχονται κοντά δύο διαφορετικοί χαρακτήρες που μεγαλώνουν μαζί αδιαφορώντας για τις αντίθετες κοινωνικές τους καταβολές.

Η ιστορία ξεκινάει με τη Μαρκέλλα, που ζει στα Μαστιχοχώρια της Χίου, να τρέχει με τον φίλο της, τον Μηνά, να βοηθήσουν τον πατέρα της στα χωράφια με το «κέντημα», εν όψει της άφιξης της κόρης του νέου Γενουάτου Κυβερνήτη, Μαργαρίτας,. Ο τόπος τους είναι μια καστροπολιτεία-λαβύρινθος, γεμάτη καλντερίμια και «διαβατικά», που χτίστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να κρατάει ασφαλείς τους κατοίκους και τη μαστίχα από τις επιδρομές των πειρατών. Η Μαργαρίτα είναι ένα προσιτό, γλυκό και απλό κορίτσι που θέλει με χαρά να μάθει τα πάντα για τη μαστίχα και κυρίως να βοηθήσει είτε στο κέντημα είτε στις βεγγέρες, οπότε παρακολουθούμε μαζί τους και βήμα προς βήμα πώς κεντάνε τον σχίνο με την κατάλληλη προετοιμασία και διαδικασία, πώς περιμένουν να στερεοποιηθεί το «δάκρυ», δηλαδή η μαστίχα, πώς καθαρίζουν το προϊόν οι γυναίκες λέγοντας τραγούδια και ιστορίες και πολλά άλλα.

Χάρη στο βιβλίο έμαθα πολλά για τη μαστίχα και πόσο κοπιαστική δουλειά είναι η φροντίδα της, που κρατάει όλο τον χρόνο: περιποίηση χειμώνα και άνοιξη, κέντημα καλοκαίρι και φθινόπωρο, καθάρισμα τον χειμώνα. Κι όταν όλα είναι έτοιμα, τότε αρχίζει το υπέροχο ταξίδι στον κόσμο μέσω του εμπορίου. Επίσης έμαθα για το τιμητήρι, το καυκί, τις χειρόφτριες, τα τεσσάρων ειδών δρομόνια και πολλά άλλα αντικείμενα μέσα από μια συναρπαστική και καθόλου κουραστική εξιστόρηση που με έκανε να σεβαστώ όχι μόνο των κόπο των εργατών αλλά και την καθαυτή μαστίχα. Το παραμύθι, ταυτόχρονα με τις εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες, καταγράφει και τη φιλία μεταξύ της Μαρκέλλας και της Μαργαρίτας, τις όμορφες στιγμές που περνάνε όσο μεγαλώνουν και τα συναισθήματά τους από τον κόσμο που ανακαλύπτουν μαζί. Το δέσιμο των δύο κοριτσιών σφραγίζεται μ’ ένα μπουρμπουλάκι γεμάτο μαστίχα όταν πρέπει να πάρουν μια σημαντική απόφαση και τότε…

Η εικονογράφηση της Ίριδας Σαμαρτζή είναι πρωτότυπη και γεμάτη χρώματα και απλότητα. Μου έκαναν εντύπωση τα σχέδιά της, γιατί μου θύμιζαν κολλάζ και ταυτόχρονα ένιωθα λες και οι φιγούρες αποτυπώνονται τρισδιάστατες μπροστά σ’ ένα δισδιάστατο σκηνικό, σαν τις χάρτινες κατασκευές που κάνουν τα παιδιά στο δημοτικό σχολείο. Αυτή η πρωτοτυπία δίνει μια διαφορετική ρεαλιστική απεικόνιση, κάνοντάς με να νιώθω πως οι ήρωες του βιβλίου θα αλλάξουν ξαφνικά θέση και θα πάνε κάπου αλλού, συνεχίζοντας ένα δικό τους παιχνίδι και καλώντας με να τους ακολουθήσω. Το φόντο είναι εξίσου απλό μα ταυτόχρονα γεμάτο ενάργεια και παραστατική δύναμη, με αποτέλεσμα να έχουμε μια πρωτότυπη και ξεχωριστή εικονογράφηση που συνοδεύει με τον καλύτερο τρόπο το κείμενο.

Το μπουρμπουλάκι είναι πήλινο σκεύος που χρησιμοποιείται στη Χίο για τη μεταφορά της μαστίχας και με απρόσμενο τρόπο δένει για πάντα τη Μαρκέλλα και τη Μαργαρίτα, σε μια ιστορία γεμάτη τρυφερότητα και πολλές πληροφορίες γύρω από την παραγωγή, το μάζεμα και την επεξεργασία της μαστίχας. Το γλωσσάρι και ο χάρτης στο τέλος του βιβλίου βοηθάνε τα παιδιά να κατανοήσουν καλύτερα την εποχή, την καθημερινότητα και τον τόπο όπου ζουν οι ηρωίδες του παραμυθιού και τα παρακινούν να μάθουν περισσότερα για το ευλογημένο αυτό προϊόν.

Βιβλίο Τι είναι η αγάπη;
Τίτλος πρωτοτύπου What is love?
Συγγραφέας Mac Barnett
Εικονογράφος Carson Ellis
Μεταφραστής Μαρία Κωνσταντοπούλου
Κατηγορία Παραμύθι / Αλληγορία
Εκδότης Παπαδόπουλος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένα αγόρι ρωτάει τη γιαγιά του «τι είναι αγάπη» κι εκείνη του λέει πως δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτό. Ποιος μπορεί όμως; «Αν για το ταξίδι σου στον κόσμο βγεις / ίσως μια καλή απάντηση να βρεις». Ο αφηγητής λοιπόν της ιστορίας αρχίζει να ρωτάει όσους βρίσκει, έναν ψαρά, έναν ηθοποιό, μια γάτα, μια ξυλουργό, έναν στρατιώτη κι άλλους για το τι είναι αγάπη. Ο καθένας έχει να του δώσει και μια διαφορετική απάντηση, ανάλογα το επάγγελμα, τις φιλοδοξίες, τα βιώματά του. Ο αφηγητής δεν ικανοποιείται με τίποτα απ’ όσα ακούει, πάντα βρίσκει μια αντίθετη άποψη ή κάτι που δεν του αρέσει, όταν επιστρέφει όμως στη γιαγιά του, τα πάντα έχουν αλλάξει κι επιτέλους καταλαβαίνει.

