Βιβλίο Στο μάτι του ταύρου 
Συγγραφέας Δώρος Αντωνιάδης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρόκειται για την πρώτη υπόθεση του αστυνόμου Ελευθεριάδη και περιέχει σε ικανοποιητικό βαθμό όλα τα εχέγγυα ενός καλού αστυνομικού μυθιστορήματος. Γρίφοι, ανατροπές και κλιμακούμενη πλοκή δε με άφησαν σε ησυχία και προσπαθούσα να καταλάβω τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στα θύματα. Οι εγκυκλοπαιδικές αναφορές σε μαθηματικά προβλήματα και επιστήμονες με βοήθησαν να καταλάβω τι γίνεται στο μυαλό του δολοφόνου και δεν κουράστηκα από την παράθεσή τους. Το Ξυράφι του Όκαμ, η κατοπτρική γραφή, η ακολουθία Φιμπονάτσι και άλλα παίζουν τον ρόλο τους στην ιστορία κι έρχονται στο φως σταδιακά, συμπληρώνοντας κάθε φορά κι ένα διαφορετικό κενό. Με βοηθό τον Νίκο Αθανασίου που θα πάρει τη θέση του όταν οριστικοποιηθεί η παραίτησή του, ο Ελευθεριάδης αγωνίζεται να βρει τον δολοφόνο.

Ο ήρωας του βιβλίου μόλις υπέβαλε την παραίτησή του, εκπλήσσοντας τους πάντες στη δουλειά του. Γιατί είναι ψυχρός τελευταία με τη γυναίκα του και απόμακρος με τα παιδιά του; Τι αποφάσεις πήρε; Βήμα προς βήμα παρακολουθούμε μαζί με την επίλυση της υπόθεσης τη διάλυση του γάμου του με την Ελπίδα, τα νεύρα, τον θυμό, τα όρια στα οποία έφτασε η Ελπίδα εδώ και καιρό. Μήπως λοιπόν αυτή η υπόθεση, κι ας είναι η τελευταία, αποτελέσει τη θρυαλλίδα για ριζικές αποφάσεις; Τα μαθηματικά είναι η μεγάλη αγάπη του αστυνόμου αλλά η δουλειά του δεν τον άφησε να ολοκληρώσει τις αντίστοιχες σπουδές, ήρθε έπειτα κι η Ελπίδα στη ζωή του κι όλα άλλαξαν οριστικά. Αγαπάει επίσης τις μηχανές, κάτοχος ο ίδιος μιας Ζ1000 που περιγράφεται παραστατικά και μεταδίδει την αίσθηση της ταχύτητας και του κινδύνου. Ταυτόχρονα, γνωρίζουμε την κατά τρία χρόνια μικρότερη αδελφή του Πέτρου, Άννα, η οποία είναι παντρεμένη με τον Μανόλη, τον καλύτερο φίλο του. Η μητέρα του ήταν πρόσφυγας από την Μπιάφρα κι έφτασε έγκυος στην Ελλάδα. Ο Μανόλης είναι καλοσυνάτος, έξυπνος και δυνατός, καταφέρνοντας να επιβιώσει με την έξαρση του ρατσισμού και την ξενοφοβία. Το ζευγάρι έχει κι αυτό τον δικό του ρόλο στο μυθιστόρημα, εμπλουτίζοντας έτσι την πλοκή.

Τα κεφάλαια πότε μας φέρνουν στο παρόν και πότε μας γυρνάνε είκοσι χρόνια πριν, ξεδιπλώνοντας δυο παράλληλες ιστορίες φαινομενικά αταίριαστες, οι οποίες όμως θα κουμπώσουν απροσδόκητα στο κατάλληλο σημείο. Στη Θεσσαλονίκη του χτες λοιπόν ξεδιπλώνεται η ζωή του ψυχολόγου που δολοφονήθηκε, η φοιτητική του ζωή, το στέκι του όπου έπαιζε βελάκια, πώς έμπλεξε με μια μυστηριώδη υπόθεση χάρη σ’ έναν περίεργο τύπο που του φορτώθηκε ξαφνικά και με μια Ελένη. Καμάρα, Εστία, Εγνατία και άλλα σημεία της πόλης δίνουν τον παλμό της φοιτητικής ζωής της συμπρωτεύουσας και παρακολουθούμε ένα περίεργο παιχνίδι για γερούς λύτες. Στα θετικά της γραφής είναι οι λεπτομερείς αλλά όχι κουραστικές περιγραφές των τόπων του εγκλήματος ώστε να έχουμε πλήρη εικόνα (μέχρι και σχεδιαγράμματα υπάρχουν!), η γρήγορη δράση, οι κινηματογραφικές σχεδόν σκηνές και οι ενδιαφέρουσες παρομοιώσεις («Το στομάχι μου γουργουρίζει σαν 72άρι παπάκι με μανιβέλα που δεν παίρνει μπροστά»), στοιχεία που συγκροτούν ένα καλό ελληνικό νουάρ.

