2007 – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com Βιβλιοκριτικές Fri, 20 May 2022 13:13:48 +0000 en hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.7.3 https://www.vivliokritikes.com/wp-content/uploads/2019/12/cropped-black-white-computer-icons-book-png-book-icon-32x32.jpg 2007 – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com 32 32 «Το κλειδί της Σάρας», της Tatiana de Rosnay, εκδ. Ψυχογιός https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%af-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%83%ce%ac%cf%81%ce%b1%cf%82-tatiana-de-rosnay/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2584%25ce%25bf-%25ce%25ba%25ce%25bb%25ce%25b5%25ce%25b9%25ce%25b4%25ce%25af-%25cf%2584%25ce%25b7%25cf%2582-%25cf%2583%25ce%25ac%25cf%2581%25ce%25b1%25cf%2582-tatiana-de-rosnay https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%af-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%83%ce%ac%cf%81%ce%b1%cf%82-tatiana-de-rosnay/#respond Fri, 20 May 2022 13:11:54 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=12981 Εκείνη τη φριχτή νύχτα του Ιουλίου του 1942 η γαλλική αστυνομία αρπάζει την οικογένεια της Σάρα μαζί με πολλούς άλλους Εβραίους και τους κουβαλάει στο Ποδηλατοδρόμιο της πόλης για να τους μεταφέρουν αργότερα με τρένα στο Άουσβιτς. Η Σάρα κλειδώνει τον αδερφό της σ’ ένα κρυφό ντουλάπι με την υπόσχεση να γυρίσει σύντομα να τον ελευθερώσει, χωρίς να ξέρει πως δε θα επιστρέψει ποτέ. Εξήντα χρόνια μετά, μια Αμερικανίδα δημοσιογράφος που ζει πολλά χρόνια στο Παρίσι θα γράψει ένα άρθρο με αφορμή αυτό το γεγονός κι έτσι θα βιώσει την τραγική ιστορία του Βελ ντ’ Ιβ με τέτοιο τρόπο που θα αλλάξει την ψυχολογία της.

Βιβλίο Το κλειδί της Σάρας
Τίτλος πρωτοτύπου Elle s’ appelait Sarah
Συγγραφέας Tatiana de Rosnay
Μεταφραστής Κώστια Κοντολέων
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

https://www.tatianaderosnay.com/index.php/contact

Η Tatiana de Rosnay έγραψε ένα δυνατό, συγκινητικό μυθιστόρημα που φωτίζει άλλο ένα κομμάτι του Ολοκαυτώματος, αυτό που πραγματοποιήθηκε τη νύχτα της 16ης προς 17 Ιουλίου 1942. Επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία με τη ματιά της ίδιας της Σάρας και παραθέτει τις τραγικές δυσκολίες που βίωσαν οι Εβραίοι εκείνες τις μέρες. Η σκληρότητα και η απανθρωπιά των φυλάκων βαραίνει περισσότερο όταν διαπιστώνουμε πως πρόκειται για Γάλλους αστυνομικούς και όχι για Γερμανούς στρατιώτες, κάτι που η ίδια η γαλλική κοινωνία αγωνίζεται να ξεχάσει και να καταπνίξει τα κατοπινά χρόνια. Να όμως που η ιστορία της δημοσιογράφου Τζούλια Τζάρμοντ έρχεται να ταράξει τα νερά και να ρίξει άπλετο φως στα γεγονότα, όχι τόσο για να δημοσιοποιήσει πληροφορίες και καταστάσεις που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε αλλά για να τονίσει την αξία και τη σημασία τού να μην ξεχνάμε, να μη σβήνουμε το παρελθόν, να μην κουκουλώνουμε άσχημες περιόδους της Ιστορίας, ακριβώς για να βγαίνουμε πιο δυνατοί μέσα από αυτές και να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.

Ξεκινάμε με το Παρίσι του 1942, οπότε η αστυνομία εισβάλλει στο σπίτι μιας οικογένειας και την αναγκάζει να μαζέψει τα πράγματά της και να τους ακολουθήσει. Η Σάρα κρύβει τον αδελφό της σ’ ένα ντουλάπι, τον κλειδώνει εκεί κι υπόσχεται να γυρίσει να τον πάρει  αμέσως, κάτι που θα τη φορτώσει τύψεις κι ενοχές όσο περνάει ο καιρός και διαπιστώνει πως, όχι μόνο δε θα γυρίσουν αλλά θα ταξιδέψουν πολύ μακριά. Η «Επιχείρηση Αύρα», όπως ήταν γνωστή, αφορούσε τη μαζική σύλληψη  εβραϊκών οικογενειών από τη γαλλική αστυνομία κατ’ εντολή των γερμανικών αρχών. 13.000 άνθρωποι εστάλησαν στο Άουσβιτς, με τους 8.000 απ’ αυτούς (4.115 ήταν παιδιά) αρχικά να παραμένουν κλεισμένοι στο Ποδηλατοδρόμιο της πόλης για πέντε μέρες σε άθλιες συνθήκες. Την επιχείρηση αυτή οι γαλλικές αρχές τη χρησιμοποιήσανε ώστε να αρπάξουν και όλα τα παιδιά με γαλλική υπηκοότητα, ώστε να μην τραβήξουν την προσοχή της κοινής γνώμης και αποκαλυφθεί το σχέδιο του Ολοκαυτώματος. Στο Ποδηλατοδρόμιο αγωνίζονται να επιβιώσουν τα μέλη της οικογένειας της Σάρας, η οποία διαπιστώνει μέρα με τη μέρα πως όλα αυτά δε θα τελειώσουν ποτέ, δε θα τους αφήσουν ελεύθερους, δε θα γυρίσει στον αδελφό της. Μέσα από τα παιδικά της μάτια ξεπηδάει όλη η αδικία και το παράλογο που βίωναν οι Εβραίοι κατά τη διάρκεια του πολέμου. Δεν κατανοεί γιατί τιμωρούνται, γιατί ζουν όλα αυτά, γιατί θέλουν να τους απομακρύνουν, γιατί είναι κακό να είναι κανείς Εβραίος. Το κοριτσάκι παρατηρεί τα πάντα γύρω του και δε γίνεται να μη δακρύσεις όταν διαπιστώνεις πως, την ώρα που τους στοιβάζουν στα τρένα, στην απέναντι αποβάθρα ένα καθαρό και περιποιημένο κοριτσάκι γελά με τους γονείς του και είναι έτοιμοι όλοι μαζί για εκδρομή ή όταν οι Εβραίοι φτάνουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης έξω από το Παρίσι διαπιστώνουν πως τους χωρίζει ένας φράχτης από ένα περιποιημένο χωριουδάκι όπου παιδιά παίζουν, ξεκουράζονται, έχουν τουαλέτα και καθαρό νερό. Ποιος είχε αποφασίσει αυτόν τον διαχωρισμό και γιατί, αναρωτιέται το μυαλουδάκι της Σάρας. Η μάνα της, με τη στητή κορμοστασιά και τη ζεστή ανακουφιστική μυρωδιά του φαγητού και του σαπουνιού τώρα μύριζε ξινίλα κι ήταν κατάχλομη και τότε… Θα φτάσει η Σάρα στο Άουσβιτς; Πώς θα ανταπεξέλθει στις συνθήκες της αιχμαλωσίας της; Πόσο εύκολο είναι να ψάξει κανείς τα ίχνη της χρόνια αργότερα έστω και με τη βοήθεια των οργανώσεων που καταγράφουν κάθε πληροφορία για τους νεκρούς ομοθρήσκους τους;