Ο Mac Barnett έγραψε μια συναρπαστική αλληγορία για την αγάπη και αφήνει τα παιδιά να βρουν μόνα τους τι είναι αυτό το συναίσθημα. Εξάπτει τη φαντασία τους με τις μεταφορές και τις παραβολές που επιλέγει και τους δίνει τα κατάλληλα εφόδια για να κατανοήσουν πως αυτό το συναίσθημα είναι ό,τι καλύπτει εμάς, τον χαρακτήρα μας, ό,τι μας κάνει να νιώθουμε «σπίτι» την καθημερινή μας ζωή. Αποφεύγοντας τον διδακτισμό και τις έτοιμες λύσεις, ενισχύει τη φαντασία των παιδιών, αναπτύσσει την επαγωγική σκέψη και τον ειρμό τους και δημιουργεί μια απίθανη ιστορία γεμάτη πολλές, διαφορετικές και πολλαπλές ερμηνείες. Ομολογώ πως συγκινήθηκα όταν στο τέλος ο αφηγητής επιστρέφει στη γιαγιά του κι έχουν μεγαλώσει ηλικιακά και οι δύο.

Η εικονογράφηση της Carson Ellis βασίζεται σε παλ χρώματα και μεγάλες, αδρές γραμμές. Στην αρχή και στο τέλος, όπου είναι το σπίτι της γιαγιάς, υπάρχουν λεπτομέρειες του κήπου, του κτηρίου, των ανθρώπων αλλά ενδιάμεσα αποφεύγονται το φόντο και οι περιττές απεικονίσεις, οπότε επικεντρωνόμαστε στον καθένα που ρωτάει ο αφηγητής της ιστορίας. Η γάτα είναι γλυκύτατη, η υπόκλιση του ηθοποιού αποπνέει έναν ρομαντισμό, η ξυλουργός έχει μια στιβαρή παρουσία, ο ποιητής είναι καθισμένος σ’ ένα υπέροχο τοπίο, αυτά είναι λίγα μόνο από τα αξέχαστα στιγμιότυπα που ζωντανεύουν με τον καλύτερο τρόπο το κείμενο αλλά και τις ιδέες του συγγραφέα.

Βιβλίο Ίσως: μια ιστορία συνειδητότητας
Τίτλος πρωτοτύπου What is love?
Μεταφραστής Μαρία Τοπάλη
Κατηγορία Παραμύθι / Αλληγορία
Εκδότης Παπαδόπουλος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένας σοφός γερο-αγρότης μοχθεί όλη μέρα με τον γιο του, φυτεύοντας ρύζι αλλά κάποια στιγμή ξεσπάει τέτοια καταιγίδα που αγωνίζονται σκληρά για να σώσουν τη σοδειά τους. Αυτή είναι η αρχή μιας σειράς αλυσιδωτών γεγονότων που αλλάζουν ριζικά τη ζωή του αγρότη. Τρομερό; Τυχερό; Φρικτό; Υπέροχο; Σε όλα αυτά ο αγρότης απαντάει «Ίσως».

Μια υπέροχη, βαθιά φιλοσοφημένη ιστορία που δείχνει με τον καλύτερο τρόπο πως ό,τι φαίνεται κακό μπορεί να είναι καλό ή και το ανάποδο, αρκεί να μη βιαζόμαστε να κρίνουμε, γιατί ποτέ δεν ξέρουμε τι πραγματικά θα συμβεί. Κάθε πτυχή της ιστορίας του βιβλίου είναι κι ένα μικρό βήμα στο ταξίδι της προσωπικής μας εξέλιξης, στο οποίο όμως δεν πρέπει να τρέχουμε αλλά να κοιτάμε προσεκτικά γύρω μας, να αφουγκραζόμαστε και να περιμένουμε πριν κάνουμε το κάθε βήμα. Η εικονογράφηση είναι βασισμένη σε ιαπωνικές απεικονίσεις και είναι γεμάτη χρώματα και συναρπαστικές λεπτομέρειες. Κάθε εξέλιξη της ζωής του αγρότη τη σχολιάζει κι ένα διαφορετικό ζώο (τίγρη, πετεινός, φασιανός, κουκουβάγια, αετός κ. π. ά.) που αποτυπώνεται με άφθαστο ρεαλισμό. Υπέροχες εικόνες ζωντανεύουν την ιστορία και μας φέρνουν κοντά στην ιαπωνική κουλτούρα με τέτοια άφθαστη τέχνη που ξεφύλλιζα για ώρα το βιβλίο. Ένα παραμύθι για τη συνειδητότητα και για την ισορροπία ανάμεσα στο καλό και στο κακό.

Βιβλίο Εκδρομή στην τέχνη
Τίτλος πρωτοτύπου Henri and the machine
Συγγραφέας Isabelle Marinov
Εικονογράφος Olga Shtonda
Μεταφραστής Μαρία Κωνσταντοπούλου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Παπαδόπουλος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Χένρι αναγκάζεται να πάει με το σχολείο του σε μια πινακοθήκη κι ονειρεύεται τη θάλασσα που τόσο αγαπάει. Από μια σύντομη βόλτα σε πίνακες και έργα τέχνης του κτηρίου τού δημιουργούνται πολλές απορίες κι αναρωτιέται ποιο είναι το νόημα της τέχνης. Κουρασμένος, κάθεται σε μια καρέκλα και τότε τα πάντα αλλάζουν. Η Isabelle Marinov έγραψε μια έξυπνη ιστορία για την τέχνη και το νόημά της γεμάτη εκπλήξεις και ανατροπές. Θέμα του παραμυθιού δεν είναι τόσο η κλασική όσο η μοντέρνα ζωγραφική, μιας και ο Χένρι παρατηρεί πίνακες της pop-art και του κυβισμού, οπότε, χάρη στις αστείες παρατηρήσεις του ήρωα της ιστορίας, οι μικροί αναγνώστες θα έρθουν πιο κοντά σε λιωμένα ρολόγια και κονσερβοκούτια και θα κατανοήσουν τη σημασία τους. Η τέχνη λοιπόν είναι παιχνιδιάρικη και σοβαρή, χαρούμενη και στενάχωρη αλλά το μόνο που μετράει είναι «το πώς σε κάνει να αισθάνεσαι».