Το μυθιστόρημα «Στο μάτι του ταύρου» είναι το πρώτο της σειράς περιπετειών με ήρωα τον αστυνόμο Πέτρο Ελευθεριάδη και η αρχή μιας ιστορίας που βελτιώνεται από βιβλίο σε βιβλίο, με τους χαρακτήρες να εμφανίζονται και να αποσύρονται κάθε φορά, δημιουργώντας ένα ελκυστικό και ενδιαφέρον για τον αναγνώστη σύμπαν. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα το βρήκα λίγο πιο αδύναμο από τα επόμενα αλλά ας μην ξεχνάμε πως ήταν η πρώτη εμφάνιση του συγγραφέα. Γι’ αυτόν τον λόγο και δεν επηρεάστηκα αρνητικά από την αποκάλυψη της πραγματικής ταυτότητας του ενόχου, τα κίνητρα του οποίου έδειχναν αληθοφανή αλλά εμένα δε με έπεισαν ούτε από την εμφάνιση ενός από μηχανής θεού που μπερδεύει τις εξελίξεις ώστε να οδηγηθούμε στο ανατρεπτικότατο (προσωρινό) τέλος. Μαθηματικά λοιπόν και αστυνομικό μυστήριο με γρίφους, τι καλύτερο για ξενύχτι;

Βιβλίο Ιστορίες γάμου
Συγγραφέας Κωνσταντίνα Τασσοπούλου
Εικονογράφος Μελίτα Αντωνιάδου
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων /  Χιούμορ
Εκδότης Εντύποις
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Κωνσταντίνα Τασσοπούλου συγκέντρωσε πρωτότυπες, ξεχωριστές, διαφορετικές, συναρπαστικές, σημαντικές, ιδιαίτερες και αξέχαστες ιστορίες σε ένα βιβλίο που δεν ήθελα να τελειώσει! Γάμοι ντεζαβού, νύφες που θέλουν να πάνε στο παραθαλάσσιο ξωκλήσι με βάρκα και 9 μποφόρ, γάμοι μηχανόβιων, γαμπροί που πέφτουν θύματα γυναικείας λυσσαλέας καταπάτησης, γάμοι μακριά από την Κρήτη (αυτά παθαίνεις άμα είσαι από Σητεία και Σφακιά ταυτόχρονα), γάμοι Cutty Sark, γαμοβαφτίσεις με παραδοσιακό τρόπο και wedding planner, γάμοι με celebrities, κουμπάρα και νονά γκράντε που το μαλλί της αρπάζει από τις λαμπάδες και γίνεται Αρμάτα, νύφη με τραπεζομάντιλο λόγω ατυχήματος, γάμοι με κατσαρίδες και λιπόθυμες νύφες, μασέλες στη θεία κοινωνία, κακές πεθερές, γάμοι offshore, γαμπροί με μεγάλη διαφορά ηλικίας από τις νύφες οπότε θα τους ξαναδούμε αλλά χωρίς αυτές. Επίσης μαθαίνουμε πρωτότυπες και χρήσιμες πληροφορίες, όπως διαφορές ορθόδοξης και καθολικής τελετής, πώς και γιατί μπορείς να πετάξεις τορτελίνια αντί για ρύζι αν είναι καθολικό το ζευγάρι και συγκεκριμένα από την Ιταλία (δεν μπορείς), γιατί δεν πρέπει να τρώμε σύκα από βραδύς, τι κάνουμε αν ο παπάς χτυπήσει το κεφάλι του την ώρα του γάμου και ξεχάσει πως μας πάντρεψε, πώς συνδυάζεται η γιόγκα με τον γάμο και χιλιάδες άλλα. 