By Djampa – Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=7338028

Παράλληλα με τον αγώνα επιβίωσης χιλιάδων ανθρώπων, το μυθιστόρημα μας φέρνει στο Παρίσι του 2002, όπου με πρωτοπρόσωπη αφήγηση γνωρίζουμε την Τζούλια Τζάρμοντ, Αμερικανίδα δημοσιογράφο που προσπαθεί ακόμη να προσαρμοστεί στις συνήθειες των Γάλλων, αν και ζει είκοσι πέντε χρόνια στη χώρα. Είναι παντρεμένη με τον αρχιτέκτονα Μπερτράν Τεζάκ κι έχουν μια κόρη, τη Ζοέ. Όταν αποφασίζουν να μετακομίσουν στο πιο ευρύχωρο διαμέρισμα της γιαγιάς του Μπερτράν αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια τα προβλήματα της σχέσης τους. Η Τζούλια έχει αρχίσει να ενοχλείται από την κυνικότητα του άντρα της και τη γενικότερη συμπεριφορά του απέναντί της, που αγγίζει πλέον την αγένεια. Στην πορεία διαπιστώνουμε πως δεν υπάρχει μόνο αυτό ανάμεσά τους. Εργάζεται για το εβδομαδιαίο περιοδικό «Seine Scenes», όπου καταγράφει ό,τι ίσως ενδιαφέρει έναν Αμερικανό στο Παρίσι. Ο διευθυντής της της αναθέτει ένα κείμενο για την επέτειο του Βελ ντ’ Ιβ (Βελοντρόμ ντ’ Ιβέρ) κι εκείνη αρχίζει την έρευνα ψάχνοντας για επιζώντες ή αυτόπτες μάρτυρες, για το τι και πώς συνέβη εκείνη τη νύχτα. Πρόκειται για μια ιστορία δυσάρεστη για τον ευρύ κόσμο, αφού έχει να κάνει με την κυβέρνηση του Βισί και με τη γαλλική αστυνομία. Το ποδηλατοδρόμιο κατεδαφίστηκε το 1959 και στο σημείο χτίστηκε το υπουργείο Εσωτερικών. Καμία ένδειξη των συμβάντων δεν υπάρχει στην περιοχή, μόνο μια μικρή ταμπέλα στη λεωφόρο Γκρενέλ.