Η εικονογράφηση της Olga Shtonda είναι πολύχρωμη και γεμάτη ενδιαφέρουσες προοπτικές και οπτικές γωνίες. Από τη ρεαλιστική βόλτα στην πινακοθήκη ταξιδεύουμε στην μπλε φαντασία του Χένρι όταν ονειρεύεται τη θάλασσα κι απ’ τους διάσημους και γνωστούς πίνακες περνάμε στη σουρεαλιστική απεικόνιση των συνεπειών της απόφασης του παιδιού να κάτσει σε μια καρέκλα. Οι γενικές απόψεις της πινακοθήκης είναι γεμάτες κόσμο που κάνει διάφορες κινήσεις, η περιβόητη καρέκλα είναι φτιαγμένη με ό,τι πιο αλλοπρόσαλλο και αταίριαστο μπορεί να φανταστεί κανείς και η κορύφωση της ιστορίας αποτυπώνεται με τον καλύτερο εικαστικό τρόπο. Ας κάνουμε λοιπόν μια διαφορετικέ εκδρομή στην τέχνη.

Βιβλίο Ο ερχομός του Σιδερένιου Γίγαντα
Τίτλος πρωτοτύπου The coming of the Iron Man
Συγγραφέας Ted Hughes
Εικονογράφος Mini Grey
Μεταφραστής Μάνος Μπονάνος
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Παπαδόπουλος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Σιδερένιος Γίγαντας φτάνει στην άκρη ενός γκρεμού κι αντικρίζει τη θάλασσα που δεν έχει ξαναδεί ποτέ του. Κανείς δεν ξέρει από πού ήρθε και ποιος τον έφτιαξε. Μετά από ένα ατύχημα, φτάνει στον τόπο όπου ζει ο Χόγκαρθ κι αρχίζει να καταβροχθίζει ό,τι σιδερένιο βρίσκει. Ο Χόγκαρθ και οι κάτοικοι του χωριού του προσπαθούν να τον παγιδέψουν αλλά το αγόρι νιώθει τύψεις που συμμετέχει σε αυτό. Πώς θα εξιλεωθεί; Ποιες είναι οι προθέσεις του Σιδερένιου Γίγαντα;

Μια συναρπαστική και πολυεπίπεδη ιστορία για παιδιά από 6 ετών και πάνω που ξεδιπλώνει μια δυνατή φιλία μέσα από λάθη, τύψεις, ανατροπές και που τονίζει τη δύναμη και τα πλεονεκτήματα της συγχώρεσης. Ο Σιδερένιος Γίγαντας ζει διάφορες περιπέτειες ώσπου να φτάσει στο χωριό του μικρού πρωταγωνιστή, όπου εκεί έχουμε μια σειρά από απορίες: ποιος και γιατί τρώει τα μηχανήματα των αγροτών, σε ποιον ανήκουν τα γιγάντια ίχνη στο έδαφος κλπ. Ο Χόγκαρθ είναι ένα έξυπνο παιδί που προσπαθεί να παρασύρει τον Γίγαντα σε παγίδα, πιστεύοντας πως είναι κακός και θέλει να τους βλάψει, σύντομα όμως διαπιστώνει πως δεν είναι έτσι κι αποφασίζει να τον βοηθήσει, προτείνοντάς του κάτι απρόσμενο. Μια ιστορία με εξελίξεις που εμπλουτίζουν τη βασική πλοκή, ένα παραμύθι γεμάτο σασπένς και αγωνία που κορυφώνονται από σελίδα σε σελίδα.

Η εικονογράφηση της Mini Grey είναι έξοχη! Οι διαστάσεις του Γίγαντα όπως κινείται στον χώρο είναι πραγματικά μεγάλες και τρομακτικές, οι οπτικές γωνίες είναι ενδιαφέρουσες, τα χρώματα και οι φωτισμοί βοηθάνε στον ρεαλισμό, υπάρχουν κοντινά πλάνα αλλά και πανοραμικές απόψεις, οι κάτοικοι του χωριού και οι προσπάθειές τους να παγιδέψουν τον Γίγαντα δίνονται με τρόπο που αποπνέει την απελπισία τους και στις τελευταίες σελίδες βγαίνει μια γλυκύτητα με τη σκηνή ανάμεσα στον Χόγκαρθ και τον Γίγαντα. Μια πολύ γλυκιά ιστορία που τη συστήνω ανεπιφύλακτα.

Βιβλίο Η τρομπέτα που μαρτυράει τα λάθη των μεγάλων
Συγγραφέας Κατερίνα Κωστοπούλου
Εικονογράφος Δήμητρα Παπαδημητρίου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Οσελότος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Κατερίνα Κωστοπούλου έγραψε ένα συναρπαστικό και διασκεδαστικό παραμύθι για τις διαπροσωπικές σχέσεις παιδιών και ενηλίκων. Οι δυο μικροί πρωταγωνιστές βοηθάνε τα παιδιά να κατανοήσουν γιατί και πώς δημιουργούνται συγκεκριμένα συναισθήματα και να μάθουν πώς να συζητάνε με τους μεγάλους ώστε να βρίσκουν λύσεις και να ξεπερνάνε τις συγκρούσεις. Πολλά παιδικά βιβλία εστιάζουν στα συναισθήματα και όχι στους λόγους που αυτά δημιουργούνται, οπότε η συγγραφέας έγραψε αυτήν την υπέροχη ιστορία για να βοηθήσει από τη μια τους μεγάλους να δουν μέσα από τα μάτια των μικρών παιδιών πώς βιώνουν αυτά τις ποικίλες και πολύπλοκες σχέσεις μαζί τους κι από την άλλη τα παιδιά πώς να εκφραστούν καλύτερα και πώς να εντοπίσουν αυτό που νιώθουν, πώς να το χειριστούν, πώς να το συζητήσουν-κοινοποιήσουν. Οι ανθρώπινες σχέσεις, ο πιο δυνατός και σημαντικός δεσμός, είναι γεμάτες ελπίδα και προσδοκία ενός καλύτερου κόσμου, επομένως, χάρη στο παραμύθι, καταφέρνουμε να αγαπήσουμε και να βελτιώσουμε τις πρώτες σχέσεις της τρυφερής ηλικίας των μικρών αναγνωστών.