Μικρά, σύντομα, διασκεδαστικά, κεφάτα και εύπεπτα κείμενα, αφιερωμένα σε όσους επιμένουν να προβούν στο ατόπημα του γάμου καταγράφονται με κάθε πιπεράτη λεπτομέρεια και χαρίζουν άφθονο γέλιο χωρίς τύψεις. Πρωταγωνιστές των ιστοριών είναι ο πάτερ Ονούφριος κι ο νεωκόρος Αγάπιος, ο οποίος και μας αφηγείται τα γεγονότα. Αποτελούν ένα από τα πιο περίεργα ντούετα, μιας και ο ιερέας είναι ανυπόμονος και βιαστικός, έτοιμος ν’ αρπαχτεί και παλαιών αρχών (συχνά τον θέτουν «σε κατάσταση βρασμού»!), «με τον ανειρήνευτο στο στόμα», ενώ από την άλλη ο Αγάπιος είναι συγκαταβατικός, υπομονετικός και διπλωμάτης, παραπονιέται για τα κραγιόν στα εικόνες, είναι πιο λαϊκότροπος και συμπαθής, οπότε δε μας φτάνουν τα τρελά, θεότρελα επεισόδια που γίνονται στην εκκλησία τους, έχουμε και τους δυο τους να ανταλλάσσουν αξέχαστους διαλόγους. 

Τα κείμενα κατά βάση είναι γραμμένα με χιούμορ, να όμως που κάπου κάπου πετάγεται κι ένα διαχρονικό ηθικό δίδαγμα: «Ξεχνούν οι γονείς πως τα παιδιά απλώς τα χαίρονται και τα φιλοξενούν, δεν τους ανήκουν» (σελ. 74). Κι ανάμεσα στις ιστορίες ξεχωρίζω δύο, στις οποίες διακρίνεται περισσότερο η συγγραφέας με τις λογοτεχνικές αρετές που γνώρισα στα άλλα της βιβλία. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω στο διήγημα με τίτλο «Άνδρα θέλω εγώ το βράδυ…», όπου έχουμε γάμο σε γηροκομείο και η συγγραφέας κατάφερε να παντρέψει σωστά το γέλιο με το δάκρυ. «Ο γαμπρός ήταν γεννημένος επί τουρκοκρατίας, η νύφη όταν υψώθηκε το Λάβαρο της Επανάστασης» σχολιάζει ο Αγάπιος ενώ οι καλεσμένοι έφτασαν «Με σακάκια και ταγιέρ βγαλμένα από τη ναφθαλίνη και με ολόκληρη την ιστορία του νεοελληνικού Έθνους χωμένη στα στριφώματα». Οι παρατηρήσεις αυτές δεν είναι χοντροκομμένη ειρωνεία αλλά ένα αμήχανο πρελούδιο για να ζεσταθεί η ατμόσφαιρα, μιας και στη συνέχεια παρατίθενται μέσα σε λίγες λέξεις όλη η μοναξιά, η απελπισία, ο φόβος της τρίτης ηλικίας όταν μένει σε γηροκομείο χωρίς συγγενείς και φίλους. Δάκρυσα όταν «το μελλόνυμφο ζευγάρι έκανε είσοδο φαντασμαγορική. Φορούσε παντόφλες και στηριζόταν σε πι», κάτι που δυσκόλεψε φυσικά τον χορό του Ησαΐα. Δεν περιγράφω το τραπέζι του γάμου, άλλη συγκίνηση από κει και τελικά «…μεγαλύτερη από την ανάγκη των νέων να ζήσουνε μαζί τη ζωή, είναι η ανάγκη των ηλικιωμένων μαζί να την τελειώσουν»! Στους ίδιους ρυθμούς κινείται και το κεφάλαιο «Σιγά σιγά τα όργανα κι είναι φτωχός ο γάμος» αλλά εδώ δε θα πω κουβέντα, γιατί πρέπει να το απολαύσουν όλοι απερίσπαστα! 

Οι «Ιστορίες γάμου» της Κωνσταντίνας Τασσοπούλου είναι μια ξεκαρδιστική συλλογή αστείων περιστατικών που συμβαίνουν στους γάμους, με ωραία και έξυπνα αστεία, καλογραμμένους διαλόγους, ανισοβαρές και έξυπνο πρωταγωνιστικό ντουέτο, ποικιλία θεμάτων και εξελίξεων, σύντομα κεφάλαια, όπου οι τίτλοι τους  είναι γαμήλιες λαϊκές παροιμίες και με τη θαυμάσια και διακριτική εικονογράφηση της Μελίτας Αντωνιάδου, η οποία επιλέγει κάποια αντικείμενα που αποτυπώνουν το περιεχόμενο της κάθε ιστορίας για να συνοδεύσει διακριτικά τα κείμενα. Γέλασα, ξαλάφρωσα, διασκέδασα, ξεχάστηκα, έχασα στάσεις λεωφορείου, το διάβασα ξανά και ξανά και το αγάπησα ιδιαίτερα.