Αυτή η έρευνα αρχίζει να επιδρά στην ψυχολογία της Τζούλια, να αναθεωρεί τα όσα έζησε, έκανε και επέλεξε ζώντας στο Παρίσι, της ξυπνά την ευάλωτη πλευρά και τη στοιχειώνει. Σταδιακά αρχίζει όχι μόνα να επικεντρώνεται στα προβλήματα της σχέσης της και στα μειονεκτήματα του συζύγου της αλλά και να τα στηλιτεύει με την πρώτη ευκαιρία. Βλέπουμε ένα διεισδυτικό ψυχογράφημα που αποφεύγει να πλατειάσει και γνωρίζουμε μια γυναίκα κάπως υποταγμένη στα προτερήματα του άντρα της, σε τέτοιο βαθμό που αγνοεί τα ελαττώματά του. Να όμως που έρχεται η στιγμή για κάποιες αποφάσεις κι η δημοσιογράφος αρχίζει να πατάει στα δικά της πόδια! Αυτές οι αλλαγές έρχονται σε συνδυασμό με τις ανακαλύψεις που κάνει για την έρευνά της και πεισμώνει όταν καταλαβαίνει πως ο περισσότερος κόσμος προτιμά ν’ αφήσει τα λάθη του παρελθόντος στη λήθη και να κάνει πως δεν έγιναν ποτέ. Τα πάντα αλλάζουν ακόμη περισσότερο όταν διαπιστώνει πως η ιστορία της Σάρας τέμνεται αναπάντεχα με την οικογένεια του άντρα της. Παρακολουθούσα με αγωνία τα ίχνη της Σάρας, αναρωτιόμουν κι εγώ αν τελικά επέζησε και πού βρέθηκε, αν κατάφερε να μεγαλώσει, αν γύρισε στο Παρίσι, τι απέγινε ο αδερφός της κι όσο προχωρούσα το βιβλίο τόσο πείσμωνα κι εγώ να βγει η ιστορία στο φως. Νέα Υόρκη, Ορλεάνη και Τοσκάνη είναι τα σημεία που επισκέπτεται η Τζούλια. Το γεγονός μάλιστα πως η ίδια είναι μάνα και μαθαίνει για απάνθρωπες συνθήκες, όπως αυτήν που τελικά χωρίστηκαν τα παιδιά από τις μητέρες τους εκείνο τον Ιούλιο, όχι μόνο δείχνει στις πραγματικές τους διαστάσεις και χαρίζει άφθονο ρεαλισμό στις σκηνές τραγωδίας και τρόμου που βίωσαν οι Εβραίοι αλλά και δείχνει άμεσα με αυτήν τη σύγκριση το μέγεθος της θηριωδίας. Τι απέγινε τελικά η Σάρα; Πώς θα προχωρήσει στη ζωή της η Τζούλια; Θα κρατήσει την ακεραιότητά της ή θα παρασυρθεί στις επιθυμίες του συζύγου της; Γιατί παλεύει με τόση επιμονή και τέτοιο πείσμα να αναδείξει μια ιστορία που δεν την επηρεάζει άμεσα; Δυστυχώς, όσο πλησιάζαμε στο τέλος τόσο πλάτειαζε η πλοκή και χανόταν η αρχική μαγεία του κειμένου αλλά αυτό δεν επηρεάζει τις θετικές εντυπώσεις μου.

«Το κλειδί της Σάρας» είναι ένα συγκινητικό μυθιστόρημα που αγκαλιάζει με σεβασμό και ειλικρίνεια το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, ρίχνοντας ξεκάθαρα φταίξιμο στη γαλλική κοινωνία για τη μετέπειτα πορεία της, πόσο εύκολα και γρήγορα προχώρησε, αφήνοντας πίσω της μελανές σελίδες σαν αυτήν του Ποδηλατοδρομίου. Πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε το παρελθόν και πόση σημασία έχει μια συγνώμη για όσα δεν ξέρουμε απ’ όσους τα βίωσαν κι επέζησαν; Έχει νόημα η συγχώρεση; Όχι, σημασία έχει αυτό: «Zakhor. Al Tichkah» («Να θυμάστε. Ποτέ να μην ξεχάσετε»).

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%af-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%83%ce%ac%cf%81%ce%b1%cf%82-tatiana-de-rosnay/feed/ 0 «Η μέτρηση του κόσμου», του Daniel Kehlmann, εκδ. Καστανιώτη https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%bc%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%bf%cf%85-daniel-kehlmann-%ce%b5%ce%ba%ce%b4-%ce%ba%ce%b1%cf%83%cf%84/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b7-%25ce%25bc%25ce%25ad%25cf%2584%25cf%2581%25ce%25b7%25cf%2583%25ce%25b7-%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2585-%25ce%25ba%25cf%258c%25cf%2583%25ce%25bc%25ce%25bf%25cf%2585-%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2585-daniel-kehlmann-%25ce%25b5%25ce%25ba%25ce%25b4-%25ce%25ba%25ce%25b1%25cf%2583%25cf%2584 https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%bc%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%bf%cf%85-daniel-kehlmann-%ce%b5%ce%ba%ce%b4-%ce%ba%ce%b1%cf%83%cf%84/#respond Sat, 30 Jan 2021 11:56:43 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=11086 Γύρω στα τέλη του 18ου αιώνα, δύο νεαροί Γερμανοί ετοιμάζονται να μετρήσουν τον