Η ιστορία ξεκινάει ένα καλοκαίρι, που η Μίρα και ο Ραμί ανακαλύπτουν σε μια σπηλιά τη μαγική τρομπέτα με οδηγίες χρήσης κι αποφασίζουν να τη χρησιμοποιούν εναλλάξ, μήπως και καταλάβουν επιτέλους τους μεγάλους που τόσο τους ταλαιπωρούν. Έτσι, πότε παρακολουθούμε τη ζωή του αγοριού και πότε του κοριτσιού, που συναναστρέφονται όχι μόνο τους γονείς τους αλλά και τη γιαγιά, τη δασκάλα, τον γείτονα, οπότε απολαμβάνουμε όμορφες και καλογραμμένες ιστορίες, γεμάτες ρεαλισμό, εμπνευσμένες από την πραγματικότητα και την καθημερινότητα που όλοι βιώνουμε. Για παράδειγμα, η μαμά δεν αφήνει τον Ραμί σε ησυχία, του λέει να κάνει εκείνο και το άλλο, τον μαλώνει να μην παίζει ασυλλόγιστα κλπ., οπότε το παιδί, χάρη στην τρομπέτα, ανακαλύπτει πως η μαμά του φοβάται μην του συμβεί κάτι κακό, αφού δεν έχει μάθει να τον εμπιστεύεται. Από την άλλη, ο μπαμπάς του τον πιέζει να κάνει πράγματα που δε θέλει ή φοβάται να τα κάνει, οπότε η τρομπέτα του εξηγεί πως χρειάζεται υπομονή και κατανόηση από τον μπαμπά για να τον βοηθάει με αγάπη και χωρίς αυστηρή φωνή.  Επίσης, η δασκάλα, η κυρία Κική, τον μαλώνει αν είναι αφηρημένος στο μάθημα ή δεν ξέρει ν’ απαντήσει, οπότε, χάρη στην τρομπέτα, ο Ραμί καταλαβαίνει πως η δασκάλα του πρέπει να του δείξει εμπιστοσύνη και να έχει περισσότερη υπομονή μαζί του για να βρει τη δική του επίδοση με έναν τρόπο που θα κάνει το μάθημα πιο ενδιαφέρον.

Τα ίδια βιώνει και η Μίρα, με τη μαμά της να έχει κουραστεί με τη συμπεριφορά της, μιας και το κορίτσι θέλει να κάνει το δικό της, συνήθως κάτι αλλοπρόσαλλο, ή θα λέει πάντα όχι, εξ ου φωνές και καβγάδες μεταξύ τους. Η μικρή ηρωίδα, χάρη στην τρομπέτα, ανακαλύπτει το δικό της μερίδιο ευθύνης στους λόγους των καβγάδων τους (μήπως ενδόμυχα φοβάται πως δε θέλει να φύγει μακριά από τη μαμά της ή έχει συμβεί κάτι στο σχολείο κι αυτό είναι ένας λανθασμένος τρόπος να τραβήξει την προσοχή της και να συζητήσουν; ) ενώ, όταν οι γονείς της της φωνάζουν αν κάνει γκάφες και ζημιές από απροσεξία, διαπιστώνει πως ίσως συμβαίνει κάτι άλλο μέσα τους που εκείνη τη στιγμή δεν ξέρουν πώς να το εκφράσουν! Έχουμε όμως και τη γιαγιά που ανακατεύεται στην ανατροφή της, πιέζοντάς τη να κάνει πράγματα που δε θέλει εκείνη ή οι γονείς της, οπότε, χάρη στην τρομπέτα, βρίσκει τρόπο να ξεφύγει από αυτό το μπέρδεμα.

Οι ιστορίες του βιβλίου ζωντανεύουν με τον καλύτερο τρόπο χάρη στην εικονογράφηση της Δήμητρας Παπαδημητρίου. Ολοσέλιδα και μικρότερα στιγμιότυπα, γεμάτα χρώματα και σωστή προοπτική, ενδιαφέρουσες και ποικίλες οπτικές γωνίες, συνοδεύουν ταιριαστά τα κείμενα και βοηθάνε τα παιδιά να εξοικειωθούν ακόμη περισσότερο με τις περιπέτειες που ζουν η Μίρα και ο Ραμί. Μου άρεσε πολύ που όποτε βρισκόταν η λύση ανάμεσα σε μικρούς και μεγάλους οι εικόνες ντύνονταν από υπέροχες νότες πενταγράμμου και σκόρπια γράμματα, δίνοντας ένα εντυπωσιακό σουρεαλιστικό αποτέλεσμα. Επίσης, η εκφραστικότητα στα πρόσωπα μικρών και μεγάλων δίνεται αδρότατα, αποτυπώνοντας τα εκάστοτε συναισθήματα με άφθαστο ρεαλισμό.

«Η τρομπέτα που μαρτυράει τα λάθη των μεγάλων» είναι ένα υπέροχο και χρήσιμο παραμύθι για παιδιά από 6 ετών και πάνω, που θα τα βοηθήσει να κατανοήσουν με τον καλύτερο τρόπο την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων και να ανακαλύψουν τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τις δύσκολες και άσχημες στιγμές που ίσως βιώνουν κάποιες στιγμές με τους μεγάλους. Το καλύτερο λοιπόν είναι να μιλάς, να λες τι σε ενοχλεί ή τι προτιμάς, τι σου αρέσει και τι όχι, τι σε στενοχωρεί, σε θυμώνει ή σε κάνει να νιώθεις ντροπή, ώστε και οι άλλοι να εντοπίσουν τα δικά τους λάθη και μαζί να βρεθεί μια όμορφη λύση.

Βιβλίο Το παιδί της Σελήνης 
Συγγραφέας Γεώργιος Φραγκάκης (Πρεμ Άντρι)
Εικονογράφος José R. Ibáñez
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Ρώσση
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Γεώργιος Φραγκάκης (Πρεμ Άντρι) έγραψε με απλά λόγια την ιστορία του Ερμαφρόδιτου, αναμιγνύοντάς την και με άλλα μυθολογικά στοιχεία, καθώς και με μια σύγχρονη ματιά πάνω στο ζήτημα της ίντερσεξ ταυτότητας. Από τους μυθικούς χρόνους ως σήμερα μαθαίνουμε τον τρόπο δημιουργίας των πλασμάτων που έχουν ίντερσεξ χαρακτηριστικά και της στάσης των ανθρώπων απέναντί τους, με ένα αίσθημα συγκατάβασης, αποδοχής και αγάπης να κυριαρχεί στο κείμενο από την αρχή ως το τέλος.  Ο συγγραφέας ξεκινάει με το γεγονός πως κάποτε οι άνθρωποι είχαν μια εντελώς διαφορετική μορφή από αυτήν που ξέρουμε. Είχαν δύο κεφάλια, τέσσερα χέρια και τέσσερα πόδια και χωρίζονταν σε τρία φύλα: το αρσενικό (τα παιδιά του Ήλιου), το θηλυκό (τα παιδιά της Γης) και το ανδρόγυνο (τα παιδιά της Σελήνης). Ο Δίας όμως, ενοχλημένος από την αλαζονεία τους, έσκισε τα κορμιά τους στα δύο, μόνο που τίποτα και κανένας δεν μπορούσε να χωρίσει όσους ήθελαν να είναι μαζί και να αγαπιούνται. Στη συνέχεια μαθαίνουμε για τη ζωή και τις περιπέτειες του Ερμαφρόδιτου, του παιδιού που απέκτησαν ο Ερμής και η Αφροδίτη, και πώς ενώθηκε με τη νύμφη Σαλμακίδα με τέτοιο τρόπο που έγιναν ένα.