Βιβλίο Τελευταία ευχή 
Τίτλος πρωτοτύπου The postard killers
Συγγραφείς James Patterson, Liza Marklund
Μεταφραστής Νίκη Προδρομίδου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρόκειται για άλλη μια συναρπαστική και γρήγορη περιπέτεια του James Patterson, ο οποίος τη συνέγραψε με τη Σουηδή Liza Marklund, διάσημη συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων με ηρωίδα τη δημοσιογράφο Άνικα Μπένγτζον. Έχουμε όλα τα κλασικά και πετυχημένα συστατικά, με ανθρωποκυνηγητό, ανατριχιαστικούς φόνους, περιγραφές της Σουηδίας και αργότερα της Δανίας και μια έξυπνη ανατροπή, χάρη στην οποία το βιβλίο με κράτησε ως το τέλος για να δω πώς θα τη χειριστούν και με ποιον τρόπο θα κλείσουν την περιπέτεια οι δύο συγγραφείς. Έμεινα αρκετά ικανοποιημένος, μιας και τα τοπόσημα ήταν προσεγμένα και προσθέτανε τον απαραίτητο ρεαλισμό, το modus operandi μού έδωσε μαθήματα ζωγραφικής (αχ, αυτός ο «Ετοιμοθάνατος δανδής» του Nils Dardel) και η πλοκή κυλούσε αβίαστα και γρήγορα.

Φλωρεντία, Αθήνα, Σάλτσμπουργκ, Μαδρίτη, Ρώμη, Παρίσι, Βερολίνο και τώρα Στοκχόλμη. Ο Τζέικομπ Κάνον, που θέλει να αυτοκτονήσει τώρα που έχασε την κόρη του κι έχει παραδοθεί στον αλκοολισμό, εργάζεται ανεπίσημα, με μεγάλη προσοχή, για να μην μπλεχτεί στην έρευνα της εκάστοτε χώρας και απελαθεί. Η συμπεριφορά του είναι αντισυμβατική, ελαφρόμυαλη και προκλητική, δεν τον σταματάει όμως τίποτα προκειμένου να μάθει πληροφορίες που θα τον οδηγήσουν πιο γρήγορα στους δολοφόνους της κόρης του. Η στάση του απέναντι στην Ντέσι Λάρσον, τη δημοσιογράφο του αστυνομικού ρεπορτάζ μιας μεγάλης εφημερίδας στη Στοκχόλμη που έλαβε την κάρτα των δολοφόνων, δημιουργεί στη γυναίκα απρόσμενα συναισθήματα. Στρέφεται για βοήθεια στην πρώην σύντροφό της, αστυνομική επιθεωρήτρια Γκαμπριέλα Όσκαρσον, σύντομα όμως μπλέκεται σ’ ένα συναισθηματικό κουβάρι που θα τη δυσκολέψει. Ο Κάνον καταφέρνει να κερδίσει την εμπιστοσύνη της αστυνομικής διεύθυνσης της πόλης κι έτσι αρχίζει μια περιπέτεια γεμάτη εκπλήξεις και ανατροπές για όλους.

Η «Τελευταία ευχή» είναι ένα γρήγορο, ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα, με τα αναμενόμενα βήματα επίλυσης, επιφανειακούς χαρακτήρες, ένα έξυπνο παιχνίδι γάτας και ποντικού και με γέμισε αγωνία, με ταξίδεψε στη Στοκχόλμη κι ασχολήθηκε με θέματα ταμπού και Τέχνης.

Βιβλίο Αρχαϊστικά και παροιμιώδη
Συγγραφέας Αγγελική Ζαχαριά
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Βασιλείου
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η συγγραφέας κατέγραψε την προέλευση και τη σημασία φράσεων που γεννήθηκαν ακόμη και πριν από 2.500 χρόνια αλλά εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στον καθημερινό μας λόγο, κυρίως τον προφορικό: «άκρον άωτον», «άλλοι οφθαλμοί γλαυκός, έτεροι του λαγωού» κ. ά. Οι λέξεις και οι φράσεις αυτές προέρχονται από την ιστορία, τη μυθολογία, τη λογοτεχνία, ακόμη και τη Βίβλο κι έχουν λόγια μορφή και αλληγορικό ύφος. Το εντυπωσιακό είναι πως κάποιες από αυτές βρίσκονται αυτούσιες στις νεοελληνικές παροιμίες, δείχνοντας έτσι τη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας. Η σημασία των φράσεων συνοδεύεται από παραδείγματα που βρίσκουμε στη λογοτεχνία ή στην καθημερινή χρήση του λόγου. «Οι λέξεις κοιμούνται χωρίς ποτέ να πεθαίνουν», υποστηρίζει η κυρία Αγγελική Ζαχαριά, γι’ αυτό, όπου είναι εφικτό, παρατίθενται παρεμφερείς νεότερες εκφράσεις ή ακόμη και λατινικές. Μέσα σε περίπου 500 σελίδες παρελαύνει όλη σχεδόν η αρχαιοελληνική και λατινική γραμματεία, η Παλαιά και Καινή Διαθήκη και ο σύγχρονος παροιμιακός πλούτος, καθιστώντας έτσι το έργο αυτό πολύτιμο για κάθε αναγνώστη.