κόσμο. O ένας, ο Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, διασχίζει ζούγκλες και στέπες, διαπλέει τον Oρινόκο, δοκιμάζει δηλητήρια, μετράει ψείρες, σέρνεται σε σπηλιές, κατακτά κορυφές ηφαιστείων και συναντά θαλάσσια τέρατα και ανθρωποφάγους. O άλλος, ο μαθηματικός και αστρονόμος Καρλ Φρίντριχ Γκάους, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς γυναίκες, όμως πετάγεται από το κρεβάτι του την πρώτη κιόλας νύχτα του γάμου του για να σημειώσει μαθηματικές εξισώσεις – και αποδεικνύει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Γοτίγγη, ότι ο χώρος καμπυλώνει. Γερασμένοι, διάσημοι και κάπως παράξενοι, συναντιούνται στο Βερολίνο το 1828 και δίνουν το έναυσμα για να γραφεί ένα από τα ωραιότερα μυθιστορήματα των τελευταίων χρόνων. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Η μέτρηση του κόσμου 
Τίτλος πρωτοτύπου Die Vermessung der Welt 
Συγγραφέας Daniel Kehlmann
Μεταφραστής Κωνσταντίνος Κοσμάς
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης 
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η αλήθεια είναι ότι δεν το τελείωσα. Με κούρασε. Δεν το βαρέθηκα όμως. Αξίζει να διαβαστεί. Με συνήρπασαν περισσότερο τα μαθηματικά κεφάλαια με τον Γκάους. Με τρόμαξε το μέγεθος της περιέργειας των εξερευνητών και τα βασανιστήρια που εθελοντικά υποβάλλονταν για να ανακαλύψουν και να μετρήσουν πράγματα που σήμερα τα θεωρούμε δεδομένα! Ίσως σε έναν άλλον αναγνώστη να φανεί πιο καλό. Αλίμονο, δεν το παραπετάω. Ρίξτε του μια ματιά (εις βάθος) και δε θα βγείτε χαμένοι.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%bc%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%bf%cf%85-daniel-kehlmann-%ce%b5%ce%ba%ce%b4-%ce%ba%ce%b1%cf%83%cf%84/feed/ 0 «Η μητέρα του σκύλου», του Παύλου Μάτεσι, εκδ. Καστανιώτη https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b7%cf%84%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%ce%ba%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b5%cf%83%ce%b9%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25bc%25ce%25b7%25cf%2584%25ce%25ad%25cf%2581%25ce%25b1-%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2585-%25cf%2583%25ce%25ba%25cf%258d%25ce%25bb%25ce%25bf%25cf%2585-%25cf%2580%25ce%25b1%25cf%258d%25ce%25bb%25ce%25bf%25cf%2582-%25ce%25bc%25ce%25ac%25cf%2584%25ce%25b5%25cf%2583%25ce%25b9%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b7%cf%84%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%ce%ba%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b5%cf%83%ce%b9%cf%82/#respond Sat, 30 Jan 2021 11:48:26 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=11083 Μια γυναίκα τιμωρήθηκε. Το αποδέχεται. Και μετατρέπει μόνη της την τιμωρία σε ισόβια: την «ακινησία». Η κόρη της, ως επανάσταση για την τιμωρία, μεταμφιέζει με ψευδώνυμο την πόλη που αδίκησε τη μητέρα της, επιθέτει ψευδώνυμο και στον εαυτό της, βαφτίζεται «Ραραού» και καταφεύγουν πρόσφυγες στην πρωτεύουσα. Θύμα, και όχι ηρωίδα του βιβλίου αυτού, η Ραραού εγκαθίσταται στο Μελόδραμα και στο Κωμικό. Γύρω στις δύο γυναίκες, θολή στο βάθος μια χώρα αδέσποτη. Και πρόσωπα πολλά, που πιστεύουν ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε ως πρόσχημα για να γίνουν βιβλία τα δικά τους πάθη. Κατά τη διαδρομή του βιβλίου, οι λοιποί κάτοικοί του βαθμιαία ευτυχούν και εγκαταλείπουν ησυχασμένοι και το βιβλίο και τη Ραραού. Δεν γνωρίζω τι απέγινε η Ραραού. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Η μητέρα του σκύλου
Συγγραφέας Παύλος Μάτεσις
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πολύ καλή γραφή και αυθόρμητη. Ο συγγραφέας μας βάζει στη γυναικεία ψυχολογία για τα καλά και ζούμε με την πρωταγωνίστρια τα πάθη και τα δράματά της. Σοκαρίστηκα στη σκηνή του φόνου (ναι, η πρωταγωνίστρια πρέπει να επιβιώσει από κάτι που την καταδυναστεύει). Απίστευτη αναπαράσταση εποχής, πολύ καλοί διάλογοι, τρισδιάστατες εικόνες.