Η ιστορία είναι συναρπαστική και μιλάει από τη μια για τις καταβολές της ίντερσεξ ταυτότητας κι από την άλλη μας ταξιδεύει με μαγικό τρόπο στην Κρήτη του Δαίδαλου, στις ιστορίες του Θεόφραστου, στο μουσείο του Λίβερπουλ με το περίφημο ακρωτηριασμένο άγαλμα του ήρωα της ιστορίας, δημιουργώντας έτσι μια συγκινητική ιστορία για την αποδοχή και την αγάπη που αποζητούν τα ίντερσεξ άτομα. Με απλές προτάσεις και εύληπτα παραδείγματα αναγνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι η γενναιοδωρία και η καλοσύνη των άλλων απέναντι σε αυτά τα άτομα και ταυτόχρονα πόσο τραυματική είναι η απόρριψη. Από το αρσενικό και το θηλυκό σταδιακά καταλήγουμε στο ουδέτερο με διακριτικό χειρισμό των λέξεων και μέσα από τις περιπέτειες του Ερμαφρόδιτου διαπιστώνουμε «πως ο καθένας μας οφείλει να έχει το δικαίωμα να ζει όπως επιθυμεί και να αγαπά το σώμα του όπως του δόθηκε από τη φύση, εφόσον νιώθει ευτυχισμένος μέσα σε αυτό». Άλλωστε «κάθε άτομο είναι μοναδικό και η ζωή είναι πλασμένη από μεταμορφώσεις». Η εικονογράφηση του José R. Ibáñez είναι δυνατή και ρεαλιστική, με την επιλογή απουσίας χρώματος να κάνει τις γραμμές πιο αδρές και τις εικόνες πιο έντονες και δυνατές. Αν και γεμάτες ταιριαστές και απαραίτητες λεπτομέρειες, οι εικόνες δεν κουράζουν και δε χάνουν τη δυναμική τους. Ενδιαφέρουσες προοπτικές, πρωτότυπες οπτικές γωνίες, μια άφθαστη δυναμική στις φωτοσκιάσεις και μια πρωτόφαντη πλαστικότητα στα σώματα αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο την ιστορία.

«Το παιδί της Σελήνης» είναι ένα πρωτότυπο, ξεχωριστό παραμύθι για τη διαφορετικότητα στα χαρακτηριστικά φύλου και την αποδοχή της, για τη χαρά του να είναι κάθε άνθρωπος μοναδικός και να ζει ελεύθερος, ακριβώς όπως γεννιέται, μια ιστορία που ενημερώνει για τη φυλοδιαφορετικότητα και την αποδοχή, χωρίς παρέμβαση και παρέκβαση στην προσωπικότητα και στο σώμα. Ο Γεώργιος Φραγκάκης (Πρεμ Άντρι), διαπιστώνοντας την έλλειψη παραμυθιών για ίντερσεξ παιδιά, τόλμησε να γράψει πρώτος ένα τέτοιο κείμενο για να εξαλείψει τη μυστικότητα, την ντροπή και το στίγμα που επιβάλλεται σε αυτά από τους οικείους τους και να δημιουργήσει ένα περιβάλλον αποδοχής και ασφάλειας για όλα τους. «Το παιδί της Σελήνης» είναι ένα γλυκό παραμύθι γεμάτο ειλικρίνεια και σεβασμό που μου έμαθε πολλά και με βοήθησε να κατανοήσω και να σεβαστώ την ίντερσεξ ταυτότητα.

Βιβλίο Γράμμα στην Οδό Ονείρων 
Συγγραφέας Θεοδώρα Χριστοφόρου
Εικονογράφος Μύριελ
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κώστας Επιφανίου
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Θεοδώρα Χριστοφόρου έγραψε ένα γλυκό και τρυφερό παραμύθι αφιερωμένο στη μεγάλη αγάπη μας, τα βιβλία και το γράψιμο. Με απλό λεξιλόγιο και όμορφες προτάσεις δημιούργησε μια ιστορία για όσα παιδιά θέλουν να ασχοληθούν με τον γραπτό λόγο και τους αρέσει το διάβασμα. Ξεδιπλώνει κλιμακωτά την ιστορία της ηρωίδας της που μεγαλώνει ακούγοντας παραμύθια από τη μαμά της και στη συνέχεια διαβάζοντας μόνη της διάφορα βιβλία. Φτάνουμε έτσι στα πρώτα της κείμενα και η συγγραφέας ντύνει το ταξίδι με όμορφες συμβουλές (κυρίως από τη μητέρα της Μύριελ) και διαχρονικές καίριες παρατηρήσεις: «Ας σεβαστούμε τα όνειρά μας… και ας μη βιαζόμαστε να τα φέρουμε στον κόσμο, χωρίς αυτά να είναι ακόμη έτοιμα να δουν το φως του». Αυτή είναι η μία κεντρική ιδέα, με αφορμή το γεγονός ότι έστειλα τα γραπτά της στην Οδό Ονείρων και περιμένει με ανυπομονησία απάντηση: «Τα όνειρα δε θα ήταν όνειρα αν γίνονταν πραγματικότητα απ’ τη μια στιγμή στην άλλη. Αν γίνει, άστο να σε εκπλήξει. Έτσι θα σου αρέσει πιο πολύ. Αν δεν γίνει, θα το έχεις ήδη ξεχάσει».