Βιβλίο Πες το με μια παροιμία
Συγγραφέας Αγγελική Ζαχαριά
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Βασιλείου
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

«Οι παροιμίες είναι σύντομες και περιεκτικές φράσεις που αντανακλούν τη θυμοσοφία του ανώνυμου λαού», υποστηρίζει η ακατάβλητη συγγραφέας στο βιβλίο της αυτό. Στον πρόλογο αναφέρει πως οι παροιμίες διατυπώνουν μια άποψη και εκφράζουν μια αλήθεια που είναι καταστάλαγμα σοφίας, έρχονται από το βάθος του χρόνου και αποδεικνύουν τη διαχρονική τους αξία, αντέχοντας το βάρος των αιώνων. Στοχεύουν κατά παντός, άρχοντες και φτωχούς, σπουδαγμένους και αγράμματους, άντρες και γυναίκες. «Η παροιμία διακωμωδεί, ειρωνεύεται, επαινεί, θαυμάζει, προειδοποιεί, καλοτυχίζει. Μα πάνω απ’ όλα διδάσκει». Στο συγκεκριμένο βιβλίο έχουν σταχυολογηθεί οι πιο δημοφιλείς και αυτές που απομνημονεύονται πιο εύκολα χάρη στον ρυθμό και το μέτρο τους. «Η παροιμία παρακολούθησε τις αλλαγές της γλώσσας, άλλαξε τη μορφή της, στο βάθος της, όμως, στη σοφία της, έμεινε η ίδια». Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη: στο πρώτο υπάρχει αλφαβητική σειρά του αντικειμένου μελέτης και επιχειρείται η ερμηνεία και η απόδοση του πραγματικού νοήματος, μιας και η σωστή χρήση της ενισχύει περισσότερο τον ρόλο της. Στο δεύτερο οι παροιμίες πλαισιώνονται από βυζαντινές και αρχαίες αντίστοιχες, ως τεκμηρίωση της συνέχειας στον χρόνο. Στο τέλος, υπάρχουν ενότητες με κοινή θεματολογία, κάτι που εξασφαλίζει την καλύτερη συγκρότηση του παροιμιακού υλικού. Άλλη μια σπουδαία και κοπιαστική δουλειά της Αγγελικής Ζαχαριά που αξίζει να προσέξουμε.

Βιβλίο Η μεγάλη ιέρεια Ολυμπιάς 
Συγγραφέας Βάσω Λ. Καλαμάρα
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κ. Μ. Ζαχαράκης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μετά τους εξοντωτικούς πολέμους των επιγόνων, ο Κάσσανδρος, υπ’ αριθμόν ένα εχθρός της Ολυμπιάδας, έγινε κυρίαρχος στρατηγός στη Μακεδονία και ο Φίλιππος Αρριδαίος με την Ανταία Ευρυδίκη συμμάχησαν μαζί του και τον ανακήρυξαν επιμελητή του Μακεδονικού θρόνου. Η Ολυμπιάδα, βλέποντας να κινδυνεύουν τα συμφέροντα του εγγονού της, Αλεξάνδρου Δ΄, εγκατέλειψε την Ήπειρο και κατέφυγε στην οχυρωμένη παραθαλάσσια πόλη του Θερμαϊκού κόλπου, Πύδνα, έχοντας μαζί της το μικρό Αλέξανδρο Δ´, τη Ρωξάνη, τη Θεσσαλονίκη και πολλούς πιστούς της. Μετά από στενή πολιορκία η Ολυμπιάδα συνθηκολόγησε για να σώσει τον εγγονό της. Ο Κάσσανδρος, αθετώντας την υπόσχεσή του, έβαλε τους ανθρώπους του να τη σφάξουν – κατ’ άλλους κάλεσε όλους τους εξαγριωμένους συγγενείς των δολοφονηθέντων από την Ολυμπιάδα, να τη λιθοβολήσουν.