 

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b7%cf%84%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%ce%ba%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b5%cf%83%ce%b9%cf%82/feed/ 0 «Τα μάγια της πέτρας», της Μπελίκας Κουμπαρέλη, εκδ. Μοντέρνοι Καιροί https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ad%ce%bb%ce%b7/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2584%25ce%25b1-%25ce%25bc%25ce%25ac%25ce%25b3%25ce%25b9%25ce%25b1-%25cf%2584%25ce%25b7%25cf%2582-%25cf%2580%25ce%25ad%25cf%2584%25cf%2581%25ce%25b1%25cf%2582-%25ce%25ba%25ce%25bf%25cf%2585%25ce%25bc%25cf%2580%25ce%25b1%25cf%2581%25ce%25ad%25ce%25bb%25ce%25b7 https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ad%ce%bb%ce%b7/#respond Thu, 28 Jan 2021 17:25:53 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=11024 Τα μάτια της. Αυτά φταίνε τελικά. Με τρυπάνε. Είναι αθώα, έξυπνα, φιλικά, ερωτικά και μητρικά μαζί, αλλά τρυπάνε. Ζητάνε να μάθουν, να σκάψουν, να ξετινάξουν ψυχές και πράγματα. Θέλω να τα αποφύγω γιατί αισθάνομαι πως διαλύομαι. Κι αυτά που της λέω τώρα, τα λέω με κόπο. Γιατί το χρωστάω. Είμαστε μαζί· είμαστε διαφορετικοί. «Είσαι μάγισσα… Σ’ αγαπάω».
«οι Άντρες Θεριά» / Μια φωνούλα μού λέει συνέχεια πως είναι θαμμένη στην πέτρα. Κοιτάζω, δεν είμαι σίγουρη. Έχει σκαλισμένο το πρόσωπο μιας κοπέλας. Βάζω το αφτί μου πάνω της, βγαίνει κάτι σαν ανάσα, σαν λυγμός. Βιάζεται να ζωντανέψει. Οι άλλοι μου λένε λόγια σαν μελωμένους λουκουμάδες… αλλά εγώ την αγκαλιάζω όταν μ’ αφήνουν στην ησυχία μου. «η Γυναίκα με τα Μάγια» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Τα μάγια της πέτρας
Συγγραφέας Μπελίκα Κουμπαρέλη
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μοντέρνοι Καιροί
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο τέλος κατάλαβα ότι η ιστορία συνεχιζόταν μέσα από τους τρεις πρωταγωνιστές. Από το φινάλε δεν κατάλαβα τίποτε.  Μόνο ο τίτλος ήταν όμορφο. Κατά τα άλλα μπερδεμένο.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ad%ce%bb%ce%b7/feed/ 0 «Το μενταγιόν», της Ντόρας Γιαννακοπούλου, εκδ. Καστανιώτη https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%8c%ce%bd-%ce%bd%cf%84%cf%8c%cf%81%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%85/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2584%25ce%25bf-%25ce%25bc%25ce%25b5%25ce%25bd%25cf%2584%25ce%25b1%25ce%25b3%25ce%25b9%25cf%258c%25ce%25bd-%25ce%25bd%25cf%2584%25cf%258c%25cf%2581%25ce%25b1-%25ce%25b3%25ce%25b9%25ce%25b1%25ce%25bd%25ce%25bd%25ce%25b1%25ce%25ba%25ce%25bf%25cf%2580%25ce%25bf%25cf%258d%25ce%25bb%25ce%25bf%25cf%2585 https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%8c%ce%bd-%ce%bd%cf%84%cf%8c%cf%81%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%85/#respond Wed, 27 Jan 2021 20:30:51 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=11015 Tι έκρυβε και πώς βρέθηκε ξαφνικά στα χέρια της αυτό το μενταγιόν; Ποιος ήταν ο νέος στη φωτογραφία του κοσμήματος, που έμοιαζε με αστέρα του βωβού κινηματογράφου; Πως συνδέεται το μενταγιόν με τη γιαγιά της, η οποία στα χρόνια της Κατοχής είχε κάνει ένα έγκλημα στη Μυτιλήνη και πέρασε τη μισή της ζωή στη φυλακή; Kαι ο έρωτάς της έως θανάτου, σ’ εκείνα τα μαύρα χρόνια, πού θα κατέληγε; Τι σχέση μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σ’ ένα νεαρό απόγονο παλιάς οικογένειας, που διοικεί σήμερα έναν κολοσσό ναυτιλιακών επιχειρήσεων στον Πειραιά, με μια υπάλληλο φοροτεχνικού γραφείου, στην κατοχή της οποίας βρέθηκε το μενταγιόν; (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Το μενταγιόν
Συγγραφέας Ντόρα Γιαννακοπούλου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μια όμορφη ιστορία αλλά προχειρογραμμένη. Είχε ανατροπές, είχε ιστορικό, είχε κάτι να πει αλλά έδειχνε σα να βαριόταν η συγγραφέας. Κρίμα. Θα μπορούσε να λείπει τόσο επιφανειακή γραφή, χωρίς ίχνος καλολογικών στοιχείων και συνεχώς να γράφει: Αγαπητέ αναγνώστη, Ας ταξιδέψουμε πίσω κλπ. κλπ. Ήταν αρκετά άγαρμπο και κρίμα δηλαδή. Θα ξαναδιαβάσω την αγαπημένη «Πρόβα νυφικού» να δω μήπως κάνω κάτι λάθος αλλά πραγματικά ξαφνιάστηκα.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%8c%ce%bd-%ce%bd%cf%84%cf%8c%cf%81%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%85/feed/ 0 «Μετά», του Michael Crichton, εκδ. Bell https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac-michael-crichton/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25bc%25ce%25b5%25cf%2584%25ce%25ac-michael-crichton https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac-michael-crichton/#respond Sun, 24 Jan 2021 22:12:13 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=10935 Είναι βέβαιο ότι όλοι οι γνωστοί σας ανήκουν στο ίδιο βιολογικό είδος; Μήπως από το σώμα κάποιου δικού σας λείπει κάτι; Ξέρετε πού κατέληξαν τα δείγματα που δώσατε πρόσφατα για ιατρικές εξετάσεις; Καλώς ήρθατε στο γενετικό κόσμο. Έναν κόσμο ταχύτατα εξελισσόμενο, ασυγκράτητο -εκτός ελέγχου… Τι θα συμβεί Μετά; Η επιστήμη προχωρά συνεχώς από το κάθε ασύλληπτο άλμα στο επόμενο. Μπορεί να νικήσει ασθένειες, να προλάβει τις ατέλειες των απογόνων μας. Να δημιουργήσει νέα, διαγενετικά είδη, ίσως ακόμη και νέες ανθρώπινες “ποικιλίες”. Αλλά σ’ αυτό τον κόσμο ο εαυτός μας μπορεί να μη μας ανήκει. Ήδη το ένα πέμπτο του γενετικού υλικού μας αποτελεί ιδιοκτησία κάποιων άλλων… Και μια γυναίκα με το παιδί της μπορεί να καταδιώκονται ανελέητα επειδή στα χρωμοσώματά τους έχουν κάποια σπάνια, πολύτιμα γονίδια…(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Μετά
Τίτλος πρωτοτύπου Next
Συγγραφέας Michael Crichton
Μεταφραστής Γιώργος Μπαρουξής
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Συναρπαστικό αλλά τελειώνει γρήγορα. Από την άλλη μου προκαλεί γέλια ότι υπάρχουν πίθηκοι που μιλάνε με ανθρώπινη φωνή αν διασταυρωθούν τα κατάλληλα γονίδια. Που και πάλι έχουν μικρή διάρκεια ζωής, όπως λέει ο συγγραφέας στο τέλος. Επιτρέψατέ μου να πω ότι είναι αρκετά πρόχειρο βιβλίο. Κάτι που κατάλαβα με το κοφτό τέλος και με τις απόψεις του συγγραφέα που παρατίθενται στο τέλος γύρω από τα γονίδια και τη βιολογία και το μέλλον των ζωών στον πλανήτη. Από νομική και ηθική άποψη. Ναι, κάπου κάπου σε παρασέρνει. Ναι, έχει πολλά πρόσωπα που υφαίνουν ένα ωραίο στόρι, με εναλλαγές και συναισθήματα. Ναι, μπερδεύεσαι με τόσους όρους γενετικής και βιολογίας. Αλλά το απόλυτο ξενέρωμα είναι το τέλος. Ο Crichton ήθελε να πάρει θεση στον πόλεμο γύρω από τα γονίδια και το μέλλον του ανθρώπου στον πλανήτη με αρκετά άχαρο και άκομψο τρόπο. Πολύ καλή ανάλυση της θεωρίας του DNA και των κριτικών στους Αμερικανούς (ενώ όλοι οι λαοί ψηλώνουν κατά 2 εκατοστά οι Αμερικανοί λόγω της διατροφής και του τρόπου ζωής έχουν παραμείνει στάσιμοι εδώ και καιρό!!!).