Έχουμε όμως και τρυφερές συμβουλές για το προσωπικό ταξίδι του καθενός μας στις λέξεις και στα κείμενα: «Πρέπει να προσέχεις πολύ όταν γράφεις -να διαλέγεις τις κατάλληλες λέξεις για να πεις αυτό που θέλεις…Να θυμάσαι ακόμη πως οι λέξεις κρύβουν μεγάλη δύναμη και επηρεάζουν τον αναγνώστη». Πόσο υπέροχα και παραστατικά δίνεται η μαγεία των λέξεων: «Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς μια αράδα λέξεων  που τακτοποιήθηκαν προσεκτικά, σχηματίζοντας προτάσεις που συνθέτουν ένα κείμενο, μπορεί να σε ταξιδέψει στα πιο ονειρικά μέρη και να σε κάνει να ζήσεις κάποιες από τις πιο έντονες και αξέχαστες στιγμές της ζωής σου χωρίς να κάνεις ούτε ένα βήμα». Η συγγραφέας δε φείδεται καλολογικών στοιχείων και δημιουργεί αξέχαστες μεταφορές και παρομοιώσεις: «…περνούσε ώρες ολόκληρες συντροφιά με τα βιβλία της και ταξίδευε νοερά σε άλλους τόπους και σε άλλες ζωές. Το καθένα από αυτά ήταν κι ένας μυστικός κήπος που ξεκλείδωνε με τη φαντασία της». Η Μύριελ είναι ένας από μας που διαβάζουμε, γράφουμε και σκεφτόμαστε ακατάπαυστα: «Μια σκέψη ήταν αφορμή για ένα ποίημα, ένα συναίσθημα για ένα γράμμα που δεν στάλθηκε ποτέ, σαν ένας σπόρος που φύτρωνε σε ένα κείμενο».

«Γράμμα στην Οδό Ονείρων» στέλνει μια νέα κοπέλα που γαλουχήθηκε με φαντασιακά ταξίδια, λέξεις, κείμενα και περιμένει με ανυπομονησία μια θετική απάντηση. Σταδιακά όμως και μέσα από ένα διαρκές ταξίδι στη γραφή διαπιστώνει πως τελικά: «…το γράψιμο δεν το έκανε για να την εγκρίνουν ούτε για να καταξιωθεί αλλά το έκανε για να ανασαίνει». Έτσι, όταν πλέον έρχεται ο πολυπόθητος φάκελος, ούτε την ηρωίδα ούτε τον αναγνώστη ενδιαφέρει το περιεχόμενό του, μιας και έχουμε ζήσει μαζί ως τότε πολύ πιο ενδιαφέρουσες καταστάσεις κι έχουμε δει πόσο σημαντική είναι η διαρκής ενασχόληση με τον γραπτό λόγο, χάρη στην οποία βελτιωνόμαστε και «δραπετεύουμε». Η εικονογράφηση είναι της πραγματικής Μύριελ και χαρίζει μια αυθεντική αθωότητα στο περιεχόμενο του κειμένου, κάνοντας τον αναγνώστη να θέλει να βυθιστεί κι αυτός σ’ ένα κομμάτι χαρτί που θα το γεμίσει με τις δικές του σκέψεις.

Βιβλίο Οι μαγικές τσέπες της γιαγιάς Νιαουνιάρ 
Συντονισμός Ελένη Βρετουδάκη
Εικονογράφος Δέσποινα Καραπάνου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Ελληνοεκδοτική
Συντάκτης: Γεωργία Νικολοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Πάνος Τουρλής

Είναι ένα πολύ όμορφο και τρυφερό παραμύθι για παιδιά από 6 ετών και πάνω αφιερωμένο στην ανακύκλωση και τονίζει μέσα από μέσα από τα κόλπα της γιαγιάς πόσο σημαντικό είναι όλοι μας να προσέχουμε το περιβάλλον.  Από την αρχή κιόλας, από τον αστείο τίτλο, το βιβλίο σε καλεί να το διαβάσεις και σε κάνει να θέλεις να μάθεις τι κρύβουν οι τσέπες της γιαγιάς και τι τις κάνει μαγικές. Το κείμενο είναι γραμμένο σε ποιητική μορφή με ομοιοκαταληξίες, κάτι που κάνει πιο εύκολη την ανάγνωση για μικρά παιδιά και χρησιμοποιεί πλούσιο και απλό λεξιλόγιο. Η ιστορία ξεκινάει με τη γιαγιά και τον παππού Νιαουνιάρ που υποδέχονται τα εγγονάκια τους στο σπίτι.

Σχεδόν αμέσως βλέπουμε ότι η γιαγιά και ο παππούς βρίσκουν πάντα τρόπους να επαναχρησιμοποιούν πράγματα που έχουν στο σπίτι για να μην τα πετάνε. Τα βαζάκια που αδειάζουν από φαγητό τα ξαναχρησιμοποιούν, παλιά κουρέλια και πανιά τα φτιάχνουν όμορφες κούκλες, υπολείμματα από φαγητά που έχουν περισσέψει τα μαζεύουν και τα κάνουν λιπάσματα για τα φυτά τους, μπαταρίες που τελειώνουν τις φυλάνε, σκισμένα ρούχα τα μπαλώνουν και δεν χρειάζεται να αγοράσουν καινούρια κλπ. Με τον τρόπο τους δείχνουν πως, κάτι που οι άλλοι μπορεί να τα θεωρούν πιθανόν σκουπίδια,  για τον παππού και τη γιαγιά Νιαουνιάρ ξαναγίνονται πολύτιμα και τους δίνουν μια νέα ζωή.

Η εικονογράφηση της Δέσποινας Καραπάνου είναι πολύ όμορφη. Μου κέντρισε το ενδιαφέρον το παιχνίδι με τα χρώματα: από τη μία το γκρίζο χρώμα που δείχνει το άχρωμο και παρατημένο περιβάλλον με τη ρύπανση και την αδιαφορία και από την άλλη το φωτεινό και γεμάτο χρώματα σπίτι την οικογένειας Νιαοουνιάρ χάρη στο οποίο τονίζεται το βασικό μήνυμα ότι όταν φροντίζουμε το περιβάλλον η ζωή μας και η καθημερινότητά μας γίνονται πιο όμορφες και πιο ζωντανές.

Οι μαγικές τσέπες της γιαγιάς Νιαουνιάρ καταφέρνουν κάτι μαγικό: ακόμα και κάτι που φαίνεται άχρηστο μπορεί να ξαναγίνει χρήσιμο. Με ποιον τρόπο; Οι συγγραφείς του βιβλίου μας το δείχνουν μέσα από έξυπνες και χρήσιμες ιδέες ανακύκλωσης. Το όμορφο αυτό παραμύθι μας περνάει το μήνυμα ότι αν αγαπάμε το περιβάλλον, ακόμα και με μικρές πράξεις, όπως αυτές της ανακύκλωσης και της επανάχρησης, μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο.