Αυτή είναι εν συντομία η ζωή μιας από τις σημαντικότερες γυναίκες της αρχαιότητας και μητέρας της μεγαλύτερης και εμβληματικότερης φυσιογνωμίας του κόσμου και των αιώνων, του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σε ένα κείμενο πλούσιο σε υποσημειώσεις και τεκμηριωμένο με εξαντλητική βιβλιογραφία, η κυρία Βάσω Καλαμάρα περιγράφει γλαφυρά και με θεατρικό λες τρόπο αυτήν την πολυτάραχη ζωή. Χωρίς καλολογικά στοιχεία και ιδιαίτερη λογοτεχνική εμβάθυνση, η «Ολυμπιάς» είναι γραμμένη σα θεατρικό κείμενο, μιας και οι περιγραφές επικεντρώνονται αυστηρά στον τόπο και την εποχή των δρώμενων και των γεγονότων. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, γιατί, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η συγγραφέας διαλέγει να καταγράψει και να ζωντανέψει συγκεκριμένα κομμάτια του βίου της Ολυμπιάδας, το κείμενο είναι ολοζώντανο, ρεαλιστικό και ρέει αβίαστα. Μου έκανε εντύπωση ότι προσπέρασε τον βίο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, χωρίς να αναφέρει καν τον αντίκτυπο κάποιων κινήσεών του και εκστρατειών του στη μητέρα του. Αποφεύγονται οι πολλές ιστορικές λεπτομέρειες που ίσως κουράσουν, ας μην ξεχνάμε όμως τις σημειώσεις που διαφωτίζουν καλύτερα την καθημερινότητα, τις συνήθειες και τα ήθη της εποχής.

«Η μεγάλη ιέρεια Ολυμπιάς…» είναι μια καλή αρχή για να γνωρίσει ο αναγνώστης τη νοοτροπία και τις αντιλήψεις μιας διχογνωμούμενης προσωπικότητας, μιας γυναίκας για την οποία άφησαν προφορικές και γραπτές μαρτυρίες θετικές και αρνητικές οι μεταγενέστεροι ιστορικοί και μελετητές. Είναι ένα καλό πρώτο βήμα που το έγραψε μια πολυγραφότατη ποιήτρια, πεζογράφος και θεατρική συγγραφέας, η οποία ζει στη μακρινή Αυστραλία, ακόμη όμως ακούει τους χτύπους της ελληνικής Ιστορίας.

Βιβλίο Μαντώ Μαυρογένους 
Συγγραφέας Ειρήνη Νικολάκη-Καλαμάρη
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Από τη ζωή στην Τεργέστη κι από κει στην Τήνο και στη Μύκονο, με μια μάνα να αρνείται επίμονα να διαθέσει περιουσία για τον ιερό αγώνα, με μια Μαντώ να είναι γεμάτη όνειρα και αυταπάρνηση για το καλό της Ελλάδας, ξεδιπλώνονται συγκινητικές και τρυφερές στιγμές της ζωής της αγωνίστριας. Ιερός Λόχος, Φιλική Εταιρεία, Γάλλοι φιλέλληνες, Εθνοσυνέλευση, Δράμαλης, Ιμπραήμ, Επανάσταση και διχασμός, φιλοδοξίες και εγωισμοί, διχόνοια και ενότητα, όλη η ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης και όλη η κυβερνητική περίοδος του Καποδίστρια περιέχονται σε αυτό το συγκινητικό ιστορικό μυθιστόρημα. Λέξεις τρυφερές με τον έρωτα της Μαντώς για τον Δημήτρη Υψηλάντη και σκληρές για τον κοτζαμπασισμό πολλών προκρίτων και προυχόντων, μεστό, μελετημένο και καλογραμμένο έργο.

Μέσα από τα μάτια της Περετζιάς, η Μαντώ Μαυρογένους, γεννιέται, μεγαλώνει, εμπιστεύεται, αγαπάει, δανείζεται, χαρίζει, ξεπουλάει, ξεμπροστιάζει, επιτίθεται, ελπίζει, ονειροπολεί, σχεδιάζει, καταστρώνει, προδίδεται, πτωχεύει, ξεχνιέται. Άνοδος και πτώση ενός θρύλου, που οι Έλληνες περιφρόνησαν στα στερνά της και οι Ευρωπαίοι τη θαύμασαν και την τίμησαν από την αρχή ως το άδικο τέλος. Χωρίς εξάρσεις και κορόνες, χωρίς υπερβολικό συναισθηματισμό, είναι ένα ανάγνωσμα που εξοικειώνει τον αναγνώστη με τη φιγούρα της γενναίας Ελληνίδας χωρίς να κουράζει και να πλατειάζει. Αρμονική εξισορρόπηση μεταξύ αλήθειας και μύθου, μελανά και φωτεινά χρώματα κι όλα αυτά για ένα υψηλό ιδανικό: την ελευθερία του έθνους.