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac-michael-crichton/feed/ 0 «Η μεταμόρφωση της πεταλούδας», της Κατερίνας Κοφινά, εκδ. Μοντέρνοι Καιροί https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bc%cf%8c%cf%81%cf%86%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%8d%ce%b4%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%86%ce%b9%ce%bd%ce%ac/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b7-%25ce%25bc%25ce%25b5%25cf%2584%25ce%25b1%25ce%25bc%25cf%258c%25cf%2581%25cf%2586%25cf%2589%25cf%2583%25ce%25b7-%25cf%2584%25ce%25b7%25cf%2582-%25cf%2580%25ce%25b5%25cf%2584%25ce%25b1%25ce%25bb%25ce%25bf%25cf%258d%25ce%25b4%25ce%25b1%25cf%2582-%25ce%25ba%25ce%25bf%25cf%2586%25ce%25b9%25ce%25bd%25ce%25ac https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bc%cf%8c%cf%81%cf%86%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%8d%ce%b4%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%86%ce%b9%ce%bd%ce%ac/#respond Sun, 24 Jan 2021 21:53:05 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=10928 Η θάλασσα είχε γεμίσει αγριεμένα κύματα που έσκαγαν με δύναμη στους βράχους του μικρού νησιού. Πέρα, μακριά, κάποιο καράβι άνοιγε ένα λευκό αυλάκι στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου. Ο Νίκος άναψε τσιγάρο με χέρια που έτρεμαν, όχι από την παγωνιά αλλά από τις σκέψεις, που, θολές, πηγαινοέρχονταν μέσα στα στενάκια του μυαλού του. Μπροστά του εμφανίστηκε η μορφή της Εύης. Το πανέμορφο κορμί γερμένο νωχελικά στην πολυθρόνα. Το διεισδυτικό βλέμμα. Τα βαθυκόκκινα χείλη καθώς πρόφεραν τις λέξεις… “Με θέλεις;” Δεν είχε δικαίωμα να διεκδικεί την κοπέλα του Πέτρου· δεν έπρεπε. Έκλεισε τα μάτια του, πασχίζοντας να διώξει τις τύψεις μακριά κι ένιωσε ξανά πάνω στο μάγουλο του το απαλό αντρικό χάδι. Πόσο τον ξάφνιασε αυτή η κίνηση! (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Η μεταμόρφωση της πεταλούδας
Συγγραφέας Κατερίνα Κοφινά
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μοντέρνοι Καιροί
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Προσοχή, μπορεί να περιέχει SPOILERS (για να μη χάσετε το χρόνο σας άδικα)

Χριστέ μου τι διάβασα πάλι….Έχουμε μια ιστορία τραβηγμένη από τα μαλλιά (ερωτικό τρίγωνο, σαν κακέκτυπο της ταινίας Καμπαρέ, τουλάχιστον εκεί τραγουδούσε η Μινέλι και ξεχνιόσουν) και δυστυχώς η γραφή δε βοηθάει καθόλου να συμπαθήσεις τους ήρωες, πόσο μάλλον να τους κατανοήσεις. Ο Πέτρος ζει στο νησί (το οποίο ποτέ δεν κατονομάζεται αλλά τα μέρη του, οι παραλίες του, τα σοκάκια του κατονομάζονται, τι να πω) και τα έχει με την Εύη. Γνωρίζει τον Νίκο, γιο αστυνομικού που μετατίθεται στο νησί κι ερωτεύονται. Η Εύη τα ρίχνει στον Νίκο που γουστάρει αλλά παλεύει ανάμεσα σε αυτό και στα συναισθήματά του για τον Πέτρο. Ο Πέτρος και η Εύη χωρίζουν φιλικά κι η Εύη ρίχνεται στον Νίκο ο οποίος με το πρόσχημα να μην τσακωθεί με τον κολλητό του για το πρώην κορίτσι του επιμένει να μην το πουν πουθενά. Κι έρχεται η ώρα της εξαήμερης (της ποιας;) για Κρήτη όπου ο Πέτρος κι ο Νίκος επιτέλους το κάνουν (μπαρδόν, εκφράζουν τα ειλικρινή συναισθήματά τους ο ένας στον άλλον). Ο Νίκος δεν ξέρει ποια να διαλέξει από την Κική και την Κοκό, ο Πέτρος ως γνήσιος εγωιστής άντρας δεν μπαίνει, δεν βουτά σε αυτήν τη σχέση και στο τέλος τα θυσιάζει όλα για την πολιτική του καριέρα. Η Εύη γίνεται ηθοποιός κι ο Νίκος σκηνοθέτης. Κλπ. κλπ. Διάλογοι ρηχοί, γλυκανάλατοι και καθόλου σημερινοί (το νιώθεις ότι δεν μιλάνε έτσι οι μανάδες στα παιδιά τους ή οι κολλητοί μεταξύ τους σήμερα). Όλες οι συζητήσεις σχεδόν γίνονται πριν και κατά τη διάρκεια του φαγητού (δεν έχουν τίποτε άλλο να κάνουν οι οικογένειες; δεν μιλάνε ποτέ άλλοτε; στο πρωινό, στην τηλεόραση, σε μια βόλτα έστω;).