Βιβλία Γουτού Γουπατού & Το μόνο ταξίδι της ζωής του
Συγγραφείς Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης & Γεώργιος Βιζυηνός
Απόδοση Κώστας Πούλος
Εικονογράφοι Έλενα Τσαπρούνη & Θέντα Μιμηλάκη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Παπαδόπουλος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

«Γουτού Γουπατού», του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Αυτήν τη φράση συνήθιζε να λέει ο Μανώλης ο «Ταπόης» του χωριού, ένα παιδί νοητικά καθυστερημένο και με ημιπληγία, δηλαδή «Πότε να ‘ρθει του Χριστού, τ’ Αϊ-Βασιλιού να φάμε». Ένα παιδί που έχει λίγους φίλους και το αγαπάνε οι μεγάλοι. Ο Μανώλης κάνει θελήματα σε όσους τον σέβονται και η ανατροφή του είναι αγώνας για τη μητέρα του. Μια παραμονή Πρωτοχρονιάς όμως οι φίλοι του πέφτουν θύματα του νταή της Πάνω Ενορίας και παρεμβαίνει αποφασιστικά. Μια συγκινητική ιστορία για τον τρόπο ζωής των φτωχόπαιδων της εποχής και ταυτόχρονα καταγραφή ενός ενδιαφέροντος δίπολου: το ένα απόκληρο παιδί επιλέγει την καλοσύνη, το άλλο το κακό. Από την άλλη, ποιο είναι «Το μόνο ταξίδι της ζωής του», όπως έγραψε ο Γεώργιος Βιζυηνός, πού πήγε τελικά ο παππούς του αφηγητή; Ένας άνθρωπος εξιστορεί στον εγγονό του μια θαυμάσια ζωή γεμάτη παραμύθια, ιστορίες, θρύλους απ’ όλο τον κόσμο και γεμίζει το μυαλό του παιδιού με εικόνες και ταξίδια. Το εγγόνι ταξιδεύει νοερά, κάνει σχέδια, πλάθει όνειρα κι όταν μεγαλώνει διαπιστώνει πως ο παππούς του δεν τα έζησε όλα αυτά στην πραγματικότητα, υπάρχει όμως μια έκπληξη στο τέλος του διηγήματος.

Η απόδοση του Κώστα Πούλου δε με ενόχλησε καθόλου. Σίγουρα μέρος της μαγείας των κειμένων του Γεωργίου Βιζυηνού και του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη είναι η γλώσσα τους αλλά και ο διασκευαστής έκανε καλή δουλειά. Κράτησε το ηχόχρωμα του κειμένου, έδωσε διακριτική ποιητικότητα στις λέξεις (π. χ. «τονε λάτρευε» αντί «τον λάτρευε», «γλυκομιλούνε» κλπ.), έχει πλούσιο λεξιλόγιο, πιστό στην εποχή και στον τόπο των διηγημάτων και δημιούργησε ιστορίες που με κράτησαν ως το τέλος κι ας τις ήξερα. Προς τιμήν του, απέφυγε τις πολλές περιγραφές του αυθεντικού κειμένου, αν και κράτησε μερικές διαχρονικές παρατηρήσεις, τονίζοντας έτσι την ομορφιά τους, όπως στο «Γουτού Γουπατού»: «οι χρονιές περνούσαν η μία μετά την άλλη και τίποτα δεν φαινότανε να αλλάζει εξόν από την ηλικία των ανθρώπων που έριχνε πρώιμα τα χιόνια πάνω στα μαλλιά τους».

Η εικονογράφηση των βιβλίων είναι άψογη και γεμάτη σεβασμό απέναντι στα κείμενα. Η Θέντα Μιμηλάκη ζωντανεύει με απαλά χρώματα και ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες τους μύθους και τους θρύλους του παππού στο «Μόνο ταξίδι της ζωής του». Υπέροχα τα αγροτικά τοπία από την αληθινή ζωή του παππού, εκπληκτικές οι μορφές από τους θρύλους και τις διηγήσεις (ευρηματικοί οι σκυλάνθρωποι, ανατριχιαστικοί οι μαρμαρωμένοι άνθρωποι), ενδιαφέρουσες οι λεπτομέρειες. Από την άλλη, η Έλενα Τσαπρούνη αναπαριστά με τέχνη την καθημερινότητα του «Ταπόη» στο «Γουτού Γουπατού». Ήδη από το εξώφυλλο δείχνει προσοχή στη λεπτομέρεια, με τη λάμπα να τρεμοφέγγει στο παράθυρο όσο τα παιδιά είναι στους δρόμους για τα κάλαντα. Απαλές γραμμές που όμως αποτυπώνουν σωστά την ατμόσφαιρα και τις σκηνές, ρεαλισμός και αφαιρετικότητα, ατμοσφαιρικότητα (ειδικά η νύχτα στις σελίδες με την αναμονή του Ταπόη των γιορτών και με το λιτό δείπνο), σωστές προοπτικές ζωντανεύουν με τον καλύτερο τρόπο την πρωτοχρονιάτικη νύχτα που θα αλλάξει τη ζωή του παιδιού.

«Τα Ελληνικά» είναι μια πολύ καλή πρώτη αναγνωστική επαφή των παιδιών από 8 ετών και πάνω με τα σημαντικότερα κλασικά ελληνικά κείμενα και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης και ο Γεώργιος Βιζυηνός μπορούν ακόμα να σταθούν στην εποχή μας και να τους γνωρίσουν οι νεότερες γενιές.

Βιβλίο Μέσα από τα σύννεφα
Συγγραφέας Δήμητρα Ζωγραφάκη
Εικονογράφος Δήμητρα Παπαδημητρίου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Διάνοια
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Δήμητρα Ζωγραφάκη έγραψε ένα γλυκό παραμύθι για παιδιά από 6 ετών και πάνω γεμάτο όμορφες περιπέτειες και έξυπνες ανατροπές. Η μοναξιά μπορεί να αποτελεί επιλογή αλλά δεν είναι πάντα καλός σύμβουλος και μέσα από την ιστορία καταλαβαίνουμε πως όλα χρειάζονται, αρκεί να υπάρχει μια ισορροπία. Το αγόρι που ονειροπολεί με τα σύννεφα ζει φανταστικές περιπέτειες, με επιμύθιο όμως πάντα τις αρετές της φιλίας, με αποτέλεσμα, χάρη σε κάποιο τυχαίο γεγονός, να γνωρίσει συνομήλικά του παιδιά σ’ ένα γλυκοπωλείο. Το αγόρι είναι συνεσταλμένο και διστακτικό, σύντομα όμως ανοίγεται και διαπιστώνει πως έχανε πολύτιμες στιγμές όσο δημιουργούσε με τη φαντασία του σκηνές μάχης και περιπετειών. Μου άρεσε ο τρόπος χειρισμού όλων αυτών των ιδεών, μιας και η συγγραφέας αφήνει την ιστορία να μιλήσει μόνη της στις καρδιές των μικρών αναγνωστών και δε στηλιτεύει ούτε παρεμβαίνει στο κείμενο. Το τέλος δείχνει με τον καλύτερο τρόπο τα πλεονεκτήματα της εξισορρόπησης μεταξύ μοναξιάς και παρέας.