Βιβλίο Με την Αναράιδα
Συγγραφέας Χρήστος Δούλης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Οδός Πανός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ξεδιπλώνονται ολοζώντανα στιγμές και εικόνες από ένα χωριό της Κέρκυρας και δίνονται γλαφυρότατα σκηνές έρωτα, αποχωρισμού, μίσους, γάμων κλπ. Ήθη και έθιμα, νοοτροπία και αντιλήψεις, συμπεριφορές και χαρακτήρες, όλα εδώ, δοσμένα με πολύ ωραίο τρόπο. Το μυθιστόρημα χωρίζεται σε τρία κεφάλαια-ενότητες, αφιερωμένα σε τρεις βασικές πρωταγωνίστριες. Χωρίς να χαθώ ούτε στιγμή, κατάφερα να ακολουθήσω τα χνάρια των οικογενειών στο πέρασμα του χρόνου. Δε βαρέθηκα, δεν κουράστηκα, γιατί σε κάθε ενότητα ξεδιπλώνονταν περιστατικά προσώπων οικείων από το προηγούμενο κεφάλαιο.

Ξέρω πόσο κλειστή ήταν η ελληνική κοινωνία τους προηγούμενους αιώνες (και ακόμη είναι), παρ’ όλ’ αυτά η γραφή του κυρίου Δούλη με βοήθησε να την κατανοήσω ακόμη περισσότερο. Η αγωνία του ανθρώπου για την επιβίωση και το αύριο, η λαχτάρα της γυναίκας να μην ακουστεί στο χωριό, ο αγώνας να παντρευτεί η κόρη νωρίς νωρίς να ξεμπερδεύουμε, η καταπίεση και τα απωθημένα που οδηγούν σε απονενοημένα διαβήματα, οι δεισιδαιμονίες, τα κτήματα και η θέση της γυναίκας στο σπίτι (δε χρειάζεται να τελειώσει το σχολείο), όλα αυτά δοσμένα με μια αφήγηση σχεδόν προφορική που μου χάρισε συγκίνηση, αγωνία, ακόμη και γέλιο. Θα σταθώ ιδιαίτερα στο 1ο κεφάλαιο, αυτό της Αναράιδας, γιατί το τέλος και η ανατροπή της ιστορίας δόθηκαν με τέτοιο τρόπο που μόνο σε καλά μυθιστορήματα τρόμου έχω συναντήσει. Επίσης μου άρεσε πολύ η περιπέτεια με τη σύφιλη, πώς το αντιμετώπισαν οι εμπλεκόμενοι, τι συνέπειες είχε, πώς αποτυπώθηκε τόσο έντονα η ντροπή της γυναίκας που έπρεπε να την εξετάσει γιατρός «εκεί κάτω»…

Πολύ καλή γραφή, πολύ καλή αναπαράσταση εποχής, τόπου και ανθρώπων, διαφορετικές από τα συνηθισμένα ιστορίες, εξαιρετικά καλοδοσμένες, όλα αυτά συγκροτούν ένα υπέροχο μυθιστόρημα που με χαρά ανακάλυψα.

Βιβλίο Μετάξι και δαντέλα
Συγγραφέας Ελένη Παπαδοπούλου-Λαμπράκη
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κ. Μ. Ζαχαράκης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρωτοπρόσωπη αφήγηση, άμεση, λιτή, ρέει σαν το γάργαρο νερό του χρόνου, γεμάτη ενθυμήσεις όμορφες και ξέγνοιαστες αλλά και άσχημες. Γιατί στο μυθιστόρημα έχουμε μια πρωτότυπη ιδέα: η ιστορία δεν περιορίζεται στους τοίχους του ατελιέ αλλά επεκτείνεται σε όλη τη ζωή του μικρού παιδιού που μεγαλώνει μαζί με την πόλη που αγάπησε και αγαπάει. Έτσι εμφανίζονται ο τότε Βασιλικός Κήπος με τις πάπιες και το μαλλί της γριάς, τα κρυφά ραντεβουδάκια που είχαν οι φτωχές, συνήθως επαρχιωτοπούλες, μοδίστρες, με τους άντρες που τους κάνουν τα γλυκά μάτια, τα εξοχικά και μακρινά Πατήσια και τόσα άλλα πανέμορφα στιγμιότυπα, που θα αναπολήσουν οι μεγαλύτεροι αναγνώστες και θα επιθυμήσουν οι νεότεροι.