Η ροή της αφήγησης ενιαία, χωρίς ανατροπές, χωρίς πισωγυρίσματα, μια άχαρη ευθεία και μάλιστα με έναν εκβιασμένο τρόπο κακοτυχίας: η Εύη δεν ήξερε τότε ότι αυτή η υπέροχη νύχτα θα ήταν η μοναδική της ζωής της, ο Πέτρος σύντομα θα μάθαινε πόσο θα τον απογοήτευε η καριέρα που διάλεξε κλπ. Πολύ άσχημο αυτό να παρεμβαίνει ο συγγραφέας τόσο συχνά και τόσο προκλητικά του στυλ «εγώ ξέρω την ιστορία και δε σας τη λέω». Και ειλικρινά πολύ κακό για το τίποτα, να το τρενάρουμε σαν στόρι τουλάχιστον για 10 χρόνια; Γιατί; Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που πνίγουν συναισθήματα και πισωγυρίζουν στα λάθη τους αλλά ακολουθούν μια πεπατημένη μα στραβή μα καλή, την ακολουθούν. Εδώ ούτε ο Γιάγκος με τη Βίρνα στη Λάμψη τόσο πισωγύρισμα, ο Πέτρος παρατά τον Νίκο (δεν είναι σωστό), του λείπει, επιστρέφει για ένα βράδυ (δεν πρέπει) και ξανά τα ίδια, ώσπου ο Νίκος του τα χώνει. Και; Τόσα συναισθήματα, τόσες σκέψεις ξαφνικά εκφράζονται σε έναν χειμαρρώδη μονόλογο (τουλάχιστον 2-3 φορές μες στο βιβλίο) και τέλος. Ούτε μια σταγόνα εδώ ή μια σταγόνα εκεί, μια συζήτηση παραπέρα, τίποτα: αφηγούμαστε, περιγράφουμε και ξαφνικά αρχίζει το μπλα μπλα. Για να μην αναφέρω τις θεωρίες της συγγραφέως για την ομοφυλοφιλία που, εντάξει, κατά ένα ποσοστό αγγίζουν την αλήθεια αλλά είναι τόσο χειμαρρώδεις και σε λάθος σημείο (ίσως και λάθος διατυπωμένες) μες στην πλοκή που δεν μπόρεσα να τις πάρω σοβαρά. Έχουμε δυο παιδιά κι έναν κύκλο δραστηριοτήτων και χόμπι σε μια συγκεκριμένη κοινωνία και στα χειμαρρώδη λόγια του Νίκου πετιέται και η Εκκλησία κι αν αποδέχεται τους ομοφυλόφιλους και γιατί. Τελείως άκυρα πράγματα. Ειλικρινά πιστεύω ότι αν ήταν αλλιώς γραμμένο, αλλιώς διατυπωμένο, τελείως διαφορετικό, ίσως και να συνέπασχα με τους ήρωες του βιβλίου και να ένιωθα το αδιέξοδό τους. Είναι τέτοιο το ύφος και η γραφή όμως που με απώθησαν.

ΥΓ. Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο captainbook το 2011.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bc%cf%8c%cf%81%cf%86%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%8d%ce%b4%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%86%ce%b9%ce%bd%ce%ac/feed/ 0 «μ. Χ.», του Βασίλη Αλεξάκη, εκδ. Εξάντας https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc-%cf%87-%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%be%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25bc-%25cf%2587-%25ce%25b2%25ce%25b1%25cf%2583%25ce%25af%25ce%25bb%25ce%25b7%25cf%2582-%25ce%25b1%25ce%25bb%25ce%25b5%25ce%25be%25ce%25ac%25ce%25ba%25ce%25b7%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc-%cf%87-%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%be%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82/#respond Thu, 21 Jan 2021 19:38:39 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=10794 Αν το διαβάσεις ως μυθιστόρημα θα μείνεις με μια μεγάλη απορία ως προς την πλοκή. Ενώ εξελίσσεται καλά, το τέλος σε αφήνει άφωνο. Φοιτητής του Ιστορικού αναζητά τον αδελφό της σπιτονοικοκυράς του στο Άγιο Όρος ενώ ταυτόχρονα μελετά την ιστορία του μοναχισμού και του Άθω ως υλικό για διδακτορική διατριβή. Και ξαφνικά στο τελευταίο κεφάλαιο κάνει αυτό που κάνει; Για ποιο λόγο; Το γυρνάμε σε τζεϊμσμποντική ταινία; Άσε το μεταφυσικό και ανεξήγητο του τελευταίου κεφαλαίου.