Η εικονογράφηση της Δήμητρας Παπαδημητρίου είναι υπέροχη και ζωντανεύει με τον καλύτερο τρόπο την ιστορία. Κυριαρχεί το γαλάζιο χρώμα, μιας και μιλάμε για τα σύννεφα που βρίσκονται στον ουρανό, και οι λεπτομέρειες είναι συναρπαστικές. Η πολιτεία αποτυπώνεται σωστά, τα παιδιά της ιστορίας έχουν πολύ όμορφα και εκφραστικά χαρακτηριστικά, υπάρχει άφθονος ρεαλισμός χωρίς περιττές ή κουραστικές λεπτομέρειες, σε γενικές γραμμές είναι μια πολύ καλή επιλογή και θα ενισχύσει τη φαντασία των μικρών παιδιών.

«Μέσα από τα σύννεφα» ζούμε περιπέτειες, φτιάχνουμε ιστορίες, ταξιδεύουμε σε μακρινούς και φανταστικούς τόπους. Όσο συναρπαστικά κι αν είναι όλα αυτά όμως, χρειαζόμαστε πραγματικούς φίλους για να τα μοιραστούμε και να αλληλοεπιδρούμε. Η Δήμητρα Ζωγραφάκη μάς δείχνει τον καλύτερο τρόπο για να γίνει αυτό χάρη σε μια έξυπνη, διδακτική ιστορία.

Βιβλίο Ένα λουλούδι απ’ τον Έβρο 
Συγγραφέας Βασίλης Κάργας
Εικονογράφος Αθανασία Πεφτουλίδη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κομνηνός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο Δάσος της Δαδιάς, στον ελαιώνα της Μάκρης,  στο χωριό Κίρκη, στην Αλεξανδρούπολη, στο Διδυμότειχο, στην Ορεστιάδα, στα χωριά του Τριγώνου και σε άλλα σημεία που δοκιμάστηκαν από την πυρκαγιά φυτρώνει το εβρολούλουδο. Από τους μαυρισμένους κορμούς των δέντρων ξεπροβάλλουν τρυφερά φύλλα και τα πουλιά επιστρέφουν διστακτικά στις φωλιές τους. Το εβρολούλουδο γίνεται σύμβολο αντοχής και ανανέωσης, τονίζοντας έτσι πως η φύση έχει τη δύναμη να ξαναγεννηθεί ακόμη και μετά από φωτιά. Κάθε τόπος στάθηκε στα πόδια του με διαφορετικό τρόπο, για παράδειγμα τα μεταλλεία του χωριού Κίρκη μεταμορφώθηκαν σε χώρο πολιτισμού, το σχολείο της Παλαγίας γέμισε ξανά παιδικές φωνές, χαμόγελα και όνειρα κλπ. Λιμνοθάλασσες, ποτάμια και δέλτα ξαναγεμίζουν ζωή φέρνοντας χαρά στους ψαράδες, στους τουρίστες, στους επισκέπτες. Ο μορεώνας του Σουφλίου με τα υφαντά του, το απολιθωμένο δάσος της Λευκίμης-Φυλακτού, τα ζαχαρότευτλα της Ορεστιάδας περιμένουν και πάλι με χαρά τον κόσμο για να μοιραστούν τα μυστικά τους μαζί του.

Ο συγγραφέας, με την αστείρευτη φαντασία του και το συγγραφικό του ταλέντο, καταφέρνει να δώσει μια διαφορετική νότα αισιοδοξίας για κάθε σημείο που περιγράφει, δε μένει δηλαδή σε επαναλαμβανόμενες φράσεις ή σε στείρα χρήση συνωνύμων. Αντιθέτως, «φωτογραφίζει» ποικίλα στιγμιότυπα και χρησιμοποιεί χαρακτηριστικά γνωρίσματα του κάθε σημείου, δίπλα στα οποία φυτεύει το εβρολούλουδό του, φτάνοντας μάλιστα πολλές φορές να ζωντανεύει και σουρεαλιστικές εικόνες, όπως το λουλούδι που φύτρωσε στη μέση της θάλασσας ή τη Νίκη της Σαμοθράκης που επέστρεψε στον τόπο της για να τον βοηθήσει. Μέσα από αυτό το γλυκό και αισιόδοξο παραμύθι, έμαθα πολλά για τη γοητευτική Θράκη, σημείωσα μέρη και μουσεία που θα ήθελα να δω, κατάλαβα το μέγεθος της καταστροφής αλλά και την έκταση της αναγέννησης που έλαβε χώρα μετά και ταξίδεψα σε όμορφα σημεία που δεν ήξερα.

Η εικονογράφηση της Αθανασίας Πεφτουλίδη είναι απλή, χαριτωμένη και ρεαλιστική. Απαλά και φωτεινά χρώματα, σωστές προοπτικές, ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες ζωντανεύουν με τον πιο κατάλληλο τρόπο το παραμύθι. Μάλιστα, στην αρχική εικόνα της καταστροφής δεν υπάρχουν σκοτεινά χρώματα ούτε τρομακτικές αποτυπώσεις, αντίθετα, ένας λαμπερός ήλιος κι ένα κορίτσι με γαλάζιο φόρεμα φέρνουν αισιοδοξία και χαμόγελα, προετοιμάζοντας τα παιδιά για τα όσα όμορφα θα διαβάσουν στη συνέχεια.

«Ένα λουλούδι από τον Έβρο», ένα παραμύθι που θα μας βοηθήσει «να ξαναδούμε τον τόπο μας, τις ρίζες μας, να συνειδητοποιήσουμε τη μεγάλη δύναμη που έχουμε όταν είμαστε ενωμένοι». Πρόκειται για μια διαφορετική και ελκυστική γνωριμία μ’ ένα υπέροχο μέρος της Θράκης και ταυτόχρονα μια υπενθύμιση πως «η παράδοση και η ιστορία μας είναι ο πλούτος μας και το μέλλον μας». Στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου παρατίθενται εγκυκλοπαιδικές και στατιστικές πληροφορίες για γονείς και δασκάλους, εκπαιδευτικές και εικαστικές δραστηριότητες, προτάσεις δημιουργικής γραφής και πολλά άλλα ενδιαφέροντα κείμενα που θα πυροδοτήσουν τη φαντασία μικρών και μεγάλων.