Ένα υπέροχο αφήγημα, γεμάτο συγκίνηση και αναμνήσεις, αστεία και σοβαρά περιστατικά, πολυεπίπεδο και καλοδουλεμένο μέχρι τέλους, που με ταξίδεψε μακριά από το σήμερα και με κέρδισε ουσιαστικά από την πρώτη λέξη! Και τι ωραία φωτογραφία αυτή στο εξώφυλλο, τι αρχοντιά που αποπνέει η γυναίκα της εικόνας!

Βιβλίο Μονομάχος
Συγγραφέας-Εικονογράφος  Ελένη Αργυροπούλου 
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Οσελότος 
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένα υπέροχο διαμάντι, κομμένο με την απαράμιλλη λογοτεχνική πένα της νεοεμφανιζόμενης Ελένης Αργυροπούλου, που με έκανε να δακρύσω. Με όμορφη, στρωτή αφήγηση, με επεισόδια τόσο οικεία και καθημερινά στον καθένα που όλο και κάποιον δικό του άνθρωπο θα φέρει ο αναγνώστης στον νου του, μας δίνει τον αγώνα που ζει ο κάθε μονομάχος που έχει να παλέψει στη δική του, ατομική, κινούμενη αρένα, τα λιοντάρια της ανημπόριας, της ακινησίας και της μοναξιάς. Υπέροχο λεξιλόγιο, χαριτωμένες σκηνές που ελαφρύνουν το κλίμα και την ατμόσφαιρα χωρίς να την υποβαθμίζουν, πρωτότυποι πρωταγωνιστές και όλα αυτά συντροφευμένα με μια σχεδόν φωτογραφική εικονογράφηση, που δίνει τρομερή ζωντάνια στην ιστορία. Σε τόνους ασπρόμαυρου, τα σκίτσα δίνουν τη δική τους νότα αγωνίας, χαράς και δυσκολίας που εκφράζει με λέξεις η συγγραφέας.

Ένα βιβλίο-ύμνος στη δύναμη που χρειάζεται η ανάπηρη καθημερινότητα και στον αγώνα που δίνει το κάθε μέλος της οικογένειας για να στηρίξει τον άνθρωπό του σε αυτές τις δύσκολες στιγμές. Το χαριτωμένο ψαράκι κάνει ό,τι μπορεί για να κατανοήσει την κατάσταση και με τον υπερφίαλο χαρακτήρα του αρχίζει να μαθαίνει τι πραγματικά σημαίνει να μην έχεις την πολυτέλεια του δεδομένου της ανεξάρτητης κινητικότητας. Δικαίως κυκλοφόρησε σε 2^η έκδοση και το συνιστώ ανεπιφύλακτα στους μικρούς αναγνώστες!

Βιβλίο Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου
Τίτλος πρωτοτύπου Le mystère de la chambre jaune
Συγγραφέας Gaston Leroux
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Φυσικά και δεν υπάρχει περίπτωση να ασκήσω κριτική αρνητική ή θετική για ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε πάνω από έναν αιώνα πριν, ένα κείμενο που αγκαλιάστηκε θερμά από τους αναγνώστες της αστυνομικής λογοτεχνίας και θεωρήθηκε ένα από τα 100 καλύτερα παγκοσμίως, σύμφωνα με τον John Dickson Carr, όπως αναφέρεται και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Είναι πολύ δύσκολο να γράφεις εντυπώσεις για κάτι που γράφτηκε υπό άλλες συνθήκες, σε άλλες εποχές και απευθυνόταν σε κοινό που είχε άλλη λογοτεχνική εμπειρία. Θα γράψω όμως τι μου άρεσε: η αγωνία για το ποιος είναι ο δολοφόνος, ο χαρακτήρας του Rouletabille, η κλιμάκωση, που το κείμενο είχε και σχεδιαγράμματα (αν και ποτέ μου δεν κατάλαβα σε τι χρησιμεύουν, αφού αν η λογοτεχνική πένα είναι άρτια, την εικόνα τη φτιάχνω μόνος μου ή σε άλλες περιπτώσεις δε με νοιάζει τι έκανε και πού περπάτησε, πες μου ποιος είναι!). Ευτυχώς, η λύση του μυστηρίου δεν ήταν υπερφυσική, γιατί όταν άρχισε να μιλάει για διάσπαση της ύλης, ότι ο δολοφόνος είναι εκεί και δεν είναι εκεί, αλλού πήγε το μυαλό μου αλλά ευτυχώς όλα καλά στο τέλος! Αγωνία, ανατροπές και η κλασική γραφή της εποχής, με περιγραφές τοπίων, σπιτιών, χαρακτήρων, καλά κρυμμένα μυστικά, κλιμακώσεις κλπ. Οι φανατικοί του είδους δε θα απογοητευτούν!