Βιβλίο μ. Χ.
Συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Εξάντας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτά είναι τα μελανά σημεία. Από κει και πέρα με αφορμή το μυθιστόρημα μαθαίνουμε πολλά πράγματα για την κατάσταση και την περιουσία του Αγίου Όρους. Κάτι είχα ακούσει, κάτι είχα μάθει, αλλά να που τα βρήκα και μπροστά μου in black and white. Παραθέτει τα γεγονότα απλά και λιτά. Διάφορα εγκυκλοπαιδικής φύσεως παρεισφρέουν στο κείμενο και σε κάνουν να κολλάς περισσότερο από τη ροή της αφήγησης. Ήμουν σίγουρος για τις αμύθητες περιουσίες των μοναστηριών, εντός και εκτός Άθω, ήξερα για τις περιουσίες της Μονής Βατοπεδίου, ήξερα για τους κοσμικούς καλογήρους-διευθυντές (ηγουμένους) που κάθε άλλο παρά μοναχικοί και εκτός τεχνολογίας και υλικού πλούτου είναι. Αλλά ότι απαλλοτρίωσε μέρος των κτημάτων ο Ελευθέριος Βενιζέλος για τους πρόσφυγες; Ότι οι μοναχοί θεωρούν το Δημόσιο ακατάλληλο για σωστή οικονομική διαχείριση και αρπάζουν ό,τι βρουν θεωρώντας εαυτούς πιο ικανούς; Και ταυτόχρονα αρνούνται να προσφέρουν δωρεές ή αγαθοεργίες γιατί ο σκοπός του μοναχισμού είναι να προσφέρει πνευματικά μόνο; Το απόλυτο σοκ. Ή για τους Ρώσους καλογήρους; Ή για τις συνεχείς προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να καταργήσει το άβατο; Ή της Ελλάδας να τους φορολογήσει; Που πέφτει στο κενό; Αμ το άλλο, που αρνούνται να δεχτούν ανασκαφές για να μην αποκαλυφθεί το αρχαιοελληνικό κάλλος του Περιβολιού της Παναγίας; Πραγματικά πολλές αποκαλύψεις. Ένα δυνατό βιβλίο ως προς τον πλούτο των πληροφοριών.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc-%cf%87-%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%be%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82/feed/ 0 «Η ταφή των αρουραίων και άλλα διηγήματα», του Bram Stoker, εκδ. Το Ποντίκι https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%cf%84%ce%b1%cf%86%ce%ae-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b1%ce%af%cf%89%ce%bd-bram-stoker/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b7-%25cf%2584%25ce%25b1%25cf%2586%25ce%25ae-%25cf%2584%25cf%2589%25ce%25bd-%25ce%25b1%25cf%2581%25ce%25bf%25cf%2585%25cf%2581%25ce%25b1%25ce%25af%25cf%2589%25ce%25bd-bram-stoker https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%cf%84%ce%b1%cf%86%ce%ae-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b1%ce%af%cf%89%ce%bd-bram-stoker/#respond Sat, 09 Jan 2021 20:30:50 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=10329 Περιέχονται τα διηγήματα: «Η ταφή των αρουραίων», «Κρούκεν Σαντς» και «Το σπίτι του δικαστή» (από τον τόμο: «Dracula`s Guest and Other Weird Stories»).

Βιβλίο Η ταφή των αρουραίων και άλλα διηγήματα
Τίτλος πρωτοτύπου Dracula`s guest and other weird stories
Συγγραφέας Bram Stoker
Μεταφραστής Τζουλιάννα Μπαρουξή
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων / Τρόμου
Εκδότης Το Ποντίκι(εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο άρχων του τρόμου και της αγωνίας επιστρέφει. «Κρούκεν Σαντς», «Το σπίτι του δικαστή» και το ομώνυμο διηγηματάκι θα σας ξαγρυπνήσουν.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%cf%84%ce%b1%cf%86%ce%ae-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b1%ce%af%cf%89%ce%bd-bram-stoker/feed/ 0 «Το ταξίδι που λέγαμε», της Αλκυόνης Παπαδάκη, εκδ. Καλέντη https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%b4%ce%b9-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bb%ce%ad%ce%b3%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2584%25ce%25bf-%25cf%2584%25ce%25b1%25ce%25be%25ce%25af%25ce%25b4%25ce%25b9-%25cf%2580%25ce%25bf%25cf%2585-%25ce%25bb%25ce%25ad%25ce%25b3%25ce%25b1%25ce%25bc%25ce%25b5-%25cf%2580%25ce%25b1%25cf%2580%25ce%25b1%25ce%25b4%25ce%25ac%25ce%25ba%25ce%25b7 https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%b4%ce%b9-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bb%ce%ad%ce%b3%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/#respond Sat, 09 Jan 2021 15:59:33 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=10291 Είναι άνοιξη! Απόβραδο. Με πνίγει η άνοιξη. Μου κόβει την ανάσα. Δεν αντέχει πια η ψυχή μου να κουβαλήσει τόση ομορφιά. Σαν να φορτώσεις στη ράχη μιας κάμπιας ένα κόκκινο ρόδι. Φουσκώνουν οι φλέβες μου, πονάει το αίμα μου, παλεύουν να βλαστήσουν οι σπόροι μέσα μου και δεν υπάρχει χώμα για να ριζώσουν. Δεν υπάρχει αρκετό νερό να ποτιστούν. Όταν έπρεπε να κόψω όλους τους άγριους θάμνους να ελευθερωθεί το τοπίο, δεν το ‘κανα. Λυπήθηκα τα φίδια, που δεν θα είχαν άλλες φωλιές για να κρυφτούν. Όταν έπρεπε να φυλάξω λίγο νερό, για ώρα ανάγκης, δεν το ‘κανα. Λυπήθηκα τ’ αδέσποτα, που διψούσαν. Τώρα… Τώρα, πώς να φυτρώσουν οι βολβοί; Πως να ποτιστούν τα όνειρα… (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Το ταξίδι που λέγαμε
Συγγραφέας Αλκυόνη Παπαδάκη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καλέντης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δυο αδελφές, η μία αφοσιωμένη σε έναν άντρα με παιδί με νοητική υστέρηση και η άλλη δεμένη με έναν άντρα μέθυσο, βάρβαρο και χαρτοπαίκτη. Πώς θα γλυτώσουν τις ψυχές τους; Πώς κατέληξαν να μείνουν μόνες οι δυο τους; Τι τίμημα πλήρωσαν; Με ποιους συναναστράφηκαν; Άλλο ένα μοναδικό βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη, ένα απίστευτο ταξίδι στην ελληνική γλώσσα και στη γυναικεία ψυχή.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%b4%ce%b9-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bb%ce%ad%ce%b3%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/feed/ 0